Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008
|
|
|
|
|---|---|---|
|
Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008 | ||
| Deze onafhankelijke website en de lezingenreeks voor middelbare scholieren zijn een initiatief van: John Adams Institute Amerika.nl |
Waar wil je heen? |
Inhoudsopgave Opdrachten Dagelijks volgen verkiezingsnieuws
|
|
Alles weten over Obama? Lees dit boek: 120 pag's, € 9,95 Gemaakt door en onder redactionele verantwoordelijkheid van
Copyright 2004: |
Republikeinse Partij |
 |
|
Heb je al het algemene stukje over partijen gelezen? |
Gerelateerde links: (veel) meer over politieke partijen in de VS
Typisch Republikeins? Kleine overheid Lage belastingen Vrije markt Conservatieve sociale waarden en normen Belangrijke rol geloof Pro-defensie, nationalistisch, patriotisch (in elk geval luidruchtig) Weinig interesse in milieu Sceptisch over Verenigde Naties en internationaal recht Pro-business Conservatief in algemene zin Hebben een hekel aan alles wat met Clinton heeft te maken, en vooral aan Hillary:
|
|
De Republikeinse Partij wordt ook wel GOP genoemd, de Grand Old Party.
De Republikeinse Partij is de part
Het noorden won, Lincoln won en heel lang werd de Republikeinse Partij geassocieerd met nation President Theodore Roosevelt was de eerste die de grote industrieën een beetje aan banden legde. Hij begeleidde ook de eerste stappen van Amerika op het wereldtoneel. Het hart van de partij was echter isolationistisch: wilde niet veel met de rest van de wereld te maken hebben. Herbert Hoover die president was van 1929 tot 1933 kon geen goede oplossing vinden voor de Grote Depressie en kreeg er in feite de schuld van. Tot aan president Reagan kregen de Republikeinen eigenlijk steeds het verwijt dat ze niet goed met de economie konden omgaan. Na de Tweede Wereldoorlog veranderde de GOP tot een gematigd conservatieve partij die anti-communisme benadrukte, minder overheidsinvloed wilde op de economie en lagere belastingen. President Eisenhower deed niets aan de burgerrechten van zwarten en daarmee verloren de Republikeinen definitief de stemmen van de minderheden aan de Democraten. In de loop van de jaren zestig, toen de burgerrechtenwetgeving was aangenomen, werd het Diepe Zuiden dat in de tijden van racisme altijd Democratisch had gestemd, helemaal Republikeins. Sommige politici stapten over en in 1968 won Richard Nixon de verkiezingen met wat hij een zuidelijke strategie noemde. De kiezers bestonden vooral uit de middenklasse bewoners van de suburbs, de kleine zakenlui en blanke zuiderlingen. De hele twintigste eeuw was het zeer conservatieve deel van de Republikeinse Partij (isolationistisch, zeer gelovig, anti-overheid) in de hoek gedrukt dat de pragmatische politici. In 1964 werd de eerste echte conservatief tot kandidaat gekozen, Barry Goldwater. Hij verloor kansloos van president Johnson, maar daarmee was de definitieve ommekeer van de GOP naar een echte conservatieve partij gemaakt. Die ommekeer werd bekroond met het presidentschap van Ronald Reagan (1981-1989). Reagan was anti-communistisch, anti-overheid en wilde lagere belastingen. De Republikeinse Partij is nu de partij van de Reagan-erfgenamen geworden. De eerste president Bush was niet zo’n echte Reagan-volgeling maar meer een keurige oostkust-Republikein. Zijn zoon George W. Bush won de verkiezingen van 2000 heel krap, maar voerde een nogal radicaal conservatief beleid. De Republikeinse Partij is nu een coalitie van verschillende groepen, waarbij de dominantie ligt bij christelijk rechts en anti-overheids conservatief. De rechtervleugel is echter te rechts voor de gemiddelde Amerikaan, dus moeten de politici bij verkiezingen altijd het midden proberen te zoeken (zoals de Democraten altijd afstand moeten nemen van hun linkse achterban). De politieke strateeg van president Bush, Karl Rove, had de bedoeling om de verkiezing van Bush uit te buiten om de Republikeinen heel lang aan de macht te laten blijven. Tenzij de verkiezingen in 2004 uitdraaien op een grote overwinning van George Bush, is die strategie in elk geval voorlopig mislukt. Toch kunnen de Republikeinen die niet alleen het presidentschap hebben maar ook de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat zeggen dat ze de dominante politieke partij van de Verenigde Staten zijn. |
||
aal belang. Door die overwinning domineerden de Republikeinen tussen 1860 en 1932 de presidentsverkiezingen. Alleen Grover Cleveland (1885-1889 en 1893-1897) en Woodrow Wilson (1913-1921)onderbraken die lange reeks. De partij steunde vooral op de boeren in het midden westen en het noorden (de kleine boeren zaten bij de Democraten) en de industriële belangen. Protectionisme door middel van importheffingen was een belangrijk item. Tussen Abraham Lincoln en Theodore Roosevelt stelde het niveau van de presidenten niet al te veel voor. Het Congres had veel meer macht dan de president. Dat zou pas in de twintigste eeuw veranderen. 