Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008

Inhoudsopgave

Rondleiding

Kiessysteem

Partijen en kandidaten

Onderwerpen in verkiezingsstrijd

Achtergronden

Geschiedenis

Opdrachten

Vaak gestelde vragen

Dagelijks volgen verkiezingsnieuws

Alles weten over Obama? Lees dit boek:

120 pag's, € 9,95

Gemaakt door en onder redactionele verantwoordelijkheid van
Big Sky Productions BV

Copyright 2004:
u mag downloaden wat u wilt voor privé gebruik, maar hergebruik op het internet of anders wordt vervolgd.

Colofon

Democratische Partij

Heb je al het algemene stukje over partijen gelezen?
Doe dat eerst. Klik hier.

Gerelateerde links:

(veel) meer over politieke partijen in de VS

de symbolen van de partijen

Republikeinen

John Kerry

Bekende Democraten

Typisch Democratisch?

Rol van de overheid

Herverdeling

Vakbonden

Minderheden

Vrouwen

Liberaal tov persoonlijke rechten zoals abortus en homohuwelijk

Niet vreselijk nationalistisch

Sceptisch over militairen

Internationale organisaties goed gezind

Progressief in algemene zin

Wie zijn de bekendste Democratische presidenten in de twintigste eeuw?
Klik hier voor een overzicht.

Dit is de originele tekening die de Democraten het symbool van de ezel bezorgde. Spotprent door Thomas Nash.

Nederlanders zien de Democratische Partij van Bill Clinton en Al Gore als de partij die het dichtst bij de Europese traditie staat van verzorgingsstaat en een redelijk grote overheid.

Dat klopt wel, al zijn Amerikanen in het algemeen,ook de Democraten, minder Europees en veel conservatiever dan wij soms wel denken.

De Democratische Partij is sinds Woodrow Wilson (1913-1921) de partij van hervormers, mensen die geloven in een belangrijke rol van de overheid. Sinds Franklin Roosevelt Amerika door de Grote Depressie van de jaren dertig loodste, was het ook de partij van de vakbonden, de minderheden en de internationaal georiënteerde intellectuele elite. President Truman zette na de Tweede Wereldoorlog de bondgenootschappen en organisaties op die de hele Koude Oorlog zouden blijven functioneren.

Lyndon Johnson, die zelf in armoedige omstandigheden was geboren, die president was van 1963 tot 1969, was de grootste hervormer na Franklin Roosevelt. Na de moord op Kennedy slaagde Johnson erin om belangrijke burgerrechtenwetgeving door het congres te slepen en een omvangrijk pakket van overheidsmaatregelen in te voeren. Hij noemde dit laatste de Great Society. Uiteindelijk is er weinig meer van over, maar door gezondheidszorg te regelen voor bejaarden en armen, en de overheid in te zetten in armoedebestrijding, wist Johnson de armoede in Amerika sterk terug te brengen.

Partij van de minderheden

Het is niet zo vanzelfsprekend dat de Democratische Partij de partij van minderheden is, van de zwarten, etnische groepen, vrouwen, homo’s en anderen. Met name de zwarten hadden tot de jaren zestig niets bij de Democraten te zoeken. Het was namelijk ook de partij van de racistische zuiderlingen, die met hun macht in het Congres alle burgerrechtenwetgeving tegenhielden. Tot aan Roosevelt waren het juist de Republikeinen, de partij van Lincoln, die voor minderheden opkwam.

Door de combinatie van de onrust in de jaren zestig, de poging van Johnson om Amerika te hervormen en de desastreuze Vietnam oorlog, raakten de Democraten aan het einde van de jaren zestig hun basis in de bevolking kwijt. Zuiderlingen namen het hen kwalijk dat ze de rassenscheiding hadden afgeschaft en stapten over naar de Republikeinse Partij, die qua conservatisme en nationalisme ook beter bij hen paste. Ook de verdeeldheid die het gevolg was van de oorlog in Vietnam werkte tegen de Democraten: jarenlang kregen ze het verwijt dat ze te ‘soft’ waren.

Ommekeer in de jaren zeventig

Omdat de trend keerde en in de jaren zeventig de overheid en overheidsbeleid impopulair werden, verloren de Democraten lange tijd de grip op de Amerikaanse regering. Ze domineerden nog wel het Huis van Afgevaardigden, tot 1994, maar konden alleen met Jimmy Carter (1977-1981) nog het Witte Huis winnen. Hun programma was uit, ouderwets en voor een deel was het voltooid.

Pas met de centristisch ingestelde raspoliticus Bill Clinton (1993-2001) konden de Democraten het Witte Huis terugveroveren. Hij probeerde nieuwe sociale programma’s maar liep al snel vast en verloor in 1994 de Democratische meerderheid in het Huis van Afgevaardigden. Clintons derde weg was vooral een schipperen tussen was wenselijk en wat mogelijk was; geen nieuw programma voor de lange termijn.

Van platteland naar arbeiders

Qua instelling was de Democratische Partij tussen 1865 en 1913 vooral conservatief en plattelands, tegen importheffingen die de industriële belangen van de Republikeinen moesten beschermen. De groeiende arbeidersbeweging en veel etnische groepen vonden een thuis in de Democratische partij, maar alleen Woodrow Wilson kon de lange reeks Republikeinen onderbreken. Vanaf 1932 domineerden de Democraten, dankzij een coalitie van werkers in de steden, kleine boeren, progressieven en intellectuelen het verkiezingsproces tot aan 1953. Maar in het Congres domineerde conservatieve, racistische Democraten uit het Diepe Zuiden die zich met hand en tand verzetten tegen de opheffing van de Amerikaanse apartheid.

Na de jaren zestig en zeventig stapten veel Democratische kiezers over naar de Republikeinen. In het Zuiden omdat er geen reden meer was om op de Democraten te stemmen die vroeger altijd de segregatie in stand hadden gehouden en omdat de Democratische partij te progressief voor hen was geworden. Te veel anti-geloof, anti-burgerlijk, anti-militair.

Lyndon Johnson was daar al bang voor geweest. Toen de burgerrechten wetgeving werd aangenomen zei hij: we hebben zojuist het solide zuiden verloren.

In 1992 kon Bill Clinton nog een kiezerscoalitie samenstellen met een aantal zuidelijke staten die hem de meerderheid gaf. Maar in 2000 verloor Al Gore uiteindelijk alle zuidelijke staten en het presidentschap.

De Democraten zijn op het ogenblik een zoekende partij. Ze hebben geen grote visie op het land. Wel zijn ze inmiddels de partij geworden waarvan iedereen vindt dat hij beter op de centen let – vroeger waren de Republikeinen dat. De campagne in 2004 wordt meer gevoerd op basis van afkeer van George W. Bush en zijn radicale conservatieve programma, dan op basis van een nieuw fris geluid. De slogan Take Back America geeft dat goed weer. De Democraten hebben het gevoel dat de Republikeinen een heel kleine overwinning in 2000 (die ook nog omstreden was) hebben misbruikt door een radicaal conservatief programma door te voeren.