9 augustus 2012 - 18 augustus 2012
Like ons op Facebook

9 augustus 2012 - 18 augustus 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

18 augustus 2012

De oplichterij van Paul Ryan

Voor al die naïevelingen en Ayn Rand acolieten (kom ik deze week nog op terug) die denken dat Paul Ryan serieus is, een intellectueel met een geloofwaardig plan voor Amerika: lees Martin Wolf vandaag in de Financial Times. Hij maakt gehakt van Ryans plannen. Hij is niet de eerste en hij zal niet de laatste zijn maar ik citeer Wolf graag omdat hij de beste economische journalist is ter wereld.

Het Ryan plan, merkt Wolf terecht op, is de meest recente variant van het Republikeinse fiscale beleid sinds 'movement conservatism' in de plaats kwam van traditioneel evenwichtige begrotings beleid Republikeinen, pak weg dertig jaar geleden. Nou ja, movement conservatisme? Het is gewoon overgenomen door belangenbehartigers voor de rijken die met een Ayn Rand sausje hun eigen portemonnee vullen, zodat de VS nu meer ongelijkheid in de samenleving kent dan ooit.

Eerste prioriteit van deze 'conservatieven' is belastingen verlagen voor de 'wealth creators'. Tweede prioriteit: uitgaven van de overheid verlagen die, haast per definitie de armen sterker raken (de belangenbehartigers weten overigens de subsidies voor olie en landbouwconcerns overeind te houden). Derde prioriteit, maar die is niet erg hoog, het begrotingstekort verkleinen. De volgorde is zo omdat de Republikeinen belasting verlagen zien als een middel om de begroting te verlagen. Ze gebruiken het 'to starve the beast'. Zo zijn de huidige tekorten het gevolg van belastingverlagingen voor de rijken door Bush, twee onbetaalde oorlogen door Bush, een verhoging van de Medicare uitgaven door Bush en een economische crisis die Bush veroorzaakt heeft. Het recept van de partij van Bush: belastingen verlagen.

Republikeinen geven niets om het begrotingstekort. Ryan zou een echte conservatief zijn, een oprechte 'intellectueel' met een missie. Wolf stelt nogmaals terecht vast dat het Ryan was die een geloofwaardig alternatief in de Bowles-Simpson commissie torpedeerde omdat hij belastingverhogingen uitsloot. Enfin, het is het bekende verhaal over mensen die de overheid willen verkleinen en zichzelf en hun groep willen verrijken. Lees het zelf. En neem Wolf's conclusie serieus: het Ryan plan is onvoldoende en gemankeerd. Over de lange termijn is het ongeloofwaardig. Het mag goede politiek zijn, het is slecht beleid.

17 augustus 2012

Hoe Romney blijft vastzitten in zijn eigen probleem

Romney heeft de afgelopen jaren 'minstens' 13 procent belasting betaald. Zegt hij. Hadden wij arme zielen maar zo weinig te betalen!

De vraag is wanneer Romney nu eindelijk met die belastingaangiftes komt. Gisteren was het dominant op een persconferentie die hij vooral over medicare wilde laten gaan (laatste boodschap: mensen van 55 en ouder zal het niet treffen, wie jonger is - good luck). Het zal de media blijven beheersen tot Romney het laat zien.

De halstarrigheid heeft zo zijn eigen redenen, mag je vermoeden, maar hij vertelt ook iets over het karakter van Romney. Als hij er van overtuigd is dat iets er niet toe doet dan weigert hij zich te realiseren dat het wel belangrijk is. Wil je dat in een president?

Ondertussen heeft Romney één ding bereikt: ongelijkheid als thema is vervangen door Medicare. Obama moet snel zorgen dat de belastingen én medicare weer aan die toegenomen ongelijkheid en de bevriezing daarvan door anti-samenlevings Republikeinen worden gekoppeld.

Slagveld leeg? Hoezo?

Volgens Francisco van Jole op joop.nl blijft het politieke slagveld leeg, gaan de verkiezingen nergens over. Ik moet toegeven dat de lijsttrekkers (want daar gaat het om, de rest speelt in onze ruïneuze politieke bestel nauwelijks mee of het moet de nummer 4 van de PvdA zijn die zo acuut kiezers wegjaagt) weinig inspirerend zijn.

Maar van Jole mist op zijn minst twee onderwerpen:
1) gaan we de inkomenstenbelasting voor de hoogste schijf verhogen
2) ben je voor of tegen het afknijpen van de economie door aan de drie
procent norm (of de 18 miljard, de VVD in Ryan modus liefst 28 miljard) vast te houden of ga je juist
investeren?

en vooruit een derde onderwerp

3) kunnen we die BTW verhoging even terugdraaien in een tijd waarin consumenten toch al koopstaking houden?

Op deze belangrijke terreinen lijkt me de scheiding der geesten (en belangen) overduidelijk.

Maar laten we het persoonijk maken. Waar de verkiezingen over zouden moeten gaan zijn twee zaken die met elkaar te maken hebben:
1) het mislukte premierschap van Mark Rutte. Twee jaar zoete broodjes bakken met de haatzaaier en wat hebben we ervoor teruggekregen? Niets, of het moet de hoogste werkloosheid zijn sinds de jaren negentig.
2) de Kunduz klungels die zich twee keer in het pak lieten naaien door de gevestigde machten en Rutte redden van zijn eigen onmacht - waarna iedereen in de campagne weer kon zeggen dat hij de afgesproken Kunduz klungel brij weer zou terugdraaien en Rutte er florissant bijzit, om straks met diezelfde Kunduz klungels gezellig te gaan regeren.

Dat Groen Links kiezers kwijt raakt heeft niet te maken met Sap per se of de solo activiteiten van Dibi. Het heeft te maken met Kunduz, twee maal. De nummer twee op de Groen Links lijst deed in de NRC net alsof het allemaal kleinigheidjes waren maar dáár zit hem het verlies van Groen Links. Natuurlijk is Sap verantwoordelijk voor Kunduz kwadraat maar het gaat toch echt om de inhoud.

Haersma Buma heet nu Buma. Alsof de katholieke kiezer in de generaliteitslanden zich daardoor zal laten overhalen. Zielige vertoning.

16 augustus 2012

Liever sterk en sociaal

Ikhad nog goed tot me door laten dringen wat de leuze van de PvdA is in deze verkiezingen maar dit is hem: 'sterker en socialer'. Vorige keer was het: 'het moet eerlijker'.

Er is iets vreemds aan de hand met de spindoctors van de PvdA (Monash, neem ik aan). Hoezo socialer? Laten we eens met sociaal beginnen. Hoezo sterker? Is sterk niet een aardig begin? De suggestie van deze leuze, en ook van de eerdere is dat de andere partijen ook sterk, social en eerlijk zijn, maar dat de PvdA er allemaal een tandje bovenop zet.

Ik vind dat vreemd omdat de eerste taak toch is om Rutte/Wilders/Kunduz te verwijten dat ze juist niet sterk, sociaal en eerlijk zijn. Misschien ontgaat me het fijne puntje dat de PvdA hier probeert te maken en dan wordt ik graag verlicht door Samson & Co maar het lijkt me dat ze hun reeks van slechte campagnes gewoon voortzetten. Deel nog eens een roos uit.

Flutopwinding over Roemers weigering de boete te betalen

Natuurlijk wil Roemer een eventuele boete om de economie te stimuleren niet betalen. De opwinding daarover is voorspelbaar kattegespin. D66 heeft zich al lang geleden neergelegd bij die drie procent (laat ik het maar aan Wilders overlaten om dat een dictaat te noemen, het is gewoon dom). De PvdA is opportunistisch want wil in feite hetzelfde als Roemer, namelijk ruimte scheppen om te kunnen investeren om de Rutte-recessie aan te pakken. Geen wonder dat D66 en de VVD zaken kunnen doen.

Medicare loser voor Republikeinen

Romney en zijn programma, Paul Ryan, willen de strijd aangaan over Medicare, de ziektekostenverzekering voor bejaarden. Lijkt moedig en daadkrachtig, maar ach, het is onder alle omstandigheden een loser voor de Republikeinen. Zoals ze met hun 'death panel' nonsens aantoonden, is elke vorm van ingrijpen voor de grey lobby onaanvaardbaar, zelfs als ze het inkleden als een bezuiniging voor later (dat wil zeggen, als deze oudjes als dood zijn). Medicare is een probleem, dat weet iedereen. Het is nog groter probleem sinds Republikein Bush, met steun van Ryan, in 2005 de medicijnen van bejaarden onbeperkt financierde (en uiteraard, zoals Bush gewoon was, daarvoor geen dekking regelde).

Medicare moet aangepakt worden maar dat kan niet door vouchers voor te stellen, waarbij verzekeraars de macht krijgen om de slechtste oudjes overboord te kieperen en als ze hoge kosten maken, ze laat vallen. Het is eigenlijk heel eenvoudig: een oplossing van medicare kan alleen in plaats vinden als beide partijen een verstandige deal sluiten, nadat een twee partijencommissie daartoe een vergaande voorstel heeft gedaan. Romney heeft geen keuze meer nu hij Ryan als programma heeft meegenomen, maar onverstandig blijft het.

15 augustus 2012

Gays geen onderwerp meer, zou abortus kunnen volgen?

Eerder dit jaar maakte president Obama officieel een einde aan het 'don't ask, don't tell' beleid van het leger ten aanzien van homoseksualiteit. Vorige week benoemde hij een lesbische generaal. Inmiddels staat 'gay marriage' als een ideaal in het Democratische programma. Obama begon het jaar nog als twijfelaar, als iemand voor wie gay marriage een 'work in progress' was, inmiddels lijkt ook hij van mening veranderd. Opportunisme is ook Obama niet vreemd. Hij heeft de klok horen luiden. Televisieseries waarin gays optreden of zelfs de hoofdpersonen zijn hebben hoge kijkcijfers. Jongeren vragen zich af waar de tegenstanders zich druk over maken.

Kortom, homo's als bangmakertje hebben behoorlijk wat kracht verloren in de Amerikaanse politiek. In 2004 kon die cynische manipulator in vaste dienst van kleine Bush, Karl Rove, nog de verkiezingen in de beslissende staat Ohio beïnvloeden door all out te gaan om gay marriage als factor te gebruiken. Dit jaar zal dat niet zo gemakkelijk zijn. Zeker, Republikeinen zullen zich tegen gay marriage keren, Mormoon Romney en katholiek Ryan voorop, maar het zal geen beslissend onderwerp meer zijn. Sterker, het ontslag van een gay top buitenlandse politiek medewerker van Romney onder druk van de homofobe afdeling van zijn partij, zette hem lelijk te kijk.

Vergeet even de partij effecten. Homo's en gay marriage zullen steeds minder de Amerikaanse politiek vervuilen. Met name jongeren laten hun mening niet bepalen door dit onderwerp. Want daar zit de politieke crux. We denken wel dat geloof de Republikeinen en Democraten scheidt, maar dat is niet zo, althans, zo eenvoudig is het niet zoals de socioloog Robert Putnam, die van Bowling Alone, betoogt in een nieuw, vuistdik boek over geloof in Amerika betoogt (American Grace. How Religion Divides and Unites Us, door Robert Putnam and David Campbell).

Abortus en gay marriage zijn vanaf de jaren zeventig (als reactie op de jaren zestig) de twee onderwerpen geworden die mensen politiek scheiden. Geloof speelt daarbij een ondergeschikte rol, het gaat vooral om een complex van factoren die allemaal samen je visie op de wereld bepalen en die in de vorm van vooral abortus gemakkelijk samengevat kunnen worden. De überkatholiek Rick Santorum dacht dat hij dit voorjaar nog een discussie kon openen over de immoraliteit van voorbehoedsmiddelen maar ontdekte dat hij daarmee een wel heel kleine agressieve minderheid vertegenwoordigde.

Sowieso zijn de social values extremisten zijn in de minderheid. Paul Ryan is tegen abortus ook in gevallen van incest en verkrachting, een wreed standpunt dat hij deelt met de oude mannen in Rome, maar het is een visie die de meeste Amerikanen absoluut niet delen. Ook John McCains opportunistische bekering tot 'leven begint bij de conceptie' in 2008 was niet de mening van de gemiddelde Amerikaan. Obama's twijfelende antwoord op de vraag wanneer het leven begint ('that's above my pay grade') is er een betere weerspiegeling van.

Van deze twee onderwerpen is gay marriage (of in elk geval de acceptatie van gays) nu geleidelijk aan het verdwijnen als belangrijk politiek strijdpunt. Of abortus zal (en kan) volgens is de vraag. Omdat het onderwerp zo verweven is met seks en waarden gaat het om veel meer dan dat. Als je ouders hebt die denken dat praten over seks leidt tot seks, als je chastity beloftes hebt (toegegeven, weinig relevant op het grote geheel van Amerikaans vrijgevochten gedrag), voorbehoedsmiddelen moeilijk toegankelijk maakt, morning after pills verbiedt en klinieken voor geboortenbeperking hun fondsen wil afnemen (zoals Ryan wil) dan is het niet zo vreemd als het aantal abortussen hoog is. Want dat is en blijft de feitelijke situatie in de VS: veel gelul over seks en abortus maar ondertussen het hoogste aantal tienerzwangerschappen en dus ook abortussen in de ontwikkelde wereld. Puriteins conservatisme leidt daartoe.

Ondertussen is het goed dat beide onderwerpen minder de agenda gaan bepalen. Als ze deze verkiezingen enig effect hebben, dan is het in het nadeel van de Republikeinen. Dat is mooi en terecht want de cynische operators (bendeleider Cheney deed net of het hem niet aanging: zijn dochter is lesbisch) kunnen er dan geen gebruik van maken. Niet dat ze gebrek aan andere onderwerpen hebben, maar toch, een vervuiling minder, dat helpt.

Nog een leuk feitje over de val van Fareed Zakariah, de veelschrijvende plagiërende columnist die verrassend onpopulair blijkt te zijn (deels afgunst, deels ergernis over zijn lucratieve zwalken). De onthulling dat een deel van zijn column was overgeschreven uit een New Yorker artikel werd gepusht door de NRA. Altijd leuk om te weten.

Kunduz verder verwaterd

Nu is ook Buma het Kunduz akkoord verder aan het uitkleden. Conclusie: de deal die zogenaamd (dice Pechtold) het land weer in beweging bracht was pure flauwekul. Volskverlakerij. Helaas, voor de meeste partijen die eraan deelnemen werkt het. Alleen de Groen Links Kunduz klungels worden afgestraft.

14 augustus 2012

Het verleden bestaat niet: hoe gevaarlijks is Romney als Mormoon?

Interessante observatie in de The New Yorker door de bespreker van een aantal boeken over Mormonen en het Mormoonse geloof. Ik laat de bizarre verhalen van de begenadigde charlatan Joseph Smith voor wat ze zijn, maar een van de kenmerken van de Mormonen is dat ze, zoals veel bekritiseerde geloven, nooit zullen toegeven dat ze het verkeerd hadden. Veelwijverij hield op te bestaan toen het door de kerk werd afgezworen. De weigering om zwarten als predikanten te laten optreden werd afgeschaft per 1 juni 1978.

Het aardige is dat vanaf dat moment het verleden van veelwijverij en van racisme niet meer bestaat. De auteur stelt zichzelf en de lezer dan de 'onvermijdelijk vraag': in hoeverre is Mormonisme verantwoordelijk voor Mitt Romney? Gary Wills betoogde dat Iers katholieke ideeën over zonde, boete en vergeving John F. Kennedy toestonden alle interns van het Witte Huis te neuken.

Het meest opmerkelijke aan Romney als politicus is nu dat hij geen enkele verantwoordelijkheid neemt voor zijn verleden. Hij gelooft oprecht dat je leven en je standpunten naar behoefte kunnen worden aangepast. Romney volgens Romney was nooit voor het recht op een vrije abortus, nooit voor ziektekostenverzekering, het redden van de autoindustrie of de honderd andere dingen waar hij nu afstand van neemt. De Mormonen stelden na hun regeling van 1 juni 1978, het afschaffen van racisme, dat wat iemand daarover ooit in het verleden had gezegd, er niet toe deed.

Het is een zorgwekkende gedachte. In hoeverre is Romney dermate het product van zijn Mormoonse geloof dat hij in alle oprechtheid kan negeren wat eerder is gezegd of gedaan? Hoe gevaarlijk is dat in een president? Romney's flipfloppen is in deze variant niet hypocriet en opportunistisch van mening veranderen maar een karaktertrek die bepaalt wat Romney is en doet. Ik vind het een interessante gedachte.

Ryan is dramatisch slecht als campagnevoerder

Dana Milbank van de Washington Post was zondag in Iowa bij het eerste solo optreden van Paul Ryan. Hij noteerde iets dat mij zaterdag bij de presentatie van Ryan al opviel maar dat ik in de besprekingen niet terugzag: de man is dramatisch slecht als campagne voerder. Houterig en schutterend, eigenlijk net als ... Romney. In dit geval zul je geen upstaging zien van de kandidaat zoals de oude man McCain overkwam met Sarah Palin: McCain kon zelf niet meer alleen campagne voeren omdat Palin meer mensen trok dan hijzelf. Ze moesten altijd samen op pad. Dat zal Romney niet overkomen. Ryan is net zo slecht als hijzelf.

Wordt wel beter, zult u denken, in de loop van de campagne? Ik betwijfel het. Stump speech vaardigheid is niet iets dat je in minder dan honderd dagen aanleert. Ryan heeft geen stump speech. Reken maar dat de spindocters hem de komende week flink onderhanden zullen nemen maar gemak met spreken zal hem niet gegeven zijn.

13 augustus 2012

Democraten dankzij Ryan nu ook een reëele kans op het Huis

Als Romney de verkiezingen helemaal over Ryan laat gaan en hij verliest (geen al te wilde voorstelling) dan kon dat wel eens lastig zijn voor de Republikeinen in het Huis. Politico wijst er op maar het was altijd al duidelijk dat hoe zwaarder de nederlaag van Romney wordt, hoe moeilijker het zal zijn voor de Reps om het Huis te behouden. Als immers blijkt dat de Ryan-ideologie van ondermijn de overheid en suck the pensionado's niet populair is, dan zullen juist de Afgevaardigden die als ware helden dit voorjaar voor Ryans begroting stemden, heel goed wetend dat de senaat hem af zou stemmen, het lastig hebben zich te verdedigen.

Zo gezien gaat de hulp die Romney dank zij Ryan aan de Democraten heeft verleend, veel verder dan enkel het verlies van Romney. Een klungelige, ongeïnspireerde en oninspirerende kandidaat die verliest, dat is één ding. Een ideoloog die wordt afgestraft door de kiezers - dat is andere koek. De Obama campagne zal het nu een stuk gemakkelijker hebben om de opkomst hoger te krijgen. Dat wordt niet gecompenseerd door een eventuele hogere opkomst van de conservatieven, die haten Obama zo dat ze toch wel zouden komen, maar het leidt wel tot het afstoten van het midden.

Voor Romney is het pact met Ryan een pact met de duivel. Ook voor een Mormoon gaat dat niet goed uitpakken.

12 augustus 2012

Pieken, te vroeg pieken en de verderfelijke invloed van De Hond

Het gat tussen de politieke barometer van Maurice de Hond (politiek in de zin van het beïnvloeden van het proces) en de cijfers van die andere club, Synovate, worden steeds groter. Bij de Hond haalt de SP 37 zetels, bij Synovate maar 31, en is de VVD nog steeds de grootste.

Ik vrees dat de cijfers van De Hond de discussie bepalen maar zelfs de regeringskrant merkt op dat vlak na de val van Balkenende IV de PvdA ook op 16 zetels stond, om uiteindelijk er 30 te halen. Dat zal deze keer niet gaan gebeuren maar de cijfers van de Hond kunnen wel eens lelijk uitpakken voor de SP en goed voor de PvdA. Ik denk niet dat Roemer overmoedig wordt, daar is hij te aards voor. Maar het zou goed kunnen dat juist kiezers die Rutte willen buiten houden zich in slaap laten sussen en terugkeren van de SP naar de PvdA.

Anders gezegd, de Hond laat de SP te vroeg pieken en dat gaat ze kosten. Synovate zit, denk ik, dichter op het echte sentiment. Op rechts is er weinig keuze. Balkenende en Maxime Verhagen hebben het CDA vernietigd. De PVV is geen conservatief alternatief, wat overblijft op rechts is de VVD. Die verliest dan wat liberale stemmers aan D66 die je als het op coalitievorming aankomt ook tot rechts mag rekenen.

Groen Links is reddeloos verloren. De kiezers die belazerd zijn door Kunduz in het kwadraat komen niet meer terug. Over en uit.

De campagne moet nog beginnen en de openingszetten dit weekend waren weinig belovend. Pechtold in het pak met keurig geborstelde jongens en meisjes in een winkelstraat, Samsom met rode rozen. Kunnen ze nou echt niets interessants bedenken? Ik verwacht weinig van de debatten, nog minder van avond aan avond geneuzel in de borreltafel van Knevel en Pauw. En reken maar dat De Hond de belangrijkste niet-politicus is. De grootste vervuiler van de Nederlandse politiek krijgt ruim baan. Ik neem het hem niet kwalijk, hij heeft zelf die positie verworven en iedereen doet er aan mee.

De uiteindelijke uitslag blijft nipt, net als in 2010. Alleen is het nu de SP die met de VVD strijdt om de toppositie (beide rond de 30). De PvdA haalt gewoon (nou ja) rond de 25 zetels, de PVV zal afbrokkelen naar 15 en net zo groot zijn als D66 en het CDA. Groen Links, ach, als ze er 6 halen mogen ze blij zijn.

De combinatie van PvdA en SP is goed voor meer dan 55 zetels, terwijl VVD en CDA blijven steken op 45. De PVV is irrelevant voor wat dan ook. Dat betekent dat D66 gaat bepalen over welke vleugel er geregeerd gaat worden, met als aanvulling de CU (tenzij het CDA tot inkeer komt en over links gaat, zoals het een sociale partij van het midden zou betamen). Pechtold zou het liefst met de VVD gaan maar zal gedwongen worden met de PvdA en SP te regeren. Hij zal het CDA erbij willen halen voor wat rechts evenwicht. Maar het zal lang duren.

11 augustus 2012

Romney campagne verandert zijn focus

De keuze voor Ryan betekent een nieuw focus voor de Romney campagne en daarmee, impliciet, de erkenning dat ze tot nu toe de foute strategie volgden. In plaats van Obama aan te vallen op zijn beleid, met name zijn economisch beleid, en te stellen dat Romney een betere manager zou zijn, gaat het nu om een totaal andere visie voor Amerika. Een keuze tussen twee paden die elkaar volledig uitsluiten. Ik vermoed dat het een stap uit wanhoop was en het zou me niet verbazen als ze over een paar maanden terugkijken: 'what were we thinking?' Aan de andere kant, wat moeten ze?

Noam Scheiber van de New Republic voert een andere overweging aan waarom Romney Ryan zou hebben gekozen: als ze verliezen kunnen ze nu met recht en rede de schuld geven aan de radicale Republikeinen. Dan zou het een soort Goldwater moment zijn - zonder de conservatieve heropstanding onder Reagan. Ik geloof het niet. Niet dat ik het cynisme van de Romney campagne onderschat (of dat van Obama) maar waarom zou hij zichzelf opofferen aan dergelijke overwegingen? Of, dat kan wel, Romney is overgehaald door assistenten die een nieuwe nederlaag graag op het Ryan conto willen schuiven om zelf verantwoordelijkheid te ontlopen - kunnen ze volgende keer weer de consultant uithangen. Dat klinkt al iets waarschijnlijker. Wat mij ondertussen verbaast is de chemie. Het lijkt me overduidelijk dat Romney de flip flopper stukken beter overweg zou kunnen met een gematigd iemand als Portman of Pawlenty. Op een plezierige manier verliezen is toch altijd nog aangenamer dan op het kruis van Ryan begrotingsradicalisme (om William Jennigs Bryan vrij te citeren).

De volgende president, oops, de volgende vice-president
Shit, kan ik nou niet eens iets zeggen zonder te blunderen?

Het is instructief om Romney Ryan te zien lanceren. Mitt kan geen behoorlijke toespraak houden. Ook dom dat hij Ryan in het eerste stukje introduceerde maar eindeloos door lulde voordat Ryan zelf te zien was. Boring, boing. Nog afgezien van de pech die hij had dat een achteruit rijdende auto piepte op de achtergrond. Maar hij beheerst niet eens de basiskwaliteiten om een behoorlijke speech te houden. Hij slaagde er zelfs in om Ryan aan te kondingen als 'de volgende president van de VS'. Romney kwam terug om de fout te herstellen, nadat iemand hem het had ingefluisterd, maar het was typerend.

Jammer ook voor Romney dat Ryan een verrassend dunne stem heeft en evenmin goed kan spreken. Alle klemtonen zijn verkeerd, de opbouw deugt niet. Dat zegt niets over zijn ideeën, die zijn duidelijk genoeg, maar het komt er allemaal bij. Mediatrainers zullen overuren moeten maken. Maar Ryan moet snel beter worden om de campagne de energie te geven die nodig is (en die ik met al dit kritische commentaar, graag zou zien). Ryan heeft, anders dan Romney, cijfers voorradig (al liet hij na om de toegenomen inkomensverschillen te noemen). Het was verstandig om te verwijzen naar de toestand die Obama aantrof, maar hij gaf ook meteen het weerwoord: in twee jaar los je niet de problemen van acht jaar Bush en dertig jaar Republikeins begrotingsbeleid op.

'At this point in our history' en 'we face a crucial decision' moeten ze ook even verbannen of in elk geval variëren. Het wordt vervelend. Hoe langer ik kijk, hoe meer ik me verbaas over deze keuze. Ideologisch sterk, qua presentatie een verrassende flop. Omlaag getrokken mondhoeken, knikken ter bevestiging van zijn eigen punt. Het zal zelfs moeilijk zijn een mooi quotable item te vinden. Goede speech schrijvers gezocht.

Vandaag gooit Romney veel kiesmannen in de waagschaal

In het kiesmannenspel heeft Romney met de keuze van Ryan in feite Florida opgegeven. Of hij daarvoor Wisconsin, de staat van Ryan, terugkrijgt, staat te bezien maar is twijfelachtig.

Waarom Florida weg? Door niet Marc Rubio te kiezen als running mate heeft hij de local boy geschoffeerd. Ik geeft toe, dit argument snijdt niet veel hout want ik vermoed dat niet veel Florida kiezers Rubio op die post verwacht hadden (terzijde, de Obama campagne had meer zorg over het wegpellen van Hispanic kiezers als Romney voor Rubio had gekozen).

Nee, belangrijker is dat Paul Ryan medicare wil inperken, de gezondheidszorg verzekering voor gepensioneerden. Nu moet daar inderdaad wat aan gebeuren (vooral nadat klein Bush in 2005 oneindig veel medicijnen aan het pakket toevoegde) maar dat is iets wat de snow birds in Florida liever niet horen. Veel bejaarden in Florida betekent veel kansen voor Obama om Romney/Ryan bedreigend te maken.

Ander kiesmannendeeltje: Ryan stemde voor het redden van de banken en voor het redden van de autoindustrie (in zijn eigen district zitten wat fabrieken - niets menselijks is Ryan de ideoloog vreemd). Romney heeft herhaaldelijk zijn scepsis over beide uitgesproken en in de Tea Party is het een soort geloofsartikel. Zou stemmen kunnen kosten in Illinois, Michigan en Indiana.

Waarom levert Ryan Wisconsin niet op? Om te beginnen is het een staat die vorige keer stevig Obama stemde. Bovendien is de politiek in Wisconsin zodanig gepolariseerd door de gelukte poging van de Republikeinse gouverneur om ambtenaren het recht te ontzeggen collectief te onderhandelen over lonen en pensioenen, dat de anti-Ryan, anti-gouverneur kiezers massaal zullen opkomen. En tenslotte geldt in Ohio, de cruciale swing staat, iets dergelijks. De Republikeinse gouverneur probeerde daar ook de ambtenaren hun rechten te ontnemen maar hij verloor. Bovendien koos Obama niet voor de relatief populaire senator Portman als running mate.

Kortom, de peilingen liepen al lekker voor Obama (geheel volgens verwachting overigens) en deze ontwikkelingen maken het er voor Romney niet veel beter op.

Gemakzucht en over exposure

Fareed Zakaria is een wereldnaam, een merk haast. De buitenlandse politiek expert heeft een rubriek op CNN, schrijft boeken, doet seminars en schrijft columns. Je vraagt je af hoe iemand zoveel tegelijk kan doen. Niet dus.

Zakaria zit op de schopstoel omdat hij voor een column over gun control vrijwel woordelijk citeerde uit een artikel in de New Yorker in april. Ik heb wel begrip voor Zakaria. Je maakt aantekeningen, clipt stukjes, gooit ze bij elkaar in een stukje en voor je het weet ben je vergeten dat je het niet zelf geschreven hebt maar deze briljante gedachte van iemand anders is gekomen. Het zou natuurlijk ook kunnen dat een brave intern of assistent het stukje heeft geschreven voor de drukke baas.

Dit soort plagiaat overkwam niet de minsten, maar altijd duizendpoten, mensen van wie je denkt: waar halen ze de tijd vandaan. Adriaan van Dis overkwam het. Zelf probeer ik altijd zoveel mogelijk dingen die ik oppik uit andermans boeken en artikelen meteen in eigen woorden om te zetten, juist om te voorkomen dat je straks niet meer weet hoe je aan een quote kwam en teveel waarde hecht aan je eigen genie.

Het heeft ook te maken met te veel aanwezig zijn. Niemand is goed in zoveel verschillende dingen. Ik moest eraan denken toen ik de afgelopen weken een paar keer Maarten van Rossem zag, bij het flauwe aftreksel dat de Nederlandse televisie maakte van een Vlaams succesnummer. Onderuitgezakt commentaar leveren is Maartens specialiteit. Maar op een gegeven moment krijg je er echt genoeg van, de toon, de strekking en het beeld. Van Rossem is populair, begeleidt reisjes die mensen het idee geven dat ze iets van de Amerikaanse verkiezingen meemaken, doet cabaret, goochelt met meningen en duwt de PvdA lijst. Op plagiaat zul je hem niet betrappen, wel op herhaling. Het voordeel voor Van Rossem is dat hij zich niet hoeft voor te bereiden, hij hoeft alleen maar 'leuk' te zijn.

Met alle waardering voor de man, je moet ook nee kunnen zeggen. Waarom hij zich leende voor de leunstoel van dat rare programma is me een raadsel. Voor het geld hoeft het niet, voor de leukigheid evenmin. De bon mots die ik gezien heb waren zo voorspelbaar dat ze niets toevoegden. Waarom doe je dat?

Enfin, zo kom je van plagiaat of gemakzucht. Dat zit niet zover van elkaar af.

Keuze voor Ryan maakt verkiezingen weer interessant

Wow, eindelijk wordt het interessant. Als Romney inderdaad Paul Ryan kiest als running mate zoals Politico meent, heeft hij een onkarakteristieke daad van politieke durf getoond. Hij moest wel, maar laten we dat even opzij zetten.

Ryan is tegelijkertijd het Republikeinse boegbeeld van een uitgeklede overheid, zonder sociale voorzieningen en met lage belastingen voor de rijken en het favoriete doelwit van de Democraten precies om die reden. Het levert een paar vervelende vragen op voor Romney die als gouverneur links van het midden optrad en op een aantal terreinen van mening verschilt met Ryan (nou ja, voor zover Romney meningen heeft).

Ryan is jong, welbespraakt maar buiten het opstellen van begrotingen die vier triljard bezuinigen en belastingen verlagen, weinig ervaren en ongetest. Het criterium dat hij onmiddellijk een goede president zou zijn, heeft Romney verlaten. Maar stel je voor dat Romney gekozen zou worden en direct omvalt, om wat voor reden dan ook. Dan is de revolutie aan het bewind in de VS, of beter gezegd, de contrarevolutie. Zoals Newt Gingrich het formuleerde in de voorverkiezingen: Ryans begrotingsvoorstel stond gelijk aan 'right wing social engineering'. Obama had het niet beter kunnen fomuleren.

In dat geval (als Romney wint) dan hebben ze ook het Congres en zullen we Amerika niet meer terugkennen. Het gaat hier niet om bezuinigingen maar om een fundamentele verandering in de manier waarop de samenleving in elkaar zit. Geen enkele regeling gebaseerd op gezamenlijk lastendragen (ook AOW is een verzekeringsprogramma waarin iedereen meedoet omdat anders de helft van de mensen in armoede oud zou worden) zou overleven. Of de sociaal conservatieven en de Tea Party aanhangers zo blij zullen zijn met Ryan staat te bezien. Die aanhangers weten vaak niet eens dat ze profiteren van overheidsprogramma's.

De grootste promotor van Ryan was de redactie van de Weekly Standard, het Murdoch blad van Bill Kristol. Interessant in die context is dat Kristol (een voormalig acoliet van bendeleider Cheney) het slechtste politieke oordeel heeft van Washington. Het waren Kristol, Barnes en andere Standard lui die McCain Sarah Palin opdrongen en de afgelopen weken voerden ze een dringende campagne om Ryan als running mate te nemen. Die campagne werd ondersteund door de Wall Street Journal, de enige plek in de wereld waar de Laffer Curve nog in ere wordt gehouden (de door de feiten weerlegde onzin dat minder belastingen tot hogere overheidsinkomsten leiden). Dit conservatieve applauscollege was in 1996 al verantwoordelijk voor de keuze van Bob Dole om Jack Kemp op zijn ticket mee te nemen, de toenmalige held van de belastingverlagers. Het hielp Dole natuurlijk niet.

Kan Romney winnen met Ryan? Ik betwijfel het. Waarschijnlijker is het dat de Democraten Romney/Ryan zullen vastpinnen op die cijfers en de bruutheid van zijn begrotingsvoorstellen. Anderzijds zal de conservatieve basis, zeker de anti-overheidszeloten die dicht tegen Ron Paul aanschuren, er energie aan ontlenen. De Amerikanen krijgen een keuze.

Wat je er ook van vindt, Romneys besluit redt een saaie, voorspelbare campagne. Nu kan iedereen er tegenaan. Al moet Romney nog steeds die lullige belastingaangifte van 2009 (nul dollar betaald) op tafel gaan leggen.

10 augustus 2012

Marcouch en de flauwekul wetgeving

Vroeger waren het gewoon arbeiders, schilders en metselaars en zo, die floten naar mooie meiden. Mijn vader leerde me dat dit smakeloos en stijlloos was. Als jurist had hij nooit kunnen bedenken dat dit soort onbeschaafd gedrag ooit nog strafbaar gesteld zou worden. Maar het beschavingsoffensief van de Amsterdamse PvdA en VVD kent geen grenzen. Want nu zijn het Marokkaanse rotjong die het doen, never mind de dronken Britten, voetbalfans, stupide provincialen en anderszins beschavingsgestoorden en dus moeten PvdA en VVD even laten zien dat ze nog steeds wakker liggen van de Marokkaanse jongens.

Het is onzinnig voorstel. Wethouder Van Es van Amsterdam heeft beschaafd gedrag een hoeksteen gemaakt van haar beleid, misschien kan ze in het college eens praten over de vraag of dat juridisch afgedwongen kan worden of dat onbeschaafd gedrag gestraft kan of moet worden. Op het risico af de discussie (such as it is) te vertroebelen: onze samenleving barst van de smakeloze, stijlloze en respectloze uitingen. Onze regeringskrant bijvoorbeeld, heeft er een abonnement op. Onze omroepen doen niet anders. Geert Wilders ... I rest my case.

Maar terug naar de essentie. Het is onzinregel die alleen nog maar erger wordt gemaakt omdat hij leidt tot flauweklulwetgeving. Ga maar eens bewijzen dat iemand op straat gesist heeft. Is het slachtoffer alleen voldoende? Moeten er getuigen zijn? En wie gelooft wie? Het is net als het boerkaverbod een disfunctioneel soort wetgeving dat net doet alsof iets een vreselijk probleem is en vervolgens wetgeving maakt die zelf het probleem wordt.

De PvdA is zo bang dat ze ervan beschuldigd wordt de problemen van de gewone mensen niet te onderkennen dat ze haar toevlucht neemt tot dit soort onzin. Marcouch moest zich schamen.

Hulde aan onze sporters! Alaaf.

Geen groter pr debacle dan een publicitaire zelfmoord. Koopman van Steijn, onthoudt die naam! Het is het advocatenkantoor dat middels een kort geding probeerde de huldiging van onze nationale sporttrots, op het stationsplein van Den Bosch, te dwarsbomen. Niet slim jongens! Zo raak je klanten kwijt. Maar ondertussen zullen ze voor alle eeuwigheid voorbeeldzaak blijvenin pr en mediacommunicatie fora: hoe breng je jezelf schade toe - Romney kan er nog wat van leren.

Natuurlijk is het pleintje in Den Bosch niet geschikt. Het voldoet uitstekend als ontvangstplek voor prins carnaval van Oeteldonk. Als kleine jongen stond ik altijd op het balkon van een van die statige huizen daar, toen het kantoor van mijn grootvader. In de goedmoedige sfeer die carnaval nog kenmerkte voordat de commercie en het noorden zich ermee bemoeiden (toen carnavalskrakers nog lokaal waren), werkte dat prima. Sport is elke goedmoedigheid allang ontgroeid. Het is business en politiek - zie hieronder, ons bord op schoot.

Maar onze nationale trots, het enige waar we als land blij mee mogen zijn, kunnen zijn, die bloem van de natie, die verdient toch meer dan een lullig stationsplein? Minstens het Museumplein, of de Arena shopping mall, of van mijn part, het Malieveld. Den Bosch? Wie heeft dat in vredesnaam bedacht? Doe dan de Brabanthallen waar ze ook veemarkten houden.

Natuurlijk had Koopman van Steijn groot gelijk maar een kort geding? Dud.

Politicus op schoot

Wat vertelt het over een land dat politici zich druk maken over de vraag of we om zeven uur op zondagavond samenvattingen van de voetbal te zien krijgen? Ze maken er zelfs wetten over die deze maatschappelijke noodzaak vastleggen.

Laten we gewoon daarover de verkiezingen van 12 september laten gaan. Niet over die malloot die twee jaar lang twee opportunistische partijen in de houdgreep hield, onderwijl zagend aan de samenhang van onze samenleving. Niet over een premier die zich laat afbekken, geen commentaar heeft en zijn brevet voor staatsmanschap maar niet kan halen. Niet over onze verzorgingsstaat, de uitgeklede defensie, het onderwijs.

Want waar maken we ons druk over? Bord op schoot om zeven uur op zondag. Meer vragen we toch niet van de politiek? Geen wonder dat we ook niet meer krijgen.

Waarom hebben de bankiers een hekel aan Obama?

Wall Street haat Obama. Ondank is 's werelds loon en zeker van de bankiers en financiële speculanten die weinig waardering tonen voor het redden van hun wrakke ondernemingen door de regering. Het telt niet dat Obama de verleiding weerstond om de banken te nationaliseren die gered werden door de overheid. Het telt niet dat hij minder reguleerde en minder voorwaarden opstelde dan hij had kunnen en, zeggen velen nu, had moeten doen. Het telt niet dat hij deze mismanagers redde van hun excessen en dat zonder dat er iemand van deze lui in de gevangenis is verdwenen wegens pure oplichting.

Vier jaar later zijn de winsten en de bonussen weer als tevoren en tonen nieuwe schandalen aan dat bankiers hardleers zijn. Een persoonlijke factor voor hun afkeer van Obama zal zeker zijn dat de president de absurd lage hoogste schijf, 32 procent na de charitas die kleine Bush de rijken verschafte, wil verhogen tot rond de 39 procent, het niveau onder president Clinton. Belangrijker nog is dat hij het belastingvoordeel dat Mitt Romney met twintig miljoen inkomen een magere 17 procent belasting deed betalen aan banden leggen. De zieltjes met hun miljoeneninkomens denken vooral aan zichzelf.

Maar er zit ook een institutionele component in de afkeer van Wall Street. Ze nemen het zoals het komt, ze zijn de opportunisten pur sang. Na hun redding op kosten van de belastingbetaler (afkeer daarover komt vaker van Tea Party aanhangers dan van Democraten) is hun analyse dat ze gewoon kunnen doen wat ze altijd deden en dat doen ze dan ook. Ze verdienen goed, lobbyen zich suf om regulering te voorkomen en doen net alsof er geen volgende afrekening wacht. In zekere zin moet je zeggen dat dit voorspelbaar en rationeel gedrag is en dat Obama een sufferd is als hij rekende op dankbaarheid. Of Republikeinen aan de macht de financiële wereld in een crisissituatie even vriendelijk zullen behandelen, staat te bezien, maar wie dan leeft, wie dan zorgt. Er is een simpele les te leren. De financiële wereld heeft geen enkel ander belang dan eigenbelang. Geen verrassing en dat Obama gehaat wordt terwijl hij uitzonderlijk aardig was voor deze lieden, is een gegeven.

Dit zijn de supporters van Mitt Romney en van deze Republikeinse partij. Mensen die druk bezig zijn met het vergroten van hun geldpoel en het onbezorgd genieten daarvan zonder zich druk te maken over hoe de samenleving verkruimelt. Quod erat demonstrandum.

9 augustus 2012

Meer ideologie, please, in de VS én in Nederland

Ik denk niet dat hij Romney's kandidaat voor vicepresident wordt maar als dat wel gebeurde dan zou Paul Ryan zonder meer de meest interessante politicus zijn in deze campagne. Ryan is de man, een afgevaardigde in het Huis, die vier triljard wil bezuinigen, belastingen verder verlagen en sociale voorzieningen kortwieken. De Republikeinse Partij is in de grip van een ideologie. De overheid is de vijand, belastingen zijn diefstal en de uitgaven moeten drastisch beperkt worden door sociale voorzieningen terug te draaien. Het resultaat, zegt Ryan, zou waanzinnig economische groei zijn, burgers die hun kansen pakken en geluk en welvaart voor de meeste Amerikanen. De congresleden van de Republikeinen (echte waaghalzen) hebben vóór dit beleid gestemd. Waarom zou je het niet de inzet van de presidentsverkiezingen maken?

Het is niet mijn ideologie en ik denk dat als hij uitgevoerd zou worden de VS een totaal onleefbare samenleving zou worden, maar hij heeft, als ideologie, het voordeel van interne coherentie. Ryan is duidelijk, hij staat ergens voor. Als Romney voor hem zou kiezen, zou de kiezer een duidelijke keuze kunnen maken. Vóór de vrije markt Hobbesiaanse wereld van de ideologische Republikeinen tégen de socialistische, Europese wereld van Barack Obama. (Ik negeer hier even de sociaal conservatieve vleugel van de Republikeinen. Die zijn zo gefixeerd op het opleggen van hun waarden aan de samenleving dat ze door Ryan en co gebruikt kunnen worden voor het uitvoeren van hun ideologie. Het is dom stemvee en zal zo gebruikt worden.)

Ik ben een grote fan van ideologie. Dat wil zeggen, ideologie als basis van het doordenken van hoe je de samenleving in elkaar zou willen zetten en op basis daarvan logische en voorspelbare beslissingen nemen. In Nederland is ideologie verwaterd en dat is precies de reden dat kiezers alle kanten op fladderen: partijen bieden geen anker, niet eens voor zichzelf, laat staan voor de kiezer. Een liberale premier omarmt zijn egotrippende gedoger en verklaart doodleuk dat gereformeerde fundamentalisten zijn beste politieke vrienden zijn.

Ideologie is uit. Helaas, want daarom en daardoor is Mark Rutte het oliemannetje van de gevestigde belangen en niet een voorspelbare, betrouwbare liberaal, laat staan een staatsman. Daarom is Alexander Pechtold een pragmaat, iemand die zijn politieke keuzes toesnijdt op wat haalbaar is en waarmee macht verworven kan worden, en hij en zijn partij missen de diepgang om een coherente visie te ontwikkelen om met die macht iets te doen (Kunduz in het kwadraat kwam niet uit de lucht vallen en daarom kan hij zo goed 'zaken doen' met Rutte). Daarom is de PvdA dolend in een mist van onzekerheid waar sociaal democratie voor staat. Klaag wat u wilt over de dogmatische SP, voorspelbaar en traceerbaar zijn ze wel. Liberalen hebben geen thuis, sociaal democraten vluchten naar de SP. De rest zwabbert tussen eigenbelang en ressentiment.

Ideologie, zei die grote denker Bill Clinton eens, is belangrijk omdat hij vereist dat je tevoren al keuzes hebt gemaakt en je dat niet iedere keer weer tijdens je regeerperiode moet doen. Met een ideologie dringt een besluit zich als vanzelf op en moet je nadenken over de redenen waarom je tegen je basisfilosofie in zou gaan. Het leidt niet tot dogma's (dat gebeurt pas als zo'n ideologie te lang aan de macht blijft), het leidt tot betrouwbaarheid, iets waar de kiezers overal bij gebaat zijn.

Daarom zou het mooi zijn als Romney voor Ryan zou kiezen. Ik weet het, het simpele feit alleen al dat Romney de Republikeinse kandidaat is maakt deze uitkomst onwaarschijnlijk. Romney is de opportunist in optima forma, in die zin hebben de Republikeinen in de voorverkiezingen al gekozen voor visieloze, humorloze karakterloosheid. Romney heeft geen ideologie, Obama trouwens ook niet, wat zijn tegenstanders ook mogen monkelen. Maar juist die kleurloosheid van Romney zou misschien een opportunistische verrassing kunnen opleveren.

Romney/Ryan zou duidelijkheid bieden maar het zou vereisen dat Romney honderd procent gaat voor de Ryan ideologie anders krijgen we dagelijks een beeld te zien van splijting binnen het ticket. Ik vrees dat Romney niet zoveel lef heeft. Hij is geen staatsman.

Overigens denk ik dat de Ryan ideologie de verkiezingen niet zou winnen, maar dat doet het Romney pragmatisme ook niet. Zo gezien doet het er niet toe. Maar een echte keuze voor de kiezers zou leuk zijn en ideologie helpt daarbij, in de VS en hier.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors