7 juli 2010 - 6 augustus 2010
Like ons op Facebook

7 juli 2010 - 6 augustus 2010

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

6 augustus 2010

Drie jaar later, niets veranderd - alleen zijn we allemaal armer

Philip Stephens legde vorige week in de FT keurig uit waarom er, drie jaar na de financiële crisis, niet veel is veranderd. Dat wil zeggen, de financiële markten runnen de tent nog steeds, de bankiers en financiers gaan nog steeds naar huis met koffers vol geld. Het verschil is dat de slechte leningen die ze waren aangegaan nu bij de overheden gedumpt zijn en meehelpen aan de begrotingstekorten. De burger betaalt voor de bankier.
Door die tekorten is de crisis er een geworden van overheden en hun financiering, aangevoerd door Griekenland (dat overigens, zie ook de FT, erin slaagt om een revolutie door te voeren - of dertig jaar achterstand weg te werken), waardoor regeringen zich zorgen moeten maken over hún credit rating. De rating bureaus houden daarmee ook de perfide invloed die mede oorzaak was van de financiële crisis, doordat ze de risico's van de hypotheekbundelingen systematisch te laag inschatten.
De politici zouden de teugels weer in handen nemen. Mooi niet. Ze worden gewoon weer gerund door de markten, tot de volgende crisis opduikt en er weer gered moet worden. Ondertussen lachen de aziatische landen die na de crisis in 1997 orde op zaken stelden (moesten stellen van de westerse landen) in hun vuistje. Zij hebben het geld geleend aan het westen om aan zijn eigen ondergang te werken.

Lord Turner, het hoofd van de Britse Financial Services Authority, stelde indertijd dat de financiële instellingen grote winsten opstrijken van activiteiten die in essentie nutteloos zijn (wat bij mij, onnozele leek, toch de vraag oproept wie de domme tegenpartijen zijn in die transacties - waar komt de winst van Goldman vandaan?).
De Europese regeringen zijn gedwongen om stevig te bezuinigen en daardoor de risico's op een langdurige recessie te vergroten omdat de financiële instellingen in kuddedrift de hele EU gedestabiliseerd hebben. Als dat leidt tot minder kwetsbaarheid voor die instellingen, zoveel te beter, maar als de kosten daarvan zo hoog zijn zoals ze lijken, dan is het de vraag of dat verstandig is.

De conclusie dat de politiek heeft gefaald is moeilijk te ontlopen. Of misschien moet je zeggen dat landen overheden nog steeds niet in staat zijn om serieus partij te bieden aan de participanten op de wereldwijde markten. Stephen's conclusie: 'En dus, drie jaar later, staan de zaken ervoor zoals ze er toen voorstonden - met dat verschil dat de meesten van ons een stuk armer zijn geworden. De markten runnen de tent. Ok?' Niet ok, maar wel waar.

Cameron doet het goed

Aan het einde van een politiek seizoen maken Britse commentatoren de rekening op van de eerste maanden van David Cameron. Hij komt er goed vanaf. Vergeleken met de depressief stemmende Brown en de vervelende latere jaren van Blair, is Cameron verfrissend open en niet uit op persoonlijke status. Zijn begroting is er redelijk doorgekomen ondanks grote bezuinigingen (iets voor Rutte om naar te kijken). Het enige probleem is dat Cameron zover naar het midden zit dat hij dreigt de steun te verliezen van zijn conservatieve Tory achterban. Reken in het najaar op wat voer voor deze wilde beesten.
Nick Clegg heeft ondertussen ook moeite met zijn partij die er aan moet wennen de conservatieven te steunen en niet de meer vanzelfsprekende partner Labour. Ze weten echter dat ze de vorige keer toen ze met Labour samenwerkten, genaaid werden, dus er is reden om sceptisch te zijn. Clegg zal nog moeten laten zien dat hij het verkiezingsstelsel kan hervormen. Maar zijn persoonlijke chemie met Cameron lijkt goed te zijn.
Camerons grootste kracht is dat hij op 7 mei, de dag na de verkiezingen, zich realiseerde dat hij met een minderheid moest zien te regeren. In plaats van die minderheid te institutionaliseren en te rekenen op kleine partijen voor wisselende meerderheden, koos hij voor een gewaagde coalitie met de Liberal Democrats. Anders dan Mark Rutte zag Cameron de historische noodzaak om over zijn schaduw heen te springen en een regering te formeren met brede steun.

Inderdaad, ondemocratisch en daarom de slechtst mogelijke oplossing

Er wordt in de media veel gepraat over Wilders die wel de lusten heeft van het regeren (zijn programma wordt uitgevoerd - voor zover dat programma serieus is en bekend) maar niet de lasten, namelijk verantwoordelijk zijn voor het beleid. Ik begrijp die klacht niet zo goed. Ik zie een heel ander probleem. VVD en CDA hebben met z'n tweeën en met 51 zetels in het parlement de gehele uitvoerende macht. Zij runnen de ministeries, voeren overleg in de ministerraad, coördineren en schermen af. Dat is vanuit democratische oogpunt bijzonder onwenselijk, nog los van de vaststelling dat beide partijen bij uitstek belangenbehartigers zijn die graag op machtgevende stoelen zitten. Daar worden de beslissingen genomen, de ambtenaren benoemd. Daar zit de macht, zoals beide partijen heel goed weten. Dit is een enorme machtsconsolidatie voor VVD en CDA zonder controle van de rest van het parlement.

Dat dit kabinet recht zou doen aan de verkiezingsuitslag lijkt me onzin. Die uitslag gaf een flinke nederlaag voor het CDA en een redelijke winst voor de VVD. Maar ook consolidatie van het midden, nu bestaande uit Groen Links en D66, en een minder erg verlies dan verwacht voor de PvdA. Gezien de aard van de maatregelen die volgens alle partijen noodzakelijk zijn (hoewel Wilders daar oorspronkelijk nogal kritisch over was) zou op deze verkiezingsuitslag alleen maar een breed middenkabinet hebben gepast.
Het is kenmerkend voor de sluwheid van Maxime Verhagen dat hij erin geslaagd is de schuld voor het niet tot stand komen van zo'n kabinet bij Cohen heeft gelegd en dat de papagaai media dat hebben overgenomen.
De fout die gemaakt is, is dat de breedte van het brede kabinet niet ten volle is gebruikt. Dat was een inschattingsfout van met name D66 en ook Groen Links. Die hadden moeten zien dat zonder het CDA paars plus niet aantrekkelijk zou zijn voor de VVD. Omdat ze zelf te benauwd denken over hun eigen noodzakelijkheid (met name D66 wilde alleen in een kabinet waar ze met breken dingen konden afdwingen) betalen ze nu de prijs van helemaal niets te hebben.

Ik zie de zwarte piet dan ook eerder bij deze twee liggen dan bij Cohen. Rutte heeft het slim gespeeld. Hij wist dat in een vier partijen structuur het gemakkelijker was voor hem om te breken dan een structuur met het CDA erbij. Zo heeft hij het middenkabinet de nek omgedraaid zonder dat het werkelijk is onderzocht. Dat ze nu de macht graaien die Wilders hen geeft, ligt voor de hand. De enige optie is nu voor de kiezer om dat straks duchtig af te straffen. Het grootste probleem is echter dat die kiezer niet voldoende duidelijk zal worden wat er feitelijk gebeurt, omdat de partijbaasjes hun korte baan spel spelen. In het debat (of wat daarvoor doorgaat) deze week was Roemer van de SP de enige realist. Pechtold stond machteloos te kakelen, Halsema formuleerde indrukwekkend maar nutteloos. Verhagen had zijn rattenlach om de mond. En terecht.

Overigens aardig dat Wilders zijn Europarlementariër (die daar wegens grote desinteresse toch niets te doen heeft) Barry Madlener als adviseur meeneemt. Het is een klein vijvertje waarin Wilders vist. Hij vertrouwt blijkbaar weinig mensen en zou, als hij mee mocht regeren (maar nee, dat zou tegen de 'principes' van Verhagen zijn) helemaal geen kandidaten hebben.

Homohuwelijk ja, gay parade, nee

Een Californische rechter heeft het referendum (Proposition 8) waarbij het homohuwelijk in de staat werd verboden, in strijd met de grondwet verklaard. Mooi en terecht, maar of het reden is om blij te zijn staat nog te bezien. Het maakt van homohuwelijken weer een onderwerp bij de aanstaande verkiezingen. Omdat die tussentijds zijn, is de opkomst meestal lager. Mogelijk brengt dit soort onderwerpen de christelijke mafketels naar de stembus die zich hierover bijzonder druk maken. Uiteindelijk komt dat homohuwelijk er wel, ook in de VS - al is over dit onderwerp het nu eens progressief Amerika dat zich beroept op staatsrechten. Amsterdam bereidt zich ondertussen voor op zijn jaarlijkse smakeloze Gay Parade, waar de goegemeente kan laten zien hoe progressief ze is door op bootjes te dansen naast schaars geklede heren. Het heeft mij nooit kunnen bekoren, niet omdat ik iets tegen homo's heb maar omdat het een provocatie is. Een provocatie op de goede smaak. En de clubjes die meedoen om een plekje in de parade te kopen (het staat bijvoorbeeld op de begroting van D66 Amsterdam) doen dat vooral om te laten zien hoe ruimdenkend ze wel zijn. Als dit het bewijs daarvoor is, dan kunnen ze het beter laten.

Economische stoelendans bij Obama

Christina Roemer, de top adviseur van Obama op economisch gebied, gaat terug naar Berkeley. Op zich geen verrassing. Na twee jaar vertrekken vaak de technici, de mensen die het als een last en niet als een hemels genoegen zien om in Washington te functioneren. Misschien is er niet meer aan de hand dan dat, misschien is Roemer ook uitgekeken op het partijdige geneuzel rondom stimuleringsprogramma's - een van haar prioriteiten. Na de budgetdirecteur is dit het tweede vertrek in de economische top. Wel degelijk een probleem voor Obama.

5 augustus 2010

Verkiezingen in november

Ik ben van nature contrair ingesteld. Dat ik verwacht dat de verkiezingen in november voor Obama minder slecht zullen uitvallen dan gedacht, komt misschien daardoor. Maar ik denk ook dat de negativiteit van de Republikeinen en hun verzameling idiote kandidaten, plus hun totale gebrek aan enig beleidsvoorstel, zich wel eens tegen hen zou kunnen keren. Althans, het zal de schade voor Obama beperkt houden. U hoorde het hier voor het eerst.

Koekje van eigen deeg voor Obama

De Wiki leaks over de oorlog in Afghanistan bieden een mooi uitzicht op hoe zo'n proces uit de rails kan lopen. Bureaucratische politiek, tunnelvisie, verschuivende doelstellingen, incompetentie, struisvogelbeleid en gewoon, gebrek aan lef om iets ter discussie te stellen: het speelt allemaal mee. Het lange verhaal heeft dezelfde uitkomst als het korte. Het is een oorlog die niet te winnen is, die geen uitkomst kan hebben zoals die door de oorlogmakers gewenst is. Een aardig uitroepteken bij het vertrek van onze jongens uit Afghanistan. Ook dat was een misleide, misleidende en vals verkochte missie. De 25 doden zijn, helaas voor hen en hun nabestaanden, overbodig en vergeefs geweest. Het wordt nooit wat in Afghanistan. Wel is er enige poëtische rechtvaardigheid in het feit dat de regering Obama in zijn hemd wordt gezet met het medium dat Obama groot maakte: het internet. De president beloofde een ongekend open regering, met gebruik van nieuwe middelen. Daarvan is niets terecht gekomen. Gelukkig doet het internet wat het wil en trekt het zich niets aan van dit soort getreuzel. Obama krijgt een koekje van eigen deeg. Als hij verstandig was (en over Afghanistan betwijfel ik dat) gebruikt hij de onthullingen om zijn eigen beleid ter discussie te stellen.

Iets genereuzer was op zijn plaats geweest

Vorige week vertrokken de 50.000 laatste combat military uit Irak. Er zijn er nog 65.000 om in dat bijna hopeloze land de zaken onder controle te houden tot de lokale bazen het hebben uitgevochten (weet u nog, verkiezingen in, wat was het, april?). De NYT merkte terecht op dat Obama wat al te gemakkelijk alle krediet claimde voor de terugtrekking: 'zoals beloofd'. De belofte werd gedaan door Bush de Jongere en kon tot stand komen dank zij de surge. Daar had Obama inderdaad wel wat krediet voor mogen geven, ook al had hij erbij kunnen zeggen dat het een domme en mislukte oorlog was die nog lang zal nadreunen in de Amerikaanse samenleving (veel veteranen, net als na Vietnam, al lijkt het minder erg omdat er geen dienstplicht was). Zo genereus was Obama niet. Gemiste kans.

De Iraanse vluchtelingen in Turkije: test voor Verhagens vriend Wilders

In de Trib vanochtend een column van Judy Dempsey over de meer dan 4000 vluchtelingen uit Iran die gestrand zijn in Turkije. De mensen die een jaar geleden het lef hadden in opstand te komen, aangemoedigd door de EU, zijn niet welkom in diezelfde EU. Dempsey vergelijkt het met de situatie in 1956 toen de Hongaarse opstand luid werd toegejuicht en aangemoedigd door het westen maar toen het erop aan kwam was er geen hulp. Onder deze zg. Dublin II Regulation moet een EU land waarin de vluchteling aankomt die asielzoeker accepteren. Vooral Malta en Italië krijgen daardoor met acceptatie te maken. Er is geen 'burden sharing'.

Als de Iraniërs in Turkije oversteken naar Griekenland worden ze door de Griekse douane teruggestuurd. In sommige gevallen stuurt Turkije hen terug naar Iran. Het schijnt dat de Iraanse veiligheidsdienst voortdurend probeert de vluchtelingengroepen te infiltreren. Onder druk van de VN vluchtelingorganisatie hebben een paar EU landen vluchtelingen geaccepteerd. Genereus, zou u denken, uit bewondering voor hun moed? Let op de getallen: Duitsland neemt er 50, Zweden 45, UK en Finland ieder 5, en ja, Nederland, minister Verhagen, onze principiële held, heeft wel 4 plekken aangeboden. Vier. 4. Wat is dat in het Limburgs? Laat Verhagen maar een eerste test voorleggen aan zijn vriend Wilders: ruimhartig Iraniërs opnemen. Uit Turkije, het land dat Wilders haat. Iranees, dus moslim. Vluchteling, dus niet uit Blerick. Test hem maar eens, minister Verhagen.

Houdt uw adem niet in. Het kon wel eens heel lang duren. Principes zijn weinig in trek, dezer dagen.

Het echte schandaal is Wilders en zijn achterkamertjespolitiek

Je moet bewondering hebben voor de Jezuiten van het CDA. Lubbers is de koning van de frutselaars, maar Maxime Verhagen weet er ook weg mee. Hij verloochent zijn principes niet, zegt hij, omdat het geen meerderheidskabinet is maar een minderheidskabinet. En daarom kan alles.
Het CDA, machtsgeil als altijd, kan met hulp van Wilders (en dat is het echte schandaal voor iemand die Den Haag wilde aanpakken), meer macht dan ooit hebben. Met twintig zetels hebben ze straks zowat de helft van ministers. En dat kan allemaal omdat de ´principes´ van Verhagen niet geschonden worden als Wilders zogenaamd aan de zijlijn staat en daar gewoon mag roepen wat hij al jaren roept aan samenlevingsverraad. Verhagen vindt dat niet erg want hij ´respecteert´ dat standpunt en is maar al te blij dat hij met zijn kleine fractie zoveel invloed op het regeringsbeleid kan uitoefenen.

Natuurlijk is hij tevreden. Het is de deal van de eeuw. Een gehalveerde, gedesillusioneerde middengrote fractie krijgt de macht die de partij als de hare claimt, ongeacht de grootte. Dat de hulpjongens hier, de VVD, de belangenbehartigers, zich liberaal durven te noemen is een gotspe. Volgens een VVD prominent is het belangrijker om de hypothekensubsidie te handhaven dan het uiteendrijven van Nederland te beteugelen. Fijne jongens, die liberalen.

Maar, als gezegd, het echte schandaal is Wilders. Hij belooft zijn kiezers grote opruiming in Den Haag. Weg met de pluche plakkers van weleer. De anti-partij laat nu zijn ware gezicht zien. Wilders - wat het is Wilders, niet dat gedrocht dat hij een partij noemt - die bereid is degenen die al decennia de macht bezitten, Verhagen en co, die macht versterkt te geven. Ter voldoening van zijn privé ambitie om belangrijk gevonden te worden.

Hoe gaat het aflopen? Deze deal is te aantrekkelijk voor Verhagen en Rutte om nog te laten lopen. Ik hoorde gisteren op de radio de zwarte Piet bij Cohen gelegd. Dat lijkt me onredelijk want het was de VVD die met zijn bezuinigingseisen een middenkabinet onmogelijk maakte, niet de PvdA. Natuurlijk was hun advies om rechts maar eens te laten proberen die 18 miljard door de strot te krijgen. Maar met een normaal kabinet, niet met het inleveren van alle ministeries aan 51 zetels. Het gaat tot grote onrust leiden want de breedte voor de gewenste maatregelen is niet groot genoeg. Ik heb het eerder geschreven: als het werkelijk zo slecht gaat als de VVD meent, dan moet er zo breed mogelijk geregeerd worden, desnoods met compromissen. Dit gaat klappen en Wilders zal daarvan profiteren. Nederland wordt nog onrustiger dan het nu al is.

Wat zit er achter Verhagens denken? Ten eerste de hem kenmerkende machtspolitiek. En het moet gezegd, hij speelt dat spelletje goed. Vanuit het centrum van de macht kan hij hopen de Limburgers van Wilders terug te winnen (onze Maxime is tenminste weer katholiek, dat helpt) en misschien straks op een sociaal punt met de VVD te breken om daar nog wat weg te halen. Rutte kan zijn borst natmaken met dit kabinet. Het kan ook dat een PVV'er de moed heeft een strobreed in de weg te leggen. Ik zou er niet op rekenen. Vanuit het CDA zullen 'dissidente' geluiden gehoord worden, maar dat kennen we. In 1978-1982 hield dat Van Agt de hele periode aan de macht.

D66 stelde, voor zover ik in de gauwigheid kon vaststellen, de verkeerde vragen. Het ging allemaal over Lubbers, niet over de grondslag. Daar zei Halsema wel precies over wat goed en wat nodig was. De positie van de PvdA kan ik niet beoordelen. De scheiding links rechts die ze graag maken, is contraproductief. Zoek maar liever naar punten van gemeenschappelijkheid. En Wilders? Die lacht in zijn knuistjes. Niet in de regering maar wel in het achterkamertje. Natuurlijk. Hij werkt al meer dan twintig jaar in Den Haag. Zijn populistisch gedoe was altijd een pose. Hij wil macht. En dat mag ook vanuit het spreekwoordelijke achterkamertje.

Nederland gidsland, nog steeds

In een van de Economists deze zomer stond een interessante special over het Amerikaanse gevangenissensysteem. Hoe het mogelijk was dat één op de honderd Amerikanen in de gevangenis zitten, tegen één op de 400 in 1970. Erger, het zijn vooral mensen van boven de vijftig van wie de kans op recidive gering is zeker als ze voor de futiliteiten waarvoor ze zijn gevangen gezet (een paar gram marihuana of door de Economist schrijnend beschreven belachelijke regels waar alleen aanklagers weg mee weten) in de gevangenis belandden.
Hoe heeft het zover kunnen komen? In essentie omdat de gelijken van mevrouw Verdonk het in Amerika lange tijd voor het zeggen hadden. Althans, ze konden de verkiezingen zodanig beïnvloeden dat geen politicus met zin in een langere carrière zich durfde te verzetten tegen de tendens om zwaarder te straffen, de rechter de vrijheid om straffen te bepalen af te nemen en van alles en nog wat te bestraffen (met de absurde three times and you're out regel).

De gevolgen zijn dat de budgetten van staten nu worden belast met kapitalen voor gevangenissen, de rechters ontevreden en geïrriteerd zijn en, let op Verdonk, de misdaad niet is teruggelopen - in elk geval niet als gevolg van zwaardere en meer straffen (wel op basis van demografische factoren).
Het is een schrikbeeld dat de Economist schetst. Met als voorbeeld van waar het beter gaat ... juist ja, Nederland. Alternatieve straffen leiden tot minder recidive, rechters kunnen voorkomen dat onrecht tot stand komt en de misdaad loopt toch terug. Juist, allemaal in het Nederland van mevrouw Verdonk die de kluit nog steeds bang wilde maken in haar verkiezingscampagne. Mooi dat niemand erin tuinde en ze haar kamerzetel kwijt is. Dom mens. Domme voorstellen. U heeft het niet alleen van mij.

24 juli 2010

They're back!

Het was een onverwacht genoegen om Maxime Verhagen weer eens te horen deelnemen aan het debat. Met heerlijke KVP logica verweet hij Job Cohen dat die een middencoalitie (VVD, CDA en PvdA) niet realistisch vond nu gebleken was dat met de VVD een te groot gat bestond over hypotheeksubsidie en autootjes. Volgens Verhagen weer een onvervalsd staaltje PvdA dwarsliggerij dus. Voor mij was het een terugkeer in de tijd, in de tijd dat katholieken altijd precies wisten wie er de schuld was van van alles. Het zal wel aan mijn liggen maar de combinatie van de toon van Verhagen en wat hij zei, plus zijn doelstelling (meedoen en in het centrum van de macht blijven) veroorzaakten een directe afkeer. Ik heb dat gevoel niet zo met Lubbers. Dat was ook en Jezuiet, maar een veel creatievere en veel minder haatdragende dan Verhagen. Maar zo met z'n tweeën sleutelend aan een entree in de macht van loose canon Wilders in een tijd dat, dice Verhagen, de problemen van het land zo groot zijn, kun je alleen maar vaststellen dat KVP'ers nooit verslagen zijn, zelfs niet na de grootste nederlaag in hun geschiedenis. Dat rechtse kabinet komt er niet, denk ik. Het CDA zou onze Geert alleen maar verder helpen de partij leeg te eten, of de machsovername te consolideren, of, andersom, Wilders zou zich realiseren dat hij zijn katholieke kiezers weer kwijt raakt aan het CDA. Over alle schijven kan het nooit anders dan een wankel kabinet worden, nog afgezien van de vraag of Wilders kwaliteit kan leveren. Nee, het vijfpartijen kabinet blijft mijn verwachting. Moet ook kunnen als Paars Plus zo gezellig was, en als Verhagen echt meent dat hij een breed centrumkabinet wil.

22 juli 2010

Modern liberalisme

In de IHT schreef John McWorther vandaag een aardig opinie artikel over de betekenis van 'liberalism' in de moderne politiek. Als een voorstander van het heroveren van liberalisme op de conservatieve belangenbehartigers van de VVD (zie de breuk op de hypotheekrente subsidie) vind ik het interessant hoe dat woord inderdaad alle kanten opwaaiert. Hans Wiegel noemt zich liberaal, Rutte doet dat, Pechtold als hij een expensieve bui heeft en zijn vrijzinnigheid te benauwd vindt, Halsema doet het. Kortom, wat betekent het? Ik kom daar nog op terug want het vergt meer dan een blog om dit thema goed uit te werken.

In de FT schrijft Jeffrey Sachs een opinieartikel in de reeks van artikelen die de kant heeft gewijd aan de vraag of stimuleren of bezuinigen de orde van de dag moet zijn. Sachs geeft een nuttig opsomming van taken die de overheid van Obama zou kunnen opnemen. Ik het niet met alles eens maar een aantal dingen zijn zo weggehaald uit het programma dat Obama oorspronkelijk had en het loont de moeite er nog eens naar te kijken. Vijf aspecten stipt Sachs aan. Om te beginnen moet de energiewet met zijn onpopulaire en onwerkbare cap and trade vervangen worden door een gericht beleid van investeringen in schone energie en een verbeterd power grid. Die moeten bevorderd worden door gegarandeerde prijssubsidies voor schone energie, gefinancierd door oplopend CO2 belastingen. Hmmm, het schuiven van geld op zo'n manier is vragen om problemen, maar de doelstelling is er een die Obama twee jaar geleden bepleitte. Ik heb niets meer gehoord over zijn smart power grid.

Vervolgens wil Sachs investeringen in infrastructuur in de vorm van public private financiering van snelle spoorwegen, water en afval verwerkingsfaciliteiten, en het upgraden van de wegen. Daarvoor heb je de sterke arm van de overheid nodig maar het moet een marktcomponent hebben. Eens. De nationale infrastructuurbank waarvan vorig jaar sprake was is in een groot zwart gat verdwenen.
Ten derde wilt Sachs meer uitgaven voor beroepsonderwijs en middelbaar voortgezet onderwijs, uitgaande van de harde werkelijkheid dat te veel Amerikanen de eenvoudige vaardigheden missen om in de huidige economie mee te kunnen draaien. Een vierde punt is het exporteren van infrastructuur naar Afrika en lage inkomens landen. China doet dat veel beter, betoogt Sachs. Ik kan dit niet beoordelen.
Ten slotte wil Sachs een middenlange termijn beleid dat het begrotingstekort terug laat lopen. Mijn indruk is dat Obama dat al heeft, al mag hij van mij het fiscale middel van een landelijke BTW eraan toevoegen. Sachs pleit voor een beperking van het defensiebudget met twee procent en het terugtrekken uit Irak en Afghanistan. Daar ben ik het allemaal mee eens maar politiek gezien weet je dat het niet zal gebeuren.
Zijn slotconclusie is helder: zowel Democraten als Republikeinen zijn enkel bezig met de korte termijn. De enige die er doorheen kan breken is Obama zelf - en dat hij dat zou doen was ook een verkiezingsbelofte.

Afghanistan, geef het zuiden aan de Taliban

Robert Blackwill, lid van de National Security Council onder Bush de Jongere, pleit er in een opinieartikel in de FT voor om het zuiden van Afghanistan aan de Taliban over te dragen. Hij noemt het een praktische oplossing die teleurstellend is maar recht doet aan de situatie op de grond en voorkomt dat een grotere teleurstelling zich volstrekt, het gedwongen terugtrekken uit heel Afghanistan. Al Qaida is niet meer aanwezig in Afghanistan (50 a 100 lieden, schat de CIA) maar de paar honderd AQ mensen die in Pakistan bivakkeren zouden dan wel samenwerken. Maar dat doen ze nu ook. En de VS heeft daarop een antwoord nu het land zich bewust is van de dreiging. Pakistan wordt zo geconfronteerd met iets wat het niet wil maar zelf mede tot stand brengt, een feitelijke regio in beide landen onder controle van niet-statelijke autoriteiten. Zou de Taliban zich tot het zuiden beperken? Dat hangt af van de Afghanen zelf. Zijn die bereid de rest goed aan te pakken in plaats van te leunen op de Amerikanen (Doonesbury had een prachtige strip dat afgelopen week over wat er gebeurt als Afghanen een Amerikaans campement overnemen - het werd compleet uitgekleed). Afghanistan is een lost cause als we ze door blijven gaan. De oorspronkelijk doelstelling (het wegjagen van Al Qaida en voorkomen dat ze terugkomen) is al lang bereikt. Zeker is het een lofwaardige doelstelling om vrouwen te helpen, beter onderwijs tot stand te brengen en in het algemeen het land te verheffen, maar daar was het niet om begonnen. En zelfs als lofwaardige doelstelling lijkt het te verzanden in de corruptie van Afghanistan zelf. Mooi artikel, interessante conclusie.

21 juli 2010

Jong elan

David Cameron is op bezoek bij Obama. Mooie foto op de voorpagina van de Trib: twee jonge politici met immense verantwoordelijkheden, met op de achtergrond het portret van Amerika's meest wijze president, Abraham Lincoln. Ook aardig artikel over de manier waarop Cameron en Clegg proberen de Engelse wereld te veranderen. De conclusie is dat het vooral nog visie is en geen uitvoering, maar visie, dat is waar alles begint (en waar het in Nederland aan ontbreekt). Cameron heeft geen nostalgische weke ideeën over de 'special relationship' die de UK en de VS zouden hebben. Hij is pragmatisch en realistisch. Een verademing.

De hoge prijs van de inval in Irak

Mooi artikel voor A.J. Boekestijn en andere hitsers over de gevolgen van de inval in Irak op het binnenlands terrorisme in het Verenigd Koninkrijk. Een directeur van MI5 stelt zonder veel mitsen en maren dat de inval in Irak en de Britse deelname daaraan heeft geleid tot een explosie in de binnenlandse dreigingen in Engeland. Ze stelt ook dat er geen enkel geloofwaardig bewijs was dat Saddam ook maar iets had te maken met 9/11 en legt de verantwoordelijkheid voor die praatjes daar we ze thuishoort: bij bendeleider Cheney. Ze stelt dat de inval in Irak als gevolg had de bondgenoten hun focus op Al Qaida verloren, Osama bin Laden meer gaven dan hij ooit had kunnen denken, en leidde tot een radicalisering van binnenlandse extremisten. Een hele generatie van jongeren radicaliseerde door de inval in Irak. De geheime diensten konden de overvloed aan dreigingen niet aan. En het stelde Osama in staat in Irak te penetreren op een manier die tevoren onmogelijk was geweest. Ze vertelde er niet bij dat de oorlog in Afghanistan, nu voorbestemd om slecht af te lopen, erdoor verlengd en verergerd werd. Ten slotte zei ze dat de regering haar had gevraagd om Paul Wolfowitz, de neoconservatieve ideoloog, te verhinderen om het Irakese leger te ontbinden (nu gezien als een van de redenen voor de verslechtering in Irak na 2005). Ze had geen enkele hoop Wolfowitz te kunnen overtuigen, vertelde het hoofd van de MI5.

Kagan erdoor

Elena Kagan is door de commissie van Juridische Zaken van de Senaat voorgedragen als nieuwe rechter in het Supreme Court. De enige Republikein die zijn verstand erbij hield en niet tegen stemde was (opnieuw) Lindsey Graham van South Carolina. Hij stelde dat het ongepast was om ideologische wishful criteria aan te leggen voor rechters als ze overigens geschikt waren en keurig waren voorgedragen door de gekozen leider van het land. Het is een standpunt dat Graham niet in dank zal worden afgenomen door de rechtse rauwdouwers maar het is het enige juiste. Kagan zal nu voor augustus door de Senaat benoemd worden en kan dan aan het werk. Ondertussen is voor iedereen duidelijk dat dit proces van het nieren proeven met politieke inslag nergens toe leidt. De hoorzittingen zijn een charade. Dat is niet de schuld van de Republikeinen, althans niet alleen. De hoorzittingen over rechter Bork, in 1987, waren het begin van dit verhaal, de benoeming van een duidelijk ongeschikte rechter Clarence Thomas door de oude Bush werd door de Democraten om de verkeerde redenen bestreden. Tijd om allemaal diep adem te halen en weer eens verstandig te doen.

Vijf partijen kabinet komt eraan

Ik heb er nu wat meer over kunnen denken maar ik begrijp nog steeds niet waarom Rutte denkt dat de PvdA wel met het CDA en de VVD kan regeren maar niet met GL, D66 en de VVD. Zijn argumenten deugen niet. Natuurlijk is hij gerechtigd te zeggen dat de bezuinigingen die de VVD wil keihard moeten zijn, maar dan moet hij erbij zeggen dat een overeenstemming met de PvdA onmogelijk is. Overigens kunnen ook het CDA en de PVV alleen met wilde strapatzen aan die eisen voldoen, maar Wilders is bereid alles op te geven om te kunnen regeren. Ja, de formatie zit in het slop maar het is onzin om nu al extra parlementair te denken. Als de nood werkelijk zo hoog is dat we dat moeten doen dan moet het ook mogelijk zijn om een breed vijf partijen kabinet te construeren. Water in de wijn voor Rutte en Pechtold over de woningmarkt, doorbijten voor de PvdA over bezuinigingen. Dit spel is nog niet gespeeld.

20 juli 2010

Onnavolgbare Rutte

Paars plus gaat niet door, tot niemands verbazing. De bezuinigingen konden niet worden ingevuld tot het niveau waarop de VVD ze eiste omdat de PvdA dat te ver vindt gaan. De hypotheeksubsidie is voor de VVD onbespreekbaar. Volgende voorstel van Rutte: praten met de PvdA en het CDA. Misschien begrijpt u dat, ik niet. Als de bezuinigingen niet zijn in te vullen met de PvdA dan is dat toch niet steeds zo? Op de achtergrond wordt ook over mijn meest waarschijnlijke optie gepraat: vijf partijen. Grote Leider Wilders knort tevreden maar het valt moeilijk in te zien hoe zijn radicalisme in een stabiele regering kan worden ingebracht. Dat wordt najaarswerk.

19 juli 2010

Nieuwe financieringswet heeft interressante gevolgen

De nieuwe financieringswet die Obama deze week tekent heeft interessante bijeffecten. Om te beginnen is erin opgenomen dat olie- en mijnbouwbedrijven voor het eerst moeten laten zien wat voor betalingen ze doen aan overheden in de rest van de wereld. Deze anti-corruptiemaatregel is onderdeel van de nieuwe wet maar werd al heel lang gewenst door een deel van de politici. Amerikaanse bedrijven moeten nu de details publiceren van belastingen, royalties en andere bedragen die ze moeten neerleggen in de landen waar ze werken.
Het is een poging de geheimzinnigheid rondom oliebedrijven te doorbreken die deze ondernemingen zelf misschien ook wel goed uitkomt. Ze kunnen dan minder gemakkelijk van corrumperende invloed worden beschuldigd want iedereen kan zien waar het geld heengegaan is. In 2004 vond een congresonderzoek plaats dat verscheidene Amerikaanse oliebedrijven ervan beschuldigde allerlei duistere deals gemaakt te hebben met het regime van Equitorial Guinea en daarvoor 'substantiële bedragen' betaald te hebben aan overheidsfunctionarissen.

Een tweede effect van de wet is een gevecht over de benoeming van het nieuwe hoof van de consumentenwaakhond, het nieuwe Consumer Financial Portection Bureau. De kandidaat daarvoor is degene die er al jaren voor heeft gevochten, Elizabeth Warren, een professor aan de Harvard Law School en degene die het congrespanel leidde dat de regeringsactiviteiten overzag bij het redden van de financiële instellingen. Warren heeft fans en tegenstanders, de laatste natuurlijk vooral de Republikeinen die van dit soort toezicht niets moeten hebben. Maar ook minister Geither van Financiën schijnt geen supporter te zijn, wat misschien tot een aardige botsing met president Obama kan leiden. De senaat moet de benoeming goedkeuren en daar wacht dus een gevecht.

Republikeinen afgetroefd

Een andere gevecht heeft Obama ontlopen door degene die invoering van de nieuwe gezondheidswet moet begeleiden, Donald Berwick, ook van Harvard maar van de Medical School, als een reces benoeming door te voeren. Dat betekent dat de Republikeinen pas hun woede kunnen ventileren over de wet en de benoeming aan het einde van 2011. Ze maken daar een hoop stampij over en dat heeft maar één reden. Niet recesbenoemingen, want die maakte Bush de Jongere voortdurend. Nee, ze hadden graag voor de verkiezingen in november de kans gehad om eens lekker tegen de gezondheidswet aan te schoppen. Een serieus debat is niet mogelijk onder de huidige omstandigheden. Dus heeft Obama dat zo goed opgelost.

November zal wel meevallen

De verkiezingen van november zullen volgens vrijwel alle voorspellers een ramp worden voor de Democraten. Dat betekent dat het wel mee zal vallen. Ik zeg dat niet omdat ik graag contrair denk, dat ook, maar ook omdat het nog lang niet duidelijk is of de kiezers inderdaad zo te hoop zullen lopen tegen de regering Obama. Het is nog niet te laat om de boodschap erin te heien dat de economie het misschien nog niet fantastisch doet maar dat het nog veel slechter gegaan zijn als de Republikeinen de scepter zwaaiden. En het kan ook geen kwaad om het geneuzel over belastingverhogingen in perspectief te plaatsen: wat er dit najaar gebeurt is dat de weggeefbelastingen voor de rijken die Bush er in 2001 doorjaste, niet worden verlengd. Dat is geen belastingverhoging en dat is rechtvaardig én het heeft economisch geen effect. Wel financieel want het levert goed geld op. Maar het frame voor de verkiezingen is gezet door de Republikeinen, zoals het CPB dat in Nederland zette. De overheid groeit te sterk, de tekorten zijn te groot, belastingverhogingen zijn slecht, Obama is een socialist. De regering moet een onderdeel daarvan kiezen en ertegen vechten en zijn eigen verhaal doen, anders kost het ze in november.

De schade in de senaat zou wel eens mee kunnen vallen dank zij de Tea Party idioten die in sommige senaatsraces de nominatie hebben verworven. In Nevada kan de mafheid van de Republikeinse kandidaat misschien de zetel redden van Harry Reid, de Democratische meerderheidsleider. In Florida zal ex goeverneur Charlie Crist, als onafhankelijke kandidaat misschien de officiële Republikein pootje haken. Leuk om te zien. Obama mag wel wat verliezen in november maar niet te veel. Het is zaak op tijd te pieken. Zoals het er nu voor staat is het dieptepunt wel bereikt, dat is een voordeel. Mijn verwachting is dat het mee zal vallen ten opzichte van dat dieptepunt.

De anti-Paars campagne is gestart

De campagne om Rutte te dwingen Paars Plus of een centrum kabinet te laten vallen ten gunste van een combi met radicaal Wilders, is begonnen. De VVD krijgt blijkbaar veel mailtjes en telefoontjes van bezorgde kiezers. Hopelijk heeft Rutte ruggengraat genoeg om zich daar niets van aan te trekken. Hij kan een historische leider worden als hij nu weet door te bijten en zich niet door zijn conservatieve vleugel laat ringeloren. Die is voor een deel uiteindelijk al weggelopen naar de PVV, voor een ander deel kaltgestelt door de wederopstanding van Rutte zelf. Dat was nergens goed voor als hij er niets mee doet. Hij moet zich niet door de Telegraaf/PVV lobby laten overdonderen.

Obama's wereldbeeld

Philip Stephens had vrijdag een verstandig commentaar in de FT - zoals altijd eigenlijk. Hij stelde dat Obama's buitenlandse politiek zowat iedereen teleur mag stellen maar dat de president zich daar niet al te veel van aan moet trekken. Zijn vijanden vinden hem soft, zijn vrienden worden niet genoeg onder de kin gekieteld (de Europeanen, maar die zuerpieten zijn nooit tevreden). Maar zegt Stephens, Obama heeft ten minste een analyse van de werelden van de Amerikaanse rol daarin.
Natuurlijk heeft Obama fouten gemaakt. Zijn juiste analyse van het Midden Oosten en zijn aanvankelijke poging om het proces te doen herleven hield geen rekening met de recalcitrantie van Nethanyahu. Helaas heeft hij voor de Israëlische premier geboden, wat Nethanyahu misschien als een overwinning kan beschouwen maar wat een lange termijn oplossing in het Midden Oosten alleen maar verder weg duwt.
Anders dan critici zeggen, meent Stephens, onderschat Obama de Amerikaanse macht en kracht niet. Obama's kijk op de wereld begint met de vaststelling dat de aard, de verdeling en de interactie van machten in de wereld is veranderd. De oude vooronderstellingen werken niet meer in een tijdperk van nieuwe grootmachten, zwakke en failed staten, kwaadwillende niet-staats actoren en dreigingen van nucleaire proliferatie en milieuproblemen.

Obama concludeerde dat de VS het best zijn macht kon gebruiken door middel van het ontwerpen en opbouwen van wereldwijde en regionale structuren om de internationale veiligheid te waarborgen. Multilateralisme plus zou je het kunnen noemen.
De macht van de VS is de macht om leider te zijn van wisselden coalities en belangenbehartigings organisaties. Zoals ex-onderminister Strobe Talbott het uitdrukte: 'het is moeilijk om een president voor te stellen die meer toegewijd is aan de noodzaak voor effectieve 'global governance''. Die term zet de domme Bush havikken op scherp maar dat moet dan maar. Obama zou harder moeten werken om zijn idee over de wereld ook in een strategisch perspectief om te zetten en dat te verkopen aan de Amerikanen (en de rest van de wereld). Misschien is het klimaat in Washington niet gunstig voor een verstandig beleid, concludeert Philips, en zal Obama het niet lukken om deze lijn voort te zetten. Maar er is geen behoorlijk alternatief, stelt hij vast.

16 juli 2010

Eindelijk een reguleringswet

Misschien geldt het voor alle regulerende wetgeving: je weet pas of iets werkt als er een crisis is. Senator Dodd, die zich na zijn futiele poging om de Democratische presidentsnominatie te verwerven helemaal heeft gestort op een nieuwe financieringswet, is er pragmatisch over. De wet die nu wordt aangenomen is opnieuw een succes voor president Obama, al zal hij er weinig krediet voor krijgen. De financiële instellingen willen geen regulering en het publiek is al weer vergeten dat de wereld twee jaar geleden bijna in een totale crisis verzeild raakte. Pas de volgende keer zullen we zien of deze nieuwe regulering werkt, of de juiste mensen benoemd zijn en of ze deze keer beter inschattingsvermogen hebben dan de reguleerders die het in 2007 en 2008 zover lieten komen.
In elk geval is het een grote verandering dat er nu weer wat geregeld wordt na een periode waarin de financiële wereld de handen vrij wilde hebben en dat ook goeddeels gedaan kreeg.

De wet creëert een raad van federale lieden, gerund door het ministerie van Financiën, die systematische gevaren moet herkennen en op tijd elimineren. De overheid heeft het gezag om falende instellingen te sluiten en om aandeelhouders en crediteuren hun verlies te laten nemen (de afgelopen crisis kwamen de meest succesvolle lobbyinstellingen weg zonder zelf verlies te leiden - AIG betaalde keurig 100 procent van de verzekerde rommel uit). Veder komt er een consumentenbeschermingsbureau. Niet zo machtig als bedoeld maar beter dan niets. De Volcker Rule, naar Paul Volcker, de ex-baas van de Federal Reserve en de meest gerespecteerde bankier in de wereld, zorgt ervoor dat banken niet meer ongelimiteerd voor eigen rekening en risico kunnen handelen en de resultaten op de overheid af te wentelen (als ze slecht zijn - bij goede resultaten hoor je de banken niet).

De Republikeinen blijven politieke spelletjes spelen door te wijzen of Fannie Mae en Freddie Mac, de overheids hypotheekverleners die volgens hen aan de wortel van de crisis liggen. Dat is politiek omdat in het publieke domein deze instellingen helemaal naar de Democraten worden afgeschoven en omdat het natuurlijk niets zegt over de mate waarin banken en financiers samengestelde hypotheekpakketten maakten waarmee ze gokten en verloren - op kosten van de belastingbetaler. De Republikeinse riedel is er een van meer regulering, meer overheid, meer socialisme door Obama. Dat is jammer voor Obama maar de wet is belangrijk en het is goed dat hij er nu door is, weliswaar met maar steun van drie Republikeinse senatoren, maar even zo goed: hij is aangenomen.

14 juli 2010

Pathetisch Nederland

Nou vooruit, nog één keer voetbal. We zijn een zielig volkje geworden. Medailles voor de losers, triomtocht voor ... ja, waarvoor? Robert Hughes van de IHT, de beste schrijver over voetbal, kan het alleen maar nationalisme noemen. Hij heeft gelijk. Dat Nederlandse spelers en in hun kielzog ook de slechte verliezers het allemaal wijten aan een scheidsrechtelijke dwaling is ronduit pathetisch. Er is iets grondig mis met Nederland.

12 juli 2010

Hypocriete Amerikaanse ondernemers

Obama ligt onder vuur van de zakenwereld. Of, beter gezegd, onder vuur van de zakenlobbies, zoals de Chamber of Commerce in de VS. Je zou denken dat ondernemers minder dan twee naar nadat Obama hen gered heeft van een aanstaande depressie eerder dankbaar zouden zijn dan overdreven kritisch, maar dat soort verlicht denken is aan deze lui niet besteed. Ze sluiten mooi aan bij het Republikeinse Tea party koor dat Obama een verkapte socialist is die de economie van de VS wil collectiviseren. Wie het beleid van de president bekijkt, vraagt zich af waar ze zich druk over maken. Het gezondheidsbeleid is vooral in private banen geleid, tot ergernis van mensen die serieus meenden met hervormingen. De stimulus heeft wel of niet gewerkt, daarover zijn economen het niet eens, maar is niet de reden voor het enorme begrotingstekort. En wat willen ze dan? Minder belastingen, meer hulp en meer geld voor investeringen, onderwijs en opleidingen. Kortom, dezelfde onrealistische en in zekere mate onzinnige verwachtingen die ook de gemiddelde burger van de overheid heeft (Nederland niet uitgezonderd).

Er is gerechtigheid

Een laatste woord over het voetbal. Er is gerechtigheid. Een fantasieloos en keihard, bikkelend team verloor van een team dat paste en eindeloos probeerde openingen te creëren. Dat Van Persie zoals gebruikelijk nogal nutteloos was, Kuyt, tot dan toe de beste speler, nu onzichtbaar, dat Robben vooral goed was in het vallen en klagen (die zwaaiende armen, als vermoorde onschuld - yuk) en bovendien de mooiste kans van de wedstrijd miste, dat Van der Vaart een onbegrijpelijk oninteressante wissel was en De Jong en Van Bommel onnodige overtredingen maakten rondom de middencirkel: het was allemaal bewijs van onvermogen. Alleen Stekelenburg steeg boven zichzelf uit. De uitslag was terecht. Het was goed zo.

7 juli 2020

Was Irak nu een succesverhaal of niet?

Een mooie column van David Gardner, Global Insight, in de FT. Gardner zet eens mooi op een rijtje wat er nu over is van het idee dat de surge in Irak de oorlog daar beëindigd heeft. In de marge vraagt hij zich af wat Petraeus in Afghanistan heeft toe te voegen. Eerst Irak. Aan het einde van augustus wordt de VS geacht nog maar 50.000 troepen in Irak te hebben, tegen 165.000 op de top van de surge. De 'bezetting' verkeert in een laatste fase, of de surge een succes was, blijft een open vraag.
Er was een enorme terugloop in geweld: van 2600 burgerdoden per maand in 2006 tot 300 per maand nu. Maar, betoogt Gardner, dat komt omdat de burgeroorlog tussen de Sunni en de Shia op zijn eind is gelopen. De Sunni's hebben verloren. Alle etnogerelateerde oorlogen komen tot een einde, zelfs op de Balkan. In Irak tellen we tienduizenden doden. Eén op de zes Iraki's, vijf miljoen mensen, zijn op de vlucht of verdreven. Bagdad is niet meer multi-gelovig maar overweldigend Shia.
De media hebben er geen aandacht meer aan besteed waardoor we denken dat de surge een succes was.

Het is waar dat Al Qaida Irak de nek om is gedraaid maar het valt te betogen dat dit meer had te maken met de afkeer van de Sunni's tegen deze bloeddorstige insluipers dan met de surge. Het was slim van Petraeus om de niet jihad Sunni's in de provincie Anbar in te zetten en 100.000 militialieden in Amerikaanse loondienst te nemen. Maar dat is en blijft een lapmiddel.
De Sunni's hebben zo iets teruggekregen sinds hun leider, Saddam, het loodje legde. Maar politiek zijn ze kaltgestelt door de Shia lijsten van premier Malaki en opstandleider al-Sadr, die in het parlement niet de grootste partijen zijn maar het politieke proces in een houdgreep hebben. De multi-religieuze partij van ex-premier Allawi, won de verkiezingen maar komt er qua macht niet aan te pas. Sunni-kiezers kunnen, á la Wilders, het gevoel krijgen dat ze er niet toe doen. De Irakese kiezers hebben meer moed en energie getoond dan de politici die ze kozen maar Irak is geen functionerende moderne bureaucratisch opgetuigde staat maar een dievennest. Kortom, het verhaal in Irak is lang niet het succes dat we kregen opgedist. Goed om daar nog eens over na te denken voordat we dezelfde succesformule loslaten op een nog disfunctioneler land, Afghanistan.

Volledige overgave

De Israelische premier Nethanyahu is op bezoek in Washington en dit keer is hij wel welkom in het Witte Huis. Wat er precies is veranderd in de Israëlische stellingnames of attitude is niet duidelijk, wel lijkt de VS bereid te zijn met Nethanyahu mee te gaan om toch enig idee van voortgang in het Midden Oosten te geven. Of, zoals columnist Millibank het in de Washington Post schrijft, misschien had Obama ook een witte vlag van overgave kunnen uithangen. De bijeenkomst werd overgoten met holle phrases van wederzijds vertrouwen, vriendschap en wat al niet. De gezichten leken niet te getuigen van veel liefde en dat was een betere indicator van wat er echt is gebeurd. Het is een behoorlijke climb down sinds de toespraak van Obama in Cairo. Toen leek hij nog een doorbraak aan te geven, een uitbraak min of meer uit de verstikkende verhouding met Israël. De actie sindsdien is nul en als het love fest van gisteren een idee geeft, zelfs negatief. Nethanyahu heeft beloofd een 'flinke duw' te zullen geven aan het vredesproces. Yeah. Good luck.

Ondertussen in de New York Times een stevig verhaal over de mate waarin tax breaks voor giften aan settlers op de West Bank meehelpen deze illegale nederzettingen te financieren en zo direct werken tegen de buitenlandse politiek van de VS. Het verhaal refereert aan de banden die evangelische christenen hebben met Israël, niet omdat ze zo hangen aan het land of de joodse inwoners maar omdat allerlei bijbelse profetieën er zich afspelen. De ontvangers van het geld zal het uiteraard een rotzorg zijn wat de predikanten en hun volgelingen voor motieven hebben, of dat ze terug in Amerika soms rabbiaat anti-semitische taal uitslaan. In de New Yorker stond onlangs een portret van Republikeins presidentskandidaat Mike Huckabee, de man die won in Iowa. De lachende ex-predikant met de basgitaar en heel bijzondere ideeën over hoe de buitenlandse politiek van de VS eruit zou zien als hij de tent runde. In beide gevallen: goede staaltjes journalistiek.

Paars plus klopt niet met de cijfers

Ik blijf eigenwijs volhouden dat ik paars plus toch een rare constructie vind, getalsmatig, maar goed, dat is aan de VVD om uit te maken. De rest vindt het wel best. Jort Kelders borreltafel geneuzel over een zakenkabinet met zijn Bentley bezittende vrienden kunnen we gevoeglijk negeren en het zou mooi zijn als de kranten zich niet meer lieten verleiden tot opiniestukjes over minderheids of zakelijke kabinetten. Zoals Hubert Smeets in een reactie mooi opmerkte: dit waren de ideeën van prins Bernhard in 1945. Ze waren toen ook al onfris.
Maar terzake. Tjeenk Willink liet wel een goed verslag achter. Een klein regeringsakkoord, fractieleiders in de kamer (wat mij betreft ook Rutte) en veel vrije kwesties - in elk geval een dualistische verhouding tussen kamer en regering. Ik moet nog zien dat ze er op deze manier uitkomen maar het begint ergens op te lijken. In een brede coalitie zijn noch Groen Links, noch D66 echt nodig voor een meerderheid maar dat lijkt me overkomelijk als de basis breed genoeg is. En wie weet kan een onderhandelaar ook nog beide kleintjes tegen elkaar uitspelen. De regeergeilheid is zo groot dat ze tot van alles in staat zijn.

De D66 soap in Amsterdam

Nog even, hopelijk voor het laatst, over D66 Amsterdam. Vorige week heeft Ageeth Telleman de fractie verlaten, volgens het Parool omdat haar positie onhoudbaar was geworden toen er nieuwe informatie beschikbaar kwam over de onderhandelingen dit voorjaar. Die nieuwe informatie kwam via de onderzoekscommissie van Saskia Bruines, hoewel haar rapport pas in september komt. Het lijkt er meer op dat de fractie, of een wreed deel ervan, Telleman geloosd heeft. Ze was al gereduceerd tot gewoon fractielid maar blijkbaar was dat niet genoeg. Ze moest eruit. Ik vrees dat het iets vertelt over de persoonlijke verhoudingen binnen de fractie, misschien (mag ik het suggereren?) omdat de ex-fractieleider in de vorige fractie in de aanloop de lijsttrekkerverkiezingen van Telleman verloor. Het geeft het ergste te denken over het functioneren van de club en het lijkt er op dat we Telleman eigenlijk heel dankbaar moeten zijn dat dit zootje amateurs niet is gaan meebesturen. Volgende verkiezingen zal de straf volgen en daarna is besturen evenmin aan de orde. Een ware soap.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors