7 februari 2010 - 19 februari 2010
Like ons op Facebook

7 februari 2010 - 19 februari 2010

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

19 februari 2010

De wakkere campagnekrant is niet geloofwaardig

De Telegraaf maakt van de gelegenheid gebruik om tegen de PvdA campagne te voeren. Over de ruggen van de militairen in Afghanistan heen, die ze opvoeren als 'hels op de PvdA'. Nu is de Telegraaf in het Paradijs tijdperk natuurlijk steeds meer gewoon een actiekrant voor de gevestigde belangen en misschien moeten we er niet meer van opkijken. Geen krant in Nederland is meer een eigen partij (indirect VVD) dan deze wakkere krant die nu ook mee mag eten uit de ruif van de publieke omroepen. Moet je die lui nog serieus nemen?

Fröbelen in Den Haag

Misschien vallen ze vandaag, misschien niet. Sorry hoor, maar ik kan er niet van wakker liggen. Weer de dreinende stem van mevrouw Hamer die haar recht als parlementariër opeist dat ze twee dagen geleden nog liet liggen toen ze op haar vragen over Irak geen antwoord kreeg. Ondertussen is ook onduidelijk waar het nog om gaat. Kan de NAVO niet zonder de acht maanden trainers of wat ze ook maar precies van ons willen? Of is het enkel om Nederland niet de eerste echte uitstapper te laten zijn? Of speelt minister Verhagen zijn kaarten om premier te worden? Geen van alle redenen om in Uruzgan te blijven. Over militaire noodzaak gaat het al heel lang niet meer, maar het wordt nu wel erg doorzichtig een politiek spelletje, binnenlands en buitenlands. Een vervuiler van de politiek. Gefröbel.

Beschaafde landen

Identiteitsdiefstal is een van de angsten van de moderne burger. Ze pakken je identiteit, je credit card en in jouw naam worden transacties uitgevoerd - en op jouw kosten. Voeg daar nu aan toe dat er moorden kunnen worden gepleegd. Israël doet dat. De Israëlische geheime dienst zou achter de moord op een Hamas leider zitten. Veel beeld van gezien en nu ook de gegevens dat deze moordenaars werkten met Franse en Engelse paspoorten van gewone burgers. Nog los van de ethiek (of de praktische waarde) van het vermoorden van mensen door een staat die claimt de beschaafde wereld te vertegenwoordigen in een moorddadige regio, lijkt dit op zijn minst tamelijk onverantwoordelijk. De relaties tussen Londen en Israël, toch al niet goed, verslechteren. Verder isolement voor een land dat de weg kwijt is.

Nationale identiteit lite

In de Trib vandaag een mooie column over het Canadese gevoel van trots. De schrijver Timothy Egan verwijst naar de elementaire beschaving van dat land. Ik voelde dat ook altijd zo als ik bij Port Townsend in Washington State de ferry nam naar Victoria. Daar hing een bordje: in canada zijn vuurwapens verboden. Hè, hè, dacht je dan, eindelijk komen we weer in een beschaafd land. Misschien is deel van die beschaving dat je niet loopt te roepen over hoe goed en hoe fantastisch je wel niet bent. Canada is behoorlijk goed, soms zelfs fantastisch. Ze houden, weliswaar met plakband en paperclips, maar toch, een land bij elkaar dat gigantisch is. Dat twee talen heeft en een Brits Columbia dat cultureel wel heel erg verschilt van een Frans Quebec. Maar ze hebben een cijfer voor moorden dan één derde is van de VS, ze hebben ziektekostenverzekeringen voor iedereen, en ze overleefden de financiële crisis zonder veel problemen. Een paar Canadezen die ik vorige week sprak beperkten hun trots tot de vaststelling dat de in waarde gedaalde Amerikaanse dollar nu 1 op 1 verhandelt met de Canadese dollar.

Maar Egan schrijft over de moeite die de Canadezen hebben om de Olympische Spelen te gebruiken als vehikel om zichzelf flink op de borst te kloppen. De kleine en wat grotere problemen rondom de spelen zorgden daar ook voor maar het ligt ook niet in de Canadese aard. Als ze al identiteitsproblemen hebben dan zijn die niet bijzonder lastig. Ze voelen zich prima als Canadees en hoeven niet steeds dat bevestigd te zien. Een beetje, denk ik, zoals Nederlanders hun land zien. Een onduidelijke, tamelijk sponzige identiteit, maar pas op, vertel me niet dat ik geen Nederlander ben. Het kenmerk van redelijk tevreden landen: ze leven hun identiteit zonder hem steeds te hoeven bevestigen.

Wie financiert Amerikaanse schulden?

Reuters columnist James Saft vertelt in de Trib iets dat ik niet wist. Niet China is nu de grootste houder van Amerikaanse waardepapieren (nodig om het giga tekort te financieren) maar Japan. China heeft onlangs 34 miljard dollar aan staatsobligaties verkocht, daarmee zijn pakket terugbrengend tot 755 miljard. Japan heeft wat bijgekocht en heeft nu 768 miljard aan dollars in de kas. Saft merkt op dat vanuit demografisch oogpunt gezien dit zorgwekkend zou moeten zijn voor de VS. Een lange termijn leningenplan gebaseerd op de Japanse financiële markt vergelijkt hij met het maken van een pensioenplan door zijn dochter dat veronderstelt dat hijzelf doorwerkt nadat zijn dochter is gestopt. Mooi beeld. Ik had er zo nog niet naar gekeken en wist, eerlijk gezegd, ook niet dat China zijn tegoeden had verminderd - de trend sinds april is omlaag. Japan staan talloze problemen te wachten en Saft denkt dat het financieren van Amerikaanse schulden niet hoog op de prioriteitenlijst zal staan. Het is een tijdelijke situatie en, zegt hij, gecombineerd met twijfels over de Chinese strategie tegenover de VS, het roept vragen op over de kwetsbaarheid van de Amerikaanse financiën. Het is waar dat de verkoop door China de kredietwaardigheid van de VS niet heeft aangetast en het is waar dat China de VS net zo hard nodig heeft als afzetmarkt als de VS China voor financiering van die afzet. Maar het is geen stabiele situatie. De VS zal zijn financiering uiteindelijk in Amerika zelf moeten financieren. En dat vereist een vertrouwen in de Amerikaanse economie en, uiteindelijk, op het Amerikaanse politieke proces. Saft zegt het niet, maar daar heeft hij twijfels. Lijkt me terecht.

18 februari 2010

Maken verkiezingen verschil?

Het schijnt dat de regering kan vallen over Uruzgan. Mooi. Het onderwerp is belangrijk genoeg om over van mening te verschillen. De PvdA kan natuurlijk moeilijk anders dan nu eens de rug recht houden, en het is ook een mooi onderwerp om campagne op te voeren. De meeste Nederlanders vertrekken ook liever uit Afghanistan. Niet dat de verkiezingen veel zullen opleveren (behalve dat de PvdA minder gaat verliezen dan we denken en D66 en PVV minder zullen winnen) want een coalitie van VVD, CU en CDA zal Uruzgan gewoon doorzetten - maar misschien is het dan al niet meer nodig. Van mij mogen ze komen, die verkiezingen. De grote bureaucratische operatie van de twintig commissies (of waren het er dertien?) stelde alle politieke besluiten al uit tot sint juttemis. Overal hoor je dat er geschaafd wordt, alles moet efficiënter, universiteiten worden uitgekleed. Maar een serieus debat over wat voor soort overheid en wat voor soort voorzieningen we willen, vindt niet plaats. Ik ben misschien naïef, maar mogelijk zouden verkiezingen dat wel kunnen brengen. Het is nog iets te vroeg, vrees ik, om de terugkeer van de ideologie echt te kunnen vieren, maar die paar maanden extra maken dan ook niet veel meer uit. De partijen zonder gedachtegoed, of zij die hun gedachtegoed niet uitdragen (zoals de PvdA), zullen gestraft worden. Maar eerst gaan we ongetwijfeld nog door een week van crisisdreiging over alweer een onderwerp waar de Nederlandse samenleving niet echt veel aan heeft.

Partijstrijd in DC en Den Haag

De aankondiging van Birch Bayh dat hij zijn senaatszetel voor Indiana opgeeft omdat hij het politieke klimaat van partijdigheid en gebrek aan daadkracht in Washington niet aan zijn kiezers kan verdedigen, heeft tot flink wat discussie geleid (Den Haag lijkt meer op Washington dan we denken). De Republikeinen staan, als immer, te boek als totaal onverantwoordelijk. Overal tegen, geen enkel idee. Maar ja, Bayh is Democraat, en zijn kritiek is even hard gericht tegen de linkervleugel van de Democraten. Maar vooral is zijn terugtrekken een stevige kritiek op president Obama die er niet in slaagt of niet voldoende investeert om de partijen iets gezamenlijk te laten doen. Het is misschien al te laat om dat voor de verkiezingen van november nog tot enig resultaat te laten leiden, maar hij zou het kunnen proberen met een aangepast wet voor de gezondheidszorg. Maar ik zou er geen geld op durven te zetten dat er iets van dien aard gaat gebeuren.

17 februari 2010

Afghanistan blues

De berichten over de voortgang van het Amerikaanse offensief in Marja variëren nogal. Eerst ging het heel snel, nu zou het nog wel een maand kunnen duren. Er schijnt een 'out of the box' bestuur klaar te staan om de tent te runnen zodra de stad onder controle is. Het lijkt vooral een show piece en ik neem aan dat de Taliban zich terugtrekken om straks beter te kunnen aanvallen.

Ondertussen is de arrestatie van de tweede man van de Taliban, in innige samenwerking, zo wordt benadrukt, van Amerikanen en Pakistanen, wel degelijk een doorbraak. Het verandert niet veel aan de grond maar het moet een slag zijn voor de Taliban leiding.

Op naar de volgende tijdverspilling

Ik weet niet wie vannacht nog naar het kamerdebat heeft gekeken - ik niet. Wel lees ik vanochtend dat mevrouw Hamer van alles verlangde van premier Balkenende, dat niet kreeg en toch tevreden was. Het is natuurlijk ongekend dat zo'n grote minderheid het vertrouwen opzegt in de premier. Alleen de VVD hield zich op de vlakte. Die moeten straks lekker gaan regeren. De PvdA zou het omgekeerde hebben willen doen maar die moeten nu nog even regeren. Het CDA zit hoog en droog in het midden. Balkenende is toch bezig aan zijn laatste kunstje. Verhagen staat erbij en kijkt ernaar. Maar ik ben blij dat dit weer voorbij is, dan kan iedereen zich weer storten op een non-oplossing voor Uruzgan. We hebben toch niets beters te doen.

Niets gemerkt

Ik ben blijkbaar niet de enige die niets merkt van de gemeenteraadsverkiezingen. In standpunt café kwam een andere Amsterdammer aan het woord die evenmin iets had gehoord, van welke partij dan ook. De lokale PvdA'er zei dat hij was wezen canvassen. Desgevraagd wist niemand waar dat woord vandaan komt, maar het komt gewoon uit de Amerikaanse politiek. Canvassing: van deur tot deur gaan om de kiezers te vertellen dat je hen wilt vertegenwoordigen. Zou een uitstekend idee zijn. Ik heb in al die jaren dat ik in Amsterdam woon nog nooit iemand aan de deur gehad of waar dan ook, die me vroeg of ik op hem of haar wilde stemmen. Geen wonder dat opiniepeilingen aangeven dat mensen niet gaan stemmen omdat ze geen flauw idee hebben waarop en waarom.

16 februari 2010

Islamiserings alarm

Ik liep zojuist langs een crèche. In de vier ruimtes waren acht leidsters aanwezig, vijf van hen droegen een hoofddoekje. Ik vond dat wel amusant. Niet alleen voorzien deze dames in een behoefte van de tweeverdienende medemens, namelijk zijn of haar kind kwijt zijn gedurende de dag, ze verdienen ook keurig hun eigen inkomen. Dat klinkt wat patroniserend maar het blijft aardig om te zien. Wat nog veel leuker is, mijnheer Wilders, is dat de kindertjes van kwetsbare leeftijd de hele dag worden geconfronteerd met hoofddoekjes. Ze denken dat het zo hoort! Zoals de kindertjes in de nonnenschool waar Wilders vroeger heen ging dat misschien dachten. Straks gaan ze aan hun moeders vragen waarom die geen hoofddoekje dragen. Ah, die islamisering van de samenleving. Een ramp voor de tweeverdieners en hun kinderen. Actie, Wilders.

Bos comeback?

Ik moet bekennen dat ik het 'lijsttrekkersdebat' (huh, ik dacht dat we gemeenteraad deden, deze keer) aan me voorbij heb laten gaan. De eerste berichten lijken te bevestigen dat Bos bezig is aan een come back - ik zag daar al tekenen van in zijn debatje met Pechtold. Hij heeft er weer zin in, hij verwoordt het redelijk goed en hij zoekt de aanval. Ik vind dat zijn ideologische boodschap nog zwak is (dat heeft hij overigens gemeen met bijna alle andere politici, Pechtold voorop, die vooral ad hoccerig bezig zijn) maar hij lijkt zich al redelijk goed warm te lopen voor de grote verkiezingen.

Democratische senaatszetels kwetsbaar

Senator Evan Bayh van Indiana houdt het voor gezien. De voormalig kandidaat voor het vice presidentschap heeft er genoeg van. Het congres is onpolulairder dan ooit en veel respect voor zijn werk is er niet meer. Hij gaat liever wat anders doen. Het vergroot de problemen van de Democraten. Ze hebben nu open zetels en moeite om die te behouden in Colorado, Delaware, Illinois, North Dakota en nu ook Indiana. Bovendien liggen zittende senatoren onder vuur in Arkansas en Nevada (senaatsleider Reid is een mooi doelwit). Het is onwaarschijnlijk dat ze hun meerderheid verliezen - hoewel, je weet maar nooit - maar het geeft aan dat de vooruitzichten voor de Democraten in november alles behalve florissant zijn.

15 februari 2010

Treurige toekomst voor Oekraïne

Oekraïne na de verkiezingen is ongeveer net zo treurig als Oekraïne voor de verkiezingen. De revolutie in het land is mislukt, vastgelopen in incompetentie, corruptie en stupiditeit. Dat een van de architecten van die mislukking, mevrouw Tymoshenko, de verkiezingen verloor, is daarom volstrekt terecht. Dat de held van toen, president Yuchenko, in het vuilnisvat van de geschiedenis wordt gedumpt, evenzo. Maar het land verdiende beter dan weer te worden opgezadeld met de even incompetente, corrupte en weinig creatieve Viktor Yanukovich. Ik heb nooit geloofd dat de Oekraïne ook maar in de buurt van een EU lidmaatschap moest komen, dat zal nu wel helemaal duidelijk zijn. Treurig land, treurige geschiedenis, treurige toekomst.

Obama's nieuwe doelstelling: laten zien dat de VS bestuurbaar is

Opnieuw heeft David Brooks, die zich ontwikkelt tot de meest interessante columnist van de New York Times, precies de juiste analyse en het juiste recept voor Barack Obama. Dit is geen tijd voor grote overheidsprojecten, like it or not. Geen schijn van kans. Wat dan wel? Dat andere punt op de agenda: het herstel van beschaafde verhoudingen in Washington. Obama moet zich ten doel stellen te laten zien dat de VS bestuurbaar zijn.
Brooks somt een aantal elementen daarvoor op. Een eerste vereiste is absolute en keiharde eerlijkheid met de kiezers. Ophouden met spelletjes spelen, in de terminologie van Obama zelf, maar vertellen waar het op staat. Een tweede voorstel is om aan de hand van kleine veranderingen tweepartijen samenwerking weer te herstellen (als dit klinkt als Clinton na 1994, dan moet het maar, als we het maar niet triangulation gaan noemen). De derde aanbeveling gaat daarmee samen. Neem een aantal van de Republikeinse stokpaardjes over gezondheidszorg over, zoals het beperken van malpractice mogelijkheden en het verruimen van mogelijkheden om op staatsniveau te experimenteren, en haal aan paar Democratische stokpaardjes eruit en maak een deal. Geef het voorbeeld. Het vierde punt is een oude bekende: fiscale hervormingen. Het vijfde is in Brooks visie een grondwetsherziening althans een debat daarover. Hij spelt het niet uit, misschien komt dat nog eens, maar het sluit aan bij wat anderen daar elders over schreven. Een aanpassing van het systeem zodanig dat het niet stagneert als de groei stagneert. Dat was namelijk altijd het punt van het Amerikaanse systeem: het werkte prima als er groei was en er meer viel te verdelen. Zodra het stilvalt is het een recept voor stagnatie en nu voor achteruitgang. Ik hoop dat Brooks terugkomt met een meer gedetailleerde beschrijving van hoe hij zo'n grondwetsherziening ziet. Maar zijn basisadvies aan Obama, laat zien dat Amerika te besturen is, zou heel goed kunnen dienen als leidraad voor een regering die klem zit.

Biden and the Beast

Joe Biden en bendeleider Cheney hadden een gezellige uitwisseling van argumenten dit weekend. Cheney zou die Nigeriaan die naar Detroit wilde hebben gewaterboard. Ik weet niet waarom maar Cheney wil nou eenmaal dat dit met iedereen gebeurt. Hij vindt de regering Obama slappe hap, maar ja, het was toch echt onder Bush dat 9/11 plaats vond. Obama is inmiddels gedwongen om die sheik die zichzelf verantwoordelijk houdt voor 9/11 militair te gaan berechten omdat niemand, geen senator en geen stad, in de VS de guts heeft om hem in een echte rechtbank te zetten. Minister van Justitie Holder wilde dat, omdat de VS het voorbeeld moet geven aan de wereld, maar het zal waarschijnlijk niet lukken. Het zou mooi zijn als Holder zou aftreden om aan te geven dat hij dit ziet als een falen van de Amerikaanse rechtsstaat. Maar dat is misschien wat te veel gevraagd.

Financiers helpen Griekenland onverantwoordelijk te zijn

Nu blijkt dat Goldman Sachs en andere financiële instellingen de Griekse regering hebben geholpen om hun financiering in orde te krijgen, althans zodanig te verhullen dat het leek alsof de Grieken voldeden aan de voorwaarden van het Euro regime. Deze financiers helpen een land om bijvoorbeeld de toekomstige opbrengsten van vliegvelden en andere overheidsinstellingen te gebruiken als onderpand voor leningen die niet als leningen in de boeken hoeven te gaan. Ik weet niet of ik de details goed begrijp maar ik zal in elk geval niet proberen ze hier weer te geven. Wat wel interessant is, is dat private instellingen dus ook op dit terrein instrumenten creëren die op de lange termijn serieuze problemen opleveren (en hen op de korte termijn veel geld in de zakken doen vloeien - het schijnt dat Goldman Sachs met zijn hulpverlening in 2001 300 miljoen dollar verdiende). Reden te meer om eens goed naar deze instrumenten te kijken, te meer daar ook Italië er gebruik van schijn te maken.

Bos versus Pechold

Ik heb met vertraging naar P&W gekeken, naar de conversatie tussen Pechtold en Bos. Frits Abrahams maakte me duidelijk dat ik moest kijken. Bijzonder vervelend begin dat Pauw en Witteman het nodig vonden om te beginnen over liegen en bedriegen waar het gaat om politiek gemanoeuvreer, waarin minister Verhagen de hoofdrol speelde. Bos maakte er een misverstandje van. Pechtold begon met een flauwe one liner. Na vijf minuten heen en weer neuzelen vroeg Bos eindelijk wat D66 eigenlijk vond van Afghanistan. Zijn partij heeft twee keer tegen gestemd, stelde Pechtold (zonder te vertellen dat hijzelf daar in de regering daarvan afstand van nam), maar maakte nu vreselijk veel ruimte om wel degelijk in Afghanistan te blijven. Daar keek ik van op. Bos deed het goed om Pechtold vast te nagelen op een gebrek aan eigen standpunten. Pechtold had geen standpunt maar wachtte op de regering. Maar kleine missie zou Pechtold steunen - waarom is niet helemaal duidelijk, hij verschuilde zich achter Obama. Puntenwinst voor Bos. Leuk.
Bos was duidelijk over Wellink. Geen vertrouwen, weg wezen.
Bos wilde drie voorbeelden waarin D66 socialer was Pechtold had moeite om zijn gedachten te ordenen en lulde er eerst een minuut omheen. Zwak dat hij stelde dat als Rutte hem links vindt en Bos hem rechts, dat hij wel goed zit. Het redelijk alternatief. Wat noemde Pechtold? Lager pensioenleeftijd. Hypotheekrente aftrek kwijt raken.
Geen bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking was zijn tweede punt. Verder hoefde hij niet. Leek me zwak. Onderwijs, minder overheid, cultuur waren betere onderwerpen geweest. Toen begon het gehakketak. Bos hamerde flink door op het lijken op de VVD, slim want dat is een zwak punt - dwz. er zijn veel VVD kiezers die D66 als tweede keuze hebben. Bos wil die terugjagen naar de VVD. Heeft hij zelf niets aan maar het is wel slim om D66 en VVD in dezelfde hoek te zetten. Pechtold ging goed door op scheef wonen en combineerde kopen en huren - hier wel een goede tussenpositie. Bos merkte terecht op dat je dan hogere inkomens wegjaagde uit de gemengde wijken. Pauw begreep niet veel van de belastingschijven en gooide van alles door elkaar. Pechtold had het over de onderkant, twee onderste schijven, Pauw begon over de twee hoogste en toen werd het gesprek rommelig. Pechtolds hittepitterige kerst-offensief sloeg nergens op en Bos vroeg zich terecht af waar de opwinding vandaan kwam. Omdat het nergens over gaat, zei Pechtold. Zo was dat en in snapte niet waarom hij maar door bleef gaan.

Waarom heeft Wilders aantrekkingskracht? Pechtold gaf genuanceerd antwoord en vertelde keurig dat Wilders ook al jaren rond loopt in Den Haag. Bos ging mee. Pechtold analyseerde het goed als een politiek probleem, niet per se een moslim en integratieprobleem. Dat hij de geloofwaardigheid van ministers aanvoerde deed me weer denken aan zijn eigen positie toen hij in de regering zat en zijn partij tegen Afghanistan was. Maar wat mij meer stoorde was dat Pechtold wel analyseerde dat het politieke systeem in Nederland problemen heeft, maar hij het grootste probleem: de rol van de overheid in de moderne samenleving, niet echt analyseerde, laat staan een oplossing gaf. Pechtold hing zichzelf op aan de paspoortenaffaire van Albayrak en Aboutalep (toen Wilders daar een nummertje van maakte gaf de PvdA niet thuis) maar had beter de quote van Wilders kunnen nemen dat er geen moslims in de regering mochten zitten. Terecht gooide Pechtold Spekman met zijn domme Marokkaanse jongensvoorstellen naar Bos. Het compliment van Bos an Pechtold voor zijn weerwerk tegen Wilder was oprecht en aardig - maar tegelijkertijd een steek omdat hij suggereerde dat het niet meer was dan dat. Bos vond dat integratie niet vanzelf gaat, maar dat was vooral een uitspraak over goede bedoelingen. Keer op keer is aangetoond dat overheidsbeleid weinig invloed heeft maar algemeen beleid goed werkt. Het had Bos gesierd (en ik denk dat hij er voordeel aan zou hebben) als hij zou zeggen dat algemeen sociaal democratisch beleid van Nederland een beschaafde samenleving heeft gemaakt met kansen voor iedereen. Gemiste kans. Pechtold ging ineens weer mee met Bos over het niet vanzelf gaan, terwijl hij eerder volgens de quote van Bos het wel een autonoom proces vond (zoals ik dat ook vind). Pechtold begon toen met een Amsterdam riedel die ik niet begreep. 'Nou breekt mijn klomp', zei Bos terecht. Pechtolds aanval op Aboutaleb was zwak.

Wat zou er gebeuren als D66 in Amsterdam zou besturen, vroeg Witteman? Wat is de algemene notie van D66 over grote steden? Pechtold noemde namen maar van ex ministers van D66 die we soms maar liever vergeten, maar hij gaf geen grote lijn. Die heeft hij namelijk niet. Ging vervolgens in de aanval op de langdurige machtspositie van de PvdA in Amsterdam. Dom, zo'n negatieve insteek, vooral als je weet dat de lijst wordt geleid door een groot talent, Lodewijk Asscher. Bos kwam lekker terug met een steek over de grote D66 zorg in Utrecht: een nieuw gymnasium. En terecht veegde Bos Pechtold de mantel uit over dat gezeik over tweetalig Amsterdam. Absurd dat D66 zich daarop heeft laten vangen. Daarmee kon Bos Pechtold wegzetten als 'voor de bovenlaag'.

Misschien niet terecht, maar het is precies wat Bos bedoelde te zeggen voor zijn achterban. Dom dat Pechtold doorging op het Engels - zoals hij het bracht had het overigens niets met Amsterdam te maken maar wilde hij heel Nederland tweetalig maken. De Amsterdamse visie (als je het zo mag noemen) is dat in een internationale stad er veel Engels gepraat moet worden. Een nogal klein argument om meestemmende expats voor D66 te winnen. Maar daar had Pechtold het niet over. En terecht zei Bos: dat is niet het grootste probleem van de stad.

Pechtold excelleerde weer in de counter punch maar ik vond hem nog steeds onduidelijk in het neerzetten van waar D66 nu eigenlijk voor staat. Oud probleem. Bos deed het lang niet slecht maar moet ook een brede boodschap ontwikkelen en niet over de mensen aan de onderkant praten maar over een inclusieve samenleving.

Trends

Volgens opiniemassage specialist De Hond gaat de PVV dik winnen in de twee gemeentes waar ze meedoet, Almere en Den Haag. Ik heb daar de Hond niet voor nodig. Deze gemeenteverkiezingen zich nog niets. Wel de trends: PVV en D66 dalend, VVD stijgend, CDA komt terug. De Hond laat de PvdA nog steeds omlaag gaan, maar ik voorspel dat ze gaan terugkomen en in 2011 boven de 25 zetels gaan scoren.

11 februari 2010

Als politici nu een uitlegden waarom er een overheid is in plaats van ertegen te hoop te lopen

Twee derde deel van de Amerikaanse bevolking is ontevreden met de overheid. Meer dan de helft vindt overheidsuitgaven verspild geld. Niet vreemd als je afgelopen jaar beschouwt. En toch weer wel. Was het niet de overheid die de financiële wereld redde? Die de economie stimuleerde en de auto industrie redde van zijn eigen excessen? Die hypotheekhouders hielp nu de waarde van hun huis is gedaald? Is het niet de overheid die Medicare, Medicaid en Social Security biedt? Ik zal niet zeggen dat het probleem simpelweg is dat politici niet goed uitleggen waarvoor mensen een overheid hebben maar dat is er wel een deel van. Het is veel gemakkelijker om alles aan Washington te wijten (of aan Den Haag, zoals de simpele versie van PVV populisme gaat) en de overheid af te schilderen als een hongerig monster dat op dieet gezet moet worden.

Zelfs redelijk rustige en verstandige mensen zoals John McCain, die wel beter weet, moet dit refrein nu meezingen in Arizona. Zijn kandidatuur als senator voor de Republikeinen wordt bedreigd omdat een Tea Party fan met simplistische anti-overheidsideeën (die overigens sterk zijn in Arizona, Barry Goldwater kwam er vandaan - en ze blijven sterk, ook leeft een groot deel van de bevolking op overheidskosten, al die bejaarden met water midden in een woestijn). McCain wordt nu afgeschilderd als een gevaarlijke linkse radicaal en dat geeft al aan hoe onzinnig de discussie is geworden. Gelukkig blijkt het leeghoofd Palin evenmin erg populair bij de kiezers. Meer dan de helft heeft een negatief beeld van haar, slechts 37 procent een positief beeld. Ik zeg 'slechts' maar eigenlijk moet je je afvragen hoe het mogelijk is dat zo ontzettend mensen blijkbaar vallen voor haar leeghoofdigheid. Ik zal het eens aan haar fervente fan in Nederland vragen, Bart Jan Spruyt.

De WP columnist David Broder, ooit grand old man van de politieke analyse maar nu tragisch onnadenkend, is wel onder de indruk van Palin. Een politica 'on top of her game', zegt hij. Hij denkt ook dat zij met haar boodschap van 'gewone moeder die het beste wil voor haar land' past in een lange traditie van kandidaten die tegen Washington te hoop lopen. Misschien, maar die kandidaten hadden uiteindelijk meer te bieden en wisten dat dit enkel een tactiek was om gekozen te worden. Palin denkt dat het echt is wat het land nodig heeft. Broder blijkbaar ook. Het is triest.

Publieke voorzieningen voor extreme omstandigheden

Er zit wel iets van geruststellende onontkoombaarheid in dat de oostkust van de VS plat ligt. Een sneeuwbuitje - nou ja, een flinke - kan alles ontregelen in de meest ontwikkelde natie van de wereld. Ik ken dat. Gebeurde in mijn tijd in Washington ook al en toen kreeg burgemeester Marion Barry, cokehead par excellence, er flink van langs. Maar het komt ook omdat de Amerikaanse publieke sector gewoon slecht ontwikkeld is. Sneeuwruimen heeft geen grote financiële prioriteit - tot het nodig is. Elektriciteitskabels liggen nog steeds bovengronds, met als gevolg dat ze bij ijzel en sneeuw steevast breken en honderdduizenden mensen zonder stroom zitten. In Washington weet iedereen dat bij een halve centimeter sneeuw de hele stad vrij neemt. Scholen dicht, ambtenaren thuis blijven. Niet zo vreemd ook, trouwens. DC is een zuidelijke stad. Die sneeuwbui iedere zoveel jaar is een fremdkörper. Daar moet je je samenleving niet op inrichten. Dan maar een paar weken klagen.

Beslissingen afschuiven naar wereldniveau

In de FT staat vandaag dat er mogelijk toch een wereldwijde belasting op banken komt. Dat lijkt goed nieuws, maar ik weet het niet. Ik herinner me dat gisteren of eergisteren Joseph Stiglitz, een van de mensen die deze problemen heeft voorzien, daartegen pleitte. Hij stelde dat als je iets wereldwijd probeert te regelen dat een recept is voor gerommel en compromissen op het laagst mogelijke niveau van eensgezindheid. Dat zou ook de reden zijn waarom de banken dat het liefst zouden zien. Ik neig ernaar het daarmee eens te zijn. We moeten niet uit de pas lopen met de rest van de wereld is altijd het excuus van ministers die eigenlijk liever niets willen doen, aan milieu, aan sancties, aan wat dan ook, maar proberen die keuze te ontlopen door het door te schuiven naar een wereldforum.Ik wantrouw dat soort mensen altijd.

De media: goed nieuws is geen nieuws

Veel mensen vragen waarom ze niets over mijn boek op televisie gezien hebben. Pauw en Witteman en DWDD gaan toch voortdurend over boeken? Mijn antwoord, in alle bescheidenheid en niet zonder frustratie: ik heb geen idee. Het boek ligt bij de redacties. Ik kan alleen maar vaststellen dat ze geheel voldoen aan het verwijt dat ik hen maak, namelijk alleen incidenten oppikken. Die ene moslimadvocaat die niet opstaat, de bedreiging door een vervelende mafketel van de Gelderlander. Een stevig debat over integratie in het algemeen staat niet echt op de rol. Toegegeven, Tofik Dibi heeft naar aanleiding van zijn manifest wel aandacht gekregen. Maar verder is en was het magertjes.

10 februari 2010

Franse bullshit

De NYT heeft een ongewoon leuk verhaal over een van die pompeuze nieuwe filosofen in Frankrijk, Bernard-Henri Lévy, oftewel BHL zoals hij zich graag laat noemen. De Fransen vinden het altijd leuk dat dit soort lui als Bekende Fransen opereren, het steunt hun idee dat in elke Fransoos wel een filosoof verborgen zit en in elk geval dat filosofen echt gelezen worden. Sartre was het bekendste voorbeeld natuurlijk. BHL schreef een jaar of twee geleden een boek over Amerika, waar hij zogenaamd in de voetsporen van Alexis de Tocqueville rond hobbelde. Het was een grabbelpot van tamelijk onopmerkelijke observaties, gelardeerd met cryptische beschouwingen die voor diepe gedachten moesten doorgaan. Ongeveer net zo onleesbaar als Sideraal Amerika van Jean Baudrillard. Een hoop bullshit om het maar eens op zijn niet-Frans te zeggen.
Nu blijkt BHL in zijn nieuwste bestseller 'De la Guerre en Philosophie' genadeloos onderuit te gaan. De research van de grote filosoof strekte zich uit tot de Wikepedia pagina's van ene Jean-Baptiste Botul, een creatie van twee journalisten van de Canard Enchainé, het satirische dagblad. BHL zag er wel brood in. Botul staat op de site genoteerd als de auteur van het gezaghebbende werk 'Het seksleven van Immanuel Kant', wat al voldoende zou moeten zijn om zelfs een oppervlakkige lezer te waarschuwen. Dat er verder een school is van 'Botulisme' met aanhangers van Botul die 'Botulliennes' heten moet zelfs een opgeblazen man als BHL aan het denken zetten. Nee, hij nam het hele verhaal mee en viel Kant aan met behulp van de geschriften van deze Jean-Baptiste Botul. Het schijnt dat BHL vorige week, ter promotie van zijn boek, in denkende pose verscheen op de cover van Paris Match. Lachen.

Relax over Iran

We zijn toe aan nieuwe rondes in de sanctieverhalen tegen Iran. Ik zie nog steeds niet goed hoe de ambities van Iran op zich verworpen kunnen worden - het zijn ambities die Israël, Pakistan en India ook hebben gebotvierd. Maar ik zie ook nog niet hoe het hebben van een bom de situatie fundamenteel verandert. Behalve als Israël zich daardoor laat verleiden om Iran aan te vallen want dan breekt de hel los. Ik hoop dat we ons niet laten meeslepen in de actieretoriek. Minister Verhagen zal ongetwijfeld binnenkort met een oproep komen.

Niets te doen in Den Haag?

Over minister Verhagen gesproken. Hij deed een oproep om defensie uit te zonderen van de bezuinigingsoperaties. De PvdA reageerde met een oproep om onderwijs vrij te stellen. D66 diende vervolgens een motie in om dat ook officieel vast te leggen. Die werd verworpen. Goed. Hebben we nog wat zinnigs te doen in Den Haag?

9 februari 2010

Verkeerd debat over Uruzgan

Ik blijf het Nederlandse Afghanistan debat onzinnig vinden. Het argument is steeds dat we door moeten gaan met ons goede werk. En vervolgens stoppen we met dat werk en gaan we wat anders doen, namelijk trainen. De logica is zoek. Zeg dan meteen dat je in Afghanistan wilt blijven om de NAVO en Amerika rugdekking te geven van een kleine bondgenoot - of dat je met opgeheven hoofd in Washington op bezoek kunt, zoals minister Verhagen zou willen (aan tafel zitten lijkt me te veel gevraagd als je een beetje traint). Maar alle krokodilletranen over het halverwege opgeven, over de al gebrachte slachtoffers, over de investering in Uruzgan, lijken me hypocriet, opportunistisch en onzin. Zeg dan gewoon militaire missie in Uruzgan houden. Maar dat doet ook niemand. Het is een laf flutdebat.

Sarkozy's mislukking is een les voor ons

In Frankrijk werd gisteren het resultaat van het nationale debat over identiteit gepresenteerd. Het was, geheel voorspelbaar, flauwekul. Er is geen onomstreden, duidelijke Franse identiteit. Het debat ging vaker over de vraag wie nu precies probeerde hier een politiek slaatje te slaan dan over waar het pretendeerde te gaan. Identiteitsdebatten zijn een doos van Pandorra, dat geldt voor Frankrijk net zo goed als voor Nederland en ook voor de VS - waar ze over het geheel genomen een beter idee hebben over wat het betekent om Amerikaan te zijn dan andere landen dat idee over zichzelf hebben.

In Nederland moeten we zo'n debat vermijden. We worden het er namelijk niet over eens. Een gewrongen poging om een identiteit op te stellen wordt dan of een document van stuitende banaliteit, vol gemeenplaatsen waar niemand zich een buil aan kan vallen (zie Frankrijk), of een splijtzwam omdat de heer Wilders en ikzelf nu eenmaal een wat ander idee hebben over wat die Nederlandse identiteit behelst (en vermoedelijk 16 miljoen Nederlanders daar ook weer wat anders over hebben te zeggen). Kortom, Sarkozy heeft ons, in al zijn gladjanus opportunisme een goede dienst bewezen. Laten we zo'n discussie niet beginnen. Maxima had gelijk. Dé Nederlander bestaat niet en dat is heerlijk.

8 februari 2010

Just say no werkt voor de Republikeinen

In de FT heeft Clive Crook een interessante analyse van de Democratische problemen. Ze zijn helemaal aan henzelf te wijten, stelt hij vast. De Republikeinen hebben niets te bieden, geen leiders, geen programma, geen vooruitzicht. Als gematigde Democraten in het midden dan toch onder vuur liggen, concludeert hij, dan is het omdat de linkervleugel, de corporatistische, laten we alles regelen afdeling, de macht heeft gegrepen. De kiezers zijn duidelijk niet blij met hun boodschap, maar het lijkt alsof ze er geen donder om geven. En Obama valt hen bij door te zeggen: 'Laat je niet afleiden. Ga door met het goede werk.' Ik weet niet of Crook gelijk heeft dat de populistische anti-bank tirade van de regering inderdaad de gematigde kiezers tegen de borst stuit, maar wel dat conservatieve, centristische Democraten zich er zorgen over maken. Als ze in november tegen Tea Party anti-overheids Republikeinen moeten aantreden zijn ze kwetsbaar voor het verwijt van Big Government zonder al te veel uitleg over de noodzaak daarvan. Crook gelooft dat het beste wat je van de Republikeinen kunt zeggen is dat ze hun interne conflicten binnen boord gehouden hebben. Met andere woorden, terwijl de Tea Party activisten de macht overnemen (of samen laten vallen) met de evangelische vleugel, houden de gematigde Republikeinen hun mond en verliezen daardoor hun macht.

Maar de problemen waarmee Obama en de Democraten hebben te maken zijn echt en vergen oplossingen. Alleen maar nee roepen is niet voldoende. Het lijkt erop dat Obama door een conferentie voor te stellen over healthcare waarin hij ook de Republikeinse alternatieven wil horen, probeert hun bluf op tafel te krijgen. De vraag is of ze daarvoor gaan. Maar er moeten door de Democraten wel realistische alternatieven op tafel gelegd worden. Zo is er voor de begrotingstekorten geen alternatief dan de belastingheffingsbasis breder te maken dan alleen inkomensbelasting van de hoogste vijftig procent. Een BTW is dan onvermijdelijk. Aan de uitgavenkant kan er geen ruimte komen door de discretionaire programma's in te kaderen. Dat levert niets op. Medicare, Medicaid en Social Security zijn te groot, en neem voor het gemak ook maar meteen defensie mee. Wat dat betreft zou het slim Democratisch beleid zijn geweest om Afghanistan te laten vallen.

Goldman en de manier om geld te verdienen

In de NYT een interessant verhaal over de manier waarop Goldman Sachs begin 2008 zijn verzekeraar van hypotheekinvesteringen, AIG, onder druk zette. Goldman eiste vergoedingen op voor hypotheken die er slecht uit zagen, maar nu blijkt dat Goldman als sinds 2006 enorme bedragen had ingezet in investeringen die zouden uitbetalen áls de hypotheekmarkt om zou vallen. Met andere woorden, de bank verzekerde zijn slechte hypotheken om zich af te dekken en wedde vervolgens veel geld op het misgaan van die investeringen. Goldman had er onder alle omstandigheden belang bij om de waarde van de hypotheek instrumenten (zoals die bankiers dat noemen) onderuit te praten.

Ik vat het kort samen maar het artikel roept opnieuw vragen op over de manier waarop banken zoals Goldman Sachs het systeem bespelen. AIG moest voor 180 miljard gered worden, onder meer omdat Goldman geld opeiste (dat ook nog niet eens altijd terecht was). In 2007 ontving Goldman 7 miljard van AIG en daarna nog eens miljarden bij de reddingsoperatie. In totaal stak de bank 12,9 miljard van de belastingbetaler in zijn zak.
In het artikel komt ook een deal ter sprake die Goldman maakte met Societé General. Een deel van de 11 miljard die de belastingbetaler vergoedde aan SG, die als Franse bank handel dreef met AIG, kwam weer terug naar Goldman. Het is een gecompliceerd verhaal maar wat eruit springt is opnieuw de mogelijkheid voor dit soort investeerders om de ultieme handel te drijven: kop, ik win, munt, jij verliest. Is dat te reguleren? Ik kan dat niet beoordelen. Maar wat in elk geval moet gebeuren is dat de belastingbetaler er nooit voor verantwoordelijk mag zijn om dit op te vangen. Een pleidooi, denk ik, voor Paul Volckers voorstel om die handelsactiviteiten los te koppelen van overheidsgaranties. Geen handelshuis of bank mag zo groot zijn dat hij gered moet worden door de belastingbetaler omdat anders alles in elkaar dondert.

Crisisbeleid

Het is goed om te zien dat in deze moeilijke tijden het kabinet zich bezig houdt met belangrijke en relevante zaken: de reactie op het Irak rapport. Dagen, weken, zijn ze er al mee bezig. Alsof er niets beter te doen is.
Volgende afleiding is de beslissing over de heilloze missie in Afghanistan. Mijn indruk is dat alle argumenten die zijn aangevoerd voor ons om in Uruzgan te blijven, wegvallen als we ergens anders klein werk op gaan knappen. Dan is er geen ervaring meer, geen 'nederlandse manier', geen voortbouwen op succes. Me dunkt dat er dan ook geen reden is om überhaupt in Afghanistan te blijven. Ik durf er wat om te verwedden dat we ergens anders in gerommeld worden. We moeten nu eenmaal achter de NAVO en Amerika aan hobbelen, maar serieuze, fundamentele argumenten om in Afghanistan actief te zijn spelen al geen rol meer. Het is nu een zaak om de missie uit te zitten tot hij mislukt is en we weg kunnen. Blij dat het kabinet daar zoveel tijd aan besteedt.

Ook leuk om te zien hoe minister Verhagen stevig doorwerkt aan zijn eigen carrière. Van hem moet defensie ontzien worden in de bezuinigingen. Ik ben het niet met hem oneens, moet ik eerlijk zeggen, maar je mag je afvragen waarom de man nu dit 'nieuws' nu laat lekken. De volgende minister president aan het werk?

7 februari 2010

Hoezo gemeenteraadsverkiezingen?

Vandaag was het eerste debat tussen de landelijke partijleiders over .. de gemeente. Ik moet u bekennen dat ik, als niet Parool lezer, helemaal niets, nop, heb gemerkt van de gemeenteraadsverkiezingen. Niemand langs geweest om om mijn stem te vragen, geen folders in de bus, geen idee hoe ik zou moeten weten op wie ik moet stemmen. De enige die het nieuws heeft gehaald de afgelopen weken was Lodewijk Asscher, de PvdA wethouder, die zijn boek over Amsterdam en zichzelf slim gepland heeft. Een daaraan gerelateerd interview in Vrij Nederland gaf een extraatje. Verder weinig gehoord van wat er in Amsterdam omgaat. Misschien dat die landelijke lui dan inderdaad de trend bepalen. Zuur voor gemeenteraadsleden die het goed doen maar wier partij landelijk in de lappenmand zit - en omgekeerd, slecht functionerende lokale mensen die dankzij hun partij wel mogen blijven.

Palins portemonnee is goed gevuld

Sarah Palin heeft alle kranten gehaald met haar voordracht op de Tea Party, anti-overheidsbijeenkomst van de Republikeinen. Flinke aanval op Obama en de Democraten, dat was te verwachten. Het leukste vond ik haar oprechte steun aan kandidaten die 'vrije markt principes' steunen en 'persoonlijke verantwoordelijkheid nemen'. Yeah, als we die randvoorwaarden hadden gehanteerd dan was de financiële wereld ingestort en hoefden we ons niet druk te maken om zakkenvullende bankiers. Zoals altijd had Palin geen enkele oplossing, of zelfs maar beleidslijn, voor welk serieus probleem dan ook. Maar het is een teken van het disfunctioneren van de Amerikaanse politiek in brede zin dat een leeghoofd van haar allure de Republikeinse Partij kan aanvoeren, bij gebrek aan beter. De nieuwe wereld onder Palin ziet eruit als ... een heel bekende wereld: ze kreeg 100.000 dollar voor haar speech. Zuinigheid is bij de Tea Partiers niet bij.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors