7 april 2011 - 18 april 2011
Like ons op Facebook

7 april 2011 - 18 april 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

18 april 2011

Help ze, die zielepoten. Laat ze vooral doorgaan met hun heilzame werk

Een mooie oogst dit weekend. Vooral wat die oude wijsheid betreft. Je moet destructieve politici, juristen en journalisten die zichzelf aan het vernietigen zijn niet tegenhouden. Integendeel, geef ze het touw aan. Laat ze zelf over de rand tuimelen. Joe McCarthy deed het hen voor.

Pauw en Witteman als inbelprogramma voor hun vaste borrelgenoot. Het was al geen serieus te nemen programma. Ga zo door. Nodig vanavond Jansen uit. Wilders in zijn aanval op de rechtsstaat. Verongelijkt gezeur. Ga zo door. Moszkowitz die zijn irritatiegraad tot maatstaf maakt van het recht. Ga zo door. Arabist Jansen die net doet of hij een intellectueel is. Onbeïnvloedbaar in zijn deskundigheid maar verre van consistent. Ga zo door. Hoofddoekenheld Hero, tijdelijk provinciaal afgevaardigde, die een motie indient die geen enkel ander doel dient dan te stoken. Ga zo door.

Er is gerechtigheid. Er is gezond verstand. Deze gevaarlijke malloten kennen hun eigen grenzen niet. Dat is mooi. Daarom gaan ze er over heen. Help ze door hen niet de mond te snoeren of de rechters te vragen hard op te treden tegen deze sullige soap vertoning. Laat ze doorgaan. Het is bijna voorbij.

17 april 2011

Opeens zijn de kaarten in Amerika anders geschud: Obama's win-win situatie

Volgens de New York Times is de zogenoemde 'gang of six' van zes senatoren, drie Democraten en drie Republikeinen, een behoorlijk eind op streek om een compromis te bereiken waarmee fiscaal beleid nog voor de verkiezingen uit de partij sfeer gehaald wordt. De deal zou de vorm hebben van het accepteren door de Republikeinen van hogere belastingen en het terugdringen van de defensieuitgaven, voor de Democraten om toe te staan dat de kosten voor Medicare en Social Security aan banden gelegd worden - wat onvermijdelijk een teruggang betekent voor bejaarden.

Het plan van de zes, geleid door de conservatieve Republikein Saxby Chambliss van Georgia (die in zijn eerste senaatscampagne peilloze morele diepten bereikte) en de progressieve Democraat Richard Durbin van Illinois. Beide late zestigers nemen als uitgangspunt het voorstel van de tweepartijencommissie die een paar maanden geleden plannen op tafel legde die de pijn eerlijke verdeelden (Durbin zat in die commissie).

Het intrigerende is dat het klimaat nu rijp lijkt voor een deal. Twee weken geleden was dat nog niet zo. Doordat Paul Ryan Medicare en Medicaid op tafel heeft gelegd en Obama heeft gezegd dat de rijken meer moeten bijdragen, is een ban gebroken waarin niemand zijn nek uit wilde steken. Het zijn echter de Republikeinen die naar mijn gevoel in het pak genaaid worden. Ga maar na. Als er een deal komt, ondersteund door Obama, om Medicare en Medicaid te beperken en Social Security te versterken, dan krijgt hij daar ongetwijfeld veel kritiek op van zijn eigen achterban maar die weet maar al te goed dat het de schuld is van de Republikeinen. Als de Democraten op hun beurt in staat zijn het belastingstelsel te hervormen en de absurde Republikeinse graaiers aan banden te leggen, kan Obama daar goede sier mee maken. Op het oog een win-win situatie voor de Democraten.

Waarom zouden de Republikeinen er toch mee akkoord gaan? Omdat ze zijn voorbijgestoken door Obama, met name in zijn toespraak afgelopen week. Door fiscale discipline zo prominent te maken, kunnen Republikeinen zich niet veroorloven serieuze plannen af te wijzen. Sterker, ze lopen het risico als dwarsliggers te boek te komen omdat de theekrans politici waarschijnlijk een rolberoerte krijgen bij hogere belastingen. De kiezers zullen hen daarin echter niet steunen. Dat leidt tot de leuke situatie dat in het Congres de Republikeinen met elkaar overhoop komen te liggen (of een serieus plan torpederen) en dat ze hoe dan ook de kritiek van de kiezers krijgen - nog afgezien van hun gebrek aan behoorlijke kandidaten.

Beide leidende senatoren zijn in hun late zestiger jaren en hoeven pas in 2014 naar de kiezers. Ze kunnen politieke onsterfelijkheid bereiken door op deze manier hun nek uit te steken. Geen van beide heeft verdere ambities en misschien hebben ze meer moed dan andere oude knarren, zoals John McCain, die enkel in de senaat blijven omdat ze zich geen ander leven kunnen voorstellen en daarom met alle winden meewaaien. Voor Obama is het de laatste kans om iets te maken van zijn doelstelling om als president bruggen te bouwen. Misschien zijn laatste kans.

Zo mag je concluderen dat in een paar weken de kaarten behoorlijk anders geschud zijn. Met dank aan Paul Ryan, de dreiging van de Republikeinen om de overheid op slot te gooien en hun uiteindelijke afzien daarvan en de hervonden politieke moed van Obama. En kom me nou niet vertellen dat dit allemaal hogere strategie is, dat de Obama lui dit hele scenario hadden voorzien. Dat is niet zo.

De vertragingsstrategie van Mosckowitz komt als een boemerang terug

Het wordt leuk om te zien hoe het Wilders proces zich gaat ontrollen. Tot twee keer toe heeft zijn advocaat nu het proces proberen te laten ontsporen over onderwerpen die niets met de hoofdzaak te maken hebben. De fabels van de mediageile Arabist hebben een hoofdstuk toegevoegd dat tenenkrommend was in zijn opvoering. Maar wat heeft Mosckowitz er nou eigenlijk mee bereikt? Het komt flauw om niet te zeggen dilettantisch over dat hij in zo'n belangrijke zaak (vindt zijn eigen klant) blijft steken in de bijzaken.
Kon je tot nog toe misschien denken dat Mosckowitz dank zij zijn welkome onthaal in het amusementsprogramma van Pauw en Witteman de publieke opinie naar zijn hand kon zetten, ik heb het gevoel dat er iets is veranderd. De gemiddelde burger weet niet eens meer waar het over gaat en ziet enkel een geslepen, goed gecoiffeerde zeurpiet die niet probeert om het recht zijn loop te laten hebben zodat er over de hoofdzaak geoordeeld kan worden. De Bekende Nederlander boog van Mosckowitz heeft zijn top bereikt. All downhill from here.

15 april 2011

Disgenoten

Meineedklachten over een etentje. Mosckowitz gaat maar vast in de aanval op Hendriks omdat de fantast Jansen verschillende dingen heeft gezegd die volgens de Volkskrant meindeed zijn. De advocaat was op dreef. Het was een aanval vooruit. Eigenlijk moet je er geen woorden aan vuil maken. Ik heb dit proces altijd onzin gevonden en de gang van zaken doet me niet van mening veranderen. De verdachtmakingen van Wilders over ons rechtssysteem zijn ongepast maar geheel in stijl. Wie niet doet wat hem bevalt is een verrader of een intrigant van links. Zouden ze disgenoten hebben vanavond? Zielige mannetjes. Maar ze ondermijnen wel onze rechtsstaat. Over 'intellectuele uitdagingen' zullen we het maar niet hebben. Als Hans Jansen onze voorbeeldintellectueel is, of die raadsheer, dan staat het er nog slechter voor dan ik dacht.

Obama in de aanval

Het beste bewijs dat Obama een zenuw van de Republikeinen heeft geraakt is hun gezeur, geweeklaag over zijn speech. Bezuinigt de man 3.000 miljard, zijn ze nog niet tevreden. Waarom niet? Omdat hij ze Ryans plan om hun nek heeft gehangen. Het is mooi spektakel. Politiek dan. Want wat het oplevert moeten we nog zien.

14 april 2011

De campagne is begonnen: Obama ontwaakt

Welcome back! Obama heeft eindelijk voor het gevecht gekozen. Of het politiek verstandig was om dat nu te doen en niet in december of afgelopen maand, zullen we pas later weten. Feit is dat hij nu een serieus begrotingsvoorstel heeft gedaan, inclusief het beëindigen van de Bush charitas voor de rijken - belastingverhoging dus - en het ter discussie stellen van verworven rechten. Obama moet Paul Ryan, de Republikeinse Afgevaardigde dankbaar zijn, want dankzij hem lijkt zijn plan evenwichtig en rechtvaardig ook al is het onzeker en weinig specifiek (dat deelt hij overigens met Ryan).

Obama waarschuwt terecht dat de Republikeinen in hun bezuinigingswaanzin onderwijs, infrastructuur en andere publieke voorzieningen zullen ondermijnen. Door privatisering van Medicare zullen bejaarden in armoede terecht komen zonder dat het iets doet aan de hoge kosten van gezondheidszorg en zouden meer dan 40 miljoen mensen onverzekerd raken. Dat ze door de rijken niet te belasten de inkomenskloof vergroten en de mogelijkheden om beleid te voeren verkleinen. En, door te benadrukken dat in de jaren negentig discipline heel gebruikelijk was, net als stevige groei, hij legde de schuld van de ontwikkelingen waar hij thuishoort, bij de regering Bush en zijn Cheney bende.

Het was verrassend en juist daarom opmerkelijk om Obama vechtend te horen. Of misschien had het geen verrassing moeten zijn. De presidentscampagne is begonnen. Als Obama wordt herkozen en dat wordt hij, dan kan hij claimen een mandaat te hebben voor zowel het opheffen van de taxcuts for the rich als voor een serieuze overheid. In elk geval hield Obama nu eens een goede en gedreven toespraak waarin ook wat substantie zat. Ik vind het nog steeds jammer dat hij het gevecht met de Republikeinen niet eerder is aangegaan. Hoewel je over de tacktiek daarachter van mening kunt verschillen (en 'nothing succeeds like succes', dus hij kan altijd zijn gelijk claimen als het straks goed gaat) heeft hij zijn eerste twee jaar veel te weinig de overheid als publieke instelling verdedigd. Hij was de agenda kwijt. Ik weet niet of hij hem nu terug heeft, maar in elk geval hebben de Republikeinen een moelijk verhaal. Ze willen niet voor het Ryan plan gaan en alle bejaarden naar de Democraten jagen en ze hebben een opening gegeven om belastingverhogingen voor de rijken te verdedigen. Eindelijk.

Ritueel ontwijken van de PVV

De PVV is een verwarde partij. Terwijl de Grote Leider normaliter om het hardst zou roepen dat de rabbijnse lobby gesteund zou moeten worden, liet hij nu het woord aan dierenvriend Gaus. Het is een tijdelijke, strategische keuze. Een geste naar Gaus en een poging het gevaarlijke water van geloofsgedreven idioterie te vermijden als het niet in zijn kraam te pas komt.

Hero de Hoofddoekenheld, ook nog provinciaal afgevaardigde voor Noord Holland tot hij zich in de loop van het jaar terugtrekt, blies nu al de aftocht in het Leers-leermoment. De gepijnigde minister (lastig, zo'n geweten) ziet er nu vanaf om verwesterde, dat wil zeggen, vrijwel hun hele leven in Nederland gewoond hebbende meisjes zoals de Afghaanse Sahar, niet naar de rimboe terug te sturen. Zelfs immigratiefijnslijper Fritsma (ex raadslid van Den Haag) vond dat geen slecht idee. Hero de Held vroeg zich af of je aan de buitenkant wel kon zien of zo'n meisje verwesterd was. Wat hij bedoelde hoefde hij niet uit te leggen en dat was maar goed ook . Na een dag van verwarrende publiciteit, schaarde hij zich achter zijn geliefde minister. Wat een held.

De SGP wil geen geloofsdiscussie. Houden zo!

Ook de SGP is verward. Of beter gezegd, hypocriet. De woordvoerder van de mannenpartij verklaarde dat ritueel slachten behouden moest blijven 'want je komt aan de inhoud van het geloof van mensen'. Ik heb de afgelopen maanden een aantal discussies gevoerd met de gereformeerde politiek, onder andere de directeur van het wetenschappelijk bureau van de Christen Unie. Die vond dat we een 'theologisch debat' moesten hebben over 'de islam'. Misschien moet hij eens gaan praten met zijn gestaalde broeder. Over de inhoud van geloof discussiëren is niet alleen onzinnig, het is ook onnodig in een liberale samenleving.

Een monument voor een blijvertje

Over wetenschappelijke instituten gesproken, dat van D66 wordt later deze maand getooid met de naam van de patroonheilige van de partij, Hans van Mierlo. Een mooi bakstenen monument voor iemand die als doelstelling had om het systeem op te blazen. Ik heb al eerder mijn ongenoegen uitgesproken over de manier waarop de Van Mierlo discipelen in de partij steeds zijn voeten kusten en de man zelf tot het einde toe probeerde de partij te beïnvloeden. Hij kon het niet laten en de partij wordt nog steeds gerund door zijn volgelingen.

Ik herinner me nog hoe Van Mierlo de partij liet zitten toen hij minister van Buitenland werd in Paars. Hoe hij de partij mevrouw Borst opdrong als lijsttrekker en, althans voor de buitenwacht, het Paasakkoord verdedigde. En hoe Alexander Pechtold, vers minister geworden na dat Paasakkoord, met de dienstauto naar de gracht ging om zijn geloofsbrieven aan Van Mierlo te overhandigen. Kortom, de man had verdiensten maar zoals alle politici bleef hij te lang en kon hij niet ophouden zijn, uiteindelijk destructieve invloed uit te oefenen. Nu is dat voorgoed vastgelegd in de naam van het wetenschappelijk instituut van een establishmentpartij, ooit bedoeld om het systeem op scherp te zetten. Een passend tribuut.

13 april 2011

Bien étonné

Gisteren bij het nieuws: baardmannen en mannen met rare hoeden, petten, keppeltjes en pijpekrullen. Geen vrouw te bekennen natuurlijk. Rabbijnen die klagen over hun geloofsvrijheid. Ondersteund door een keurig geschoren Marokkaanse Nederlander. Allemaal omdat ze bepaalde religieuze gebruiken bedreigd zien. Ik heb geen moeite met die gebruiken, hoedjes, petten, doeken of baarden. Moet iedereen zelf weten. Maar ja, als de samenleving vindt dat dieren beschermd moeten worden .... De regels gelden voor iedereen, ook voor mensen die rare dingen vinden vanwege hun geloof. Laten we het weer eens over die barbaarse hoofddoekjes hebben.

12 april 2011

Amerikaanse Burgeroorlog 150 jaar geleden begonnen

Vandaag honderdvijftig jaar geleden klonken de eerste schoten in de Amerikaanse Burgeroorlog. Ik schreef bijna 'schoten gewisseld' maar de essentie van het beschieten van Fort Sumter op 12 april 1861 was nou juist dat de zuiderlingen schoten. Door verstandig manoeuvreren had president Lincoln, na een maand modderen, de last van het beginnen van de oorlog naar de confederalen, de zuiderlingen verschoven.

Voordat ik het heb over de discussie over de oorzaken van de burgeroorlog, eerst wat er gebeurde op 12 april en de maanden daaraan voorafgaand. Ik gebruik daarvoor het ooggetuigeverslag dat ik samenstelde voor mijn boek Ooggetuigen van de Amerikaanse Geschiedenis.

1861

De verkiezing van Abraham Lincoln tot president, in november 1860, en zijn vermeende oppositie tegen slavernij, waren voor de zuidelijke staten de directe aanleiding om zich af te scheiden. South Carolina deed dat als eerste staat, op 20 december 1860. De regering Buchanan die nog tot 4 maart aan zou blijven, reageerde als verlamd. Toen in februari 1861 een conventie bijeen kwam om de Confederale Staten van Amerika op te zetten, hadden zich al zes staten aangesloten. Terwijl zuidelijke staten de federale eigendommen op hun grondgebied bezetten, werd Fort Sumter, gelegen op een eiland in de haven van Charleston, de belangrijkste stad van South Carolina, een twistappel. In januari verjoeg South Carolina een burgerschip, maar Lincoln was vastbesloten om Fort Sumter niet zonder meer op te geven - dat zou een erkenning inhouden van de afscheiding. Al doende liet hij het zuiden de eerste schoten lossen.

Op 8 april kreeg commandant Anderson van fort Sumter de opdracht zich over te geven en op 11 april weigerde hij dat. Om half vijf de volgende ochtend openden de zuidelijke kanonnen het vuur. In de aanloop naar de confrontatie was in Charleston een koortsige sfeer ontstaan. Het zuidelijk enthousiasme was groot.

Zo schreef de plantagehouder Edmund Ruffin in zijn dagboek:

"Ik hoop met heel mijn hart dat Lincoln een sterk squadron zal sturen om de doorgang te forceren en de verdediging van Charleston aan te vallen. De troepen en de burgers worden koortsig ongeduldig voor de overname van Fort Sumter en voor het einde van de huidige noodzaak om de beleg gevende krachten in te tomen."

In Washington probeerde Lincoln nog uitwegen te vinden, zoals James Pike, een journalist voor The Tribune schreef op 7 april.

"Toen Mr. Lincoln aantrad, trof hij een lege schatkist, een gedemoraliseerd leger en verraderlijke defectie in de hele overheidsorganisatie. Hij heeft zijn weg moeten zien vinden om het vertrouwen van het publiek te winnen in het zicht van een verdeelde oppositie, en om te zien welke middelen hem ten dienste stonden, voordat hij kon doorgaan met het verwerkelijken van de principes die hij in de Inaugurele rede had uitgesproken. ... De tijd is gekomen dat ze in vrede hun vindicatie vinden, als de opstandige staten dat toestaan, of anders, als ze er op staan om een botsing te provoceren, en de regering in een defensieve houding te dwingen."

Jefferson Davis, de gloednieuwe president van de Confederatie, de afgescheiden staten, had tot dan toe geprobeerd een aanval op het fort te voorkomen omdat het 'om niet meer ging dan een zaak van trots'. Op 8 april liet Davis zijn kabinet weten van mening veranderd te zijn en het gevecht te willen beginnen. Zijn minister van Buitenlandse Zaken, Robert Toombs, verraste iedereen door voorzichtigheid te bepleiten.

"Het vuren op dat fort zal een burgeroorlog beginnen die omvangrijker zal zijn dan enige die de wereld tot nu toe heeft gezien, en ik voel me niet in staat u daarover te adviseren," zei hij tegen Davis. Later in de discussie merkte hij abrupt op: "Mr. President, op dit moment, is het zelfmoord, moord en zal het ons al onze vrienden kosten in het noorden. U zult opzettelijk een wespennest opstoken dat zich uitstrekt van de bergen tot de oceaan en legioenen, nu rustig, zullen uitzwermen en ons doodsteken. Het is onnodig; het zet ons aan de verkeerde kant; het is fataal." Davis gaf opdracht om evacuatie van het fort te eisen. "Als dat wordt geweigerd, ga dan voort op de manier die u goed dunkt," telegrafeerde hij naar Charleston.

Die avond gingen vier confederale officieren naar het fort om te kijken of ze de commandant tot overgave konden bewegen. Om 4 uur 's ochtends werd de eerste order gegeven om een signaal schot af te vuren zodat de andere kanonnen konden beginnen. De commandant van de batterij gaf de eer aan Roger Pryor, een afgevaardigde die gold als aartsvijand van de noordelijke Republikein Thaddeus Stevens, om het eerste schot of te vuren. Pryor durfde niet. "Ik kan niet het eerste schot afvuren van de oorlog," gaf hij toe. Om half vijf schoot kapitein George James, de commandant van Fort Johnson, de eerste granaat af boven het fort.

Kolonel Lee, een van de onderhandelaars met Fort Sumter, schreef er later over: "Het afvuren van de mortier veroorzaakte echo's in elke hoek en elk gaatje van de haven en op dit dode uur van de nacht, voor zonsopgang, was dat schot een alarmsignaal dat elke soldaat in de haven deed opstaan, en elke man, vrouw en kind in de stad Charleston deed ontwaken. Een rilling ging door de hele stad. Men voelde dat de Rubicon was overgestoken. Niemand dacht erover om naar huis te gaan; ook al waren hun oren niet gewend aan de luide knallen, noch de vurige vlammen van de kanonnen, ze stonden daar urenlang te kijken, gefascineerd in hun schrik."

Edmund Ruffin claimde later, onterecht, als eerste een musketschot te hebben gelost. De Charleston Mercury van die dag gaf de sfeer in de stad goed weer:

"Nooit in de geschiedenis van de wereld is een volk de strijd ingegaan met hogere stemmingen of een meer tevreden, doordacht, geconcentreerde doelstelling van succes, onafhankelijkheid en respect ... We juichen toe dat onze bevolking als één man, met plechtige stemmigheid, klaar staat voor de plechtige afrekening met de vijanden die ons bedreigen."

Op 14 april gaf Fort Sumter zich over en konden de federale soldaten evacueren. De burgeroorlog zou vier jaar duren en ruim 600.000 doden eisen.

Nog steeds debat over de oorzaken van de oorlog

Over de oorzaken van, of de redenen voor, de Burgeroorlog wordt nog steeds druk gediscussieerd. Het ging over slavernij en toch ook weer niet. Eigenlijk wel, denk ik. Wat hieronder volgt is een heel korte en bepaald niet volledige of zelfs maar gebalanceerd verhaal over die oorzaken van de oorlog.

Slavernij was deel van de economie van het zuiden en door zijn financiële banden met New York, ook van het noorden. Katoen was een exportproduct waar Amerika niet slechter van werd. Maar om het te produceren op concurrerend niveau, was slavernij onmisbaar. De hele zuidelijke economie draaide om landbouw en gerelateerde diensten.

Daarbij hoorde een aristocratisch soort van samenleving, althans zo ervoeren de machthebbers in het zuiden dat. Een samenleving die weinig gaf om democratische rechten in brede zin maar zich liet sturen door een elite die zich tot dat leiden beter in staat achtte dan 'het volk'. De samenleving die daaruit was voortgekomen was van een andere aard dan die in het noorden. Slavernij, het geringschatten van een grote groep op basis van ras, was deel van die denkwereld.

De sociale structuur van het zuiden rustte op de economie. Een extreme klassensamenleving. De elites wilden dat graag zo hadden. Ze hadden ook een hekel aan noorderlingen die hun beginnende industrieën beschermden met hoge importtarieven, waardoor alles wat het zuiden nodig had om een luxe, aristocratisch leven te leiden, duurder was dan nodig. Ook hechtten zij, traditioneel maar ook uit machtsoverwegingen, aan de rechten van de staten en wilden ze de federale overheid kort houden. Investeringen in publieke werken kregen daarom weinig steun. Het noorden daarentegen wist zijn kanalen en spoorwegen wel gefinancierd te krijgen en ontwikkelde zich meer in de richting van de industriële samenleving die na 1865 zou doorbreken in woekerkapitalisme. Een van de argumenten die slavenhouders gebruikten voor hun praktijken (nog los van Bijbelse rechtvaardigingen) was dat fabrieksarbeiders in het noorden slechter af waren dan de zwarte slaven in het zuiden.

Ging het om slavernij? Ging het om macht? Het zuiden had sinds 1789 alle presidenten geleverd of mogelijk gemaakt, met uitzondering van de beide Adams. Vooral na Andrew Jackson waren presidenten altijd of zuiderlingen of pro-zuidelijke noorderlingen geweest (zoals de laatste presidenten voor de burgeroorlog, Pierce en Buchanan). Via de grondwetsregel dat een slaaf niet mocht stemmen maar bij de stemverhoudingen wel werd meegeteld als 3/5 inwoner, had het zuiden zich een macht verworven die onevenredig was. Zo zou bijvoorbeeld Thomas Jefferson in 1800 nooit gekozen zijn als het zuiden niet die extra macht had.

Na twee grote compromissen, in 1820 en 1850, die de status quo min of meer bevroren, kwamen de tegenstellingen in de jaren vijftig echt tot een kookpunt toen de grote onontgonnen gronden in het westen georganiseerd moesten worden. Volgens het compromis van 1820 zouden boven de 35ste breedtegraad (grofweg) de staten vrij zijn, daaronder zouden ze slaven kunnen houden. In 1850 werd dat min of meer bevestigd, in een ingewikkelde combi met de toelating van Texas en Californië tot de unie (Californië had zich vrij georganiseerd, zonder dat het congres er iets aan kon doen). Naarmate die 'territories' meer werden georganiseerd, kwam de vraag echter op of ze vrij of slaafhoudend zouden zijn. Het zuiden wilde zijn slavenrijk zover mogelijk uitbreiden, liefst ook naar Cuba en Mexico die aan de VS zouden moeten worden toegevoegd. Geleidelijk aan begonnen zuidelijke 'extremisten' steeds meer te ageren dat de zuidelijke staten zich moesten afscheiden om hun belangen goed te kunnen behartigen. Ze realiseerden zich dat ze met name in de senaat (2 zetels per staat) geleidelijk aan in de minderheid zouden raken als niet slavenstaten werden toegelaten tot de unie. Dat was waarschijnlijk, deels vanwege de afspraak in het Missouri Compromise van 1820, deels vanwege de onmogelijkheid in sommige zuidwestelijke staten om een slaveneconomie te organiseren.

De extremisten voerden hun strategie uit via de omweg van het confronteren van noordelijke abolitionisten. In 1857 zetten ze een eerste stap via het Supreme Court dat in de infame Dred Scott zaak besliste dat zwarten geen rechten hadden als burger en dat het congres geen bevoegdheid had om te beschikken of er wel of niet slavernij werd toegestaan in nieuwe gebieden. De extremisten voerden de druk op en verdeelden het land. In 1860 verscheurden ze ook de Democratische Partij die hen tot dan toe goed gediend had. Feitelijk zeiden ze: de VS is wat wij willen dat het is, een slavennatie, of we scheiden ons af. Ze begonnen bij hun Democratische Partij. Die knalde uit elkaar in een zuidelijk en noordelijk deel. Daarmee was in feite de eerste stap gezet, want de Republikeinen die zo de verkiezingen van 1860 konden winnen, waren al een strikt noordelijke partij.

Zo was, toen Lincoln in november 1860 werd gekozen, het gemakkelijk om het einde van de Unie uit te roepen en afscheiding te eisen. Of de meerderheid in het zuiden dat wilde, doet er niet echt toe. De radicalen hadden de overhand. In december en januari scheidden zeven staten zich af, later voegden zich nog twee toe. Ze schreven een eigen grondwet en kozen een president, Jefferson Davis, die geïnaugureerd werd nog voordat Lincoln president werd. Diens voorganger, de slappe Buchanan, deed niets. Lincoln begon optimistisch maar realiseerde zich snel dat hij om de unie bijeen te houden stellig moest volhouden dat staten zich niet kónden afscheiden. Ze waren dus niet afgescheiden en een andere natie, de Confederale Staten van Amerika, maar ze waren staten van de unie die rebelleerden. Lincoln viel nooit het bestaan en de legaliteit van slavernij aan in die staten waar het al bestond. Wel meende dat de uitbreiding ervan niet moest worden toegestaan. Als president was hij voorzichtig in het stellen dat oorlog niet ging over slavernij maar over het behoud van de unie.

Zo, kort en inadequaat samengevat, kwam het tot Fort Sumter. Als federaal territoir kon Lincoln niet toestaan dat het fort werd ontruimd. De zuiderlingen in hun 'gung ho' stemming konden niet toestaan dat in de haven van Charleston, de belangrijkste stad van de meest dwarse staat, South Carolina, een noordelijk stukje lag. Lincoln daagde het zuiden uit om de rebellie open en militair te maken en dat is wat er op 12 april 1861 gebeurde. Het openingsschot in een vier jaar durende oorlog die van de Verenigde Staten in meervoud een Verenigde Staten in enkelvoud zou maken. Misschien, zoals sommigen zeggen, een noodzakelijke fase in de natievorming van de VS. Misschien een onnodig bloedbad, zoals Lincoln in 1860 zou hebben gezegd. Maar eenmaal begonnen, moest de oorlog worden afgemaakt. Na de emancipatieverklaring van 1 januari 1863 bestond er geen twijfel meer wie de oorlog zou winnen - al was voor 1862 heel wat minder duidelijk. Maar dat is een verhaal voor later.

Geloofsvrijheid

SGP en Christen Unie zijn tegen een verbod op ritueel slachten. Net als joodse belangeorganisaties. Ook het CDA wil er een discussie over. 'Want,' zeggen met name SGP en CU, 'het raakt aan de godsdienstvrijheid.' Van mij mogen ze het debat hebben. Ik heb geen mening over het slachten. Wel zou ik van deze christelijke partijen verlangen dat ze hetzelfde respect voor geloofsuitingen en geloofsvrijheid in acht nemen als ze het hebben over hoofddoekjes. Iets scherper gesteld: als alleen moslims ritueel zouden slachten, zou er dan ook een debat gekomen zijn?

11 april 2011

Begrotingsdiscipline met behulp van de Laffer curve

Afgevaardigde Paul Ryan trekt nog steeds de aandacht. Conservatieve en minder conservatieve commentatoren prijzen hem de hemel in, van George Will tot David Brooks. Inderdaad, hij is een van de weinigen (senator Coburn is in een aantal opzichten even interessant) die serieus denkt over begrotingsdiscipline. Eerder schreef ik al over één van de fatale fouten in Ryans opzet: de bevoordeling van de rijken door aan de superhoge inkomens geen eisen te stellen. Een soort charitas voor de rijken zoals Bush die wenste maar dan in het kwadraat.

Maar daaronder ligt een ander probleem met Ryans cijfers. Hij gaat uit van economische groei die algemeen onrealistisch wordt geacht. Onrealistisch, deels omdat hij gewoon te veel verwacht, deels omdat hij gelooft in het Reagan sprookje dat lagere belastingen voor de rijken leiden tot meer economische groei. Het is patente nonsens maar hij wordt nog steeds gepusht door ideologische think tanks als de Heritage Foundation. Dit is overigens niet supply side economie, die is middle of the road en breed geaccepteerd. Dit is de Laffer curve, die onzinverkoper die op een servetje uittekende hoe lagere belastingen tot hogere belastingopbrengsten zouden leiden via economische groei. De Wall Street Journal gelooft daar ook nog steeds in en de hoge inkomens zullen natuurlijk niet klagen. Dit niettegenstaande de giga groei onder president Clinton toen die belastingen gewoon op normaal niveau waren (39 procent in de hoogste schijf - boven de 250.000 dollar, u hoeft echt geen traan te laten).

De Heritage Foundation had nog grotere onzin cijfers aan Ryan gevoerd maar die werden vorige week ontmanteld. De afgevaardigde heeft ze uit zijn verhaal verwijderd, zij het niet de groeiverwachtingen als grondslag voor zijn opbrengstenplaatje.

Ondertussen gaat de onzin in Washington gewoon verder. Nu over de schuldlimiet die de VS aan kan gaan. De Republikeinen willen dat bedrag niet ophogen tenzij de regering grootscheeps bezuinigt. Zoals één Republikein zei: het is hun begrotingsschuld. Een uitspraak die getuigd van stupiditeit of stoutmoedigheid of beide, want alleen al de medicijnvergoedingen voor bejaarden die Bush in 1984 doorvoerde en de oorlogen in Irak en Afghanistan kosten 3,2 triljard. En dan hebben we het nog niet eens over misgelopen inkomsten en uitgaven als gevolg van de door de Republikeinse anti-overheidsactivisten veroorzaakte financiële crisis.

Maar het geeftaan hoezeer Obama de regie is kwijtgeraakt. Omdat hij nooit goed het verhaal verteld heeft hoe het wanbeleid van de Republikeinen verantwoordelijk is voor deze tekorten, krijgt hij er de schuld van. Deze week komt hij met eigen plannen, een 'scalpel in plaats van een hakbijl' zegt de pr afdeling. En hij zal belastingverhogingen niet uitzonderen, zeggen ze.

Als hij politiek echt wat golven wil veroorzaken dan moet hij de Republikeinen ophangen aan Ryans plan. Medicare privatiseren: eens kijken of de kiezers daaraan willen. Die belastingverlagingen voor de rijken: spreek nou maar eens uit wat je in december niet durfde, namelijk dat het schandelijk is dat de rijken zoveel wegzuigen uit de publieke kas. Ik vrees dat Obama er niet hard genoeg in zal gaan. Tot hij het wel doet, heeft Ryan een vrij veld. Hij krijgt als enige in Washington complimenten dat hij serieus omgaat met fiscale discipline. Als hij niet tegengeworpen krijgt wat voor keuzes hij daarvoor maakt, dan houdt hij het rijk alleen.

Volgende ronde voor de integratie industrie

Amsterdam en Rotterdam gaan samenwerken op het gebied van integratie. Amsterdam gaat minder thee drinken, in het helaas school gemaakt hebbende cliché hoe burgemeester Cohen inderdaad een stad bij elkaar hield, en Rotterdam gaat geen bizarre discussie avonden meer organiseren. Ze gaan de nadruk leggen op lokale trots.

Revolutionair! Eerder onderzoek heeft al lang laten zien dat de meeste Nederlanders een beperkt idee hebben van hun Nederlander zijn. Ze hebben andere loyaliteiten, lokaal of regionaal, of in geloof of politieke richting. Ook voor allochtone jongeren bleek te gelden dat ze zich eerder Rotterdammer of Amsterdammer voelden dan Nederlander. In die zin waren ze dus al keurig geïntegreerd. Dit nieuwe beleid, met andere woorden, is niets nieuws. Het gaat zelfs voorbij aan iets dat al bestaat, gewoon lokale trots. Vreemd in een stad met de slogan 'Iamsterdam'.

Burgerschap komt voorop te staan. Lijkt me prima, maar waarom alleen voor allochtonen? Waarom daarvan geen landelijk beleid gemaakt, een doelstelling voor iedereen? Voor mij hoeft het niet, laat dat helder zijn, maar de gemiddelde Nederlander weet weinig van geschiedenis of staatsrecht, heeft geen idee van de grondwet en is alleen nationaal als he om voetbal gaat. En stemmen doet hij/zij ook al niet al te vaak.

Ik vermoed, en vrees, dat het met dat burgerschap gaat zoals ik het in Groningen meemaakte. Burgerschap, vonden ze daar, betekende meedoen. En dus probeerden ze Turkse vertegenwoordigers (who ever that may be) mee te krijgen naar een of andere gay parade. Als je dat nou maar deed, als je op een bootje staat te dansen, dan ben je met goed burgerschap bezig. Ik vrees dat dit beleid nergens toe leidt behalve het benadrukken van non-onderwerpen, gevoelsdingen, zonder dat echte problemen van sociaal economische aard, onderwijs en andere terreinen worden aangepakt. Dat zijn dan ook geen integratieproblemen maar gewoon, maatschappelijke problemen en die zijn niet zo gemakkelijk op te lossen.

Kortom, ik ben bang dat we hier enkel een volgende stap zetten in het in stand houden van de integratie industrie. Mensen die zich bezig houden met integratieproblemen, discussies daarover en politiek debat, hebben er belang bij dat het probleem op tafel blijft. Verwacht daarom in het kader van integratiebeleid of wat daar voor door gaat, dan ook nooit de vaststelling dat het behoorlijk goed gaat met onze etnische groepen én met Nederland als geheel. Dan zijn ze hun werk kwijt.

Als wethouder van integratie in Amsterdam zoek je die problemen dan ook op, anders heb je niets te doen met je bureaucratie. Zo wil mevrouw Van Es, wethouder in Amsterdam, graag 'schurende gesprekken over homoseksualiteit en hoofddoekjes'. Het past in haar idee van wat integratie en emancipatie betekent: een klassiek intellectueel, mag ik zeggen, grachtengordel idee, dat de ideale burger lijkt op die burger aan de gordel. Ik wens haar veel plezier met haar schuren maar met de werkelijke problemen en kansen in Amsterdam heeft het natuurlijk niets te maken. Integendeel, het houdt een negatieve fictie in stand. En een nutteloze bureaucratie.

Klein Amerika in Alphen: moeten we ook dezelfde vragen stellen

We reageren vaak gelaten als we weer horen van een schietpartij in de VS. Raar land. Al die wapens. En mensen met aantoonbare psychische problemen die vrolijk wapens kunnen kopen. Ik wacht met spanning af hoe een jongen van 25 met een geschiedenis van psychische problemen, inclusief opname in een gesloten inrichting, wapenvergunningen kan hebben en lid kan zijn van een schietclub. En hoe hij komt aan een machinegeweer.

9 april 2011

Een game of chicken met een flauwe afloop

En ja hoor, op het laatste moment, om twee voor twaalf, twee uur voor de deadline, komt er toch een compromis. Je kunt niet zeggen dat de Amerikaanse politici geen gevoel voor dramatiek hebben. Een hele week artikelen over wat een sluiting zou kunnen betekenen gaat zo de prullenbak in.

Zijn er overwinnaars in zo'n ridicuul proces van een dergelijke 'game of chicken'? Nee, alleen kan de nederlaag verdeeld worden. De schreeuwers van de hoogste toren, de brandnieuwe theegasten in het congres, verloren omdat ze niet kregen wat ze wilden, omdat ze te boek staan als ononderhandelbaar, omdat hun eigen partij hen niet kan vertrouwen, omdat ze in de praktijk niet alleen anti-overheid bleken maar ook abortus en milieu in de strijd gooiden - ze zijn gewoon evangelische libertarians die de overheid best willen gebruiken als het hen zo uitkomt. Lijkt me geen winst.

John Boehner heeft zeker niet gewonnen. De Speaker kon zijn mensen niet onder controle krijgen. Obama heeft, denk ik, niet verloren en niet gewonnen. Hij zorgde niet deel te worden van het proces tot er iets te redden viel - inderdaad, om twee voor twaalf - en deed dat sluw. De Democraten in het congres dan? Niet veel van gehoord.
Iets bereikt? Nee, niet veel. Behalve dat er een wel serieus plan ligt van Paul Ryan dat voor iedereen te ver gaat, maar waar we nog wel van zullen horen.

De lente verliest zijn bloesem

In Egypte begint de tweede ronde van de revolutie. We verloren onze dagelijkse aandacht direct nadat Moebarak was vertrokken, maar daar waar het er toe doet is de strijd nog lang niet afgelopen. Dat geldt natuurlijk ook in Libië, waar we ietwat verveeld vaststellen dat ze nog steeds bezig zijn en het heen en weer gaat. Over Bahrein en de brute onderdrukking door onze Saoedische bondgenoten is het al weer weken stil.

De Arabische lente verliest zijn bloesem. Het is nog lang niet afgelopen. Wat ik me afvraag is hoe lang we onze interesse behouden. We zijn in het westen notoir kortademig, HDHD types die zich niet kunnen concentreren en van hype naar hype rennen. Ik vrees het ergste voor de Arabische jongeren. Ze zagen een valse belofte van grote verbetering. Ik moet nog zien dat het ook gebeurt.

8 april 2011

Voorspelbare reacties op de Goldstone bekering

Zinnig debat over Israël en zijn beleid is niet meer mogelijk - als dat al ooit het geval was. Ik weet niet of dat erg is. Of laten we zeggen, ze waren mij al kwijt. Waar moet je het over hebben? Een land dat op zelfvernietiging uit is? Dat in de houdgreep zit van geloofsgekken en rabiate nationalisten? Ik heb het al lang opgegeven om nog mee te denken met wat doorgaat voor een vredesproces in het Midden Oosten. Er is geen proces, er is geen vrede en, eerlijk gezegd, het zal me een rotzorg zijn. Het land dat vrede kan maken, Israël, wil het niet omdat het grootmoedigheid ontbeert. In plaats daarvan werkt het stevig verder aan het veranderen van de situatie op de grond en aan het ondermijnen van zijn eigen morele status.

Er zijn weer haffels papier verspild aan het terugkrabbelen van Goldstone, afgelopen week. De lobbyisten riepen: zie je nou wel en deden net alsof alles wat Israël in Gaza deed prima in orde was. Ze eisten op hoge toon dat critici van dat beleid nu hun verontschuldigingen aanboden. En dat het hele Goldstone rapport de prullebak in moest. Ook de critici schoten in hun vaste modus. Allemaal nutteloos en zinloos. Het enige dat Goldstone heeft gedaan, voor zover ik het begreep, was de stelling terugnemen dat Israël 'doelbewust' burgerdoelen had bestookt. Okay, ze deden het niet doelbewust. Big deal. Voor iedere dode Israëlier in die aanvallen stierven honderd Palestijnen. Maar het was niet opzettelijk. Voelt u zich al beter?

Interessanter vond ik de zeer gewaardeerde columnist van de New York Times, Roger Cohen. Hij vroeg zich af waarom Goldstone nou eigenlijk van mening was veranderd. De basis daarvoor was een rapport van de VN, een follow up en wat daarin zou staan over de eigen Israelische onderzoeken, het Davis Rapport. Cohen zegt dat hij blijkbaar een ander rapport heeft gelezen. McGowan Davis, een Newyorkse rechter, is uiterst kritisch over die Israëlische onderzoeken, schrijft Cohen. Ze waren laat, lankmoedig, ondoorzichtig en verkeerd opgezet - ik citeer Cohen (u kunt de NYT niet meer on line krijgen, dus ik doe het wat uitgebreider). 'Haar rapport - gehinderd door gebrek aan toegang tot Israël, Gaza of de Westbank - bevat geen nieuwe informatie die, voorzover ik kan zien, een reden is om van mening te veranderen', zegt Cohen.

Het rapport zegt dat Israël de vragen van Goldstone niet heeft beantwoord en concludeert dat slachtoffers geen verantwoording of recht kunnen verwachten. Waarom is Goldstone dan door de bocht gegaan, vraagt Cohen zich af. Goldstone heeft het over de aanvallen van Hamas op Zuid Israël die ook gewetenloos zijn, maar dat beantwoordt de vraag niet en verandert niets aan wat Israël in Gaza deed.

De manier waarop Goldstone door Israël en de joodse lobbyisten is veroordeeld, tart beschrijving. Cohen noemt een paar kwalificaties: 'een zelfhatende jood, een hypocriet, een verrader'. Volgens Nethanyahu was Goldstone, samen met Iran en Hamas een van de drie 'strategische uitdagingen' voor Israël.

Het Davis rapport meldt dat serieuze aanklachten over de dood van 29 leden van één familie en 36 andere incidenten in onderzoek niet zijn opgelost of nog onduidelijk zijn. Er zijn maar twee veroordelingen geweest - 'en die voor diefstal van een credit card leverde en hogere straf op dan het gebruik van een Palestijns kind als menselijk schild'. Cohen probeerde Goldstone te spreken te krijgen. De man doet geen 'media interviews'. Ik weet niet onder welke druk Goldstone stond, maar Cohen stelt een aardig lijstje op. Minder standvastige lui zouden ervoor door de knieën gaan. Maar uiteindelijk is dat waar het om draait, namelijk dat het McGowan Davis rapport niets verandert aan de conclusies over de Gaza oorlog, het kernpunt. Cohen meent dan ook dat daarvoor geen reden is.

Israël en de lobby vieren een overwinning. Ze eisen nullificatie van het Goldstone rapport in zijn geheel. Het is triest dat een land, dat mensen, zo blind kunnen zijn over de schade die ze zichzelf toebrengen. Triest maar, helaas, niet verrassend.

De Republikeinen hebben al verloren

Je kunt nu veilig stellen dat de Democraten, president Obama, de strijd om de overheidssluiting/begroting hebben gewonnen. In de onderhandelingen hadden de Democraten al absurde concessies gedaan maar waar het werkelijk op vastliep waren zaken als abortus, milieu, consumentenbescherming tegen valse bankiers en gezondheidszorg. Geen ecnomische of budgettaire agenda dus, maar een ideologische.

De Republikeinen hebben zich op dit pad laten sturen door hun ideologische theedrinkers. De Democraten en de regering zijn erin geslaagd om het onderwerp in deze termen te 'framen'. Dat is in hun voordeel. Ga maar eens uitleggen aan een kwaaie Amerikaan die de musea in Washington niet in kan of zijn loon niet krijgt dat het komt omdat je een toevoeging hebt gemaakt aan de begrotingswetgeving die moet verbieden dat er ook maar één cent overheidsbemoeienis gaat naar abortussen in DC of ontwikkelingshulp naar regeringen die niet anti-abortus genoeg zijn. Of die de wettelijke bevoegdheden van de EPA, het milieubureau ondermijnt.

Dat verhaal is niet te verkopen en dus hebben de Republikeinen verloren. Of de sluiting er nu komt of niet, ze zullen het verwijt van ideologisch spelletjes krijgen, dat ze gevangene zijn van hun eigen ideologische extremisten. Dat betekent een blauw oog voor Speaker Boehner, de permanent gezonbankte golfspeler die onder vuur ligt van zijn ambitieuze tweede man, Eric Cantor. Obama ziet er centristisch uit en de Democraten houden zich gedeisd.Als het de onverantwoordelijke en obstructionistische Republikeinen kwaad doet, is dat een mooi verhaal, zou ik zeggen.

7 april 2011

Het korte halfleven van de opgewonden politicus

De vuurspuwende amateur historicus met zijn curieuze, zoal niet dubieuze, onzin over de Amerikaanse geschiedenis, ik bedoel Glenn Beck, gaat weg bij de Republikeinse partijzender Fox. Het zat er al langer aan te komen. Beck wilde voor zichzelf beginnen. Ik weet niet of dat nog zo is want zijn kijkcijfers liepen ook al terug.

Er lijkt wat anders aan de hand. Zijn modus van opgewonden opstokerij lijkt geleidelijk aan niet alleen ineffectief maar zelfs irritant te worden voor de gewone burger. Het is een interessant verschijnsel dat de Nederlandse Grote Leider zou moeten bezorgen: zowel Beck als Palin hebben het momentum verloren. Misschien is de hype voorbij, misschien is het gewoon lastig in een jaar zonder verkiezingen om al die onzin overeind te houden. Of misschien is het uitgewerkt. Politici hebben een kort halfleven. Ze kunnen zomaar van de golf aftuimelen waarop ze in de kiezersgunst (of die van De Honds clubje) surfden. Al die kwaaie opwindtaferelen van Wilders, de voorspelbare verontwaardiging en one liners van Pechtold: ze lijken een houdbaarheidsdatum te hebben. Palin en Beck zijn al weg. Opgeruimd staat netjes.

Waarom zou mij dat huwelijk moeten interesseren?

Eh, umm, misschien is het vloeken in de kerk of ben ik een party pooper, maar het ontgaat me ten ene male waarom dat huwelijk in Engeland voor wie dan ook interessant is, buiten de deelnemers en wellicht de britten zelf. Ik vrees dat we overspoeld zullen worden met beelden van dit festijn, zoals de flauwekul artikelen nu al over elkaar heen buitelen. Zonde van het geld.

Over de publieke omroep gesproken. De NRC had gisteren een curieuze notitie op zijn opiniepagina. Verstandige mensen vinden dat de champions league geen taak is voor de publieke omroep. 1,7 miljoen mensen keken naar de wedstrijd van Real, waarbij de flink opgehypte Van der Vaart jammerlijk in zijn blauwe hemd stond. Dus, concludeerde de slijpsteen van de geest: de publieke omroep moet wel degelijk Champions League uitzenden. Logica?

Defensie paragraaf VVD programma blijkt niet serieus

Sommige van de bezuinigingen op defensie zijn zonder meer zinvol. Tanks hebben we niet meer nodig. Die kleine honderd die er nog zijn, staan te roesten nu we de Duitse laagvlakte niet meer hoeven te verdedigen. Opgeruimd staat netjes. Een aantal van de vaartuigen, idem dito.

Minder F16's vind ik best maar de logische consequentie ervan, dat je die belachelijke JSF dan ook meteen op sterk water zet en eens goed gaat nadenken over de waarde van een luchtmacht, heeft de regering niet getrokken. Sterker nog, vrijdag gaan ze nog eens honderd miljoen over de balk gooien voor een tweede testvliegtuig. We gaan die dingen straks niet aanschaffen, dus kap er gewoon mee.

Ik heb het hele verhaal over de defensie ambities gekoppeld aan deze bezuinigingen nog niet gelezen, maar ze lijken me moeilijk te verenigen met de uitkomst van de Defensieverkenningen, het onderzoek dat Defensie zelf deed naar zijn activiteiten. De voorspelbare uitkomst van dat onderzoek was dat we zoveel mogelijk moeten doen, zo nodig in het hoogste geweldsspectrum. De ongeschreven conclusie was dat we de mogelijkheden moeten hebben om serieus genomen te worden, zodat we als grote jongens aan tafel mogen zitten met landen die er wel toe doen. Wat blijft daarvan over na deze bezuinigingen?

En hoe zat het met het VVD programma? In een paragraaf met veel bla bla over Nederland en zijn rol en ambitie is dit de slotregel: "De VVD wil daarom de dalende lijn in de defensiebegroting een halt toeroepen en draait de voorgenomen bezuinigingen op de krijgsmacht terug." Het gebeurt niet vaak dat ik het met de VVD eens ben, maar op het terrein van defensie leek me dat de bodem wel bereikt was. Jazeker, weg met die tanks maar zorg dan voor beter en beter betaald personeel. Stel prioriteiten en stop met de JSF, een speeltje voor een heel beperkt deel van de krijgsmacht dat sowieso geen functie meer heeft als de rest is uitgekleed.

Ik kan me zo voorstellen dat een kiezer die het VVD programma serieus neemt, zich verbaast over de drastische bezuinigingen van Tabaco Hillen. Gelukkig kan hij zich laven aan de stortvloed van goedkope want puur kosmetische 'veiligheidsmaatregelen' van Olie B. Opstelten. Geen dag voorbij zonder nieuw initiatief is zijn daadkrachtige motto. Maar als het om serieuze zaken gaat, de krijgsmacht, defensie, is de VVD niet thuis.

Shutdown

Okay, laat maar komen die overheidssluiting. Het gaat nog over tien miljard. De Republikeinse domkoppen willen 40 miljard dit jaar, de Democraten waren al akkoord met 31 miljard. De theegasten willen meer bezuinigen, maar weten niet waarop. Lijkt me al met al een mooie positie voor Obama om de onverantwoordelijkheid van deze lui neer te zetten.

Het Ryan plan (5,3 triljard bezuinigen en Medicare aanpakken) heeft niet direct met deze begroting te maken maar het wordt een mooi onderwerp in de verkiezingen. Geen Republikeins kandidaat zal het aandurven om medicare, de gezondheidszorg voor bejaarden, ter discussie te stellen. Toch zou dat leuk zijn. Het moet gebeuren. Ook de Democraten weten dat. Het zou mooi zijn als Obama of zijn partij erin slagen om de Republikeinen op hun eigen revolutionaire plan vast te nagelen. Bijvoorbeeld door wel de entitlements ter discussie te stellen maar niet de absurditeit om de allerhoogste inkomens in de hoogste schijf met maar 25 % te belasten.

Het zal niet gebeuren. Dit is allemaal politieke Spielerei. Niemand in Washington is serieus, of wordt serieus genomen. Zo zal de wal het schip gaan keren.

En dat is nummer drie

Ook Portugal heeft nu een beroep moeten doen op het Europese noodfonds. De rente voor de overheid wordt te hoog en de poltiici hebben de bezuinigingen geweigerd, waardoor de regering Socrates is gevallen. Met alle gekreun over steun voor die zwakke broeders, blijft het goed om ons te realiseren waarom Duitsland en, bij extensie, de rest van de club deze bail outs mogelijk maakt: in de boeken van de bonusverschaffende banken zitten nog heel wat obligaties van Ierland, Griekenland, Portugal en Spanje. Het is eigenbelang.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors