6 december 2011 - 17 december 2011
Like ons op Facebook

6 december 2011 - 17 december 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

17 december 2011

De rechtstaat en de Partij Van het Verbieden

Als je een opinie hebt, met argumenten omkleedt, die de Partij Van het Verbieden niet bevalt dan kun je geen rechter in de Hoge Raad worden. Het overkwam mijnheer Aben die een juridische argumentatie opzette waarom de wraking van de rechtbank in het proces Wilders onzinnig was. Het ging er de Verbiedpartij niet om of die mening viel te verdedigen maar dát Aben die mening had. Hij mocht van de Grote Leider en zijn onderknuppeltje in de commissie geen rechter worden bij de Hoge Raad.

So far, niets verrassends. De Partij Van het Verbieden heeft een eigen interpretatie van het begrip rechtsstaat (waarover inderdaad een hoop afgeluld wordt dezer dagen). Ik maak me daar niet zoveel zorgen over, het hoort bij hun visie op de wereld. Ze hebben ook liever dictators in het Midden Oosten dan democratisch gekozen moslim regeringen. Dat mag, maar reken niet op de PVV als jouw rechten verdedigd moeten worden. Dat de PVV rechters politiek wil laten benoemen past helemaal in dit straatje. Het zal leiden tot intimidatie en daar zijn de straatschoffies van de partij het allerbest in.

Nee, wat echt zorgen baart is dat de kamerleden van andere partijen meegingen in deze onzin. De labbekakken durfden na de benoeming van een PvdA rechter het niet aan om nog eens de Grote Leider te schofferen. Dit wordt bekend in de week dat Maxime Verhagen hoogstpersoonlijk de CDA de meest prestige positie in onze variant van de rechtsstaat toebedeelde en niet zomaar iemand uit het CDA maar zijn hatchet man Donner. Ik weet niet of onze rechsstaat onder druk staat, welke definitie je daarvan ook hanteert, maar wel dat de politieke intimidatie van de Partij Van het Verbieden blijkbaar school maakt en werkt. We kunnen nog veel meer confrontaties tegemoet zien.

Het was een beetje zielig om die Donner naar zijn laatste kunstje te zien hobbelen. Geen wonder dat de brave man geagiteerd was. Zoals de artikelen over zijn loopbaan lieten zien was hij duidelijk over zijn top nadat hij ontslag had moeten nemen als minister van justitie. De posten daarna waren vulling, hulpjongen voor Balkenende bij Sociale Zaken en hulpjongen voor zijn eigen benoeming in de onzalige Rutte/Wilders conksi. Leek Donner aanvankelijk fris en interessant, hij was de laatste jaren niet meer dan een vervelend onderdeel van het vaste CDA meubilair, een soort juridische Maxime Verhagen, zo'n pluchezitter die niet weg te branden is. Misschien had Donner dat niet verdiend, maar hij heeft het over zichzelf afgeroepen. Dat hij en passant zijn eigen rol als vice voorzitter in diskrediet heeft gebracht, is een gepaste straf.

Overigens heb ik mijn bedenkingen bij het systeem van coöptatie dat de Hoge Raad in Nederland toepast. Ze zoeken zelf hun opvolgers, dienen een lijstje van zes in waarvan de bovenste persoon door de Kamer wordt benoemd - tenzij ze zich laten intimideren door de PVV. Het is geen goed systeem maar omdat onze rechters wetten niet mogen toetsen aan de grondwet is het niet bijzonder gevaarlijk. En ik heb, eerlijk gezegd, ook geen goed alternatief.

Idioten over Iran

Nog even terugkomend op het meest recente debat van de zeven Republikeinse kandidaten: hun opinies over Iran en buitenlandse politiek in het algemeen waren niet alleen van abominabel niveau, ze waren ronduit beangstigend (Huntsman uitgezonderd). Elkaar braaf napratend maakten de kandidaten van Iran een dreiging op het niveau van Nazi Duitsland of de Sovjet Unie. Ze riepen om het hardst dat Iran verhinderd moet worden om een kernwapen te ontwikkelen. Hoe, dat deed er niet toe, zij zouden die slappe Obama wel eens een lesje leren.

Als je weet dat de neoconservatieve blaatapen, niet gehinderd door hun leugens en totale falen in Irak, weer aan de kantlijn staan en door Gingrich zelfs binnengehaald worden als experts, dan is het tijd je zorgen te maken. Wat deze kandidaten, inclusief Romney, te berde brachten was ernstige onzin. Ron Paul was de enige die er tegen in ging. Helaas koos hij voor een zwakke argumentatie: hij ontkende dat Iran in de buurt van een kernwapen was. Als hij de discussie echt had willen voeren dan was hij sluwer geweest en had aan de anderen gevraagd wat ze dan wel niet zouden doen als Iran zo'n wapen heeft. Nu werd er in het luchtledig gekakeld en zelfs Paul zag er, ondanks zijn verstandige insteek dat je niet zo snel een nieuwe moet beginnen, zwak uit omdat hij de dreiging op zich leek te onderschatten.

Jammer, want Paul leek de enige die deze idioten van repliek kon dienen. Sterker, hij lijkt zichzelf schade te hebben toegebracht. Zijn non interventie beleid is op zich niet onpopulair maar ik betwijfel of zijn ontkennen van het probleem hem ver brengt in de voorverkiezingen. Jammer, want de rest verdient het om hierover stevig doorgezaagd te worden.

16 december 2011

Terrorisme leidt tot terrorisme

Het zou niemand moeten verbazen dat joodse radicalen in de nederzettingen het Israëlische leger aanvielen. Er wordt een hoop gepoeh en gepuft in de zogenaamd weldenkende kringen maar de werkelijkheid is dat wie geweld toepast en tolereert niet raar moet opkijken als de mensen die dat geweld gebruiken het omkeren tegen degenen die hen die kans gegeven hebben. Anders gezegd, wetteloosheid leidt tot wetteloosheid, glijdende standaarden tot glijdende standaarden. Nethanyahu en zijn zelfdestructieve coalitie krijgen de bal teruggespeeld. Als jij wetteloos mag zijn waarom dan wij niet, oftewel terrorisme leidt tot terrorisme, ook als dat eerste staatsterrorisme is. Opnieuw een teken hoe desastreus Israël zich ontwikkelt, zeker gevoegd bij het fijne bezoek van de minister van Buitenlandse Zaken aan zijn vriend Poetin, om die te complimenteren met zijn voorbeeldige democratie.

Christopher Hitchens (1949-2011)

Christopher Hitchens is dood. Een van de grote polemische schrijvers van deze tijd. Ik ben net zijn laatste boek met artikelen en essays aan het lezen en wat vooral indruk maakt is de breedte van zijn kennis en zijn oordeel. Niet dat ik het er altijd mee eens was. Afghanistan was een misser, maar de argumenten die hij geeft zijn altijd interessant om te weerleggen en daar gaat het om. Ook Hitchens' obsessie met geloof en de fanaten die dat voortbrengt kon me niet altijd bekoren maar een debat waarin hij optreedt, was altijd interessant. Hitchens zou een voorbeeld moeten zijn voor de Nederlandse columnisten die zelden tot deze hoogte reiken.

Staatsrechtelijk monstrum

De treurigheid van Rutte/Wilders kan niet beter worden geïllustreerd dan met de benoeming van Piet Hein Donner tot onderkoning. De procedure was natuurlijk een aanfluiting, met op de valreep een zogenaamd open sollicitatie, waarbij mensen die reageerden of geen antwoord kregen of werden afgescheept. Serieuze kandidaten als Rinnooy Kan en Hirsh Ballin kwamen niet in aanmerking.

Het is een interne CDA benoeming, de laatste stuiptrekking van de beweging die Maxime Verhagen vakkundig de nek omdraait. Donner speelde een sleutelrol in het samenstellen van dit onzalige kabinet en zou alleen al daarom niet in aanmerking komen voor een dergelijke belangrijke positie. Hirsh Ballin was tegen Rutte/Wilders en mocht daarom van Verhagen niet in aanmerking komen.

Allemaal staatsrechtelijk dubieus, vader A.M. Donnner, de staatsrechtgeleerde, zal zich in zijn graf omdraaien. Dat Donner (de nieuwe onderkoning) kamerleden onwelgevoeglijk onder druk zette, als een soort hatchet man van Maxime Verhagen, zou hem diskwalificeren. Maar ook het regelmatig negeren van adviezen van de RvS door deze zelfde Donner doet je betwijfelen of hij wel geschikt was. Dat Brompot Opstelten de procedure kreeg toebedeeld gaf al aan hoe ongelukkig de situatie was om een zittend en uitgesproken politicus hier te benoemen.

Enfin, het past allemaal bij het onzorgvuldige belangenbehartigers karakter van deze club. Vandaar dat de zware hand van Maxime Verhagen zou drukte, hier werden CDA belangen behartigd. Goed, staatsrechtelijke soaps zijn nu weer even voorbij, terug naar waar Nederland zich volgens onze crisis minister president echt mee bezig moet houden: hard rijden, hypotheek subsidies beschermen en net doen alsof we in de wereld een rol spelen door Kunduz uit te breiden.

15 december 2011

Treurige voorspelbaarheid in Kunduz

Rutte maakte gebruik van de gelegenheid. Op bezoek om onze jongens in den vreemde een hart onder de riem te steken, pleitte hij meer weer eens voor uitbreiding van de missie in Afghanistan. Het is van een ontmoedigende voorspelbaarheid. Helaas is even voorspelbaar dat de media meteen opmerken dat dit voor Groen Links een probleem oplevert. Dames en heren: alstublieft, ook D66 maakte ons avontuur in Kunduz mogelijk. En dat zelfs zonder debat binnen de partij of ook maar enige discussie. Kunnen we daarover ook eens wat horen? En voor het overige, de missie was onzinnig en blijft onzinnig en uitbreiden lijkt me net zo onzinnig.

Het einde van een onzalige oorlog

De oorlog in Irak is voorbij, voor Amerika althans. Voor de Irakezen gaat hij nog even door. Ik kan maar twee positieve gevolgen ontdekken van deze onzalige oorlog: Saddam is weg en de Amerikanen zullen het wel uit hun hoofd laten om weer eens een dergelijk avontuur aan te gaan. Wat dit laatste betreft, Iran is de grote winnaar in de Irak oorlog. Het land is zijn grootste vijand kwijt en heeft nu een vriendelijk gezind, semi autoritair en armoedig en dus afhankelijk regime naast zich. Het heeft Iran oneindig veel machtiger gemaakt. En Iran maakt zich echt geen zorgen om Amerikaanse bombardementen of ingrijpen op aansporing van Israël. Dat zal niet gebeuren. Althans, niet zolang Obama in het Witte Huis zit. Met Newt weet je maar nooit.

De slechte resultaten van de oorlog zijn kort samen te vatten als afgenomen vertrouwen in Amerika. Op vele terreinen, om te beginnen het meest basale. Je kunt er niet meer op rekenen dat Amerika een gecompliceerde klus goed kan uitvoeren. Want dat was voor mij het meest verrassende aspect: het niveau van de incompetentie in Irak. Het was zo hoog dat je nooit meer met goed vertrouwen iets overlaat aan het Pentagon.

Het vertrouwen dat Amerika staat voor het goede in de wereld, voor internationaal recht, voor gezond verstand, samenwerking en democratie heeft schade geleden. Ook de Amerikaanse burger heeft minder vertrouwen, dit keer in de eerlijkheid van de regering, in de mate waarin niet privé belangen van bendeleiders zoals Dick Cheney en Halliburton de doorslag geven. Beide vormen van verlies van vertrouwen, gecombineerd met de incompetentie, hebben geleid tot een bescheidener Amerika.

En dat is dan, afgezien van de vrijheid, voor zover aanwezig, van de Iraki's, het enige positieve. De unilaterale zwetsers zoals Charles Krauthammer en andere conservatieve rauwdouwers zijn niet meer geloofwaardig. Ze zijn er nooit op afgerekend, dat niet, evenmin als de Nederlandse slippendragers van George W. Bush. Ik denk aan Arend Jan Boekestijn die ik nog moet horen uitleggen waarom hij het allemaal zo verkeerd heeft gezien.

Te vrezen valt dat afrekening niet plaats vindt. Krauthammer kan rustig nog iedere dag zijn anti-Obama onzin spuien op Murdochs televisiestation en het American Enterprise Institute, thuis van neocons en Hirsi Ali, heeft ook niet in aanzien verloren door zijn foute analyses. Misschien verwacht ik te veel. Rottenberg helpt de PvdA de afgrond in maar mag wekelijks bij Nieuwenhuis komen; Jack de Vries toont zich hopeloos klunzig maar is welkom; Jacques Monash heeft al één campagne voor de PvdA verloren maar doet nu het populistische spinnen.

Dick Cheney, de kwade genius achter de oorlog in Irak, een habituele leugenaar en zakkenvuller, heeft nooit een rekening gepresenteerd gekregen. Integendeel, zijn aandelenopties in Halliburton zijn in waarde gestegen door de 1000 miljard dollar die de VS in Irak verspild heeft (en dat zijn niet de militaire uitgaven maar het weggelopen geld). Obama zei tegen zijn soldaten 'Welcome Home' en dat was nog het beste wat ervan te maken viel.

De Putin-paradox

Putin is weer in goede oude Kremlin vorm. Het is het 'the dog ate my homework' argument dat de man inbrengt over de demonstraties. Ze moeten wel van buiten af georganiseerd zijn. Het leuke is dat hij zijn grip zodanig aan het verliezen is, dat de leugens die vroeger nog wel geloofd werden nu genegeerd worden. Het naar voren schuiven van een afhankelijke miljardair om een soort oppositie te scheppen, past in die trend.

Nee, er is iets geknapt daar in Rusland. Verrassend, althans voor mij, dat het nu al gebeurde. Waarom nu? Ik zag in de NYT een mooie analyse die het zocht in de mondige middenklasse. Dat is de Putin-paradox: deze mensen danken hun economische vooruitgang aan de stabiliteit die Putin bracht in 2000 maar keren zich nu tegen hem vanwege het gebrek aan politieke invloed en vooral, vooral vanwege de corruptie. Want als middenklassen ergens een hekel aan hebben dan is het corruptie en politieke willekeur die hun net vergaarde eigendommen bedreigt.

Vooral in Moskou wonen veel mensen die in deze categorie passen maar dan is het toch opmerkelijk dat de protesten ook elders plaats vinden. Putin zelf kan geen mensen op de been krijgen en moet dus studenten dwingen wat op het plein rond te lopen. Het heeft iets treurigs zonder dat je medelijden met de man krijgt - hij heeft de macht te veel lief: hij verwijt Clinton en de buitenlanders precies datgene wat hij zelf doet, namelijk het forceren van demonstraties. De ironie van de duikelende machthebber is dat, als dat al zo zou zijn, hij jaloers moet zijn op de buitenlanders. Die slagen er beter in dan hij.

Rutte speelt met dinky toys terwijl Europa afbrandt

Terwijl het journaal opent met de kinderlijke nonsens die de autolobbyisten van de VVD uitkramen, blijkt achter de rug van onze tevreden minister president Europa af te branden. Het gaat helemaal niet om het overdragen van bevoegdheden aan Brussel of niet, dat is ook weer zo'n kleuterdiscussie waarin onze politici zo goed zijn. Ze praten over van alles en nog wat, hoe kleiner hoe beter maar niet over wat er werkelijk toe doet.

Martin Wolf van de Financial Times, altijd een wijze analist, heeft geen goed woord over voor de afspraken die vorige week in Brussel werden gemaakt. Omdat hij er meer van begrijpt dat Rutte, geef ik er de voorkeur aan om zijn pessimisme te delen. Waarom is Wolf zo pessimistisch? Niet omdat Engeland eruit viel, dat is hetzelfde soort kleinzielige politiek als waar Nederland goed in is - alles voor het thuisfront, ook als het resultaat negatief is.

Wolf concludeert dat er alleen maar afgesproken is dat jaarlijkse structurele tekorten 'as a rule' niet hoger mogen zijn dan 0,5 procent van het BNP. En dan is er een 'automatisch mechanisme' dat bij afwijkingen wordt gehanteerd. Als politici hun beslissingen overlaten aan 'automatische mechanismes' is wantrouwen op zijn plaats. Dan nemen ze hun verantwoordelijkheid niet, nemen geen beslissingen en automatisch gebeurt er natuurlijk helemaal niets. Ook is dat 0,5 procent onwaarschijnlijk streng. Zoals Wolf het stelt: 'ik blijf het onwaarschijnlijk vinden dat de kalkoenen voor Kerstmis zullen stemmen'. Gebeurt dat wel dan zal de commissie - ongekozen - sancties opleggen aan gekozen regeringen die onder grote druk staan. Als het al zou gebeuren is het een 'grondwettelijk monster'. Zo is dat.

Er zijn geen fiscale of politieke bevoegdheden overgedragen, zoals de PvdA ook ontdekte. De meest waarschijnlijke uitkomst, zegt Wolf, is een orgie van fiscale bezuinigingen: 'lange termijn structurele recessies in kwetsbare landen.' De Euro zal komen te staan voor 'lagere lonen, schuldeninflatie en langdurige economische teruggang.' Kan dat gebeuren, vraagt hij zich af, ook al zijn de kosten van een break up nog zo hoog.

Er is geen geloofwaardig plan afgezien van bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen. Er is geen fiscale, financiële of politieke unie. Er is niet beslist. De beslissing is enkel nog harder te proberen te doen wat tot nu toe niet is gelukt. Good luck.

En dat bezuinigen, bezuinigen brengt ons weer terug bij de kleuterschool in Den Haag. Dinky Toy Aptroot die zich belazerd voelt omdat hij zijn verjaarscadeautje niet krijgt en Rutte die ons allen meer bezuinigingen voorhoudt, onderwijl miljoenen verkwistend aan een hobby van de regeringskrant. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo erg was.

14 december 2011

Nul geloofwaardigheid voor bezuinigingen

Het CDA heeft ook ontdekt dat je geloofwaardigheid voor bezuinigingen nul is als je tegelijkertijd 140 miljoen uitgeeft om 'lekker door te rijden', de favoriete hobby van autolobbyist Charlie Aptroot. Het is interessant om hun argumenten te horen. Omdat ze zowel proberen de burgers rondom 80 kilometer gebieden te lijmen als het kosten argument aanvoeren, komen geen van beide goed door. Dom, het CDA had een keuze moeten maken. Geen 130 want het kost te veel. Simpel, goed te verdedigen en lekker tegen PVV en VVD. Nu maken ze er weer goulash van.

Dat Wilders de Telegraaf lijn volgt ten aanzien van hypotheekrente is ook interessant. De wakkere regeringskrant heeft de hypotheekrente aftrek voor rijken als eigen onderwerp omarmd, zoals ze eerder het rekeningrijden afmaakten en de heilige Cruijff ingekapseld hebben. Interessant omdat het een regeling is die evident ingaat tegen het belang van de meeste lezers van de wakkere regeringskrant. Als journalistiek product is de Telegraaf natuurlijk niet serieus te nemen maar zouden de lezers zich zo voor de gek laten houden? Zijn ze werkelijk zo dom als wij arrogante NRC en Volkskrant lezers denken? Misschien, maar het valt de oppositie te verwijten dat ze deze wig, zowel in de regering als in het gesundes Volksempfinden niet weten uit te buiten.

Thieme ritueel geslacht

Dat ritueel slachten, daar heb ik geen mening over. Van mij mag je kippen onthoofden en andere voodoo rituelen uitvoeren, alles vanwege de godsdienstvrijheid. Iedereen heeft recht op zijn eigen gekte, ook Marianne Thieme in haar vele geloofsovertuigingen. Dat de wet deze folkloristische hobby nu niet verbiedt, ach, who cares? Dierenleed is niet iets dat de gemiddelde half om half eter erg bezorgt. Ja, hij wil er niet bij staan, maar even zo vrolijk eet hij het wel op. Dat die valse Bleker in de Eerste Kamer meehielp Thieme onderuit te halen door te stellen dat er voldoende alternatieven waren, ach, ook dat was geheel volgens verwachting. Wie Bleker vertrouwtbetaalt vanzelf daarvoor de prijs.

Hillary for vp? Dacht het niet

De NRC had gisteren een groot artikel over Hillary, met als opmaat dat ze een mooie vp kandidaat voor Obama zou zijn. Kunnen ze ruilen. Biden minister van BZ en Hillary op de tweede plek.

Ik denk niet dat het gaat gebeuren. De politieke logica is natuurlijk overduidelijk maar het disloyaal dumpen van je trouwe vicepresident kan alleen als Joe Biden zelf onomwonden en onmiskenbaar duidelijk maakt dat hij zelf het zo wil. Moet ik nog zien gebeuren. Het bergt ook politieke risico's in zich. Hillary brengt haar eigen bagage mee. De aanvalsbrigades staan al klaar. Aan de andere kant, als Gingrich de tegenstander is, zou het leuk zijn om een Clinton in zijn gezicht te duwen. Een kleine herinnering aan hoe goed het was in de jaren negentig, toen Gingrich vooral met zijn affaire bezig was. De Republikeinen zullen het uitleggen als een paniekzet, een verdere poging om het socialisme van Obama te consolideren.

Het artikel vertelde hoeveel kilometers Hillary wel niet gemaakt had. Maar daar word ik niets wijzer van. Misschien wil ze liever niet thuis zijn. Of houdt ze van reizen. Wel is duidelijk dat ze zich heeft laten adviseren een lossere houding aan te nemen, zowel qua kleding als qua haar. Maar misschien zit ze nu wel in haar element en speelt ze geen rollen meer. Als vp kandidaat zou dat allemaal weer wel het geval zijn. Bovendien zag ze er, vond ik, de afgelopen weken wel heel erg moe uit van al dat reizen. Voorzichtig gezegd, de jaren zijn haar aan te zien.

Bottom line: het zal niet gebeuren.

Hoezo integratieproblemen? Het zijn gewoon Nederlandse problemen

Aleid Truijens heeft een stukje in de Volkskrant vandaag onder de ogenschijnlijk dreigende kop 'Hoogopgeleide allochtonen gedoemd tot pendelen tussen thuis en de buitenwereld.' Het vertelt over een boek geschreven door een docent van de HES die schrijft over zijn allochtone leerlingen. Interessant, zeker, maar wat eigenlijk verbaast is dat het als een verrassende ontdekking wordt neergezet of als een probleem.

Truijens en de auteur Keuning zien allochtone jongeren 'schipperen' tussen thuis en de wereld. Wel, ik heb nieuws voor hen. Alle jongeren doen dat en zeker jongeren uit een gedefinieerd, te onderscheiden milieu. SGP kinderen die op de universiteit terecht komen en afstuderen, of zelfs gewone gereformeerde kinderen, moeten een balans vinden tussen hun conservatieve thuis omgeving en de liberale wereld om hen heen. Toen ik opgroeide maakten we ons los van de katholieke wereld, pogend (niet erg hard moet ik erbij zeggen) om enige respect te tonen voor het geloof van onze ouders. Arbeiderskinderen die vanaf de jaren zeventig massaal gingen studeren, idem dito. Platteland naar de grote stad. So what else is new? Sterker, het is een van de redenen dat veel jongeren die deze spagaat willen ontlopen lekker thuis blijven. Onlangs ervoer ik op middelbare scholen in diverse delen van het land dat de scholieren van 5 en 6 VWO niet stonden te trappelen om naar Amsterdam of andere grote steden te gaan maar het liefst in de regio bleven.

Het zijn nu deels jongeren met een etnisch culturele achtergrond die deze balans moeten vinden. Is dat inherent anders dan wat andere jongeren moeten doen? Ik geloof er niets van. Het is ook helemaal niets nieuws of iets dat blijvend is - de kinderen van deze schipperende allochtonen zullen zelf schipperen. In de VS zijn talloze studies gemaakt van tweede generatie Amerikaanse Italianen die gelijksoortige problemen vaststelden. Met hoge opleiding had dat niets te maken, wel met het losmaken van het thuismilieu.

Ik ga wat dieper in op Irvin Child omdat zijn boek uit 1943 (Italian or American? The Second Generation in Conflict) zo verrassend relevant is voor 'onze' allochtonen. Sterker, veel van de vele studies die ik las over die tweede en derde generatie zouden zo over mijn eigen Amsterdamse wijk geschreven kunnen zijn. Hoewel enigszins gedateerd, vertelt Child een verhaal dat verrassend bekend voorkomt. Zijn analyse en beschrijving van de cultuurbotsing tussen enerzijds de eerste en tweede generatie, en anderzijds de tweede generatie en Amerika is nog steeds interessant om te lezen.

Het boek was gebaseerd op onderzoek, eind jaren dertig, van de Italiaanse gemeenschap in New Haven, Connecticut. In die jaren was New Haven een industriële stad van 160.000 inwoners, 'vooral bestaand uit immigranten en hun kinderen'. Slechts een kwart van de bevolking bestaat uit 'lokale blanken met een blanke bloedlijn'. De Italianen van de eerste en tweede generatie maken een ander kwart uit, de meeste van hen afkomstig uit Zuid Italië. In grootte is de volgende etnische groep Iers, maar er zijn ook Russen en Polen, Duitsers, Britten, Scandinaviërs en Litouwers. De Italianen zijn de meest recente nieuwkomers. Tegen 1930 is de tweede generatie zowat dubbel de omvang van de eerste generatie, in totaal dus goed voor ongeveer zeventien procent van de totale bevolking van New Haven.

Het beeld dat Child schetst van Zuid Italië met zijn gewoonten en gebruiken doet denken aan wat we horen over Marokkanen en arme Turken. We kennen dat beeld ook uit andere boeken, zoals Mount Allegro van Gambino. Heel andere leefgewoonten dan de Amerikanen, vrouwen ondergeschikt, vaders autoritair, mannen vooral onder elkaar. Sterke familiebanden en een sterk groepsbewustzijn, veel meer dan Amerikanen gewend waren.

Traditionele seksuele gewoonten. Mannen staat het vrij naar prostituees te gaan, vrouwen moeten maagdelijk het huwelijk in. Het Amerikaanse patroon van vrije jongens en meisjes, zij het allemaal besmuikt, is nadrukkelijk anders en wordt door de immigranten afgewezen.

De meeste Italiaanse immigranten hadden in Italië marginale eigen bedrijfjes gehad of waren landarbeiders geweest. In New Haven hebben ze dat uiteraard niet, maar wel hebben ze in Amerika direct een gevoel van grotere rijkdom. 'Niemand ontkent dat de standaard van leven hoger is dan in Italië', schrijft Child.

Als de kinderen Italiaans blijven spreken is dat niet zo zozeer opgelegd door de Italiaanse cultuur op zich maar vooral omdat het praktisch is. Het is de enige manier om met grootmoeder te communiceren en vaak ook met de ouders, die weigeren met hen te praten tenzij ze Italiaans spreken.

Evenmin, schrijft Child, is het de Amerikaanse cultuur (zijn nadruk) die verlangt dat kinderen Engels spreken. Child benadrukt dat het individu zelf bepaalt wat hij doet, in relatie tot zijn omgeving. De sociale organisatie van de gemeenschap wordt dan relevant.

De scholen werken wel mee aan Amerikanisering, dat wil zeggen, stelt Child vast, scholen proberen niet het 'behoren tot de Italiaanse groep' te bewerkstelligen. De grootste confrontatie van Italiaanse kinderen is die met niet-Italianen. In het algemeen stelt Child vast dat de tweede generatie in Yale 'in voldoende mate' in contact komt met de rest van de samenleving.

Child onderscheidt drie reacties op spanningen bij integratie: rebel, in group enapathic. De eerste vorm heet rebel reaction omdat je je afzet tegen je Italiaanse afkomst en je aanpast om Amerikaan te worden. De rebellie is strikt tegen de etnische aanduiding.

De in group doet het omgekeerde en koppelt zich nadrukkelijk aan de Italiaanse groep. Ook daaraan zijn kosten verbonden, want het betekent dat je je mate van aanpassing aan de Amerikaanse groep moet beperken. In de praktijk betekent het een versterking van de Italiaanse identiteit.

De apatische reactie betekent niet actief kiezen. In de praktijk moet je dan zowel de symboliek van de ene als die van de andere groep low key spelen, vandaar de term apatisch. Het wil niet zeggen dat je niets hoeft te doen, want gemakkelijk is zo'n 'straddling' positie niet.

Alle drie de reacties leveren enige mate van frustratie op. Duidelijk is dat de tweede generatie meer conflicterende culturele normen tegenkomt dan de eerste. Child waarschuwt Amerikanen dat ze beter moeten nadenken over de gevolgen van hun weigering om afstammelingen van recente immigratiegroepen het gevoel van Amerikaan zijn te laten delen. De laatste zin van zijn boek is typerend. Wie nationale eenheid een lovenswaardig doel vindt en tegelijkertijd een vooroordeel houdt tegen mensen met buitenlands klinkende namen, zou de mogelijke gevolgen moeten overzien van een groepsreactie. Bovendien, vindt Child, zou hij te rade moeten gaan bij zijn geweten.

Child is een mooi voorbeeld maar er zijn er veel meer. Vele jaren schreef sociologe Mary Waters over een typologie voor de analyse van zelf-identificatie van 2e generatie carribische jeugd: immigrant-identified, ethnic-identified enAmerican-identified. Niet zo heel veel anders dan wat Child al vaststelde en vergelijkbaar met wat Truijens vindt. En Alejandro Portes en Ruben Rumbaut, schrijvend over de Hispanics van deze tijd, komen tot een zelfde soort conclusie.
Sterker, dit soort intergenerationele problemen hebben vaak niets met etniciteit te maken. Ik noemde hierboven al de normale puber/scholier/student problemen in het afstand nemen van hun ouderlijk milieu. Truijens merkt terecht op dat de tweede generatie enorme sprongen heeft gemaakt: in één generatie van analfabete ouders naar de universiteit. Het vergroot dit soort problemen alleen maar.

Wat veel belangrijker is dan ze vast te stellen is dat het geen integratieproblemen per se zijn (als je ze als een serieus probleem wilt kwalificeren). Het zijn normale maatschappelijke ontwikkelingen. Truijens wijst ook op de vaststelling van onderwijssocioloog Jaap Dronkers dat het weinig uithaalt in termen van schoolresultaten om scholen te gaan mengen. Met andere woorden, er zijn goede witte en goede zwarte scholen, en slechte witte en slechte zwarte scholen. De boodschap ook hier zou moeten zijn dat we ons niet op het zogenaamde probleem van gebrek aan integratie moeten werpen maar moeten zorgen dat alle scholen goed zijn.

Ten slotte verwijst Truijens naar een situatie waarin goed presterende allochtonen door minder goed presterende autochtonen intolerant worden behandeld. Ja, ik zie het zo voor me. Het gebeurde ook met nerds en ik weet uit eigen ervaring dat op gymnasia hier in Amsterdam kinderen keihard waren tegen de succesnummers. Sociaal leven onder kinderen is nu eenmaal hard. Integratie heeft er weinig mee te maken.

Wat moet je hier nou allemaal van meenemen? Naar mijn smaak is het belangrijk om voortdurend vast te stellen dat veel van de 'problemen' die we onder het bordje integratie klassificeren gewoon normale maatschappelijke problemen zijn. We hebben onderwijsproblemen, jongerenproblemen, uitval op het VMBO van zowel allochtone als autochtone kinderen (zie het artikel in de NRC gisteren over een Rotterdams project om die kinderen te helpen). Door net te doen of het iets met integratie te maken heeft, miskennen we die problemen. Daarom was ik het helemaal eens met de conclusie van de absurde integratienota van minister Donner dat specifiek beleid moet worden afgeschaft. Hij vond dat dit moest omdat het mislukt is, ik omdat het onzin is.

13 december 2011

De volgende draai van Wilders komt eraan

De Grote Leider heeft een interview aan de Telegraaf gegeven, de regeringskrant. Let op, hij is zijn volgende draai aan het maken. Teveel bezuinigen is ook niet goed. Daar hebben Henk en Ingrid last van, meent de visionair nu. Hij zal de volgende verkiezingen ingaan als iemand die voorkomen heeft dat er doorbezuinigd werd - het thema dat de oppositie laat liggen. Tegelijkertijd blijkt hij out of touch met een algemeen gevoelen dat de hypotheekrente subsidie voor de welgestelden moet worden aangepakt. Zijn fingerspitzen gefühl laat hem daar toch even in de steek, maar gegeven de amechtige oppositie zal hij er wel mee wegkomen.

Onze man in Europa

Het is mooi bewijs van de ontwikkeling van Nederland onder Rutte/Wilders dat we nu in het Europees Parlement worden vertegenwoordigd door een man die dronken een ongeluk heeft veroorzaakt. Onze volksvertegenwoordiger Van der Stoep komt uit de stal van andere hele en halve klungels van de Grote Leider. Heel Europa kan zo zien hoe ver Nederland is afgedwaald. Inderdaad, we zijn waarlijk wel vertegenwoordigd.

Gingrich' uitspraken over Palestijnen niet bedoeld voor joodse kiezers

De gratuïte onzin die Gingrich deze week uitsloeg over Palestijnen (een bedacht volk en allemaal terroristen) was niet, zoals veel media lijken te denken, een poging om de joodse kiezers te bedienen. Het was een strategie om evangelische christenen voor zich te winnen. Die zijn namelijk de grote kracht achter de joodse lobby. Het heeft allemaal te maken met obscure onzin (zoals dat gaat) over het einde der tijden dat in een land als Israël zou plaatsvinden. De Israëli's zien dit soort praatjes met opgetrokken wenkbrauwen aan maar melken het maar al te graag uit. Het zijn echter valse vrienden. In elk geval ging het Newt niet om de joodse kiezers - die zijn in de Republikeinse voorverkiezingen in geen velden of wegen te bekennen) maar om de geloofsgekken.

Slappe hap van D66

Mevrouw van Bijsterveldt gaf afgelopen weekend een nogal magere verdediging van huidige omroepbestel. Alsof leden er toe doen. Het zijn enkel middelen om miljoenen subsidie binnen te halen voor je eigen fröbelschooltje, of in het Telegraaf geval, om gratis het bestel binnen te dringen. Jammer dat Boris van der Ham van D66 niet verder komt dan klagen over de ondermijning van de twee Telegraafomroepen en geen gedegen analyse geeft van het falen van het omroepsysteem. Door het slappen weerwerk van de oppositie gebeurt het zoals Van Bijsterveldt het wil en houden we een aftands en achterlijk omroepsysteem dat nauwelijks een band heeft met de kijkers.

Over D66 gesproken. Kunnen ze nu werkelijk niets beters bedenken om het kabinet aan te vallen over de bezuinigingen dan dat het 'afgelopen moet zijn met conservatieve hobby's' zoals animal cops. Het dikke 1 miljard budget voor filebestrijding lijkt me een beter doelwit maar wat is dit voor hap snap gedoe? Kom op jongens, je moet toch met wat serieuzers kunnen komen. En niet weer opening van de arbeidsmarkt en verhoging AOW leeftijd. Geef eens een visie op de samenleving.

Newt (68) belooft plechtig zijn vrouw niet meer te bedriegen

Opportunisme is nooit ver weg als Newt in de buurt is. Zo heeft hij deze week een pledge getekend (die hij aanvankelijk had geweigerd) om het 'traditioneel huwelijk' als instituut te beschermen. Het is nooit te laat om te beloven trouw te zijn aan je echtgenote, maar met zijn derde vrouw aan zijn zijde en op rijpe leeftijd (68) kan Gingrich dat nu blijkbaar zonder moeite doen. Je moet het lef maar hebben, maar laten we wel zijn, het is een redelijke gok dat evangelische geloofsfanaten zich in de luren laten leggen met dit soort nonsens.

Een heel ander vraagstuk is die vrouw van Newt. Is de echtgenote een acceptabel onderwerp van discussie? Jazeker, privacy is er niet als je kandidaat bent voor het presidentschap en zeker niet als je zelf, zoals oude Newt, je echtgenote tot partner in je politieke onderneming hebt verklaard. Maar Callista is een interessant en ietwat zorgwekkend fenomeen. Nog afgezien van haar naam die me onmiddellijk aan Calligula doet denken en soms aan Eucalipta de heks (ik geef het toe, beide flauw), is zij met haar in plastic gespoten witte haardos een invloedrijk type. Hoe invloedrijk is niet helemaal duidelijk maar Newt liet voor haar zijn fameuze half miljoen Tiffany krediet aanleggen en liet in het voorjaar zijn campagne op de rotsen lopen omdat Callista had besloten dat ze samen op cruise zouden gaan. Zou dat ook in het Oval Office kunnen gebeuren?

Er is een term voor zo'n oude man die duidelijk in de greep is van een jongere dame, voormalig congresmedewerkster met wie hij een affaire begon terwijl hij Clinton probeerde onderuit te halen over Lewinsky (en Gingrich had het niet over liegen onder ede maar over de morele kant van Clintons gedrag). Die term is pussy whipped. Eén van de vele officiële definities is deze: "(pronoun) a state of being where a male has forfeited his rights, belongings, and testicles to a female that controls his livelyhood."

Ik weet niet hoe invloedrijk Callista Gingrich is (hij werd katholiek voor haar) maar het is een onderzoek waard. En reken maar dat het er komt. De pledge om haar trouw te zijn zal Gingrich zeker houden maar hij is natuurlijk een wassen neus als je je hele volwassen leven hem in de wind geslagen hebt.

Redenen zoeken om Noord Korea en Iran aan te vallen

Meer Newt bashing. De New York Times heeft een uitgebreid verhaal over een van Newts favoriete onderwerpen. De mogelijkheid van een EMP, een Electro Magnetic Pulse, een schokgolf die moderne communicatie onmogelijk zou maken. Alleen postduiven zouden nog functioneren nadat een (kern)wapen op grote hoogte tot ontploffing zou zijn gebracht. Niets nieuws, volgens mij wordt er al decennia over zo'n EMP gepraat maar de apocalyptische effecten ervan worden door Newt behoorlijk overdreven.

Maar daar gaat het allemaal niet om. Dit overdreven bang maken voor zo'n wapen is bedoeld om een pre-emptieve aanval op Noord Korea of Iran (Pakistan mag nog even buiten beschouwing blijven) te rechtvaardigen. Aha. Newst buitenlandse politiek krijgt vorm. De Neoconservatieven zouden via hem een nieuwe kans krijgen om hun onheilzame werk te verrichten. Combineer het met de door Newt aangekondigde benoeming van John Bolton, de radicale dwarsligger die kleine Bush bij de VN neerzette, als minister van BZ (nog even los van het kleinigheidje dat het Congres zoiets moet goedkeuren) en de invloed van misdadige lieden als Wolfowitz en andere neocons, en het wordt tijd om Newt hard aan te pakken.

Dat doen al conservatieve columnisten, deels omdat ze als de dood zijn voor Newt. Ze kunnen a) geen invloed op hem uitoefenen en vinden hem een ongecontroleerde idioot, b) omdat ze bang zijn dat hij Obama niet kan verslaan, en c) omdat ze hem niet conservatief vinden maar een big government Republikein. In dat laatste hebben ze gelijk. Ze hadden zich ook al op kleine Bush verkeken.

Over klagende conservatieve columnisten gesproken, waar is toch die Joshua Livestro gebleven? Met veel bombarie liet deze grote denker (uit de Bolkenstein school van pseudo intellectuelen) weten dat hij Sarah Palin van advies voorzag. Zou hij al een nieuw baantje gevonden hebben? Rick Santorum misschien? Of Michele?

De lange termijneffecten van de bende van Cheney

Veel geschrijf deze dagen over de vervuiling die het winnen van shale gas veroorzaakt. Het meest interessante daaraan is dat de mogelijkheid om die vervuiling te veroorzaken in 2005 hoogstpersoonlijk in de wet werd vastgelegd (alle controle op deze industrie werd afgeschaft of onmogelijk gemaakt) door de grootste van de misdadige lieden in de regering Bush, bendeleider Dick Cheney. Het meten van de status van een president (great, near great, etc. of disaster) hangt sterk af van de structurele invloed die hij voor langere tijd op Amerika heeft gehad. Ontegenzeggelijk zal Bush eindigen in de categorie 'enorm invloedrijk' omdat de wrange vruchten van zijn desastreuze presidentschap nog jaren geplukt zullen worden. En steeds duidelijker wordt dat 'disaster' de kwalificatie is.

11 december 2011

Arme Mitt, niemand houdt echt van hem

In het zoveelste Republikeinse debat heeft Romney zichzelf verder in de problemen gebracht door een absurde weddenschap met Perry. Gingrich hield zijn ergste instincten in toom door niet te veel te patroniseren - hij doet het als vanzelfsprekend maar het kon net door de beugel. Drie keer trouwen is lastig maar Gingrich had zijn antwoord goed voorbereid. Ron Paul scoorde simpelweg door te zeggen dat iemands familieleven niemand wat aanging - een verfrissend geluid, zowel in de Republikeinse als in de Democratische politiek.

Iowa komt in de buurt. Perry is afgebrand. Paul vlamt, net als Gingrich. Romney werd nooit geacht te winnen in Iowa maar veroorloofde zich de afgelopen weken speculatie dat het mogelijk was en krijgt dat nu terug als een boemerang. Hij had stug moeten volhouden dat Iowa niet belangrijk of interessant voor hem was. Bachmann kan haar troostprijsje claimen met een acceptabel resultaat, zij het ver beneden haar eigen opgepompte verwachtingen na de straw poll afgelopen zomer. Gingrich staat er goed voor, het partij establishment maakt zich ernstige zorgen.

Voor ons is vooral van belang dat het toch nog leuk is geworden, dat festijn van dommeriken die over elkaar heen buitelden. Nu zijn de enige drie professionele politici overgebleven, Gingrich, Romney en Paul, met Huntsman als outsider. Het belooft een leuker dan verwachte strijd te worden met Obama, ongeacht wie wint. Romney is saai, voorspelbaar draaikonterig en humeurig, zo blijkt nu, maar kan midden stemmers trekken die Obama nodig heeft. Gingrich is volstrekt onvoorspelbaar. Hij zou kunnen winnen van Obama als hij zijn meppen goed doseert en goed uitdeelt, maar evenzogoed kan hij in vlammen ondergaan als hij op bekende Newt manier over the top schiet en onzin gaat verkondigen. Genieten dus.

Cameron scoort een eigen doelpunt

Ik moet gebrek aan kennis en inzicht pleiten over wat er nou precies in de EU is afgesproken en waar dat toe zal leiden. Rutte was tevreden maar ik hoop dat hij het dit keer wèl heeft begrepen. Ik vertrouw hem niet meer. Politiek interessant was de manier waarop Cameron zichzelf buitenspel zette - ik gebruik de beschrijving van de gebeurtenissen zoals de FT en de NYT die hebben gegeven. Het was een spectaculaire show om het thuisfront van anti-EU Tories te plezieren. Dat heeft het in elk geval opgeleverd. Morgen in de Commons zal er veelvuldig 'hear, hear' opklinken. Verder bereikte Cameron niets en op punten zelfs het tegengestelde van zijn doelstelling. Maar het was dan ook een bühnespel.

Cameron kwam aan in Brussel met de dreiging van een veto. Die had hij in zijn binnenzak. Mooi onderhandelingsmateriaal. Als je je veto gebruikt dan heb je echter niets bereikt. Een van Camerons problemen was dat hij niet in Marseille aanwezig was waar Sarkozy en Merkel de afspraken voorbereidden. De reden? De Conservatieve onder Cameron trok zich in 2009 terug uit de grote groep van middle of the road min-of-meer conservatieve partijen van Europa waartoe beide andere regeringsleiders wel behoren. Hij wist daardoor niet wat er in Brussel stond te gebeuren.

Het complement daarvan was dat de rest van de EU ook niet wist wat Engeland nu precies zou gaan verlangen. Europese sherpa's vroegen om een standpunt zodat ze konden middelen maar het Britse standpunt was geheim, de diplomaten mochten er niets over zeggen omdat de regering bang was dat het anders zou lekken. Een bijzonder gevolg van deze geheimzinnigheid was dat Franse en Duitse functionarissen begonnen te praten over een wens van Cameron om Engeland een volledige opt out te geven voor de financiële regels van de interne markt. Dat was niet zijn standpunt maar door de geheimzinnigheid ging het een eigen leven leiden.

De Britse onderhandelaars meenden dat ze de bijeenkomst om twee uur 's nachts konden inlichten en dan de rest min of meer dwingen hun punt te aanvaarden. Maar op dat punt in de nacht was niemand meer geïnteresseerd in Camerons standpunt. Om zes uur moest Cameron zijn veto gebruiken.

Waar ging het Cameron nou om (afgezien van de politieke flauwekul met de Tories die de PVV waardig is)? Hij wilde als prijs voor een verandering van het verdrag - waarvoor alle 27 landen aan boord moesten zijn - een financieel protocol met een stuk of zes (zegt de FT) regels die zo compliceerd waren dat de rest er weinig van begreep. Het was niet een algemeen veto of een eis van minimale regulering, zoals de Fransen stelden. Het ging vooral om een stuk of twintig problemen die de Britten hebben met regulering die nog in de pijplijn zit.

Het resultaat is, waarschuwt de FT, een risico dat al die regels gewoon worden ingevoerd, sneller en gemakkelijker omdat Engeland geen goodwill heeft om ze te trimmen. Met andere woorden, het gestelde doel is totaal niet bereikt, integendeel. In het vervolg kunnen 26 landen dingen afspreken waar Engeland niet bij is. Enfin, het lijkt vooral een eigen doelpunt dat Cameron heeft gescoord. En het 'hear, hear' zal zeker niet opklinken van zijn coalitiepartner de Liberal Democrats.

9 december 2011

Weg met deze regering

Tot wel tien miljard moet er extra bezuinigd worden, zegt Rutte nu. Allemaal bedoeld om enige kans op herstel van de economie de nek om te draaien. Wie gaat er nog geld uitgeven als dit boven je hoofd hangt? Het is een bewijs voor het falen van Rutte/Wilders.

De bezuinigingsmodus lijkt de enige waarin Rutte/Wilders gevangen lijkt. Over andere vormen van reorganisatie kunnen ze blijkbaar niet nadenken. De één miljard die nog deze week extra werd vrijgemaakt voor filebestrijding wegbezuinigen? Ben je gek, leuke dingen voor de VVD-mensen. De 140 miljoen die het omzetten van de borden voor 130 km kosten? Geen sprake van. Deze regering zet zichzelf te kijk en neemt bezuinigen helemaal niet serieus.

Het aardige, of het dreigende, is dat de PVV er garen bij zal spinnen. Wilders heeft al aangekondigd, in zijn persberichten per twitter, dat hij geen verdere bezuinigingen zal accepteren. Het laat zich raden wie er straks gaat profiteren.

De PvdA is al even dom bezig als Rutte. Dreigen met nieuwe verkiezingen als je organisatorisch en inhoudelijk in een crisis verkeert en meer tijd nodig hebt, lijkt me niet de meest geloofwaardige dreiging. Misschien moeten ze toch eens iets anders proberen. Niet nieuwe verkiezingen maar een nieuw kabinet. Met de huidige uitslag en de huidige verhoudingen.

Crisis Nederland, crisis in Europa? Dan kun je niet met dit modderkabinet verder. Dat is wat de PvdA moet eisen.

Perry doet er niet meer toe

Het was weer op alle nieuwsmedia te vinden: Perry blundert opnieuw. In zijn betoog had hij het over de oorlog die Amerika voert in Iran. Luisteraars in de zaal moesten hem toeroepen zich te corrigeren. Het is een typische Perry performance en het doet er niet toe. De man is ongeschikt. Niet omdat hij geheugenprobleempjes heeft, die heb ik ook, als ik moet bedenken bijvoorbeeld wat Leers over integratie heeft gezegd. Nee, zijn stoornissen zijn simpelweg het gevolg van onkunde. Als gouverneur van Texas heeft hij nooit over deze onderwerpen nagedacht, hij heeft geen natuurlijke omgang met de zaken waar het om draait. Sommige politici kunnen dat snel oppikken en er zelfs snel over gaan nadenken (hoewel Obama de enige is die me te binnen schiet) anderen, zoals Perry, Bachmann en die andere stoethaspel, Cain, hebben onvoldoende intelligentie in huis om dat te doen.

Ondertussen wordt ook het gerucht gehercirculeerd, onder meer in de Volkskrant van vandaag, dat Perry misschien dronken was toen hij die maffe toespraak hield in New Hampshire. Daar was hij over the top aan het roepen op een manier die eerder deed vermoeden dat hij iets verkeerd gerookt had. Het dronken gerucht zag ik gisteren pas voor het eerst in een verhaal via Realclearpolitics.com en ik heb er geen bewijs voor gezien. Misschien gewoon niet doorgeven, er is voldoende andere materiaal om Perry af te schrijven.

8 december 2011

Christie voert campagne in Iowa

Het is amusant om Chris Christie campagne te zien voeren voor Mitt Romney. De Romney campagne is zo bezorgd over de ontwikkelingen dat ze de gouverneur van New Jersey naar Iowa hebben gestuurd. Je moet je afvragen of dat veel helpt. Christie was zelf korte tijd het snoepje van de week voor de Republikeinen om als anti-Romney aan te treden. Christie weerstond die verleiding, wel wetend dat 2016 voor hem beter uitkomt en beseffend dat alle complimenten aan zijn adres vooral vleierij waren.

In Iowa zette Christie een kort verhaal neer over waarom Romney de wereld gaat redden. Kort, want de rest van de tijd besteedde hij aan het uitleggen waarom hij, Chris Christie het zo goed doet. Het was leuk om te zien in twee opzichten: het deed Romney geen goed en het deed Christie geen goed. De charme van Christie was nou juist dat hij op een onopgepoetste manier debatteerde en over echte problemen praatte. Nu bleek dat hij ook onuitstaanbaar zelfingenomen is geworden van alle lofuitingen.

6 december 2011

De tsunami leugens, oftewel, feitenvrij politiek bedrijven

Volgens het World Migration Report for 2011 van de International Organisation for Migration hebben de burgers van veel landen een totaal verkeerd beeld van het aantal migranten in hun land. De directeur van het bureau stelt dat het 'accuraat informeren' van de bevolking over migratie 'het belangrijkste beleidsmiddel is in samenlevingen met toenemende diversiteit'. Oftewel, veel mensen hebben geen idee waar ze het over hebben als ze praten over multicultureel, divers en aantallen die ons land 'overspoelen'.

De grote tsunami waarschuwer, Geert Wilders, en zijn vrienden Mark Rutte en Maxime Verhagen, behoren niet tot die groep. Zij weten heel goed dat de aantallen migranten en hun kinderen in Nederland lager zijn dan de meeste mensen denken (de zielloze stuntelaar Leers weet het misschien maar hij mag het niet weten van de baas). Deze politici negeren de feiten bewust. Zij zijn politieke kwakzalvers die medicijnen verkopen voor ingebeelde ziektes. Je kunt het gewone mensen nauwelijks kwalijk nemen dat ze een verkeerd beeld hebben als hun leiders hen steeds een verkeerd beeld voorhouden.

Als ik lezingen houdt over integratie vraag ik altijd even naar de kennis van de aantallen. Niet om het gehoor te pesten of te schofferen maar simpelweg om vast te stellen waar we het over hebben. Vrijwel zonder uitzondering schatten ze het aantal Nederlandse Marokkanen en Turken te hoog in - in beide gevallen minder dan 400.000 maar vooral de Marokkanen worden vaak boven de miljoen ingeschaald. Verbazing alom als ze de werkelijke cijfers horen, soms onwil om die cijfers te accepteren (u telt de illegalen niet mee of u probeert me te bedriegen).

Het rapport van de IOM heeft nog een embargo dus ik heb alleen het persbericht gelezen, maar het bevestigt wat ik in Nederland voortdurende ervaar: discussies over onderwerpen waarvan de feiten anders zijn dan de discussianten stellen of denken. Hoe komt dat? Hoe kan het dat we de nonsens over een tsunami van moslims accepteren als er volgens het CBS maar 830.000 moslims in Nederland wonen? Waarom geeft niemand, de minister president voorop, een weerwoord met cijfers op dat soort praatjes?

Wilders mag een onaangename toon hebben en zijn lakeien mogen niet al te slim zijn, daarop hoeven we hem niet aan te vallen. Dat brengt zichzelf ten val. Maar die cijfers, waarom wordt hij daar niet over aangepakt? En voordat u denkt dat het een specifiek Nederlandse ziekte is, sommigen onderzoeken in de VS laten zien dat mensen denken dat 39 procent van de inwoners in het buitenland is geboren, het werkelijke percentage is zo'n dertien procent.

Het is, denk ik, een symptoom van de disfunctionele politiek in alle westerse landen (laat ik me daar maar even toe beperken). De onwil of het onvermogen om de burgers de feiten voor te schotelen, uit te leggen en op te voeden, zo u wilt. Wat zou het plezierig zijn als we eens een college kregen van onze minister president, zo ongeveer zoals hij les geeft aan zijn ROC, over de Euro, over integratie, over milieu of andere onderwerpen die relevant zijn.

Is dat overdreven moralisme? Ik heb niets tegen moralisme van politici. Daar zijn ze voor ingehuurd. Maar dan niet van het vage soort oproepen dat minister van Bijsterveld deze week deed - wat leidde tot een hoop verspilde energie en papier om te laten zien dat ouders wel iets doen. Nee, serieuze betogen gebaseerd op cijfers en met een uitkomst. Je zou hopen en verwachten dat de oppositie dat doet. No such luck. Deze regering komt weg met de grootst mogelijk onzin, simpelweg omdat ze niet gedwongen worden over de feiten te praten. De oppositie moet laten zien dat de leiding die Rutte geeft meer weg heeft van volgen, van het volgen van de onzin in de regeringskrant, van het gezonde volksdenken. Misschien heeft Rutte iets te veel van Obama overgenomen: leading from behind - maar dat kun je niet op dit soort onderwerpen.

PS. Ik las dat Rutte tegen de Wall Street Journal had gezegd dat je 'een grote crisis niet moet verspillen', je moet hem gebruiken om dingen te veranderen. Nog los van het feit dat hij dat zelf wel ter harte mag nemen, heeft zijn speechschrijver hem woorden in de mond gestopt die in het voorjaar 2009 door het Obama kamp werden geuit. Ik weet niet meer precies wie het was, ik geloof Axelrod of een andere politieke pro, die toen vond dat je de crisis moest gebruiken om het banken en reguleringssysteem grondig te hervormen. Niets van gekomen, helaas. Maar terzake: ik was verbaasd dat Rutte zich in een Amerikaanse krant zo uitliet - die weten waar hij het vandaan heeft.

Hoezo bezuinigingen nodig?

Gisteren mooi stuk in de NRC over de milieu en andere kosten van het 'voelt zo lekker' 130 kilometer beleid van de regering. Iedereen moet bezuinigen, vindt Rutte, maar er gaat wel 140 miljoen naar aanpassingen om die 130 mogelijk te maken. De milieudoelstellingen worden al niet gehaald, de regering doet er een schepje bovenop. En ik heb het al eerder aangekaart: hoe kun je in vredesnaam serieus over bezuinigingen praten als je een miljard extra gaat besteden aan filebestrijding? Het zijn politieke keuzes, zoals van Bijsterveld liever oreert over ouders dan over gebrekkige budgetten voor onderwijs en onderbetaalde docenten.

Laten we gewoon één simpele regel hanteren. Als deze regering een miljard aan autowegen wil besteden dan is al hun gepraat over de noodzakelijke bezuinigingen flauwekul.

Romney meer en meer in de problemen

Het is Gingrich die opkomt en het staat te bezien hoe ver hij kan reiken, maar het is Romney die in de problemen komt. Zijn saaie, onvermijdelijkheidscampagne loopt vast in de totale desinteresse van de kiezer voor deze oninteressante man. In Iowa lijkt Gingrich definitief doorgebroken - samen met Ron Paul. Natuurlijk heb je een goede organisatie nodig, je moet de mensen wiens eerste keus het in die huiskamers en sportzalen niet wordt, jouw hoek in praten. Maar vooral moet je momentum en geloofwaardigheid hebben. Vandaar dat Romney niet ver komt - nou ja, een heel eind, want hij heeft het geld en de organisatie om overal zijn mensen te laten opdraven, maar het zal niet voldoende zijn.

In New Hampshire schuift de boel. Romney rekent erop dat hij in een lange strijd - en die zal lang zijn nu de meeste Republikeinse voorverkiezingen ook een evenredig systeem van stemmen tellen hebben waardoor je ook met veel tweede plaatsen blijft meelopen - Gingrich kan afstoppen met geld en mensen. Misschien. Maar ik onderschat de drive van de ontevreden conservatieven niet. Ze motten Romney niet. Zo simpel is het. McCain had in 2008 al grote problemen met deze kiezers, die liever Huckabee hadden gezien. Romney loopt tegen hetzelfde probleem aan maar dan met een ander kiessysteem. Het is een horse race, het is leuk. Het toont de verdeeldheid en zwakte in het Republikeinse kamp en dat is nog leuker.

Romney zou op overheidskosten de harde schijven van de computers in zijn kantoor als gouverneur van Massachusetts gewist hebben toen hij vertrok. Probleempje, zou ik zeggen, maar niet een dat hem zal doen omvallen. Maar is het niet in strijd met de wet om back ups van overheids emails te wissen?

De investering van Groen Links en D66

Afghanistan wil nog tien jaar langer door ons gesubsidieerd worden. Wat een verrassing. Het blijft geld over de balk, nodeloos mensenlevens verspild en een fout van Groen Links en D66 om in dat hopeloze land te investeren. Het is maar één voorbeeld, dat is waar, maar het verhaal over de verkrachte vrouw die eerste gevangen was gezet en vrij mocht als ze maar met haar verkrachter trouwde vertelt alles wat je moet weten. Dit was het voorstel van de rechter. Het zou ook handig zijn als de zus van de verkrachter zou trouwen met de broer van het slachtoffer, zodat er een rem op de misdragingen van de verkrachter zou liggen. Tja, zo kun je het ook oplossen. Het sociale isolement van deze vrouw als ze er niet op in zou gaan, en van haar kind, is onvoorstelbaar. Nog erger is dat de verkrachter, al die verkrachters in Afghanistan, weten dat dit de afloop is. Dit is het land waar we al tien jaar proberen de samenleving vorm te geven. Nog maar eens tien jaar, graag, was de boodschap van Karzai.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors