5 mei 2012 - 30 mei 2012
Like ons op Facebook

5 mei 2012 - 30 mei 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

30 mei 2012

Wiegel = Trump op zijn Hollands

Er is veel te veel aandacht besteed aan het geneuzel van de oude man van de VVD, Hans Wiegel. Al een tijdje niet meer uit de stal geweest (waar is de Telegraafomroep als je hem nodig hebt?) mocht Wiegel in het AD zijn vijf cent geven. Slappe nieuwsdag want heel Den Haag liep weer achter hem aan, ook al had hij niets te zeggen en is hij irrelevant.

De man die Nederlands op één na slechtste naoorlogse kabinet leidde, van Agt Wiegel, zou gewoon genegeerd moeten worden. Helaas, dat is in het Nederlandse mediaklimaat waar gisteren ook weer de onvermijdelijke Mosckowitz opdook blijkbaar onmogelijk. Enfin, Wiegel doet nog het meest denken aan de permanente roeper aan de zijlijn in de VS, de megalomane idioot Donald Trump.

Romney is nu officieel

Romney heeft nu eindelijk de nominatie binnen. Volgens sommige peilingen ligt hij ongeveer gelijk met Obama. Ik hecht daar weinig waarde aan, het zijn De Hond onzin cijfers maar dan op zijn Amerikaans. Campagnes maken verschil en ik moet nog zien dat Romney overeind kan blijven als Obama echt op stoom komt.

Romney zelf is vooral bezorgd over afleidingen, en terecht. Hij wil alleen over de economie praten maar daar zal hij niet mee wegkomen. Obama zal hem bestoken over anti-vrouw beleid, anti-homo uitspraken en anti-immigratie retoriek. Romney zal, met andere woorden ter verantwoording worden geroepen. Het was en is Obama's verkiezing om te verliezen en ik geloof nog steeds dat hij uiteindelijk gemakkelijk zal winnen.

Dat is meer dan een verkiezingsanalyse, ik moet het toegeven. Het is ook oprechte hoop dat Amerika een Republikeinse overwinning bespaard blijft. Niet dat Romney zo vreselijk is. Hij is een redelijk verstandig man, niet erg politiek vaardig en behoorlijk opportunistisch. Hij is niet waar ik bang voor ben. Het is de Republikeinse partij die niet aan de macht mag komen. Zouden ze winnen in november dan is dat, en ik zeg het zonder drama, een ramp voor Amerika.

Na acht jaar desastreus beleid onder Bush, vier jaar obsessieve obstructie van de partij en een totaal gebrek aan realistische ideeën over hoe om te gaan met de problemen die ze veroorzaakt hebben, maken het moeilijk voor te stellen hoe diep de VS zou zinken me deze lui opnieuw aan de macht. Republikeinen zijn niet anti-overheid of conservatief, ze zijn anti-ieder-ander. Alleen hun eigen belangen, hun eigen denkwereld is voor hen acceptabel. Republikeinen accepteren simpelweg niet dat Democraten regeren.

Het is te gemakkelijk om Republikeinen weg te zetten als idioten, zoals Maarten van Rossem regelmatig doet, ook al zit er onder het kiezersvolk een groot aantal mafketels. Ook de enkel verdediger van de Republikeinen, al of niet om een boek te promoten, zou zich achter de oren moeten krabben over de regeringsperioden van deze partij. Alleen Theodore Roosevelt, Eisenhower en de oude Bush kunnen de toets der kritiek doorstaan. Voor de rest is het ernstig mis met Republikeinse presidenten.

De ergste gevallen, Nixon, Reagan en kleine Bush (Cheny eigenlijk) zijn bedreigingen voor de democratie en de rechtsstaat. Dat zo snel na de halve staatsgreep van Cheney de partij weer aan de macht dreigt te komen is slecht nieuws voor iedereen die de VS een warm hart toe draagt. Gezien de neoconservatieve adviseurs van Romney is het ook zorgwekkend voor iedereen die de VS een positieve rol in de wereld wil zien spelen.

Maar zover is het nog niet. Obama is een goed president geweest al heeft hij zijn handeltje slecht verkocht. Hij kan ook goed campagne voeren, zeker nu hij zich heeft gerealiseerd dat politiek daarbij hoort en je niet boven de partijen kunt blijven zweven als een van die partijen nooit iets positiefs doet. Romney is een zwakke politicus en dat zal blijken. Kortom, er is nog hoop.

Voetbal is oorlog

Ik zag mandag de reportage van de BBC over anti-semitische voetbalsupporters in Polen en neonazi's in de Oekraïne. Beangstigend. Autoriteiten ontkenden het, de politie stond erbij en keek ernaar. Gekoppeld met de oproep in Engeland aan niet blanke spelers om hun familie maar liever thuis te laten, betekent het een nieuw dieptepunt in de geschiedenis van wat eens een leuk spelletje was. Nederland zal er zich niet druk om maken, net zomin als over het regime in het land waar we spelen. Dat deden we niet in Argentinië, dat doen we niet in de Oekraïne.

Die houding, ook van onze voetbalbonzen die keurig op superbons Blatter stemden en geen woord laten horen over de treurigheid in de wereldbond. De Europese bond doet net of de door de BBC en andere gesignaleerde schande niet bestaat. De vraag is vooral waarom dit soort kampioenschappen worden georganiseerd in dubieuze landen als Polen en de Oekraïne die het infrastructureel nauwelijks en organisatorisch niet aan zullen kunnen. De beschavende rol van voetbal, zoals de bonden lijken te denken? Of gewoon gekochte spelen, zoals die in een lullig woestijnstaatje.

Wie nog enthousiast wordt van een ander superbonsgeheel, de Olympische Spelen in Nederland, zou al afgeschrikt moeten zijn door de inherente corruptie die zat in het verbergen van de kosten van de campagne door onze eigen minister. Maar lees vooral ook het stuk in de FT van Philip Stephens over de eisen die het Olympisch Committee heeft opgelegd aan Londen en die het leven voor de gewone burger daar een maand lang ondragelijk zullen maken. Inderdaad, vrije autobanen voor bonzen en hun gasten, dat soort dingen.

Misschien dat alleen een totale kladeratsj in de Oekraïne, vecht- en moordpartijen, iets aan de desinteresse van de Oranje supporter kunnen veranderen. Of misschien worden van de gekte gered door een vroeg verlies van alweer een overschat Nederlands team.

28 mei 2012

Lenen is goedkoop, investeer in infrastructuur

Martin Wolf, de superbe economische commentator van de Financial Times, is een gelijkmoedig man. Meestal is het analyse en een aantal alternatieven waarbij de lezer zelf mag uitmaken dat de door Wolf voorgestelde oplossing de beste is.

Bij het doorwerken van de krantenstapel liep ik tegen een gewoon opiniestuk aan van Wolf. Hij ging keihard tekeer tegen de regering Cameron omdat die weigert met een rentestand van nul overheidsinvesteringen te maken in de infrastructuur die meehelpen de groei aan te jagen en absoluut nodig zijn voor de toekomst. Onze armetierige Kunduz enthousiasten lopen steeds verder uit de pas.

Obama's cynische standpunt over het homohuwelijk

De manoeuvre richting gay marriage is een kroon op de bekering van Barack Obama tot cynische maar effectieve politicus, vorig jaar ingezet, hopelijk voltooid met een daverende herverkiezing. Tot een paar weken geleden was Obama's standpunt over homohuwelijken 'in ontwikkeling'. Dat was net zo'n lulkoek als zijn idiote uitspraak in de campagne van 2008 dat een standpunt over abortus 'boven zijn paygrade' lag, oftewel, hij dook weg.

Joe Biden had opdracht gekregen om het veld te betreden met een standpunt over homohuwelijk, niet geheel toevallig toen North Carolina nog eens met een grondwettelijk amendement kwam om het te verbieden. Een week later volgde Obama.

Cynisch? Reken maar. Het dwong de Republikeinen om Obama te veroordelen voor een social issue en, daar zit het aardigheidje, de social issues waarmee de Republikeinen cynisch genoeg jaren lang scoorden, werken nu in hun nadeel. De ridicule standpunten van Rick Santorum over voorbehoedsmiddelen en de obsessie met seks van christelijke fundamentalisten hebben de Republikeinen in de hoek gezet van de sociale mastodonten, van zins om vrouwen weer achter het aanrecht te zetten en ieders individuele vrijheid te beperken.

De Amerikaanse bevolking als geheel moet van die christelijke nonsens niets hebben en de Republikeinen van het Karl Rove soort, cynisch en uit op macht, weten dat. Zij hadden er nooit wat mee, gebruikten het alleen maar. Romney kronkelde wat want hij heeft het liever over de economie. Tegelijkertijd verkondigde hij aan de Liberty University van de onverdraagzame en onverdraaglijke Jerry Fallwell, inmiddels dood en begraven, christelijk fundamentalistische clap trap, waar Romney, cynisch als Obama, geen donder om geeft.

Obama weet dat hij wat extra moet doen om de gedesillusioneerde, of misschien beter gezegd, realistisch geworden, jonge enthousiastelingen van 2008 weer bij de les te krijgen. Dit was één middel. Cynisch of niet, het resultaat telt.

Politici blijven altijd te lang, zie Richard Lugar

Veel krokodillentranen vorige week toen Richard Lugar, al 36 jaar senator van Indiana en inmiddels tachtig jaar oud, de Republikeinse voorverkiezingen verloor van een Tea Party jongeling. Alweer een man verdwenen die bereid was met Democraten samen te werken, alweer schoof de Republikeinse partij op naar een onwerkbare extremistische positie. Dat staat nog te bezien. Met dank aan de Tea Party is de zetel voor Indiana nu 'in play', de Democraten zijn niet geheel kansloos.

Helemaal los van dat, tachtigjarigen moeten opdonderen. Zoals vrijwel alle politici wist Lugar niet wanneer je moet vertrekken. Hij woonde al decennia niet meer in zijn eigen staat en was vooral bezig met buitenlandse politiek. Zijn laatste jaar als senator was dramatisch. Net als de bejaarde zielepoot John McCain, ooit een recht voor zijn raap interessante politicus, wrong Lugar zich in alle bochten om verlies te voorkomen. Hij stond ineens voor alles waar hij vroeger een afkeer van had.

Zoals de nu machteloze en oninteressante McCain hem had kunnen vertellen, levert dat niets op dan hoon van de extremisten en medelijden van de rest van ons. Politici als McCain en Lugar vervuilen de Amerikaanse politiek net zo goed als de obstructionisten van jonger snit, zoals de senator van South Carolina, Jim DeMint, die er ten minste geen doekjes om windt dat hij streeft naar obstructie als hij niet de meerderheid kan krijgen (een breed Republikeins ideaal: als we zelf de macht hebben, misbruiken we hem, als we hem niet hebben, dwarsbomen we alles).

De Democraten krijgen een fighting chance om de senaat te behouden en dankzij de idioten die de Tea Party in 2010 in het Huis heeft gezet, is een meerderheid daar niet geheel onmogelijk.

27 mei 2012

Als J.P. Morgan de best gerunde bank is ....

De baas van J.P. Morgan, Jamie Dimon, verdiende vorig jaar 23 miljoen dollar. Hij was ook 18 keer te gast in het Witte Huis. Ondertussen liepen zijn lobbyisten de deur plat bij congresleden om de regulering van de banken te versoepelen. De Volcker regel die banken met activiteiten in de door de overheid gegarandeerde deposito sector verbiedt om te handelen voor eigen risico, is zijn grote boogaboo.

Moeilijk dan om niet enig leedvermaak te zien bij de huidige problemen van J.P.Morgan. Twee miljard verloren (waarschijnlijk nog meer) in hedge deals die zo onbegrijpelijk zijn dat ze voor de grote baas zelf ongeordend, ongecontroleerd en slecht uitgevoerd waren. Was een 'storm in een theepot', vond Dimon eerst. De rest van de week was het humble pie eten geblazen voor de man die wordt gezien als een van de beste managers in deze bankierswereld. Moet je je voorstellen hoe het met de rest is gesteld als dit soort stormpjes bij de best georganiseerde club voorkomen.

Het is een mooie steun in de rug voor de Volcker regel en het algehele wantrouwen tegen banken en bankiers. Dat is geen gratuit spelletje van lui die aan de kant staan, maar een serieuze poging om de ondermijnende activiteiten te voorkomen die als ze mislopen de overheid te hulp moeten roepen. Niets mooier dan leedvermaak.

Kunduz en zijn coalitie symbool voor wat er mis in de Nederlandse politiek

Terug uit landen waar het openbaar vervoer wel goed werkt en OV-passen geen enkel probleem opleveren (Taiwan en Hong Kong) blijk je niets gemist te hebben in de vaderlandse politiek. Een verantwoordingsdebat waarin het niet ging over verantwoording, mooi samengevat door Bas Heijne. Ik heb, tot ergernis van sommigen, de afgelopen regering steeds Rutte/Wilders genoemd maar dat was precies de spijker op de kop. Dankzij de over hun schaduw springende regeergeile kamerleden van D66 en Groen Links hebben we nu Rutte/Pechtold, inhoudelijk geen verbetering.

Deze verkiezingen zouden moeten gaan over verantwoording, over regeren met een valse verleider uit Venlo, in plaats daarvan krijgt de premier die te laf was om over zíjn schaduw heen te springen, de kans om te overleven. Heerlijk om een dergelijke oppositie te hebben. Rutte overleeft zijn dramatische regering, verantwoording wordt niet afgelegd en de Europese norm, heilig voor Pechtold, dwingt ons tot een desastreus kraptebeleid.

Hopelijk gaat het nu in meer detail gepresenteerde Kunduz akkoord (heerlijke naam, Kunduz vat alles samen wat er mis is met de Nederlandse politiek - zie hieronder) wat scherpere politieke reacties opleveren. De reiskostenvergoeding niet meer onbelast zal veel kiezers die blij waren dat er 'nu eindelijk iets gebeurde' een hoge prijs lijken. De BTW verhoging knelt de economie verder af, maar dat merken we volgend jaar pas. Als ik Pechtold goed hoorde in het journaal van vrijdag dan zei hij, maar half niet serieus, dat dit zo ongeveer de uitwerking van het D66 programma was. Het is maar dat u het weet.

In de tussentijd heb ik de titanenstrijd om de restanten van het CDA te leiden gemist, maar ik begrijp dat Buma de klus krijgt. Geen trekker in Limburg en ongetwijfeld zal Wilders daarvan profiteren (hoewel ik de PvdA en de SP ook winstmogelijkheden in Limburg toeschrijf, Wilders heeft uiteindelijk niets tot stand gebracht in de generaliteitslanden). Bij Groen Links heeft Tofik Dibi de brand in zichzelf gestoken. Het is te loven dat er wat te kiezen valt bij Groen Links (dat is bij D66 niet het geval) maar wat Dibi te bieden heeft is niet direct een geloofwaardig alternatief voor Sap. Verder is het allemaal oude hap, zelfde gezichten. Geen verantwoording afgelegd, kortom. Dat is de prijs die we betalen voor tussentijdse verkiezingen, keer op keer, die de machthebbers de kans geven hun positie te consolideren.

Kunduz blijf de grootste vervuiler in de Nederlandse politiek. In D66 was er geen debat en niemand vond dat vreemd. In de Pechtold Partij regeert Pechtold. Bij Groen Links mocht er, volgens de steeds minder relevante Tofik Dibi, maar één kamerlid tegenstemmen en dat was Ineke van Gent. Dus moest die arme Dibi voor stemmen, ook al wilde hij niet. Wat een labbekak van een kamerlid, denk je dan. En wat een lullige verdediging van je stem als je nota bene leider van je partij wilt worden.

Laten we zeggen dat het alles zegt over Dibi wat je moet weten en alles over D66 als vluchtheuvel. Dat beide partijen Rutte en Verhagen redden van hun immorele coalitie met Wilders vertelt de rest. Deze verkiezingen zijn wel erg eenvoudig geworden. De keuze is PvdA of SP.

5 mei 2012

De destructieve Republikeinen

Ik ken de details van de Chen affaire niet. En u ook niet. Maar er was een tijd dat politici in Washington hun president tijdens onderhandelingen met rust lieten en pas na afloop hun oordeel gaven. Niet in de wereld van de Republikeinen. Die hebben hun oordeel al klaar en fietsen dwars door welke onderhandelingen dan ook heen. Het is niet alleen onverstandig maar zelfs destructief. En dat is precies wat de Republikeinen van Romney willen: schade toebrengen aan Obama. Chen interesseert hen niet, Amerikaanse belangen interesseren hen niet, ze willen alleen zelf de macht hebben.

Norman Ornstein en Thomas Mann, twee van de meer bedachtzame analisten van het congres in Washington, hebben een vernietigend boek geschreven over hoe Washington functioneert. Ze wijzen ook de schuldige aan: de Republikeinse partij die zo geradicaliseerd is dat ze ieder ander dan zijzelf die macht uitoefent niet legitiem achten. Het is geen nieuw verhaal. Ik heb al eerder geschreven over de manier waarop Republikeinen de Democraten aan de macht behandelen, zonder het respect dat vroeger met het presidentschap samenhing (en nog steeds ingeroepen wordt als Cheney en zijn bende de macht overnemen). Clinton werd er het slachtoffer van, Obama kan misschien terugslaan. Maar het is een lange termijn structurele trend die niet alleen de Republikeinse partij vernietigt maar ook het Amerika zoals we dat kennen.

De geobsedeerde Republikeinen

Net als de wrede oude mannen in Rome zijn conservatieve Republikeinen geobsedeerd met seks. De seks van anderen. De zielloze en laffe Romney club heeft een topadviseur op buitenlands politiek terrein ontslagen (een neocon, maar dat terzijde, dat is een ander aspect van de Romney ramp). Omdat de man gay is. Je kunt het treurig vinden, ernstig, immoreel, maar dat is het Amerika van vandaag.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors