4 november 2011 - 18 november 2011
Like ons op Facebook

4 november 2011 - 18 november 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

18 november 2011

Vierhonderd jaar relaties met Turkije

Het is dat Rutte en Verhagen de schaamte voorbij zijn maar anders dumpten ze meteen hun fijne gedoger, met wie ze maandagmiddag weer in het opkamertje zitten. De onzin die de Grote Leider uitslaat over Turkije en zijn democratisch gekozen leiders raakt kant noch wal, en geeft een fijn inkijkje in het zenuwgestel van onze gestoorde gedoger. Het is een schande dat Nederland zich via zijn regering moet laten vertegenwoordigen door zo'n persoon. Natuurlijk vinden Rutte en Verhagen dat ook, alleen zijn ze zo gebakken aan hun zetels dat het gewoon toestaan, gedogen. Natuurlijk is het ook weer gewoon een provocatie van Wilders, dit keer niet via de twitter, begrijp ik, maar evenmin in een debat of interview. Hij roept gewoon maar wat. Hij stookt en hij port, ziet dat het CDA zich in de knoop draait en hem in Limburg geen strobreed in de weg gaat leggen. Hij kan doen wat hij wil. Met dank aan Rutte en Verhagen en hun in de ganzenpas lopende partijen.

Falend debat over volksvertegenwoordigers

Het is een misvatting, nu weer verkondigd door mevrouw Verbeet, dat laag opgeleide mensen zichzelf vertegenwoordigd zouden willen zien door collega laag opgeleiden. Het is onzin, zoals het commentaar van de Volkskrant doet om aan de hand van een paar voorbeelden te laten zien dat hansworsten zoals Wijnschenk en Van Oudenallen geen partij zijn voor het establishment. Dat waren dommerikken en er is geen reden om niet Dion Grauss en een paar van zijn fractiegenoten aan die lijst toe te voegen.

De gedachte van Du Pré (ik heb nog steeds moeite met ondertekende hoofdredactionelen: is dit nu de mening van de Volkskrant of van Du Pré die zo wat mag krabbelen?) dat Den Uyl, Fortuyn en Bolkenstein, hoog opgeleid en academisch ingesteld prima vertegenwoordigers waren van die laag opgeleiden slaat weer door naar het andere uiterste. Het gaat helemaal niet om opleiding en de pseudo intellectueel Bolkenstein was nadrukkelijk afwezig toen er rond 2004 iets zinnigs over immigranten en hun kinderen gezegd moest worden. De voormalige liberaal Blok deed dat in zijn rapport voordat hij zich de mond liet snoeren door partijbelangen.

Volksvertegenwoordigers moeten een maatschappijbeeld hebben, een ideologie, zo u wilt. Een idee van samenhang, van het grotere geheel, voorbij de belangenbehartiging of de groepsbelangen. Wat hun achtergrond is, doet er dan niet toe. Ze kunnen burgers een complex en samenhangend beeld geven van de samenleving die ze voorstaan of juist niet, en kiezers zijn mans genoeg om daarover te beslissen. Niemand heeft behoefte aan betweters als Bolkenstein en Fortuyn, zou ik zeggen, maar een echte vertegenwoordiger als Den Uyl, of Marijnissen (ik noem er maar twee die meteen te binnen schieten), met een fractie waarin denkende mensen en niet paladijnen, ex-ambtenaren of toekomstige bewindslieden zitten, zou al heel plezierig zijn.

Wat hebben we in de huidige kamer? Laat ik me even tot de fractievoorzitters beperken. Roemer heeft een maatschappijvisie en draagt die met verve uit. Cohen, idem dito. Hij kampt met het lastige probleem dat de gemiddelde burger hem wel vertrouwt maar dat hij het theater dat van het parlement is gemaakt, niet goed beheerst en veel belangrijker nog, dat hij geen behoorlijke positieve boodschap heeft. Sap is een goede vertegenwoordiger van haar partij en haar fractie is gevarieerd - ze denken als ze niet te zeer gevangen zitten in oud links gedoe zoals onze wethouders in Amsterdam, na over de samenleving als geheel. Pechtold is Pechtold, van de Pechtold partij, niet op een afgeronde, goed onderbouwde maatschappijvisie te betrappen. Blok heeft zijn ballen ingeleverd (zie hierboven). Haersma? Nou ja. Wilders vertegenwoordigt zichzelf, de zucht naar macht, bevestiging, zelfrespect maar hij heeft geen samenhangende maatschappijvisie. Wie hebben we nog meer? De fundamentalisten, extreem van SGP en minder extreem van CU, zijn kleine krabbelaars met een visie, dat wel, maar een die door weinigen gedeeld wordt.

Het is jammer dat Verbeet niet een stapje verder heeft gezet en iets heeft gezegd over hoe een goede volksvertegenwoordiger eruit zou moeten zien. Met opleiding, laag of hoog, heeft dat weinig te maken. Ze zou dan meteen wat hebben kunnen zeggen over het hoge ondemocratische gehalte van onze partijen. Er wordt veel gekakeld over de PVV maar de andere partijen zijn vooral gesloten belangenbehartigings organisaties, geleid door de Haagse stolp. Ik mag, het verveelt misschien maar dit is de plek om mijn persoonlijke irritatie te botvieren, nog maar even wijzen op de Van Mierlo erfenisbeheerders van de partij met de D in zijn naam, D66. Pechtold, Van Engelshoven, Schouw, Van Boxtel, De Graaf, Bakker: de leiding van de partij draait al jaren mee in de bewonderaarskringen van de man die het bestel zou opblazen - en zelf hebben ze de partij in 2007 naar de rand van de afgrond gevoerd. Nieuwe geluiden, nieuwe gezichten dringen zelden door en als ze al komen, Wouter Koolmees bijvoorbeeld, dan zijn het ex-ambtenaren die in de pas lopen van de Haagse leiding. Bij de andere partijen, de baronnen van de VVD, de tandeloze CDA afdelingen, de vergadertijgers van de PvdA, is het niet veel beter.

Er valt veel te zeggen over de gezondheid van ons parlementair bestel. Noch Verbeet, noch Du Pré hebben iets verstandigs als voorzet geboden. Het debat moet nog beginnen en de gevestigde machten zullen het niet aanjagen.

De corruptie van het internationale voetbal

Eigenlijk moet je er geen aandacht aan besteden, aan de zelfmutulatie van voetbal, een mooie sport maar een corrupte business. Die Blatter, de hand boven het hoofd gehouden door de bonden (ook de Nederlandse) blijft maar blunderen. Een soort Cruijff op internationaal niveau, maar dan een die succes heeft en de club al twintig jaar in zijn zak (portemonnee) stopt. 't Is treurig, maar voetbal is hopeloos verziekt.

Republikeinen

Geheel volgens verwachting is Herman Cain op weg naar de uitgang. Zijn gestuntel liet zien wat iedereen die minder verblind was door conservatieve prietpraat dan de theedrinkers al wist, de man is niet gekwalificeerd. Rick Perry, idem dito. Michele Bachmann? Ach, wat moet je er van zeggen - Sarah Palin light?

De positie van Romney is de sterkste, de meest stabiele. Maar als je na zes jaar campagnevoeren de deal niet kunt sluiten en kiezers steeds maar weer alternatieven zoeken, nu weer Gingrich, dan heb je een serieus probleem. Een hung convention met Daniels en Christie in het spel, is nog niet uitgesloten, maar ik moet toegeven dat het al decennia niet meer voorgekomen is dat er op de conventie ineens een dark horse opdook.

Romney moet nu oppassen dat de geleidelijk aan oplopende verwachtingen dat hij misschien al in Iowa kon winnen en zo de nominatie onvermijdelijk zou kunnen maken, niet te hoog oplopen. Hij had ooit besloten om in Iowa niet mee te doen en dat was verstandig. Als hij zijn nek daar uitsteekt, wordt die afgehakt door de conservatieve evangelische kiezers daar. Ik kan me niet echt voorstellen dat Romney zo dom zou zijn, maar de geluiden waren de de afgelopen weken steeds luider dat hij er zelf in begon te geloven. Dat is misschien wel het grootste probleem voor Amerikaanse politici: voorkomen dat je zelf gaat geloven dat het jou kant uitgaat. Je moet altijd op je qui vive blijven, en juist Romney, die in 2008 in Iowa werd afgetroefd door de olijke Mike Huckabee, zou moeten weten hoe gevaarlijk de staat is.

17 november 2011

De media doen een boodschap

Tweet, twitter, tweet. Daar is'tie weer. Griekenland even niet leuk om over te kankeren en onze Grote Leider zendt de wereld een 140 tekens over de aanstaande bezuinigingen. Weg met de Ontwikkelingshulp, ongetwijfeld een nieuwe Widerskraker. Het is een schande dat de serieuze nieuwsmedia zich door dit soort boodschappen laten sturen. Het maakt hen niets anders dan, jazeker, boodschappenjongens.

De Cruijff van het CDA

Die Maxime Verhagen toch. Net Cruijff. Hij komt niet op partijvergaderingen, zonde van de tijd. Maxime is minister, het onbetrouwbare gezicht van het CDA maar hij zit op het pluche en is er niet vanaf te krijgen. Terwijl de partij om hem heen instort, doet hij net of hem dat niet aangaat.

Net als Cruijff heeft hij gelijk en doet hij precies wat hij wil doen om maximale macht te verwerven zonder verantwoording af te leggen. Rutte/Wilders bestaat dankzij Verhagen, het huilebalk verhaal op het congres, de liefdesverklaring van onze KLM jongen. Maar met de partij heeft hij niets. Hij heeft gelijk omdat op het moment dat de partij zich weer opricht uit zijn bijna dood situatie, laffe dissidenten opzij schuift en de rug recht, er voor Maxime Verhagen geen plek meer is. Dit is zijn laatste kunstje. Hij heeft geen andere hobbies en wil het zo lang mogelijk rekken. Of de partij dat overleeft, ach, daar geeft hij weinig om.

Het onzin nieuws van vandaag

Over Cruijff gesproken, het is werkelijk absurd dat de onzin bij Ajax de opening van het journaal is. Laat ze toch lekker allemaal in hun sop gaarkoken. Als je met Cruijff in zee gaat, dan weet je dat het een rommeltje wordt. De Telegraaf wil dat en begon vandaag al te blazen in machteloze woede. Nou ja, dat moet ik toegeven. De Telegraaf, Van Dorp, de aanbidders van deze mafketel, helemaal in emotionele distress. Mooi gezicht, dat wel.

Newt rising

Wat ik aan commentaar op de doorbraak van Newt Gingrich heb gezien in de Nederlandse media is voorlopig nog niet interessant. Ze geven hem geen kans omdat hij te controversieel zou zijn met zijn drie huwelijken. U weet, ik denk daar anders over. Tegenover een Mormoon kun je best een zondige katholiek zetten en die kan het nog halen ook.]

Guus Valk memoreerde in de NRC dat Newt in 1995 door Clinton schaak wordt gezet en in 1998 onpopulair opdonderde. Wat hij niet erbij vertelde was wat wij als journalisten in de Newt jaren meemaakte, de energie en de boodschapvastheid van Gingrich. Ook zijn ontsporingen waren legio en even amusant als zijn 'wie kan het verste pissen' wedstrijd met Clinton. Maar interessant was hij. En daar zit het verschil met Romney.

Gingrich is een betrouwbare conservatief, Romney niet. Gingrich is geen Mormoon. Gingrich is niet Romney en hij weet inhoudelijk meer dan welke andere kandidaat dan ook. Newt is de ultieme niet-Mitt en dat gaat hem ver brengen.

16 november 2011

Tijd voor een brede regering

Het SCP waarschuwt dat het niet lang goed kan gaan met die bezuinigingen. We zitten al in een recessie. VVD en CDA roepen dat we nu door moeten bijten.

Als Rutte het echt meende dan vormde hij een nu kabinet op brede basis dat de steun van de hele samenleving kan geven voor wat een crisisbeleid moet zijn. Serieuze hervormingen waarbij iedereen een veer moet laten en Wilders gedumpt wordt. Nog meer bezuinigen? Gekkenwerk in een economie die al lijdt onder teruglopende vraag. De bezuinigingen leveren meer recessie op, wat weer meer bezuinigingen vereist en ga zo maar door.

Rutte/Wilders is gerommel in de belangenbehartigmarge. Je zag met de sullige VVD'ers die nu eens werden genaaid door CDA en SGP en onliberale weigerambtenaren behielden. De PVV, disloyaal als altijd, deed lekker waar ze zin in had. Alleen pluche en Maxime Verhagen houdt deze tent nog bij elkaar. Tijd voor een breed kabinet met echt beleid en brede steun.

15 november 2011

It's a bird, it's batman, oh no, it's Newt to the rescue

Trouwe lezers weten het al: Gingrich komt eraan. Als laatst overgebleven conservatief van standing, wordt Newt Gingrich de grootste bedreiging voor Mitt Romney. Ook de peilingen bevestigen het nu.

12 november 2011

Nederland, land van lobbybaasjes

Volgens de Volkskrant is de machtigste man van Nederland (of de meest invloedrijke, ik weet het ook niet precies) mijnheer Wientjes. Die van de werkgevers. Het zegt veel over Nederland als corporatistische belangenbehartigersnatie: een lobbyist is de man met de meeste macht. We verdienen het, vermoed ik, met een regering die bestaat uit pluche zitters en belangenbehartigers zonder enig idee of ideaal. Bleef hetmaar bij de regering. Fractieleider CDA Eerste Kamer: superbouwlobbyist Eelco Brinkman; Fractieleider VVD in de Eerste Kamer: falend multitoezichthouder (of misschien multifalend toezichthouder) Loek Hermans; fractievoorzitter Eerste Kamer D66: verzekerlobbyist Roger van Boxtel. En ga zo maar door.

Ondertussen is het plezier dat het top VVD hulpje hen toevoegt dat het xenofobe geleuter van Wilders slecht is voor een open handelsland met een eeuwenlange traditie van succesvolle immigranten. Wilders' plannetje om Nederlanders die om hen moverende redenen in het buitenland wonen, soms vanwege die handel, hun paspoort af te nemen wegens aantoonbaar te weinig patriottisme, werd door de partij van al die buitenlandse Hollanders, de VVD, dan ook afgewezen. Wilders zal er zijn achterkamertjes kabinet niet op laten vallen en vrolijk doorzeuren over de Nederlanders die in Nederland wonen en er een paspoort van een ander land op na houden. Als het een echte liberale partij was en niet de lobbyclub zou de VVD daar onmiddellijk een eind aan maken.

Maar ja, als ze dat waren, hadden ze nooit aan deze regering kunnen beginnen. De regering heeft Mauro overleefd, maar ik krijg meer en meer het gevoel dat het CDA alleen maar kan overleven als ze op een slim punt deze onheilige club ten val brengt. Mauro was prima geweest. Kans gemist. Dom, dom, dom. Luister toch niet naar die valse eenheidsprofeet Maxime Verhagen. Maar ja, naar wie dan wel? Maar let op, de val van Rutte/Wilders gaat komen van CDA-kant.

Valse start opiniesite

De opiniesite mootz.com van Charles Groenhuijsen kwam nog voor hij in de lucht was onder vuur te liggen omdat de Stormpjes (Nina WOL en Pieter) erin geïnvesteerd hadden. Een groter probleem lijkt nu dat de site geen functie lijkt te vervullen. De reacties zijn allemaal een paar uur minstens, soms twee dagen oud en dat is, als je het oorspronkelijke berichtje (want het moet kort, kort, kort) bekijkt niet zo raar. Er komen blijkbaar geen kijkers/lezers, laat staan dat opiniemakers reageren.

Ik wenste Charles alle succes toe maar ik krijg het gevoel dat wat ik hem toen al mailde, namelijk dat er geen behoefte is aan zo'n site, lijkt uit te komen. Te veel dagelijks geneuzel. Maar ook de lay out is een probleem. Misschien ben ik er te oud voor, maar je wordt knettergek van alles wat er beweegt op je scherm. Ik ben helemaal voor opinies, maar ik wil niet overspoeld worden met ditjes en datjes. Terug naar de tekentafel, zou ik zeggen. En of dat helpt? Ik waag het te betwijfelen.

Suggestie aan andere investeerders: doe eens wat nieuws in het Nederlandse. Een politieke site a la RealClearPolitics. Veel leuker, veel interessanter en dat hebben we nog niet. Ik heb geen geld te investeren maar ideeën, daar doe ik graag aan mee.

Onze publieke onzinomroepen

Ik blijf maar onnozel over onze publieke omroep. De Tros en de Avro, rechts populistisch beide (ondanks de onzin die Wilders uitkraamt over het linkse bestel - het is gewoon zo dat deze omroepen geen praat/amusementsprogramma's hebben, maar ja, dat is gewoon rechts, dat niet praten bedoel ik), zijn nu samen groot. Kijken hoeveel omroepgidslezers daar nog wat voor over hebben.

KRO en NCRV, de zuilen bij uitstek, gaan nu gewoon samen alsof er nooit was is gebeurd en alsof hun zuil nu nog enige betekenis heeft. Ik blijf halstarrig en u mag me negeren (de politiek gaat er toch niets aan doen), maar het is een absurd systeem.

11 november 2011

Integratie successen

De afgelopen dagen was ik op pad voor de jaarlijkse John Adams lezingenserie over Amerikaanse integratie en wat we daar in Nederland van kunnen opsteken. Twee lesuren voor VWO 5 en 6, eerste uur het historisch verhaal en het tweede uur discussie over hoe het in Nederland gaat.

Vandaag het Calland College in Amsterdam. Altijd leuk omdat het een gemengde school is in een gemende buurt en de scholieren niet op hun mondje gevallen zijn. Meer dan de helft van de klas had een allochtone (één ouder in het buitenland geboren) achtergrond en er zat een aantal meisjes met hoofddoek, meisjes die lekker meededen met de discussie. Je zou er iedereen bij wensen, Maxime Verhagen voorop, die denkt dat we het in Nederland niet goed doen met integratie. Hier zat het bewijs van het tegendeel, 6 VWO.

Een paar dingen in de discussie vond ik wel interessant omdat ze in de een of andere vorm vaker terugkomen. Ik vroeg hoe ze vonden dat het ging met de integratie in Nederland. Slecht, riep een meisje. Waarom? Vanwege Wilders. Oh, vroeg ik, dus je bent het met Wilders eens? Nou nee, dat was toch niet zo. Al doorpratend kwamen we op een ander punt dat vaak opduikt. Marokkaanse en Turkse Nederlanders voelen zich niet zo vreselijk Nederlands. Tegelijkertijd vertelden ze hoe ze in Marokko en Turkije zich ontzettende Nederlands voelen. Het is een tweede generatieonderwerp, die ongewortelde identiteit, maar als je doorpraatte, bleek dat de meesten zich wel Amsterdammer voelden. Nederlander is simpelweg een nogal ongedefinieerde categorie. Ik weet dat uit ervaring want op geen enkele van de dertig scholen waar ik kom, kunnen ze definitie geven van dat Nederlander zijn. Zo eenvoudig is het ook niet. Qua cultuur al helemaal. Grof gezegd: wat we de essentie van Nederlanderschap vinden zou tussen mijzelf en Geert Wilders nogal verschillen, schat ik zo. Maar hij past wel op (en ik ook) om dat te definiëren - het zou onmogelijk blijken.

Iets anders wat vaak opduikt in deze discussies is dat Marokkaanse of Turkse leerlingen die net verteld hebben dat ze Nederlander zijn (een paspoort, in elk geval één van de twee), zich niet Nederlander voelen. Het leidde tot een leuke discussie, want het zijn dit soort opmerkingen die me altijd irriteren. Waarom claimen jullie je Nederlanderschap niet? Nou omdat Nederlanders ons niet accepteren, zei een scholier. Maar als jullie zelf je terugtrekken en niet claimen dat je net zo Nederlands bent, dan geef je niet alleen Wilders gelijk maar baan je ook de weg voor een verwijt aan jullie, probeerde ik. Het leidde tot een levendige en leuke discussie, zoals altijd.

Vanochtend was het extra leuk. Het Calland als school is altijd inspirerend en energie gevend. Leuke school, slimme en mondige leerlingen, een succes van de integratie waarop we trots zouden moeten zijn.

Exit strategie, struikelend het podium af

De clown van Italië weet zelfs niet wanneer het tijd is het podium te verlaten. Hij wil het met eer doen, zegt hij. En gaat in overleg met zaakwaarnemers en kinderen om te kijken hoe hij zijn privébelangen het best kan behartigen. Het is een beschaafd land onwaardig om dergelijk leiderschap te hebben. De president moet hem vertellen dat hij moet oprotten, anders deed hij het niet, Italië en Europa verder schade toebrengend. Aan de andere kant is het verfrissend onthullend. We wisten natuurlijk al dat Berlusconi een zelfzuchtige clown is maar het is schokkend dat zijn leiderschap niet opmerkelijk slecht is in het huidige gezelschap. Rutte, Merkel, Sarkozy. Tijd voor de reddingboten.

En weer debatteerde Perry zich de grond in

Rick Perry is een vermakelijk politicus. Niet geschikt voor de eredivisie zoals hij in het debat afgelopen woensdag opnieuw bewees. Drie overheidsinstellingen opheffen en dan de derde vergeten. Tja. Niet zomaar een black out maar een man die niet geschikt is. Geldt ook voor Cain. Het publiek mag klappen als hem gevraagd wordt of de klachten iets voorstellen, Cain, ik blijf het herhalen, was nooit serieus en wordt nooit serieus. Zelfs zijn publiciteitskarretje voor zijn inspirational speeches en zijn egoboek ligt nu in de sloot. Niet iets om tranen over te storten.

Gingrich deed het opnieuw goed. In dit gezelschap is het niet moeilijk om intelligenter over te komen dan de rest, maar houdt hem in de gaten. Hij zal het enige alternatief blijken voor conservatieven voor Mitt Romney. De Romney campagne is druk bezig met opporesearch en er is heel wat te vinden voor Gingrich. Een van de vragen waarmee hij wat minder gemakkelijk omging was een consultancy klus voor Freddie Mac, de overheidshypotheker, voor liefst 300.000 dollar. Zijn advies werd nooit gevolgd, zei Gingrich en hij was nooit een lobbyist geweest. Hmmm..

Ondertussen gaan de cijfers van Gingrich in zuidelijke staten omhoog. Als hij in Iowa zich er tussen weet te wringen en met de ondergang van Bachmann, Cain en Perry is dat niet onmogelijk, wordt het nog behoorlijk interessant.

Dom, dommer, Graus

Dion Graus is niet de snuggerste parlementariër, zelfs in een niet al te snugger gezelschap. Zijn vlucht uit de commissie de Wit heeft een hoog gehalte van slachtoffergedrag. Dom, dom, dom en dan anderen de schuld geven. Collega's of de NOS, natuurlijk. Graus heeft ons al opgezadeld met de verspilling van 500 dierenpolitie agenten. Misschien moet hij als deskundige maar eens dat onderzoek doen naar de gulden dat de Grote Leider wil uitgevoerd zien. Gratis tip: kijk ook wat het oplevert om op de Mark over te gaan als de Euro uit elkaar zou vallen.

9 november 2011

Hoe de EU het tegendeel bereikte van haar oorspronkelijke doelstelling

De EU is ooit opgezet als een middel om Duitsland te herintegreren in Europa en te zorgen dat de eindeloze Europese oorlogen niet meer voorkwamen. Het was een razend succesvol project. Duitsland is herenigd en ingebed in Europa. Onze slechtste instincten werden zestig jaar onder controle gehouden.

Helaas dreigt de Euro crisis (die feitelijk een leiderschapscrisis is) nu precies te leiden tot wat we zestig jaar lang probeerden te voorkomen: dat Duitsland opnieuw als boeman van andere landen wordt gezien. Er wordt wel gezegd dat het nationalisme toeneemt. Dat is volgens mij de verkeerde analyse. Wat toeneemt is de gemakzuchtige weg van het zoeken van een zwarte piet, een verantwoordelijke voor onze problemen. En Merkel, Duitsland, is de favoriete kop van Jut.

Dat is gevaarlijk. De Grieken neuzelen nu weer over hun moedige weerstand tegen de Duitsers in de oorlog en dan nu … De Spanjaarden hebben het gevoel dat Duitsland hen het vel over de oren haalt. Na de verkiezingsdebatten stond er in een Spaanse krant een mooie cartoon: wie denkt je na deze debatten wie de Spaanse politiek de komende jaren zal leiden, vraagt een man aan zijn vrouw. 'Angela Merkel', antwoordt die vrolijk.

De clown van Italië voelt zich ondermijnd door Merkel. Sarkozy … Iedereen heeft wat tegen Duitsland, behalve Nederland dan maar dat is for all practical purposes, al een provincie van Duitsland. Straks samen in de mark om dat nog eens te onderstrepen.

Het is een gevaarlijke ontwikkeling maar het is de vraag of hij nog valt te stoppen. De Euro was een moeilijk project, met grote risico's zoals sommige analisten, credit where credit is due, hadden voorzien. Het had niet zo hoeven aflopen als het gaat doen. Niet alleen de Euro verdwijnt maar vooral wordt de EU fundamenteel ondermijnd.

Critici zoals onze Grote Leider hebben geen alternatief, geen idee van de kosten maar het gevaar van hen is dat ze altijd gelijk krijgen. Of het nu de Grieken, de Eurofielen van D66 en hun bondgenoten zijn, of luie zuiderlingen in het algemeen, Wilders wint altijd. Dat is geen geval van nationalisme, dat Nederland het beter voor elkaar heeft dan andere landen, want dat is niet zo. Het is populisme van het meest simplistische soort, het zoeken van de gemakkelijkste zondebok. Ongenoegen in de wijken: schuld van nieuwkomers. EU puinhoop: schuld van de Grieken. De regeringspartij heeft altijd gelijk en wint altijd, vooral met twee van die duffe partners.

Maar ernstiger is waar we echt over moeten nadenken, niet nationalisme per se maar ressentiment. Grieken, Spanjaarden en misschien straks ook Italianen zullen hun problemen wijten aan Duitsland. De gevolgen zullen net zo onfris zijn als onze huidige regeringscombinatie. De ironie is dat de EU zo uiteindelijk zichzelf in zijn staart bijt. Bedoeld om Duitsland op te nemen en Europa te pacificeren, leidt ze tot het resultaat dat juist voorkomen moest worden. De politici die dat tot stand brengen, dragen een zware verantwoordelijkheid.

Nooit meer doen, jongens! De banken en fraude

De New York Times heeft vandaag een verhaal dat goed laat zien waarom de financiële wereld nog steeds een probleem is voor de rest van de samenleving. Het gaat over de manier waarop de Security and Exchange Commission, de controleurs van Wall Street, omgaan met fraude. Fraude, dat wil zeggen opzettelijk gedrag dat in strijd is met de wet of reguleringen.
De NYT stelt dat herhaaldelijk dezelfde ondernemingen (19 begingen 51 overtredingen) voor een fraudezaak gestraft worden maar dat die straf bestaat uit het betalen van een bedrag en de belofte om het nooit meer te doen en je aan de regels te houden. De recidive laat al zien dat dit een flauwekulstraf is, die gemakkelijk genegeerd kan worden door de banken (Citibank en Bank of America zijn groot overtreders).

Slappe controle door de SEC, vooral onder de regering Bush die er meegaande commissioners neerzette, was een belangrijke reden voor de crisis van 2008 en zal in de toekomst opnieuw van belang blijken. Het is teleurstellend dat ook onder een regering die minder de oren laat hangen naar Wall Street de controle evenmin rigoreus is. Er worden geen personen veroordeeld of zelfs maar vervolgd voor deze fraudezaken en de banken komen er mee weg - ze houden er aan over. Het wordt tijd om al die klagende bankiers over te veel regulering en de beperkingen op hun nutteloze maar winstgevende transacties eens simpelweg aan de regels te houden.

Wachten tot Cain vertrekt

Herman Cain weet niet van opgeven. Natuurlijk niet. Hij had en heeft niets te verliezen, al zal hij over een half jaar spijt hebben van de ondermijning van zijn lucratieve insprirational praatcircuit lezingen. Maar liefst vier klachten van sexual harassment, zover heeft Billy het niet eens geschopt. De meest publieke, mevrouw Bialek, is misschien de minst geloofwaardige (al is het licht ontregelend om, net als bij Strauss Kahn, de geloofwaardigheid van vrouwen op te hangen aan het aantal banen dat ze hebben gehad en andere probleempjes in hun dagelijks leven) maar haar persconferentie en journalistiek zoekwerk en ongewenste onthulling, heeft ook de naam van een van de twee eerste aanklagers onthuld. Die mevrouw is een veel groter probleem voor Cain.

Enfin, de kandidaat doet net of er niets aan de hand is en schendt daarmee de regel van elk schandaal: stop de aandacht ervoor door iets fundamenteels te doen. Misschien wordt achteraf gezegd (zoals de Volkskrant nu al doet) dat Cain een goede kans had op de nominatie. Dat is onzin. Hij heeft nooit enige kans gehad. Hij is nooit serieus geweest en tot voor zeer kort geleden nam hij zichzelf niet serieus, dat was een van zijn charmes. Cain had nooit een kans omdat hij ongeschikt was. Campagnes tonen dat mooi aan en zijn geklungel rond het schandaal is er een bewijs van. Hij zal gaan opgeven. Het duurt niet lang meer en dan kan Romney gekroond worden.

Obama's blunder benoeming

William Daley werd een jaar geleden door Obama benoemd als chef staf, opvolger van Rahm Emmanuel. De bedoeling was om het vertrouwen van de zakenwereld terug te winnen. Het is een geheel voorspelbare totale mislukking geworden en Daley is nu naar het tweede plan afgevoerd.

Hoe naïef kun je zijn? Obama kan heel naïef zijn. Denken dat de zakenwereld en met name Wall Street, ooit je vriend kan worden en niet bij iedere gelegenheid zal proberen hun eigen belang te behartigen en bij de volgende gelegenheid de volgzame Republikeinen in het Witte Huis te helpen? Het is haast voldoende om elk vertrouwen in Obama te verliezen.

Natuurlijk is er niets veranderd. Bankiers hebben hun zakken weer gevuld, regulering is verwaterd, stevige benoeming zijn door hun lobbyisten gedwarsboomd. Obama heeft sinds de zomer onderkend dat hij fout zat en is een meer populistische koers gaan varen. Niets te laat.
Daley was ook als ritselaar met het Congres een totale mislukking. Een paar keer probeerde hij een deal te maken met de dwarsliggende Boehner en zijn Republikeinse hordes, enkel en alleen om de deal te zien stranden en Obama als een zwakke sukkel te laten staan. De begrotingsonderhandelingen, de chantage crisis van deze zomer, de tot niets leiden begrotingscommissie: geen enkele kans op succes.

Obama heeft nu eindelijk beseft dat de benoeming van Daley een mislukking was, de laatste fase van zijn illusie dat er bruggen te bouwen zijn in Washington. Exit Daley. Peter Rouse neemt het over, de man die eerder chef staf was van Obama als senator en daarvoor voor Tom Daschle werkte (het verlies van Daschle in het begin van de regering Obama blijkt meer en meer een cruciaal punt van de teloorgang van de onervaren senator als president). Axelrod en een aantal andere Chicago lui zijn teruggestuurd naar die stad, Daley is afgedankt, Lawrence Summers, de bullebak van het Witte Huis (vooral intern), naar Harvard gezonden, de economische staf vernieuwd. Het campagnejaar is begonnen, ook voor Obama.

Niemand houdt van Nethanyahu

Het was niet de bedoeling dat wij het zouden horen, maar soms komt de waarheid dan toch echt naar boven. Sarkozy en Obama hebben een hekel aan Nethanyahu. Geheel te begrijpen, wie zou niet met hen meevoelen? De man liegt, zei Sarkozy. Interessant is niet zozeer de gevoelens van beide heren en de onderliggende irritaties maar de positie van Nethanyahu in de wereld. Laten we er ook geen doekjes om winden: er is niemand van enige statuur die respect heeft voor Nethanyahu. Dat zou niet erg zijn als de Israëlische minister president de belangen van zijn land goed zou behartigen en daarmee onpopulair werd. Maar hij voert Israël naar de ondergang.

Voor wie nog optimistisch is over het land, lees het artikel in de FT eerder deze week over de manier waarop fundamentalisten Israël steeds meer in de greep krijgen. Het begon ooit met de sabat regels. Nu hebben ze hun eigen vorm van sharia - al zal onze Grote Leider en Israël fan het anders noemen -, scheiden mannen en vrouwen in bussen en proberen hun achterlijke ideeën aan de samenleving op te dringen. Je hoort er zelden wat over maar deze fundamentalisten gaan heel wat verder dan die bij ons op de Veluwe.

De kiezers houden hun hoofd erbij, in Ohio en in Mississippi

De kiezers van Mississippi hebben een achterdeur poging om abortus te verbieden (en god weet wat nog meer) de nek omgedraaid door hun gezond verstand te laten spreken. Ze stemden tegen een initiatief om conceptie tot het begin van leven te verheffen. Niet alleen abortus maar ook de morning after pill zouden dan verboden zijn, en niet alleen als je dat wil maar ook in geval van verkrachting en incest. De kiezers stonden niet toe dat de onmenselijke hardliners van de pro life beweging hún leven in handen zouden nemen.

De kiezers in Ohio stemden overweldigend tegen een voorstel om vakbonden hun collective bargaining rights te ontnemen en pensioenen uit te kleden. Het was een dik blauw oog voor de aseertieve Republikeinse gouverneur John Kasich, maar vooral een nederlaag voor de rechtervleugel van de Republikeinen die dit soort 'laten we ze dwarszitten' maatregelen heeft proberen door te voeren na de verkiezingswinsten van 2010. In Wisconsin lukte dat net, in een grote swing staat als Ohio haalden ze een wel verdiende zeperd. Het zal flink nadreunen op landelijk niveau.

De fraude bij Olympus

De Olympus zaak neemt een nieuwe wending. De honderden miljoenen die verdwenen zijn aan investeringsadvies en de domme investeringen die erop volgden, zouden bedoeld zijn geweest om verliezen te dekken. Het verhaal is nog duister en details ontbreken maar het ontslag van een CEO die geen genoegen nam met de Japanse cultuur van verhullen en verzwijgen, gaat nog een hele lange staart krijgen.

7 november 2011

Vrouwen lastig vallen op de werkvloer: het mag weer!

Het was natuurlijk onvermijdelijk dat de partijdige scherpslijpers van de sexual harassment zaken rondom pizzaboer Cain een triviaal iets zouden maken. Dat radioterroristen als Limbaugh, Laura Ingraham, Ann Coulter en Glenn Beck een progressieve samenzwering zagen was te verwachten. Maar er is meer aan de hand en dat is verontrustend.

Sexual harassment wordt door veel mensen, veel Republikeinen maar in de tijd van Billy Clinton ook veel Democraten, gezien als een soort overdreven, uitgelokte manier om een schadevergoeding binnen te halen. Dat is verontrustend omdat horkerig gedrag, zoals dat van Clinton met zijn ondergeschikte Paula Jones (en wat mij betreft ook met zijn gewillige stagiaire) maar al te vaak voorkomt. Het bagatalisseren zoals veel Republikeinen en veel Amerikanen doen (het heeft Cain wel een duw in de peilingen opgeleverd maar vooral door zijn krukkige omgang ermee, het lastig vallen zelf schijnt weinig mensen zorgen te baren) werpt ons terug naar een situatie waarin je je de zogenaamd leuke opmerkingen en suggesties van de bazen maar moest laten welgevallen.

Je kunt zeggen: eigen schuld omdat juist die progressieve vrouwen Clinton er de kantjes vanaf lieten lopen. Nu krijgen ze de bal teruggespeeld: ach, als een conservatieve zwarte man dat doet, is het enkel een politiek spel om hem onderuit te halen. De slachtoffers zijn altijd dezelfden: de vrouwen die de beschuldiging durfden te uiten. Zij zijn in deze visie geen slachtoffer maar zakkenvullers. Retrogressie heet dat.

Laat Papandreou een voorbeeld zijn voor velen

Geniaal of gekkenwerk, Papandreou is exit. Verandert het iets voor Griekenland of voor Europa? Onwaarschijnlijk. De G20 is voorbij. Verandert het iets? Onwaarschijnlijk. De clown van Europa gaat deze week met pensioen. Verandert het iets? Nee.

Zijn eigen besluiteloosheid plaatst Europa in de beschamende positie dat ze de BRIC landen om hulp moet vragen. Nou ja, moet, is het verkeerde woord. Ze doet het, via het IMF van Lagarde, en het zou voldoende reden moeten zijn om alle regeringshoofden van EU landen naar huis te sturen. Twee jaar crisis, twee jaar niets.

De bom van Iran

Het is weer tijd voor de bom van Iran. Die bom, die komt er gewoon. Als u baas van Iran was, zou u het ook proberen. En u bent een stuk gezeglijker dan de bazen van Iran. En dus praat Israël weer over het bombarderen van de installaties in Iran, ook al haalt dat weinig of niets uit en zet het de regio in vuur en vlam. Wordt nog een leuke klus voor Obama in een verkiezingsjaar: meegezogen door zijn vervelende vriend Nethanyahu, een opgedrongen niet echte vriendschap, in een gevaarlijk beleid. Tijd voor meer rationele praat, volgend op de meer rationele analyses van Amerikaanse inlichtingenorganisaties. Die hebben al lang vastgesteld dat Iran gewoon die bom gaat krijgen. Daar zouden we ook eens over moeten praten. Nou ja, misschien moet Herman Cain niet meepraten. Hij denkt dat het belangrijk is om China, een van de kernmachten, van een atoombom af te houden.

De hypothekenberg

In zijn moedige poging om de laffe belangenbehartigers van de VVD wat verstand bij te brengen, heeft de nieuwe baas van de Nederlandse Bank de subsidie op de rente voor de rijken weer ter discussie gesteld. Wat hij in feite stelde en wat veel belangrijker is, is dat de hypotheeklasten van Nederlandse burgers inmiddels zo hoog zijn opgelopen dat het gevaarlijk is geworden. Het komt al dichterbij. Afrekening volgt.

5 november 2011

Het boek van Suskind over Obama

Toevallig besprak Guus Valk, de correspondent van de NRC in de VS, gisteren ook het boek dat ik die dag eindelijk wist door te worstelen: Confidence Man, Wall Street, Washington, and the Education of a President door Ron Suskind. Valk was enthousiaster dan ik, maar ik gaf de clou al weg met mijn geworstel. Ik vond het een moeilijk boek om door te komen. Suskind is een ervaren schrijver maar hij wist me niet mee te slepen. Misschien heb ik genoeg van het doolhof van financiële middelen en Washingtonse machinaties.

Maar toch, een paar belangrijke conclusies uit het boek, dan hoeft u het zelf niet te lezen. Obama was een onervaren manager, zijn beste karaktereigenschappen zoals openstaan voor andere meningen, luisteren en afwegen, leidden niet per se tot daadkrachtige en moedige besluiten. Hij liet zich al snel inpakken door de verkeerde adviseurs die hij koost en door zijn eigen idee dat er compromissen mogelijk waren in het Washington anno nu - dat hij bankiers vertrouwt te doen wat goed is voor de samenleving is ook lastig.

Die verkeerde adviseurs: Obama nam de kluit van Clinton weer over, aangevuld met vrienden uit Chicago. Dubbel fout. Hij wist en werd gewaarschuwd dat je je vrienden niet moet meebrengen naar Washington. Hij wist en werd gewaarschuwd dat Lawrence Summers een onuitstaanbare zelfingenomen man is die alles om zich heen doodmaakt. Dat Timothy Geither, nu minister van Financiën, de loopjongen was geweest van Rubin en Summer, de Clinton ministers, en als FED baas in New York veel te dicht bij het bankwereldje stond. Obama koos van Rahm Emanuel als politieke macher, als oliemannetjes. Te arrogant, te ongemanierd. Al deze mannen creeërden blijkbaar een frat boy sfeer in het Witte Huis die door de benoemde vrouwen (Christina Romer bij economie en veel anderen) als bijzonder onvriendelijk werd ervaren. Ik heb Summers' problemen als Harvard baas, toen het ook over zijn vermeende vrouwonvriendelijkheid ging, altijd met een zak zout genomen. Maar eerlijk is eerlijk, hij is een hork. Volgens Suskind zou Geither geweigerd hebben een Obama opdracht uit te voeren: Citi Bank kopje onder laten gaan. Ik vond de bewijsvoering so so.

Dit was het team waarmee Obama de strijd in ging. Paul Volcker, Paul Krueger en anderen met wier namen ik u niet lastig val, hadden een ander, veel interessanter team kunnen vormen. En er is altijd een hick up die onvoorstelbaar veel gevolgen heeft. In Obama's geval was dat het wegvallen van zijn mentor, ex senator Tom Daschle, die als onnozele politicus na zijn senaatscarrière even grof geld had verdiend en daar belastingproblemen aan over hield. Daschle had Obama bij de hand kunnen nemen. Zijn wegvallen was desastreus.

Maar daarmee weten we al iets over Obama en zijn onervarenheid. Die werd niet of in elk geval niet voldoende gecompenseerd door zijn onmiskenbare intellect. Het resultaat was twee jaar van drift en polarisatie en een gemiste kans om Amerika te hervormen. Obama krijgt wel een tweede termijn, want juist die 'opleiding tot president' is wat Obama in zijn tweede termijn veel beter zal maken dan hij tot nu toe was. Hopen we.

Suskind schrijft het allemaal op als 'fly on the wall' en op basis van talloze interviews, maar het boek kwam voor mij niet tot leven. De conclusies wel. Wie wil weten waarom Obama niet gelukkig kan zijn met zijn prestaties tot nu toe, kan Suskind doorworstelen. Misschien is het verstandiger de vele artikelen rondom het boek te lezen en vast te houden dat Summers de kwaaie pier is (althans in deze versie van Suskind, maar net als bij Bob Woodward, weet je bij zo'n kwaaie pier altijd dat de tegenstanders de belangrijkste bronnen waren).

De columnistenplaag

De ombudsman van de NRC buigt zich over het aantal columnisten in de krant. Zijn optelsom laat zien dat de doelstelling van de hoofdredacteur om de wildgroei van dit Nederlandse fenomeen terug te dringen, enkel heeft geleid tot meer scribenten. Elsbeth Etty vervangen door Paul Scheffer? De verfoeide 'wisselcolumn' met praten voor eigen parochie? Dirk-Jan Eppink? Wat heb je er aan? Redacteuren met columns, zoals Jensma, Eijsvogel, Roodnat en, ik meen dat zij ook redacteuren zijn, Schinkel en Tamminga? Ze moeten gewoon hun werk doen als redacteuren. Meestal hebben ze weinig toe te voegen om de geest te slijpen.

De hoofdredacteur is de draad verloren. Hij had gewoon moeten snijden in de columnisten. In plaats daarvan had hij een oude stiel moeten terughalen: het op uitnodiging laten schrijven van opiniestukken (en daar ook voor betalen). Wat is er nu beter dan een hoofdredacteur opinie te laten vragen aan een dwars denker om over een actueel onderwerp wat interessants te schrijven? Sweder van Wijnbergen doet dat gelukkig gewoon op eigen gelegenheid maar er zijn veel meer voorbeelden van academici die interessant kunnen worden ingezet. Nu wordt de bak met ingezonden stukken omgekeerd en hopen ze maar dat er wat in zit - een boekenbon is nu niet direct de manier om mensen veel tijd aan schrijven te laten besteden.

Ik heb het al vaker gezegd, de NYT en vooral de FT hebben opinieschrijvers, niet columnisten, die op regelmatige basis de meest fascinerende stukken leveren. Ik denk aan Martin Wolfe, Philip Stevens, Gideon Rachman, allemaal FT (en die krant heeft er heel veel) en bij de NYT aan David Brooks (hoewel die de weg wat kwijt is sinds hij te veel sociaal psycho boeken leest), Richard Cohen, Thomas Friedman (een onuitstaanbare schrijver maar soms wel uitdagend) en Maureen Dowd. Waarom zou dat in Nederland niet kunnen en waarom wel al die half time krabbelaars? Bas Heijne is een stuk minder interessant geworden nu hij iedere week mag optreden. Scheffer als columnist lijkt me minder interessant dan een groot opiniestuk van zijn hand waarin hij nu eens vertelt wat er terecht gekomen is van zijn voorspellingen in Het Multiculturele Drama.

Nederland blijft een dorp en daarbij horen blijkbaar columnisten.

Teeven en het Opstelten populisme

Meteen een kanttekening: Jensma had vandaag een mooi verhaal over het selectief winkelen van staatssecretaris Teeven in een rapport over hoe burgers denken over straffen. Volgens Teeven willen ze harder straffen en minder taakstraffen. Jensma leest in het rapport of het omgekeerde of een veel gecompliceerder beeld. Teeven riep maar wat, iets dat in zijn kraam te pas kwam. De media, gewend aan twitter opdrachten van de Grote Leider, nam het voetstoots over en dat is veel zorgwekkender dan het geshop van Teeven - van hem verwacht je niet anders.

Maar Jensma schrijft het toch mooi op in zijn column? Nou nee, ik vind dat dit gewoon redactiewerk had moeten zijn. De krant maakt nu een rare spagaat door op de voorpagina dit nieuws te melden en te verwijzen naar de column. Het had gewoon basismateriaal moeten zijn op pagina 3 of 5. Niet voer voor een columnist.

Ook het stuk van Baudet met drie voorstellen voor een andere partijpolitiek systeem om zielige 'dissidenten' zoals die twee flapdrollen van het CDA een kansje te geven een eigen mandaat te claimen, was interessant. Maar het had gewoon een opiniestuk kunnen en moeten zijn.

Geniaal of slim gedraaid?

Veel gepraat over de vraag of Papandreou slim was of van een slecht plan alsnog een half succes maakte. Veel politiek komt zo tot stand. Hij zal wel vertrekken om plaats te maken voor die omvangrijke minister naast hem. Dat zal de EU fijn vinden. Of de Grieken daarmee meer vertrouwen in de toekomst kunnen hebben, blijft een open vraag. Papandreou is uitgeregeerd, moe. Je ziet het aan de man. Ik kan me voorstellen dat hij de deur met een glimlach achter zich sluit.

4 november 2011

Barack, luister naar Elisabeth Warren

De kandidaat voor de senaat in Massachusetts, Elisabeth Warren, was Obama's oorspronkelijke kandidaat voor het consumenten bechermingsbureau. De Republikeinen wisten die benoeming te torpederen (en Obama deed weinig om te helpen). Warren heeft nu een mooie verdediging gegeven van belastingen als financiering van publieke goederen waar iedereen van profiteert, vooral degene die ermee heel veel meer geld verdient. Dit is een verhaal dat door Obama gehouden zou moeten zijn. Het eerste deel had hij meteen in 2009 moeten houden (wie de tekorten heeft veroorzaakt) en het tweede deel zou een onderdeel moeten zijn van Obama's permanente campagne. Een politieke ster wordt geboren, daar in Massachusetts, let op.

FDR herkozen, 75 jaar geleden

Vijfenzeventig jaar geleden werd Franklin Roosevelt voor het eerst herkozen, in een landslide. FDR had de crisis nog niet opgelost, alleen de hoop teruggegeven dat er een oplossing in zicht was. In 1937 zou hij gaan bezuinigen en daarmee wat er resteerde verergeren (luistert u, premier Rutte?). Maar op die novemberdag kon Alf Landon, de keurige maar oninspirerende gouverneur van Kansas, hem niet bijbenen in de stemlokalen. Zou Romney de Landon van 2012 worden? Het zou veronderstellen dat Obama de FDR van nu is.

Zo goed is hij nog niet. Obama lijkt wel een beetje op zijn grote voorbeeld uit Illinois, Abraham Lincoln. Die sukkelde ook vier jaar lang van probleem naar probleem, maar hield steeds de grote lijn in de gaten en bleef optimistisch en vastbesloten. Ook Lincoln dreigde, zelfs nog in 1864, niet te worden herkozen maar won uiteindelijk. Obama is geen Lincoln maar de les is duidelijk: geef de moed niet op dat een verstandig verhaal uiteindelijk toch doordringt.

Papandreou boekt succes

Papandreou speelde scherp en won de steun van de oppositie, de labbekakken die tien jaar lang logen en bedrogen maar nu Papandreou probeerden te laten struikelen. De afgelopen weken probeerde de Nea Democratia steeds maar weer om verantwoordelijkheid te ontlopen. Door Papandreous'referendum dreiging zijn ze nu mede verantwoordelijk. Het is een van de uitkomsten die de Griekse premier gewenst moet hebben, of zelfs nodig had, om te kunnen overleven. Dat de rest van Europa in de zenuwkramp schoot geeft al aan hoe zwak de basis is van de deal die vorige week is gesloten.

Is Griekenland nog steeds niet beter af met een faillissement? Als ik Griek was zou ik daar eigenlijk wel meer voor voelen. Het lastige probleempje van de Griekse banken is eigenlijk het enige dat tot aarzeling leidt. Moeten alle landen terug naar hun munt en naar een vorm van protectionisme, zoals de Franse econoom gisteren in de NRC betoogde? Het is zijn recept om de geglobaliseerde kapitaalstromen aan banden te leggen. Alleen bleek nergens hoe protectionisme dat doet. Je kunt het met hem eens zijn dat we elke grip op die kapitaalstromen hebben verloren, maar zijn verhaal bood daarvoor geen oplossing.

Het Amerikaanse systeem van verkiezingen werkt

Herman Cain is toast. Ik heb het al vaker betoogd: het Amerikaanse systeem van de eindeloze campagne, de reeks van voorverkiezingen, het hele verkiezingscircus, is een aardige test om te kijken of je niet totaal ongeschikt bent voor het ambt. Of je geschikt bent, dat is een ander verhaal. Bush slipte erdoor in zijn algehele ongeschiktheid en we hadden niet kunnen weten dat Obama's managementvaardigheden te wensen overlieten (en wisten ook niet of Hillary daar wat van kon).

Cain valt niet over de aanklachten van sexual harassment maar omdat hij niet thuishoort in de eredivisie van de Amerikaanse politiek. Hij was een opportunistische promotor van eigen belangen maar kon toen hij per ongeluk doorbrak, niet de verleiding weerstaan om zichzelf serieus te nemen. Nu is de lol er af.

Cain heeft de aanklachten de publiciteit er omheen slecht behandeld. Hij liet wat minder aantrekkelijke kanten van zijn be happy persoon zien. Maar hij was nooit een serieuze kandidaat. Hij heeft geen programma. Zijn 9-9-9 gimmick was niet meer dan dat. Buitenland wist hij niets van. Cain was een empty suit. Hij heeft geprofiteerd van de golf die hem optilde, nu die is gekeerd wordt hij het slachtoffer. Niet getreurd, hij wordt er alleen maar rijker van. Tot voor vier weken dacht hij nooit over het presidentschap, nu ook niet meer. Maar die kleine bubble ertussenin zal hem een onaangenaam gevoel bezorgen.

We spreken af dat het probleem niet bestaat

En ja hoor, daar is hij weer: de hypotheekrente aftrek, de subsidie voor de hogere inkomens. De VVD en de Grote Leider zijn ondertussen nog de enigen die er niet over willen praten, ieder ander wil er vanaf. Het zal ze nog een keer opbreken maar nu nog niet. Het CDA loopt keurig in de pas: afgesproken dat we er niet praten. Dat is de oplossing voor de echt grote problemen die Rutte/Wilders ontmoet: we spreken af er niet over te praten. Tot de laatste zetel is verdwenen.

Puntje van de ijsberg

Frauderend hoogleraar Stapel zal niet de enige zijn in Nederland die door gebrek aan controle er de kantjes vanaf loopt. Daarom alleen al is het goed om het hele mechanisme van promoties en onderzoek goed te onderzoeken. Het is geen Nederlands verschijnsel. In Duitsland zagen we een minister van Defensie en een Europarlementariër aftreden omdat ze hele stukken promotie onderzoek van Wikipedia hadden overgeschreven. Nog los van de knulligheid, blijkt er dus helemaal geen controle te zijn op proefschriften. Ze kunnen niet de enigen zijn die de boel bij elkaar liegen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors