31 oktober 2010 - 11 november 2010
Like ons op Facebook

31 oktober 2010 - 11 november 2010

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

11 november 2010

Ons geacht kamerlid

Ik gun de Partij van het Verbieden, georganiseerd door de Grote Leider, alle ellende die hem maar kan overkomen. Hero, de kopstoter en nu kamerlid Lucassen, blijkbaar de terreur van de buurt en naar blijkt ook veroordeeld wegens ontucht. Het blijft een interessant fenomeen dat de mensen die de hardste lijn voorstaan over een bepaald onderwerp, vaak zelf op het randje daarvan opereren. Alsof ze zichzelf willen beschermen door strenge regels te propageren. Geldt voor dominees in de VS die homo zijn of de prostituees bezoeken, geldt voor die pedobestrijder een paar weken geleden en nu voor ons vriendelijke kamerlid.

Hoogst persoonlijk door de Grote Leider geselecteerd en dus helemaal zijn verantwoordelijkheid. Benieuwd wat er mee gebeurd. Kamerleden hebben een eigen mandaat, maar het zou me niet verwonderen als Wilders ze had gevraagd een soort contract met hem te tekenen - geheel ongrondwettelijk en dus niet te handhaven. Zou leuk zijn als Lucassen een eenmans fractie begon. Of zou hij straks, als mislukt kamerlid, jarenlang ondersteuning gaan vangen? Er zijn geen leuke opties voor Wilders. En ook niet voor ons. Want het kamerlidmaatschap mag een individueel mandaat zijn, even vrolijk wordt de volgende op de naar willekeur van de Grote Leider opgestelde lijst weer de opvolger.

Je vraagt je ondertussen af hoe zo'n man gefunctioneerd heeft, het afgelopen half jaar. Altijd bang dat het ontdekt zou worden. Altijd zenuwachtig over zijn schouder kijkend. En dan die blik van gevangen in het kruisvuur gisteren toen de televisie hem om commentaar vroeg en gewoon vroeg, is het waar?En ja, flauw om op uiterlijk af te gaan, maar met zijn Mussolini kapsel, zwarte overhemd, zwarte dus en grijs pak (de meest afgedrukte foto) doet hij toch echt denken aan ...

We hebben het laatste hoofdstuk nog niet gezien.

Schadenfreude

Dat laatste hoofdstuk geldt natuurlijk ook voor die kwezel van een Leers. Enige klamheimliche Schadenfreude over hoe hij door Wilders in de tang genomen wordt kan ik niet ontkennen. Schreef Leers niet een pamflet tegen Wilders? Voordat hij op audiëntie ging om zijn toestemming te krijgen minister te worden? Ook hier verdient het slachtoffer alles wat hem overkomt. Sorry hoor, ik ben niet haatdragend maar sommige mensen verdienen wat ze krijgen.

Two times uh and you're out

In de auto hoorde ik PvdA kamerlid Sharon Dijksma een verhaaltje houden over het waarom van two times and you're out voor scooterbezitters. Het was een plaatsvervangend beschamende aaneenschakeling van uhs' en uhs'. Treurig stemmend. Ook de maatregel trouwens.

7 november 2010

Mevrouw Verdonk en debat: dat wordt nooit wat

Ik deed gisteravond mee met het Lagerhuis. Was wel leuk, vooral omdat het stomme geblaat van Rita Verdonk en een aantal andere schreeuwlelijken die bij integratie meteen over taal en kut jongens beginnen te ratelen wat weerwoord kreeg. Verdonk verwoordde perfect de domheid van het allochtone jongerenverhaal, zij het op een onbeschofte en harteloze manier. Tegenover haar stond een keurige Marokkaans Nederlandse jongen argumenten aan te voeren. En wat zei de koningin der holle vaten? Pas maar op, zo meteen komt hij op me af. Jazeker, alle Marokkanen zijn lopende kruitvaten die Rita willen aanvallen. Het was een directe en persoonlijke beleidiging van de jongen tegenover haar. En dat mens zeurt over een hand geven? Ze realiseerde zich hoe stupide haar opmerking was en stak snel haar hand uit, maar de schade was al gedaan. Ze had geen verhaal. Ze tamboereerde op ongefilterde angst. Frits Huffnagel, VVD baasje in Den Haag, voegde er een ongenuanceerd commentaar aan toe.

Het eindigde beter dan het begon. Aanvankelijk liet Witteman de discussie iets te lang uit de hand lopen over deze zeer beperkte onderwerpen (noem integratie en jazeker, de marokkaanse jongens vliegen je om de oren), maar het werd beter. De cijfers liegen niet, maar daar hebben de angst zaaiers geen boodschap aan. Huffnagel wilde niet op de VU gaan kijken waar veel allochtonen studeren. Hij was er al eens geweest (zou hij er echt afgestudeerd zijn?) en hij wist het al. Ik moest maar eens bij hem op straat komen kijken.
Enfin, voor mij was het eindelijk eens een gelegenheid om de positieve kant van het verhaal te benadrukken en en passant te laten zien dat de critici alleen maar slap kortzichtig zeuren en over zeer beperkte onderwerpen. Het Lagerhuis is een mooie formule, leuke televisie maar het nadeel is dat luidkleppen als Huffnagel en die dikke Haginees die nog steeds kan shockeren door dommigheden te debiteren als dat hij Maxima een lekker wijf vindt, de boventoon voeren. Het is natuurlijk niet echt debat want dan moet je op elkaars argumenten in gaan. Dat gebeurde niet echt.

Het mooiste voorbeeld daarvan was Robin Linschoten die door Marcel van Dam na een verder slap betoog van Van Dam, werd aangesproken met de eenvoudige vraag: staat er iets in de regeringsverklaring dat u iets gaat kosten? Linschoten weigerde te antwoorden want kon niet antwoorden. Het debatje deed er niet toe. Hij ging af. Leuk.

6 november 2010

WIlders is geen fascist en Riemen kraamt onzin uit

Ik had Nieuwsuur vorige week gemist dus ik lees nu pas de argumenten die de zich cultuurfilosoof noemende activist Rob Riemen gebruikt om Wilders een fascist te noemen. Eigenlijk zijn het geen argumenten. Hij stelt eenvoudig dat fascist een handig scheldwoord is tegen een rechtse politicus en hij deelt die eenvoud van geest met veel uiterst linkse lui die van alles en nog wat fascistisch noemen. Als rechts Obama een socialist mag noemen, waarom dan niet Wilders een fascist? Het is van een treurig stemmende domheid.

Riemen heeft van alles op te merken. Over de twittercultuur van Wilders die hem in staat stelt de media naar believen te gebruiken. Over de terreur van kijkcijfers. Over de machtszucht van Wilders (ik heb het eerder narcisme genoemd want het gaat meer om erkenning, 'respect' dan om macht. Over de vrijheid die onderknuppel Bosma krijgt om zijn even onzinnige praatjes te verkopen. Allemaal waar.

Maar Riemen valt genadeloos door de mand als hij moet uitleggen wat Wilders met fascisme heeft te maken. Hij kan het niet definiëren, geeft hij toe, dat fascisme. Er zou geen idee achter zitten. Misschien moet hij eens een paar boeken lezen. Natuurlijk is het wel te definiëren en zijn er omstandigheden die aan de betiteling fascisme voldoen. Maar dan moet hij toegeven dat het op Wilders niet van toepassing is. Liever definieert hij niet en roept hij maar wat.

Want, zeg ik, Wilders is een haatzaaier, een samenlevingsverrader, een narcist en een opportunist, en zijn kiezers zijn veel meer anti establishment of gefrustreerde lui uit de generatielanden dan moslimhaters, maar fascisme? Nee, daar heeft het weinig mee te maken. Door te overdrijven maakt Riemen het moeilijker om de ideeën en methoden van Wilders te bestrijden. En schelden maakt het voor hem alleen maar gemakkelijker om het slachtoffer uit te hangen. Noem Riemen een niet zo slimme aandachtzoeker, dan begrijpen we wat er gebeurt.

Nou hoort u het ook eens van een ander

Elders in de NRC een artikel van Ewald Engelen die, net als ik in mijn Hoezo mislukt?, betoogt dat het behoorlijk goed gaat met de integratie. Helaas is de titel minder geslaagd. Die tamboureert enkel op ons eigen (economisch) voordeel bij meer ondernemende immgiranten. Dat is ook zo, maar het heeft niets met voordeel te maken om vast te stellen dat het met de tweede en derde generatie gewoon prima gaat omdat ze in de cijfers die er toe doen steeds meer op het gemiddelde van Nederland gaan lijken. Dat is geen assimilatie (althans niet in de kortzichtige definitie die critici daarvan vaak gaven). Dat is de werkelijkheid. Nederland verandert door immigranten en hun kinderen, zij veranderen door Nederland. Integratie heet dat.

Het midden en D66. Bekend verhaal. Bekende afloop?

Volgens de kranten vandaag gaan Groen Links en PvdA samenwerken. D66 zou aarzelen want het denkt zijn positie in het midden te kunnen uitbuiten en teveel opknopen aan links zou 'echte liberalen' niet kunnen weglokken van de VVD. Het is het sentiment van een partij die denkt dat ze terug is. Ik weet niet of dat zo is. Echte liberalen zijn te vinden in Groen Links, ook in de PvdA, in de VVD en vroeger in het CDA. Een samenwerking tussen D66 en Groen Links had voor de hand gelegen, ondanks de heel verschillende partijculturen.

Ik denk dat het er niet van komt. Dit soort allianties vindt alleen plaats als de nood hoog is. Er was ruimte voor een echte liberale partij in 2006, na de desastreuze verkiezingen voor D66. Nu niet meer. Het establishment van de partij heeft het stevig in de hand. Pechtold en Schouw en andere van Mierlo adepten, runnen het Haagse. En nu hebben de als altijd weinig avontuurlijke leden ook voor Roger van Boxtel gekozen als lijsttrekker voor de Eerste Kamer. Jammer, zo zitten al die bekende gezichten die mede verantwoordelijk waren voor de ondergang weer op beschermde plekken. De nieuwigheid is ver te zoeken.

Zijn ze echt liberaal, daar bij D66? Valt wel tegen, vind ik. Maar ja, ook bij andere partijen is het liberalisme vaak ver te zoeken, zeker bij de VVD. Ik weet niet of zo'n hechte samenwerking tussen PvdA en Groen Links wel verstandig is. Het bevriest de verhoudingen. Zo kan de VVD nooit meer over links van het midden, CDA idem dito. Lijkt me niet zo verstandig. Daarmee wordt het links of rechts kiezen. Dat willen kiezers niet.

Zou dat voor D66 dan toch de opening bieden? Ik ben er sceptisch over. Al minstens drie keer is de partij door een leider die de partij personalistisch inrichtte naar de winst en vervolgens naar het verlies gevoerd. Ik heb niet de indruk dat D66 zoals het zich nu manifesteert, met Van Boxtel als ouwe lul (excusez le mot), en met nog steeds een ongezonde heiligenverering van Van Mierlo, fundamenteel veranderd is.

5 november 2010

Queen Elizabeth of Titanic?

Je zou denken dat QE2 een ocean liner is, een groot schip. Maar nee, het het Quantitative Easing, het programma van de FED, de Amerikaanse nationale bank om 600 miljard dollar in de economie te pompen. Het idee is om de economie te stimuleren nu het onmogelijk is om de rente, die al extreem laag is, nog verder te verlagen. Het voorkomt iets waar de FED bang voor is, namelijk Japanse stijl deflatie, door eigenlijk inflatie te stimuleren. Als dat klinkt als een risicovolle operatie waarover je gemakkelijk de controle verliest, dan klopt dat. Daarover maken veel mensen zich zorgen (en niet alleen gold bugs die de wereldeconomie zouden willen inkrimpen door terug te gaan naar de goudstandaard).

Het leidt tot een devaluatie van de dollar. Dat maakt de schulden die de VS in het buitenland heeft, China vooral, minder waard. Het betekent dat de kapitaalmarkten ook meer geld krijgen. De grote vraag is of het consumptie stimuleert. De vraag is of iets consumptie stimuleert onder de huidige onzekere omstandigheden. De VS leefde decennia lang op krediet, de burgers vooral, en ze passen nu wel op om nog verder in de schulden te gaan. Het is een gevaarlijk beleid dat de FED nu voert. Een experiment dat beter met fiscaal beleid was ondernomen. Daarvoor is in het huidige klimaat geen ruimte.

Bang for your buck

Het gaat goed met Wall Street. Dikke winsten, dikke bonussen en er worden weer mensen ingehuurd. Ze hebben hun bijna dood ervaring van 2007/2008 overleefd. Met dank aan de belastingbetaler die hen hielp toen ze het zelf niet konden. Met dank aan Obama. De bankiers hebben een andere agenda. Ze willen geen regulering en lopen te hoop tegen de regering Obama. De nieuw verworven gelden werden ruim ingezet in de afgelopen verkiezingscampagne. Om Republikeinen te helpen die de regulering weer ongedaan gaan maken. Het is ondankbaar werk, het redden van de wereld.

Twee jaar geleden was het niet alleen maar Obama manie die mensen voor hem deed kiezen. Het was ook het vertrouwen dat hij zou doen wat nodig was, ook als dat pijn deed. Obama deed het. De financiële wereld overleefde. GM en Chrysler overleefden en leveren straks zelfs winst op voor de overheid. Obama zal moeten leven met het oordeel van de geschiedenis. De Republikeinen en hun vaste en trouwe achterban (niet zo wispelturig als Sarah's theekransje) in de zakenwereld weten wat ze aan elkaar hebben. Het blijft een bizar fenomeen. De partij van het volk, populisme ten top, die de belangen dient van degenen die hen met miljoenen ondersteunen. En het volk die dat goedkeurt. Lastig.

En het eerste dat de Republikeinen zullen doen is Obama dwingen de Bush belastingverlaging voor de rijken in stand te houden. Stimulans voor de economie? Reken er maar niet op. Wel een gat van 700 miljoen in de begroting.

Uh, cijfers van het Congressional Budget Office: in 1990 was het aandeel van de rijkste 1 procent in de totale Amerikaanse inkomens 12 procent. In 2007 was dat 19 procent. Gemeten in 2007 dollars steeg het inkomen van die 1 procent van 80.000 dollar per jaar tot 1,8 miljoen per jaar. Geen wonder dat de burgers boos zijn .... en de Republikeinen steunen. Ik mis ergens iets, vrees ik.

Democratische senaat nu op 53 zetels

In Washington State heeft Pat Murray de senaatszetel voor de Democraten behouden. Oostkust en Westkust zijn nu Democratisch, Midwest en Zuiden Republikeins. De enige open zetel is nog Alaska waar gezien het aantal write ins, Lisa Murkowski waarschijnlijk wordt herkozen.

4 november 2010

Rabbae en Groen Links verdienen elkaar

Mohammed Rabbae kan inderdaad maar beter zijn Groen Links lidmaatschap opzeggen. Hoewel, hij zou zich wel thuis moeten voelen bij de partij die met de anti-anti-islamiserings motie vorige week zichzelf in de voet schoot (door daarmee te onderstrepen dat islamisering een feit is. De PVV wreef zich in de knuistjes). Rabbae is daar ook goed in. Hij gaf Wilders het platform van een proces door zijn ondoordachte aanklacht. Bij nader inzien, misschien verdienen de twee elkaar.

Het is jammer dat Halsema al twitterend meegaat in dit gedoe (en sowieso dat ze twitter als press release middel gebruikt - Wilders die zo de media bewerkt is wel voldoende).

De kleren van de keizer

Heibel in de PVV. Altijd leuk. Vorige week was het een dapper kamerlid die luidkeels een programmapunt van de PVV verkondigde (ik ben weer vergeten welk kamerlid en welk punt) maar later op de dag alles weer moest inslikken. Orders van de Grote Leider. Het paste niet in het regeerakkoord. Deze week is het Hero Brinkman weer die de strijd aangaat met de anti-democratische partijideoloog Bosman.

Het is een genot om te zien. Natuurlijk heeft Brinkman gelijk dat Wilders geen ministers wilde als ongeleide projectielen waarover hij geen macht meer kon uitoefenen. Wat Brinkman er niet bij zegt is dat de PVV daarvoor ook niet de mensen had, maar dat terzijde. Brinkman heeft zijn eigen mandaat als afgevaardigde, zelfs met behoorlijk wat voorkeurstemmen. Reken er dus maar op dat hij zich vier jaar gaat amuseren met dit soort gepor in het PVV potje.
Brinkman roept in feite dat de keizer geen kleren heeft. Het is altijd leuk om dat ook van binnenuit te horen.

Brinkman roept in feite dat de keizer geen kleren heeft. Dat wisten we al maar het is amusant om dat ook van binnenuit te horen.

De Tea Party kwam dinsdag aan zijn niet betreurde einde

Er wordt een hoop na-geanalyseerd over de uitslagen van dinsdag. Vooral speculatief. We'll see. Wat je wel kunt vaststellen is dat de kiezer geweldig ontevreden is, althans de kiezer die de moeite heeft genomen te stemmen. Dit zijn de kiezers die in 2006 de Republikeinen voor de broek gaven, in 2008 Obama en een Democratisch Congres verwelkomden en in 2010 hem en de Democraten weer afserveerden.

Je kunt er veel over zeggen maar laat ik me beperken tot de vaststelling dat de kiezer permanent ongelukkig is en steeds maar weer iemand daarvoor verantwoordelijk wil houden. Wie daarop het beste weet in te spelen - en dat is meestal natuurlijk de oppositie - wint de volgende ronde. En verliest hem daarna weer. Laten we ons dus voorbereiden op stagnatie, niets doen, verwijten over en weer, en pogingen om zich voor 2012 in de slachtofferrol te positioneren. Tenzij er iemand opstaat die werkelijk probeert moeilijke zaken uit te leggen en echt keuzes voorlegt die serieus zijn. De enige die daarvoor in aanmerking komt is Barack Obama. Dat is prima want hij moet het ook zijn die een verlenging van zijn presidentschap in 2012 geloofwaardig moet maken.

De Tea Party is ondertussen een overschat fenomeen. Ze hebben twee echte favorieten gekozen weten te krijgen, in Florida en in Kentucky. Maar dat waren beide staten die toch al Republikeins zouden gaan. Netto winst = nul. Met enige fantasie is ook Wisconsin waar de meest liberale senator, Russ Feingold, ten onder ging, tot de Thee adepten te rekenen. Maar Feingold had in dit klimaat ook van andere Republikeinen verloren. De Sarah Palin kant van het Tea Party fenomeen, te onderscheiden van ideologische liberariërs zoals Rand Paul in Kentucky, heeft ondertussen ervoor gezorgd dat de Republikeinen niet een meerderheid konden halen.

Reken maar mee. Ze hebben door het naar voren schuiven van incompetente, domme of radicale kandidaten (vaak alle drie) vier zetels verloren laten gaan die anders waarschijnlijk Republikeinse gegaan zouden zijn. Harry Reid in Nevada, de Democratische meerderheidsleider die zeer kwetsbaar was, is de belangrijkste. Sharron Angle was een radicale nut case die zelfs voor Nevada begrippen niet geloofwaardig was. En Nevada kiezers zijn extra boos omdat ze de afgelopen twintig jaar in een fantasiewereld hebben geleefd die van het gokcentrum in de woestijn een soort paradijs op aarde maakte. Suburb na suburb werd uit de grond gestampt en ja, nu staan die huizen allemaal leeg of te koop en is de waarde ervan ver onder de hypotheekschuld gezakt. De banen zijn illusoir gebleken. Moeilijk om medelijden mee te hebben. Een casino economie is nu eenmaal een casino economie. Hoe dat ook zij, Reid won uiteindelijk overtuigend.

In Delaware vond de meest stupide Tea Party activiteit plaats. Het leek erop als de zetel van Joe Biden, nu vice-president, zou gaan naar een Republikein. Een betrouwbaar Republikeins congreslid was in de markt. Bij de voorverkiezingen werd hij echter verslagen door een Tea Party kandidaat, de inmiddels fameuze Christine O'Donnell. De laatste was een activiste voor een anti-masturbatie groepje, sloeg fenomenale onzin uit en erkende vrolijk lachend dat ze in haar jonge jaren een zelfverklaarde 'heks' was geweest. Wat dat laatste ook mocht betekenen, het was onverantwoord om zoveel domheid naar de Senaat te sturen en dus kozen de kiezers voor een Democraat.

In Colorado was Democratische senator Bennett kwetsbaar. Hij was net benoemd als opvolger van Ken Salazar, nu minister van Binnenlandse Zaken. Zijn uitdager, Ken Buck was zo dom om de Tea Party retoriek over te nemen en populistische onzin uit te slaan. Het deed hem alleen maar schade, vooral in de regio rondom Boulder, waar de universiteit staat en waar de kiezers daarvan niets moeten hebben. Opnieuw een zekere zetel voor de Republikeinen naar de Democraten.

De vierde blamage voor de theekrans lieden is een echte zeperd, Alaska, de achtertuin van Sarah Palin. Uit persoonlijke animositeit toverde Palin daar ene Joe Miller uit haar hoge hoed omdat ze de Republikeinse senator Lisa Murkowski niet kon uitstaan - dateert uit de tijd de Palin een kleine politica in Alaska was. De Murkowski's, vader en dochter, runden de senaatszetel alsof hij familie eigendom was en dat zat Palin niet lekker. Maar Miller bleek niet al te slim, ongeveer van het niveau Palin. Hij liet tijdens een van zijn bijeenkomsten een reporter in de boeien slaan door een paar potige ordebewaarders die hij had meegenomen. De reporter had lastige vragen gesteld. Verder bleek Miller het niet zo nauw te nemen met de regels in politieke ambten (een eigenschap die hij ook deelt met Palin). Voor de Republikeinen is het een gelukje dat de kiezers ook nog een write in konden doen voor Murkowski - en ook nog een gelukje dat er weinig mensen wonen in Alaska, zodat dit niet uitloopt op een puinhoop van Florida 2000 proporties. Dus blijft Murkowski zitten. Maar reken het wel als een blamage van de Tea Party.

Tel het op en trek het af en in elk geval in de Senaat is de invloed van het Theekransje minimaal. Rand Paul zal zich snel losmaken van de bizarre kantjes van de partij en zijn eigen bizarre anti-overheids libertarian agenda uitzetten. Marc Rubio, een coming man op nationaal niveau, zal aan de weg gaan timmeren en dat doe je niet als luidruchtige radicaal. Jim DeMint, de Republikeinse senator van South Carolina, heeft de Tea Party gebruikt om de tent op te schudden. Dat is gelukt maar de vraag is of DeMint en zijn evangelisch, zuidelijk soort conservatisme daar beter van wordt. Gewone, traditionele Republikeinen hebben de overhand en het zal campagne leider DeMint niet in dank worden afgenomen dat hij drie zekere zetels kwijtraakte.

Het is waar dat de Tea Party in het Huis van Afgevaardigden nu een groepje van een man of 25 tot zijn achterban mag rekenen. Niet voldoende om veel invloed uit te oefenen. Wel kunnen ze claimen dat ze voor deze land slide hebben gezorgd. Maar geleidelijk aan zal het verhaal worden dat het vooral een anti-Democraten stem was in 2010 en niet een pro-Republikeinen stem. En dat het Theekransje van Sarah Palin een belangrijke publicitaire rol speelde maar niet veel meer dan dat. De Amerikaanse politiek is niet veranderd. Sarah Palin kan op basis van deze golf niet erg optimistisch zijn dat ze in 2012 serieus aan de presidentsverkiezingen deel zou kunnen nemen. Maar ook al weet ze weinig, Palin is niet dom. Ze verdient miljoenen als spreekster en Fox News praathoofd. Waarom de zeepbel doorprikken?

De Tea Party kwam gisteren aan zijn einde. Met dank aan de Tea Party.

3 november 2010

Uithuilen en opnieuw beginnen

Zo, dat is duidelijk. Verdeeld regeren in Washington. Het kan verdere stagnatie betekenen, of nog meer onbetamelijk gescheld, of samenwerken. Met minstens twee Tea Party zetels, Marc Rubio uit Florida en Rand Paul uit Kentucky (Paul is een onversneden libertarian, dat is andere koek dan Sarah Palins gekakel) is het succes voor Sarah's theekransje beperkt. In Delaware kostte de Tea Party de Republikeinen een zetel. Alaska hangt nog maar daar wordt het of een Sarah Republikein of een gewone Republikein.

Belangrijkste nieuws was Harry Reid in Nevada. Hij overleefde en blijft meerderheidsleider (mag je aannemen). Nancy Pelosi zullen we niet missen. Jerry Brown werd opnieuw gouverneur van Californië, na zijn termijn van 1975 tot 1983, en mag proberen de Gordiaanse knoop van de politiek in Amerika's belangrijkste staat op te lossen. Verder valt er niet zo veel over te zeggen. Het is duidelijk: de sfeer van 2008 is verdwenen. De wereld is niet aan de crisis ten onder gegaan maar eigenlijk zijn mensen dat al weer vergeten; nu denken ze vooral aan hun eigen crisis, de dagelijkse economie.

Obama moet zijn stijl veranderen. Dat zei ik al een jaar geleden, het geldt nu des te sterker. Politieker maar niet noodzakelijk confronterender en vooral niet zo intellectueel.

2 november 2010

Hilversum en de valse concurrentie

Ja, de omroepen concurreren met de vrije markt als ze opinie en achtergrond websites maken. Maar laten we liever de koe bij de hoorns nemen en dat hele omroepsysteem ter discussie stellen in plaats van al de zij-activiteiten van achterhaalde organisaties. Zonde van de tijd en energie om het hierbij te laten.

Discussie vervuilers

Gretta Duisenberg en Afshin Ellian mogen elkaar voor rotte vis uitmaken. Ze verdienen het en ik wens ze er veel plezier mee. Het zou plezieriger zijn als ze ons er niet mee lastig vielen. Nu moet ik dat vervelende blaadje lezen, Elsevier, van de Elsevier doctrine die liever een militaire dictatuur heeft in Turkije dan een democratisch gekozen partij van moslim signatuur. Het blog van Ellian, nou ja, kijk zelf maar. Of misschien niet. Who cares?

Radicalen

Ik was gisteren bij de Libertarian Partij van Nederland. Ze hebben gemengde gevoelens over de Tea Party en terecht. Het was een plezierige discussie maar het is lang geleden dat ik met mensen gediscussieerd heb die zo'n gesloten, alomvattend wereldbeeld hebben. Dat ze Obama haten werd wel duidelijk, waarom was wat minder voor de hand liggend. Volgens hen had de president de financiële sector failliet moeten laten gaan en de auto industrie ditto. De markt zou het allemaal opgelost hebben.

Tja, ik weet niet of we er nu dan erg lekker bij gezeten zouden hebben. Maar dat kostte geld. En de recessie doet de inkomsten teruglopen. Maar de banken en financiële instellingen betalen het voorgeschoten geld weer terug en GM en Chrysler gaan gewoon weer naar de markt als de overheid de aandelen verkoopt. Dan loopt de staatschuld vanzelf terug, zeker als de inkomens groeien en daarmee de overheidsinkomsten. En is het terreur om mensen te verplichten zichzelf te verzekeren tegen ziektekosten? Tja. Daarover verschillen we van mening. Maar de slechtste president aller tijden? Een socialist? Misschien wel als alles wat niet libertarian dat is. Maar daar schiet je weer weinig mee op. Zo blijf je een randverschijnsel.

1 november 2010

Het integratie circuit. Weg ermee.

Een week of twee geleden trad ik op in een discussie over 'actief burgerschap en integratie' in Groningen, georganiseerd door Forum. Ik heb even geaarzeld of ik erover zou schrijven maar ik doe het toch.

Om te beginnen de avond zelf. Georganiseerd door Forum, een spilorgaan in het stelsel van organisaties die hun bestaan ontlenen aan de integratie problematiek of moet ik zeggen aan het problematiseren van de integratie? Flauw misschien. Ze doen vaak goed werk maar op die donderdagavond in Groningen waren gemeenteraadsleden uit de drie noordelijke provincies uitgenodigd. Een stuk of veertig naamkaartjes lagen gereed, de helft ervan werd niet opgehaald. Het aantal raadsleden was minimaal, de toehoorders waren vooral ambtenaren. Nog afgezien van de onbeschoftheid van het toezeggen te komen en dan niet opdagen, een probleem. Niet voor Forum want die kan de opgegeven bezoekers opgeven. Als ze echt keken waar de bijeenkomst voor bedoeld was en wie er waren, was het een mislukking. Maar het subsidiegeld zal wel blijven stromen, vrees ik. Met alle goede intenties, vraag ik me af of het verstandig is om dit circuit in stand te houden.

Dat heeft ook te maken met de terminologie en de onderwerpen. Want het onderwerp was een probleem op zich. Actief burgerschap? Was is dat in vredesnaam? Je bent gewoon burger, met rechten en plichten. De plicht om actief te zijn hoort daar niet bij. De meeste Nederlanders doen dan ook geheel niets op dit terrein. Ze krijgen geen verwijten of bijspijkercursussen. Ze doen of niets of ze stemmen de ene keer op de SP en de andere op de PVV, om een signaal af te geven. Ze zijn boos en ontevreden. Verder niets. Maar door het te koppelen aan integratie wordt het burgerschap van 'te integreren' personen het onderwerp. Dat zijn, zo veronderstel ik, allochtonen. Eerste en tweede generatie. Die moet actief burgerschap krijgen.

Geleidelijk aan bleek dat het gewoon gaat om sociaal werk, met helaas een uitbreiding naar ontraceerbare terreinen. Me dunkt dat tokkies en eenieder met sociaal economische achterstand hiervoor in aanmerking zou moeten komen, niet enkel mensen met een 'allochtone achtergrond'. Een van de onderwerpen die met de beste bedoelingen (opnieuw) door de wethouder van Groningen werd genoemd was de poging om Turkse Groningers op een homo bijeenkomst (o.i.d., ik ben vergeten hoe het precies zat) uit te nodigen. De veronderstelling is dat niet komen betekent dat ze niet actieve burgers zijn, of slecht geïntegreerd. Als ze wel komen is het beleid geslaagd. Of het leidt tot andere meningen over homo zijn en of dat nodig is, daarover ging het niet. Moeten de refo's ook komen? En als iemand komt, is dat dan niet alleen om nieuwe subsidies en hulp veilig te stellen? Leidt het tot betere acceptatie onder jongeren?

De overheid moet dit, de overheid moet dat, het was de toon van de avond. Het irriteerde me. Die overheid meet zichzelf veel te veel toe, ambtenaren die zichzelf aan het werk houden. Het werd treffend geïllustreerd door een hoge Haagse ambtenaar die na justitie en vrom nu bij binnenlandse zaken ondergebracht was en duidelijk maakte waarom het zo fantastisch gaat dat we in 2014 geen inburgering meer nodig hebben. Het is niet dat het geld is wegbezuinigd, maar het hoeft niet meer, wegens groot succes. Het was een staaltje van 'his master's voice' dat ik de ambtenaar niet kwalijk neem (hij was bewonderenswaardig flexibel) maar dat aangeeft dat het flauwekulbeleid is. Weg met dat hele integratiebeleid, bij welk ministerie dan ook. In de verkiezingstijd heb ik dat in een debat met nu staatssecretaris Paul de Krom ook eens bepleit (dan kon hij meteen te bezuinigen ambtenaren vinden) maar die ging daar zuinigjes mee om. Toch maar liever niet. De overheid, jazeker, de overheid, moest wat doen. Enfin, de hoge ambtenaar deed zijn werk. Hij legde beleid uit dat hij vorig jaar nog absurd had gevonden. En deed dat goed.

Het ging dus allemaal over integratie. Maar wat dat dan was, daarover hadden de bezoekers en deelnemers ook niet zeer hard nagedacht of, beter gezegd, het was een raadsel. Dat alle samenleving altijd integreren en als dat ophoudt, de samenleving dood is, kaputt, Frau Merkel, dat was een gedachte waarin een aantal van hen wel kon meegaan. Dat we moeten ophouden met dit soort bijeenkomsten zou mijn voorstel zijn. Minder beleid, minder overheid, meer politici die de burgers bij de samenleving halen. Meer actieve burgers. Maar actief burgerschap? Yuk. De wethouder van Groningen vroeg me of ik ook problemen had met de term 'inclusieve samenleving'. Ze had het gelukkig goed begrepen. Een samenleving die niet inclusief is, wat is dat in vredesnaam? Waarom al die bijvoeglijke naamwoorden als het niet nodig is?

En opnieuw toont Pauw en Witteman zich van zijn lafste kant

Ik geloof Jan Marijnissen op zijn woord dat de redactie van het amusementsprogramma P&W heeft toegegeven aan de eis van Grote Leider onderknuppel Bosma dat hij weigerde met Marijnissen in het programma te zitten. Ik geloof het. Om twee redenen. De eerste is dat de redactie van P&W voorspelbaar laf is. De tweede is dat Bosma terecht bang was dat Marijnissen hem alle hoeken van de kamer zou laten zien. Ik heb op deze plek al genoeg geklaagd over de terminale slapte van P&W maar voor wie bevestiging daarvoor wil zien, dit is het.

Ja, de kiezers zijn dom. Juist daarom verdienen ze niet wat ze over zichzelf afroepen. Een poging tot analyse

Gelukkig is de vervelende en inhoudsloze zij het wel spannende campagne voor het Amerikaanse congres morgen voorbij. Het onderwerp van gesprek is de Tea Party, vaak vertaald in 'hoe boos is Amerika en waarom'?

Een paar kanttekeningen. De boosheid is niet van vandaag of gisteren maar duurt nu al een paar decennia. Hij stamt, vermoed ik, uiteindelijk uit de jaren zestig toen de culturele revolutie een wig dreef tussen de man van de straat en de toen nog jonge intellectuelen, studenten en dienstplichtontwijkers. Richard Nixon was de eerste die er op inspeelde met zijn silent majority.

Daarbij kwam (en komt) een fundamentele verandering in de Amerikaanse politiek. Het zwaartepunt van het land verschoof naar het zuiden en het westen maar daaraan vooraf ging de grote verandering in de politiek van het zuiden: het einde van de segregatie, de burgerrechtenwetgeving en de ondergang van de racistische vleugel van de Democratische Partij. Die stapte over naar de Republikeinen en, in combinatie met nieuwkomers uit het midden westen, slaagde erin het zuiden over te nemen met een variant van de Republikeinse Partij die dominant zou worden: evangelisch geïnspireerde, anti-overheids kleine luyden, te mobiliseren op culturele onderwerpen zoals abortus, affirmative action, gays en dergelijke, en als dat niet werkte, op economische onderwerpen, met name belastingen en overdreven regulering. Vooral het gevoel, ook hier niet onbekend, dat de overheid er is voor anderen, niet voor hem of haarzelf.

Deze lange voorgeschiedenis is niet onbelangrijk. Hij verklaart de Newt Gingrich bommenwerpcampagne van 1994 tegen een Democratische president (die, paradoxaal maar ook typerend genoeg, uit het zuiden kwam). De anti-Washington toon en anti-elite component (ik kom daar nog op terug) was ook in 2000 te vinden toen de media (mainstream media) zich afkeerde van Al Gore als een apparatchik en liberale vrijdenkers uitnodigden te stemmen op Ralph Nader. De man had geen schijn van kans maar dank zij hem kon Bush winnen.

In 2004 voerde ene Howard Dean (weet u nog?) een campagne tegen de oorlog in Irak en het Bushdom. Uiteindelijk kwam hij er niet aan te pas maar het is in de context van 2010 goed te onthouden wat zijn slogan was: 'let's take our country back'. Jazeker, precies wat de theelui nu roepen. Met andere woorden, het gevoel dat het land een soort onafhankelijk orgaan is, gerund door lui die niets met de gewone burger hebben en hun eigen belangen dienen, is van alle tijden en van alle politieke richtingen. Het is de lijfspreuk van de populist - ook onze eigen Grote Leider surft op die golf, totdat hijzelf wekelijks achterkamertjesberaad voert, maar dat terzijde. Populisten zijn altijd tegen de macht die ze zelf willen en als ze hem hebben, zijn ze geen haar beter dan hun tegenstanders.

Het punt is dat populisme altijd gebruik maakt van dit soort sentimenten, vaak gecombineerd met een intens gevoel van afkeer van patroniserende, arrogante want hoog opgeleide en elitaire politici - vaak van beide zijden. De dezer dagen veel geciteerde historicus Richard Hofstadter schreef daarover, naast zijn essay over de paranoïde tendens in de Amerikaanse politiek (het boek waarover hij het minst tevreden was maar dat de langste adem lijkt te hebben omdat het een te gemakkelijk handvat is voor beschouwers om op terug te vallen).

De pointy headed intellectuals zijn al het voorwerp van politieke campagnes sinds er Amerikaanse campagnes zijn. Maar de Republikeinen gebruiken het sinds 1952 toen ze er de intellectualistische Adlai Stevenson mee onderuit haalden. Sindsdien proberen Republikeinen altijd fervent om mensen van het volk te zijn, ook als daarvan in het geheel geen sprake is - zoals de Bush clan van rijke olieboeren. Wat opvalt in de huidige campagne maar ook al in die van 2008 is de weerzin daartegen van de gewone Sarah Palin achtige kiezer. Het is voor de gemiddelde burger veel eenvoudiger zich te vereenzelvigen met haar rammelende betogen en haar gebrek aan kennis dan met de intellectueel Obama (Harvard en Columbia). Kiezers zijn dom, om het patroniserend uit te drukken, en willen iemand die dat compenseert en verhelpt op nationaal niveau zonder hen in te wrijven dat ze dom zijn. Een Bill Clinton met ethisch gevoel, zogezegd.

Obama heeft dat nog steeds niet begrepen, het is een van zijn zwaktes. Het was al zichtbaar in 2008. Toen hield hij een speech voor Democratische soortgenoten in San Francisco waarin hij badinerend sprak over de gewone kiezer. In Pennsylvania legde hij uit hoe het kwam dat werkloze, laagopgeleide inboorlingen in die staat na jarenlange economisch ellende vasthielden aan geweren en geloof als enige zekerheid. Sociologisch gezien een prima analyse, maar als politicus getuigend van een toondoofheid die helaas structureel is gebleken. Vorige maand draaide hij in Massachusetts een gelijksoortig verhaal af. Als hij analist van de mainstream media of gewoon weer professor, zou ik graag deze analyses horen, maar als politicus zijn ze, nou ja, gewoon dom. Nixon, Johnson, Carter in zekere zin, Clinton in privé, ze wisten allemaal dat kiezers dom en manipuleerbaar zijn en handelden daarnaar. Maar ze spraken het nooit uit. Obama heeft die les niet geleerd.

Hij had beter moeten weten. De opwinding rondom Sarah Palin in 2008 had alle ondertonen al die het theekransje nu ook heeft. Veel USA geroep, landverraad van Obama, bla bla bla. De oude man McCain stond erbij, snapte er niets van en probeerde het een beetje in te tomen, maar stond uiteindelijk machteloos tegenover de slang die hij uit de doos had losgelaten.

Laat ik een korte tussenpauze inlassen om vast te stellen dat veel van de sentimenten van het rechtse populisme best wel gedeeld worden door de progressieve populisten. Beide vinden dat de bankiers in 2008 niet gered hadden moeten worden en maken zich kwaad over de overheidsuitgaven daarvoor en de arrogante, zelfzuchtige en sluwe bankiers en hun legertjes van bonusverdieners die nu weer vrolijk doorgaan met zakken vullen. Beide groepen zijn sceptisch over de oorlogen in Irak en Afghanistan, al zullen de rechtse populisten nu die oorlogen daar bezig zijn, niet erg luidruchtig zijn. Beide groepen hebben twijfels of het verstandig was om de autoindustrie te redden. Beide groepen vragen zich af of je die domme huizenbezitters die zich eindeloos hypotheken lieten aansmeren om van te consumeren wel geholpen moeten worden. Beide groepen begrijpen niet dat de VS infrastructureel en qua onderwijs een derde wereldland is.

Niet genoeg punten om het allemaal eens te worden - de verschillen zijn groot, vooral cultureel en regionaal - maar toch voldoende om het anti-overheidsongenoegen geen monopolie van rechts te moeten noemen, net zo min als de paranoïa die inderdaad aan beide zijden heerst over samenzweringen tegen de kleine man in een gecompliceerde wereld. Het is niet voor niets dat kiezers gemakkelijk van partij wisselen nu ze ideologie hebben laten vallen. Deze boodschap spreekt aan, of hij nu komt van Howard Dean of van Sarah Palin, of van Jan Marijnissen of van de Grote Leider.

Kiezers zijn niet alleen dom, ze hebben ook geen geheugen en zijn niet in staat om what if situaties te doorgronden. Daarom krijgt president Obama geen krediet voor het redden van de economie, het financiële systeem en de auto industrie. Ik ben het eens met Martin Wolf, de analist van de FT, die stelt dat Obama niet ver genoeg gegaan is, geen plannen had die echt revolutionair waren en daarom door zijn tegenstanders zouden worden verworpen. De flut-impuls van 770 miljard heeft best geholpen om een giga recessie wat minder te maken, maar niet voldoende om de 12 procent werklozen in Californië het gevoel te geven dat ze geholpen zijn. Hij had gewoon drie biljard moeten vragen, dan kon hij nu de Republikeinen de schuld geven van het mislukken en de werkloosheid. Gelijksoortige overwegingen voor de gezondheidszorg. Beleidsmatig is Obama niet de grote teleurstelling waar iedereen het nu over heeft. Afgezien van het drama van Afghanistan heeft hij aardig wat gedaan. Het probleem is dat hij geen politieke hard ball heeft gespeeld.

En het allergrootste probleem is het meest frustrerende en verrassende: de man die de verkiezingen won door te communiceren (zij het ook toen al vooral op ge-aggregeerd niveau, niet met individuele kiezers) heeft de afgelopen twee jaar de boodschap in zijn geheel laten overnemen door de tegenstanders. Hij was geframed voordat hij er erg in had en is er nooit meer van losgekomen. Het is misschien de makke van een intellectueel dat hij denkt dat de mensen wel meegaan met zijn verstandige beleid. Maar zo werkt het niet. Politiek moet ook verkocht worden. Obama heeft op dat terrein gefaald. Hij is geïsoleerd geraakt, heeft geen contact met de bevolking en heeft moeten toestaan dat leugens het politieke domein beheersen alsof het waarheden als een koe zijn (gezondheidszorg, het feit dat niemand zich realiseert dat 95 % van de Amerikanen een belastingverlaging heeft gehad etc.) en heeft toegelaten dat hij als een overheidsuitdijende socialist kan worden neergezet. Het is onzin maar het is onzin die beklijft.

En zo is Obama teleurstellend. Wie, zoals ik, gehoopt had dat we nu eindelijk eens een president zouden hebben die beleid ook kon verkopen, die duidelijk kon maken waarvoor je een overheid hebt, waarom het nuttig en nodig is om bepaalde belastingen te heffen en die bereid was serieuze politieke gevechten te leveren met het congres, komt opnieuw van een koude kermis thuis. Een intellectueel als president, het werkt niet.

Ondertussen zal morgen blijken dat het land wel degelijk in rood en blauw verdeeld is - iets waarbij ik zelf steeds kanttekeningen heb gezet. Het hele zuiden is Republikeins, soms hard rechts Republikeins. De Democraten zijn alleen sterk in het noordoosten en westen, en ze delen de macht in het midden westen. Het is niet direct de tegenstelling tussen noord en zuid die de burgeroorlog veroorzaakte maar het is wel een tegenstelling in wereldbeelden, met name cultureel, die zorgwekkend is. Het land zal niet uit elkaar vallen. Het zal in besluiteloosheid en lamlendigheid verzinken (en een Japans achtige stagnatie van een jaar of tien, maar daarover in de toekomst meer) en het zal duidelijk worden dat Amerika een rammelend land is, verliezend aan macht maar vooral aan gezag. Dat is niet de schuld van Obama maar hij heeft er ook niets aan kunnen doen of zelfs maar een agenda ontwikkeld. Hij krijgt wat hij verdient, morgen, maar helaas krijgen die domme kiezers dat ook - en al is het hun eigen schuld, ze verdienen het niet, dom als ze zijn.

31 oktober 2010

De publieke onzin van Radio 1

Zojuist luisterde ik naar het onvolprezen radio programma Onvoltooid Verleden Tijd, op radio 1. Voordat het hele programma werd omgegooid voor en door de dood van Mulish, bleek weer eens hoe onzinnig de formule van de programmacoördinator is (want dat is degene die de publieke radio runt, niet de omroepen). Het programma werd regelmatig onderbroken door verslagen van de blijkbaar epische strijd die de Nederlandse volleybalsters ergens voerden. Nu weet ik één ding zeker: de mensen die naar OVT luisterden waren daarin niet geïnteresseerd. Of twee dingen weet ik zeker, want dit komt erbij: de mensen die in volleybalverslaggeving zijn geïnteresseerd luisteren niet naar OVT. Ik kan slecht tegen de herdenkingsverhalen die nu de hele programmering op alle zenders zullen overnemen, dus ik weet niet of de sportverslagen ook de herdenking van de grote schrijver zullen hebben onderbroken. Het zou me niet verbazen. Radio 1 is een gruwel, een monster, een manusje van alles dat voor niemand doet wat het moet doen. Kort samengevat, een perfecte weergave van onze publieke omroep.

Nu ik eraan denk, mijn respect voor Gerard Sprong, de advocaat. Hij was maandag in het amusementsprogramma P&W (een soort radio 1 voor televisie) de enige die niet wist dat Feijenoord met 10-0 had verloren. Hij ontmoette ongeloof. Hoe kan iemand het grootste en belangrijkste nieuws van het weekend gemist hebben? Gelukkig is het land dat zich dagen lang in dat nieuws kan wentelen. En mooi dat Sprong de blijkbaar kleine minderheid kon vertegenwoordigen die denkt dat dit helemaal geen belangrijk nieuws is, een sportuitslag zoals er vele zijn.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors