31 augustus 2012 - 9 september 2012
Like ons op Facebook

31 augustus 2012 - 9 september 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

9 september 2012

Negatieve campagnes

Nou doet hij het weer. Nederland wordt onveiliger onder de PvdA. Het is moeilijk te aanvaarden dat een minister president, zelfs een die campagne voert, dergelijke onzin uitkraamt. Maar van de man die de multiculturele samenleving mislukt verklaarde en leuke dingen voor rechtse mensen beloofde, is niets te dol. Zou het nog iemand overhalen of is het enkel de laatste nagel in de kist van een mislukte man?

8 september 2012

De déconfiture van de lachende premier

Ruttes ordinaire bangmakerij, voor 'de socialisten' en nu voor 'de PvdA', markeert het treurige einde van de vrolijke, uitdagende man die mislukte als premier van een regering zonder visie maar met foute vrienden. Niets, letterlijk niets, heeft Rutte te bieden en dat is precies de reden dat hij terug moet vallen op een negatieve campagne. Met 130 per uur in de sloot gereden.

Ik had gedacht (en gehoopt) dat de andere partijen Rutte zouden vastpinnen op zijn mislukking. Op zijn omarming van zulke onliberale types als Wilders en Van der Staaij. Dat deden ze niet, of niet echt, en misschien was dat maar goed ook. Want het heeft Rutte toegestaan, of gedwongen, zijn ware aard te laten zien: een bange, volgzame en politiek laffe man. Niet de oppositie of zijn valse vrienden hoefden Rutte zo neer te zetten, hij heeft het zelf gedaan.

Campagnes hebben nut. Ze hebben Rutte genadeloos geportretteerd als een belangenbehartiger met als enig belang: zelf premier blijven. Tegen elke prijs.

Na Hillen is er niets meer over van defensie

CDA defensiewoordvoerder Raymond Knops krijgt de prijs voor de grootste hypocrisie van deze week. Het is godgeklaagd dat een partijgenoot van de grote defensie ontmantelaar Hans Hillen het durft om 'links' gevaarlijker te noemen dan Al Qaida. Hij moest zich schamen.

Kies voor kwaliteit in de kamer, niet voor een premier

Dat gezegd zijnde (hierboven) is het treurig en gevaarlijk dat deze verkiezingen nu gaan over wie premier moet worden in plaats van wie onze volksvertegenwoordiging moet uitmaken. Ooit, in de tijd dat ze nog systemen wilden opblazen, wilde D66 dat we de premier kozen. Wel, het is zover en zelfs Pechtold biedt zichzelf aan. Het vervelende is dat die premierskandidaten de voormannen zijn van partijen die vertegenwoordigers in de kamer hebben die die premiers weer moeten controleren. Dat kan niet goed gaan, dat is niet goed.

Zo heeft het democratiseringsinitiatief nu zichzelf in de staart gebeten. De Nederlandse politiek draait om vier of vijf personen, de rest hang er maar bij. Van de vijf grote partijen (PVV, PvdA, D66, SP en VVD) is alleen de PvdA door en door democratisch, zij het niet zonder bureaucratische aspecten. De SP geef ik het krediet van een 'democratisch centralisme', zoals de de CPN daar vroeger mee werkte. De rest is eigendom van de bazen.

Er wordt een hoop geluld over hoe het systeem niet meer goed werkt, mijnheer Wijffels wil liever een kabinet dat doet waar het zin in heeft en dan kijkt of er steun voor is. Het laat zich raden wie in dat kabinet de overhand heeft en wie de schuld krijgt als een wel democratisch gekozen parlement het dwarsboomt. Maar inderdaad is het huidige systeem alles behalve functioneel. De kamer komt vol te zitten met discipelen (uitzonderingen daargelaten: in het buitenlanddebat dat ik deze week meemaakte waren Frans Timmermans en Harry van Bommel indrukwekkend) en die moeten dan de baasjes die hen zelf gerecruteerd hebben controleren als ze naar de regering overstappen.

Het was vorige keer te prijzen dat Alexander Pechtold voor de verkiezingen zei dat hij in de kamer zou blijven, ook als zijn partij zou gaan regeren. Niemand van de leiders zegt dat nu. Allemaal zijn ze regeergeil.

Maar laten we niet vergeten dat we volksvertegenwoordigers kiezen. Mijn moeder, haar leven lang CDA stemmer, zweeft ook tegenwoordig (de valsheid van Maxime Verhagen is zelfs onder katholieken slecht gevallen, en Balk en Buma zijn te gereformeerd). Ik heb haar aangeraden om gewoon te stemmen op de partij die haar wereldbeeld en waardensysteem het beste benadert en dat is een brede middenpartij, dat wil zeggen een partij met een op waarden gebaseerd programma en een brede afspiegeling van de samenleving, dus niet alleen hoog opgeleide en zelfverzekerde grote stadbewoners, maar een ouderwetse middenpartij. In haar geval is het CDA dat nog steeds, maar dat midden is ook het midden van de PvdA zodat ze dat ook voor het eerst van haar leven kan overwegen.

Mijn stelling is in elk geval: kies voor de partij waar u u bij thuis voelt, stem op uw waarden en niet op degene die al of niet premier zou kunnen worden. Laat u niet opnaaien dat het nek aan nek is tussen Rutte en Samsom of Roemer of wie dan ook, stem voor kwaliteit in de kamer.

7 september 2012

Hè, hè, eindelijk ideologie, eindelijk een speech over nut en noodzaak van de overheid

Ik claim geen krediet, maar ik ben de afgelopen weken op mijn wenken bediend, zowel in de Nederlandse als de Amerikaanse verkiezingen. Dingen waar ik jaren over heb gezeurd, kwamen ineens uit de lucht vallen. In Nederland pakte de PvdA eindelijk weer eens ideologie op, stak wat veren in zijn kont en praatte over Joop den Uyl. Daarbij werden ze geholpen door onze mislukte premier die van het ouderwets waarschuwen voor de socialisten een nummertje maakte. Het was enigszins vervreemdend om te horen van de man die 'leuke dingen voor rechts' als motto van zijn onzalige Wilders-conksi had gemaakt. Maar ja, als VVD en CDA na twee jaar wijwatergeneuzel van Hans Hillen durven te zeggen dat bezuinigingen op defensie onaanvaardbaar zijn, dan kan alles.

Samsom verraste blijkbaar in de debatten. Maar wat hij vooral deed was de boodschap helder maken en die helder verwoorden. Geen valse bescheidenheid en geen triomfalisme, zeker niet vergeleken met onze mislukte leider die voortdurend dingen liep te roepen die zijn rollen door elkaar husselden en de verdenking opriepen dat hij maar wat lulde en na de verkiezingen precies dat deed waar hij tegen zei te zijn. Ik ben er helemaal voor om Den Uyl en oprechte sociaal democratie uit te melken. Zo lang die andere mislukte VVD'er, die Wiegel van het slechtste kabinet dat we ooit hebben gehad, nog als commentator wordt gehoord mag je voluit gaan.

De meer interessante debatten hebben blijkbaar elders plaatsgevonden. Buitenland kwam niet aan bod op televisie, voor zover ik heb begrepen, behalve in het hard roepen dat je Eurofiel was of dat je een ernstig gebrek aan vergezichten kende. In het buitenlanddebat dat ik zag waren Frans Timmermans en Harry van Bommel, de meest ervaren kamerleden, verreweg de besten. Op economische gebied zal er in andere fora ook vast wel meer zinnigs gezegd zijn dan door de lijsttrekkers. Nou goed, nog vijf dagen en dan kunnen ze weer doen wat ze willen - met een uitslag die niet veel anders is dan die van 2009.

Ook in de Amerikaanse verkiezingen ben ik goed bediend. Al jaren, nee, al decennia, zeur ik om politici die nou eens goed uitleggen waarom je überhaupt een overheid hebt, die moeilijke kwesties eenvoudig kunnen uitleggen en die begeesterend spreken. Dat deed Billy Clinton eergisteren. Ik moet toegeven dat ik zijn presidentschap een teleurstelling vond (ongeveer zoals veel mensen nu Obama teleur vinden stellen) maar nu er geen eigen positie op het spel stond, hield Clinton eindelijk die gewenste toespraak. Obama stak er kaal bij af maar als president heb je minder vrijheidsgraden dan als ex-president.

Ook de andere kant van het spectrum, bij de destructieve Republikeinen, hebben ze ideologie naar voren geschoven. Ik had het me niet beter kunnen wensen. Ryan en zijn I, me, mine club laten nu duidelijk zien waar ze voor staan. Niets keurige Wall Street en olie- en landbouwsubsidie Republikeinen, maar rechtse houwdegens. Duidelijkheid. Ik ben er helemaal voor. Dat Ryan een pathologische leugenaar blijkt, zal degenen die zijn begrotingen hebben bekeken niet echt verrassen maar ach, die marathon, heerlijk.

Ik vlei me met deze observaties maar het simpele feit dat ze zijn uitgevoerd maakt al dat ik niet zo vreselijk lucide was in het aankaarten ervan. Blijkbaar was het an idea whose time had come. Daarom niet minder welkom.

Nou nog een linksig kabinet in Nederland (en noem het in vredesnaam niet paars, ik wil niet steeds aan Van Mierlo hoeven denken), Den Uyl II 26 jaar later, en een meerderheid in Huis en Senaat en we kunnen weer positief de toekomst tegemoet treden.

Clinton home run, Obama maakt het af

Zo, de conventies zijn voorbij. Obama was niet zo goed als Billy en Michelle, maar het totaal van drie avonden met big speeches was indrukwekkend. Zeker vergeleken met Chris Christie, Ann en Mitt Romney. Obama's opdracht gisteravond, na Clinton, was haast onmogelijk.

Het was niet een toespraak die de boeken in zal gaan, maar dat gaan deze acceptatiespeeches zelden. Zeker niet voor een tweede termijn. Zeker niet als je moet uitleggen dat het minder snel gaat dan je had gehoopt. Het thema van Obama paste in dat van de conventie: dertig jaar Republikeinen hadden een puinhoop veroorzaakt en als ze in Tampa klagen dat het niet snel genoeg gaat, misschien moeten ze eens kijken naar wat ze doen. Clinton deed dat gisteren ook.

Er zat geen nieuw beleid in Obama's speech. Dat hoeft ook niet. Hij gaat zijn beleid voortzetten, moving forward, not back. Hij deed geen valse beloftes, hij was bescheiden. Naarmate de speech langer duurde, kwam Obama er beter in. Niet zozeer de cadanzen van zijn preektoon maar het aanstippen van wat wel en niet bereikt was gaven de speech kracht.

Net als Clinton en eerder op de dag sprak Obama uitgebreid over soldaten die hun leven geven voor de gemeenschap, voor Amerika. Een van de grote blunders van de I, me, mine conventie en de 'ik ben een aardige vent' speech van Romney was dat ze dat eerbetoon nalieten.

Het was precies wat nodig was. Dat een conservatieve zeiker als Krauthammer het de meest lege speech noemde die hij ooit had gehoord was geheel voorspelbaar en voor iemand die Romney in Tampa had gehoord, geheel ongeloofwaardig.

Het doet er allemaal niet toe. Vanaf nu is het eind in zicht - gelukkig. Maar er moet hard campagne gevoerd worden, niet omdat Obama zou kunnen verliezen maar omdat er zoveel mogelijk zetels in het Congres veroverd moeten worden.

Wie kijkt in vredesnaam naar die debatten?

Ik moet bekennen dat ik niet naar de debatten kijk voor de Nederlandse verkiezingen. Ik ben geen televisiekijker en al helemaal niet van de praatprogramma's. Kwam laat thuis gisteren en viel in het gekeutel van Pauw en Witteman, met DWDD met Mulder en Prem aan de keutel. Op de BBC zaten vijf vrouwen (!) te discussiëren over het belangrijkste nieuws van de dag, het nieuwe ECB beleid van Draghi. Een uitstekende voorzitster plus Gillian Tett van de Financial Times, een editor van de Economist, een academische econome en een financiële expert. Zo kan het dus ook. Geen Jantje Smit of voorspelbare jokers als Prem en Mulder, of een 'journalist' van de regeringskrant, maar gewoon, serieuze informatie voor serieuze kijkers.

Lezend over de debatten, kan ik alleen maar blij zijn dat ik niet heb gekeken. Presentatoren meer aan het woord dan kandidaten? Het zal Nederland niet wezen - en in dit geval zijn de commerciëlen net zo slecht als de publieke omroep. Het idee dat 43 procent van de Nederlanders 'zweeft' is misleidend. Als je net als ik twijfelt tussen SP en PvdA, of als je hekel aan Rutte leidt tot D66, of misschien terug naar de Grote One Liner. Dat is heel beperkt zweven. Door de strijd te framen als een strijd om de gekozen premier - en zover is het nog steeds niet - is het een bizar festijn geworden, enkel draaiend om personen, niet om ideologie en programma, laat staan visie.

6 september 2012

Rutte en Romney en de hogere rekenkunde

Clinton had ook een mooie passage over Rutte, nou ja, hij noemde Romney maar het geldt ook voor Rutte. Begrotingstekort kleiner maken. Hoe doe je dat? Je begint in het Rutte/Romney plan met belastingverlagingen. Je maakte het gat groter voordat je het gaat dichten. Daarom wil de VVD 28 miljard bezuinigingen en de rest stukken minder. Zoals Clinton het zei: 'het is gewoon rekenen'. Dat geldt ook voor Rutte.

Oom Billy schittert

Het was wat je noemt vintage Clinton. Een veel te lange speech, ongedisciplineerd maar briljant. Dit is de Democratische boodschap: we kregen een puinhoop aangereikt en we hebben tijd nodig om het werk af te maken.

Dit is een slimme conventie. Na alle aanvallen op Romney gaat de conventie over positieve zaken en Clinton had zoveel tijd nodig (dat heeft hij altijd) omdat hij de waslijst van dingen die nog moeten gebeuren opsomde. En Clinton gaf een idee van samenleving, van mensen die dingen met elkaar doen. Clinton pakte Eisenhower en Reagan in als mensen die hem hadden geholpen in zijn leven. Hij noemde zelfs kleine Bush, een naam die de Republikeinen niet durfden te laten vallen. En Clinton deed wat Obama niet heeft gedaan: hij zette een bevlogen verdediging op van Obama care.

Obama ging toch al winnen maar het is nu een gelopen race. Het is moeilijk voor te stellen dat Romney in debatten ineens een totaal ander persoon zal blijken. En dan is er één debat over buitenlandse politiek waar Romney echt met lege handen staat.

Ook een gouden greep voor de Theepartij zeloten die voortdurend met de grondwet zwaaien: als je niet het I, me, mine programma van de Republikeinen wil maar 'a more perfect union', zoals de grondwet opent, dan moet je Obama stemmen. Prachtig. Zoals de NYT reporter het stelt, Clinton neemt je niet mee tot grote oratische hoogtes maar hij vertelt een verhaal, hij neemt je mee in zijn verhaal.

Billy is die oom die op een feestje altijd net iets te veel drinkt en te nadrukkelijk aanwezig maar die verhalen die hij vertelt! Are we better off than four years ago? You bet!

Twee avonden Democratische conventie, twee hits. Obama zal het nog moeilijk hebben om vanavond boven deze avonden uit te stijgen.

5 september 2012

Hoezo progressieve kern? Groen Links moet met de PvdA samenwerken

Vijf jaar geleden was er enige discussie (op de achtergrond) om een echte liberale partij op te richten - zonder het voorvoegsel sociaal want liberalen zijn sociaal vanuit hun principes, een reden waarom de VVD deze vlag onterecht claimt. Er werd gedacht aan de restanten van D66, de Halsema vleugel van Groen Links, niet-statisten in de PvdA en liberalen in de VVD die niet conservatief waren. Enfin, water under the bridge. Zodra D66 opkrabbelde was het weer van tafel.

Nu zit Groen Links in de lappenmand. Ik kijk daarom een beetje meewarig naar de verhaaltjes dat Groen Links een 'progessieve kern' zou wensen samen met D66 en de PvdA. Maar het is wel logisch. De 'linkse' vleugel van D66, de mensen die in de jaren zeventig geloofden in een progressief akkoord en een schaduwkabinet, die vleugel is de afgelopen vijf jaar afgezwaaid. Voelt zich niet thuis in de Eurofiele en grondslagloze partij van Pechtold. Die mensen konden (tot Kunduz in het kwadraat) bij Groen Links terecht.Terzijde: ik zeg bewust Eurofiel na het aanhoren van een debat over buitenlandse politiek, gisteren in Utrecht, waarbij de VVD opportunistisch alle kanten op waaierde en waarschuwde voor 'links' maar waar de D66 vertegenwoordiger in al haar enthousiasme en gedrevenheid wat al te veel Europa overboord ging. Frans Timmermans was in zijn realistische Europavoorkeur een stuk geloofwaardiger.

Het lente akkoord, dat steeds meer een lappendeken lijkt waarin ieder naar believen stukjes kan opnemen en weggooien, heeft het perverse gevolg gehad dat Groen Links net doet of het samen optrekt met D66. Dat is niet zo. De natuurlijke partner van Groen Links is de PvdA. Een progressief akkoord met de PvdA is logischer dan net doen alsof deze drie partijen samen zouden kunnen optrekken. Ach, die progressieve liberale partij, hij zal er wel nooit komen.

Michelle en Ann: rolmodellen voor verschillende soorten vrouwen

Michelle Obama is een formidabel politicus. Dat wisten we al. Ze liet het gisteren nog maar eens zien en horen. Curieus genoeg moet Obama ook weer menseljker gemaakt worden (net als de houten klaas Romney) want de huidige rap over de president is dat hij arrogant en wereldvreemd tevreden over zichzelf is. Een paar artikelen (oa. van Jodi Kantor, die een boek schreef over de Obama's waarin het icarus syndroom van de president ook aan bod kwam) zijn voldoende om dat het onderwerp van discussie te maken. Michelle was beter dan Ann Romney omdat ze precies die rol vervult die Democratisch stemmende vrouwen van een vrouw willen: niet alleen vertellen dat manlief zo aardig is (de oude Romney bracht iedere dag een roos mee voor zijn vrouw, wat tamelijk vervelend moet zijn geworden - en waarschijnlijk door een assistent werd verzorgd), maar ook dat verandering lang duurt, zeker als je met Republikeinse obstructie te maken hebt.

Ann Romney sprak waarschijnlijk aan bij de Republikeinse achterban maar ik vermoed dat Michelle Obama meer biedt voor de zwevende vrouwelijke kiezer. Het is natuurlijk allemaal surrogaatpolitiek, maar wel belangrijk. Zonder Romney te noemen wist ze duidelijk te maken dat Obama van een arme achtergrond komt. Niet het Republikeinse gebral over self made men, maar gewoon, een voorbeeld ervan.

Behalve Michelle deed ook burgemeester Castro van San Antionio zijn werk, ook zo'n voorbeeld van iemand die zelf opgeklommen is. Castro is interessanter dan Rubio in Florida omdat Cubanen door de meeste Hispanics niet erg gewaardeerd worden. Castro is ook interessanter dan Cruz, de Republikeinse theepartij senaatskandidaat in Texas. Hier stond een stuk toekokmst van de Democratische Partij - hopleijk niet in de vorm van Michelle Obama, we hebben geen behoefte aan nog een politieke dynastie. De echte toekomst van de partij is echter niet aanwezig want dat is gouverneur Andrew Cuomo van New York.

VVD programma fictie

'Dat is uiterst ongelukkig. Wij willen meer ruimte om fictief af te lossen', zegt VVD-Kamerlid Helma Neppérus. Dit is terugdraaien van de hypotheekrente subsidie voor de rijken door de VVD. Oops. Laten we ook de begroting fictief in evenwicht brengen, fictieve wegen aanleggen en fictief Rutte premier maken. Dan kan de rest van Nederland in de werkelijke wereld aan een beter land werken.

4 september 2012

Bent u beter af dan voordat Bush kwam?

Obama kan aan de bak. De Republikeinen hebben een nieuwe leus gevonden: u bent slechter af dan vier jaar geleden. De Democraten moeten gewoon antwoorden dat u dat misschien wel bent en dat u beter af was in 2000. Maar dat Mitt Romney en de één procent het heel fijn heeft gedaan, thank you very much, en kunnen we nu die belastingaangiftes nog even zien?

Obama's uit de losse pols geuite 'you didn't build it' zal problematisch blijven maar dat komt omdat Obama nooit echt goed heeft gesproken over wat de overheid betekent. Hij krijgt daarvoor nu de kans.

Er staat meer op het spel dan enkel het Witte Huis. Dat zit wel snor, maar de Democraten kunnen als ze hun kaarten goed spelen ook de Senaat houden en het Huis winnen. Van de pak weg 85 afgevaardigden van de Republikeinen die in 2010 wonnen zijn er behoorlijk wat kwetsbaar. Het zijn theepartij zeloten, anti overheidsactivisten die nu ze in Washington zitten het toch iets lastiger moeten hebben om te winnen. Vraagt om slimme Democratische campagnes. Er staat veel op het spel.

De liegende marathon man

In zijn toespraak zei Romney dat hij de burger zou helpen. Curieus als je er over nadenkt. De overheid is de grote vijand. Ronald Reagan had altijd die flauwe grap: je weet dat je problemen pas beginnen als iemand voor je deur staat en zegt: 'ik ben van de overheid, ik kom u helpen'. Toch wel vreemd om die Republikeinen die denken dat de markt alles oplost te horen verkondigen dat zij ervoor zullen zorgen dat het weer goed gaat.

Het miskent hoe weinig invloed een president op de economie heeft. Ook Romney zal dat ontdekken maar dan is het te laat. En als we echt pech hebben, pikt de economie dan net op - helemaal zonder hulp van Ryan en Romney - en krijgt hij er ook nog het krediet voor. Die truc haalde Reagan ook uit.

Ook leuk is dat het pak leugens dat Ryan verkondigde, hem nu flink wordt nagedragen. Doorslaggevend daarin is zijn leugen over het rennen van de marathon in minder dan drie uur. Dat is op zich een leugentje waarvan je denkt: zielepoot, je wilt net doen of je meer kan dan je werkelijk kunt. Maar in de context van zijn leugenachtige budget en de leugens die hij in zijn toespraak verspreidde is het significant geworden. De marathon is symbool voor de beloftes van de Republikeinen: een leugen.

Allicht dat Ruttes vrienden een minderheidskabinet willen

Leuk dat Van der Staaij met zijn SGP, de grote liberale vrienden van Rutte, een minderheidskabinet wil. Natuurlijk. Hij vindt het als fundamentalist niet erg om met Wilders te werken, Rutte ook niet. Nou ja, het CDA is door Maxime Verhagen vermoord, dus dat wordt wel een heel klein minderheidskabinetje. Maar VVD en SGP kunnen rekenen op hun liberale vrienden bij D66. Naarmate Pechtold de SP meer uitsluit, zul je als eenvoudige machtsstemmer wel op de SP moeten stemmen om te voorkomen dat Rutte II gewoon doorgaat waar Rutte/Wilders is opgehouden. Nou ja, zonder het gezeur over mislukte multiculturele samenlevingen en zo.

Pechtold is de Van Agt van deze tijd. We buigen niet naar links, we buigen niet naar rechts was toen het motto, nu geen experimenten op links, geen experimenten op rechts. Helemaal niks met Rutte, dat bedoelt ie eigenlijk.

Gegeven de grote verschuivingen de afgelopen week is het nog niet voorbij. Maar het lijkt er inderdaad op dat de kleintjes in het midden, Groen Links, Christen Unie en D66 de troeven in handen hebben en als het nodig is krijgen ze ook het CDA nog wel mee. De SP moet niet panikeren maar gewoon zichzelf blijven. Het aantal linkse zetels ligt ongeveer vast, dat zijn er maximaal 60. De verdeling tussen PvdA en SP is de enige vraag en dan kun je als kiezer verder opdonderen, want je hebt geen idee waar Samsom mee akkoord zal gaan. Dat moet ik Pechtold nageven, hij is wel duidelijk in zijn liefde voor Rutte II.

3 september 2012

Pechtold bij DWDD

Zag Pechtold ondervraagd worden door een niet erg geslaagd team van ondervragers bij DWDD. Maar hij deed het goed, Pechtold dan. Duidelijk dat hij 'geen experiment op links of op rechts' als kernboodschap heeft. Maar niemand vroeg hem of hij de autor intellectualis van dat rechtse experiment, de mislukte Mark Rutte, door hem uit de goot gered, nogmaals als premier wil.

Natuurlijk liet Pechtold zich de vraag of híj zelf premier kon worden, lekker aanleunen. Het kan verkeren na een mislukt ministerschap en een bijna verdwenen partij. Het was een goede presentatie maar als je behoort tot de links liberale vleugel (Pechtold is te jong om Keerpunt 73 met de linkse coalitie bewust te hebben meegemaakt) dan voelde je je er toch niet echt bij thuis. Deze ex-D66'er in geval niet. Want ik weet welke regering Pechtold wil en onder welke premier hij best vice premier wil worden. Zag hem glimmen toen hem om onduidelijke redenen verteld werd dat hij leek op zijn peetvader, de grote Hans!

2 september 2012

Amerika stopt politie opleiding in Afghanistan, nu de Kunduz klunzen nog

Vanwege de voortdurende moordpartijen door geuniformeerde politiemensen die blijkbaar het systeem kunnen infiltreren, heeft de VS de opleiding van politiemensen in Afghanistan gestaakt. Benieuwd wanneer onze Kunduz klunzen ook zover zijn. Het was een fout besluit om die opleiding in Afghanistan te verzorgen, dat was het en dat blijft het. Helaas is het geen onderdeel van het debat in Nederland.

Ook in de VS is de mislukking van de oorlog in Afghanistan geen onderwerp van debat. Obama klaagt dat de Republikeinen het er liever niet over hebben en hij heeft gelijk dat ze niets te bieden hebben. Maar een echte discussie zou ook het falen van Obama zelf in Afghanistan aan de orde stellen. Hopeloos land, hopeloze oorlog. In zijn tweede termijn zal Obama de VS daaruit moeten halen. Romney heeft geen idee, hij moet het vragen aan zijn neoconservatieve adviseurs dezelfden die verantwoordelijk waren voor het debacle omdat ze zonodig Irak moesten binnenvallen.

De deconfiture van Groen Links heeft alles te maken met Kunduz. Twee maal zelfs. In de zin dat Sap zich heeft laten misleiden om twee keer akkoord te gaan met slecht beleid is het te wijten aan haar leiding en het vacuum dat blijkbaar in de organisatie in de kamer was ontstaan na het vertrek van Halsema. Maar het is niet per se Sap die verantwoordelijk is, al heeft ze niets gedaan om de ellende te voorkomen. Het is de wens van Groen Links om te regeren die de partij verleidde tot de politiemissie. Daar ligt het begin van de rot. Het viel te loven dat in Groen Links, anders dan in andere Kunduz partijen, er stevig over werd gepraat. Maar de partij had veel kunnen winnen als ze toen dit domme beleid had afgewezen. Helaas valt het deze verkiezingscampagne niet meer te repareren. De laatste twee verkiezingen heb ik Groen Links gestemd, dat zal nu niet meer gebeuren. Ik vrees dat er veel mensen zijn zoals ik.

1 september 2012

Een can do natie!

Ah, een hart onder de riem. Dit land kan wat als het echt nodig is. We voetballen als kranten, vallen van fietsen en begrotingen maken dat kunnen we ook al niet. Maar 130 kilometer borden neerzetten! Dat kan in één nacht. Omdat het nodig was. U weet wel waarvoor. De toettoetkiezer moet eraan herinnerd worden wat het enige is dat Rutte/Wilders heeft bereikt. Mijn hart zwelt van trots.

Romney en de grote leugen dat hij Obama succes wenste

Ik heb de hele toespraak van Romney ondertussen gezien. Adequaat maar niet meer dan dat. De presentatie was nog steeds houterig, hologig en onecht. De tekst was vooral medelevend met mensen die teleurgesteld zijn in Obama - een slimme tactische keuze - maar ook adembenemend in zijn leugenachtigheid. Volgens Romney hadden we allemaal hoop in 2009 en wensten we Obama het beste toe, alle succes. Bullshit.

De Republikeinen en de radioterroristen hebben vanaf dag één Obama tegengewerkt, verdacht gemaakt en het ambt van president ondermijnd. De doelstelling was om van Obama een één termijn president te maken. Romney's gepoogde uitstraling van integriteit overleefde deze leugen niet.

Maar de uitdaging voor de Democraten is er niet minder om. Ze moeten laten zien dat ze niet enkel een holding operation zijn om de gevaarlijke Republikeinen buiten de deur van de macht te houden maar dat ze ook werkelijk iets bereikt hebben. En er is genoeg om trots op te zijn. Maar dat is iets voor de conventie die dinsdag begint.

Romney deed het zoals je mocht verwachten maar heeft zichzelf gevangene getoond van het ideologische en op eigenbelang gerichte deel van de Republikeinse partij. Zoals de conservatieve columnist David Brooks in de NYT stelde en mij gisteren ook al opviel bij de Ryan speech: het was allemaal I, me en mine, egoïsme wat de klok slaat. Enig beeld van een samenleving was er niet. De enige die dat deed was de enige zwarte politicus die de Republikeinen kunnen opscharrelen en dat is Condi Rice, die in goede Powell traditie evengoed een Democraat had kunnen zijn (en misschien in haar hart er wel spijt van heeft dat ze dat niet is).

Wilt u Rutte kwijt? Weinig keuze

Tussen en Wilders en Rutte is niets kapot. Zegt Wilders. Vreemd voor iemand die in de hem gebruikelijke debatstijl (die hem geen windeieren legt) zo tekeer gaat tegen zijn voormalige vriendje. Maar het is goed te onthouden dat Rutte samenwerking met Wilders ook niet heeft uitgesloten. Hun belangen lopen te zeer samen om dat te doen. Het enige wat je als kiezer kunt doen is geen van beide vertrouwen met de toekomst van het land.

Ondertussen maakt Samsom in de regeringskrant duidelijk dat hij Rutte vertrouwt en, zo lees je, best met hem zou willen werken na de verkiezingen. Pechtold heeft dat al eerder verkondigd, al zei hij eerder te zullen immigreren als Wilders aan de macht zou komen (en dat was hij via Rutte) dus hoe serieus je dit nou weer moet nemen, blijft de vraag.
De boodschap naar buiten toe is dat ze elkaar wel hard aanpakken bij de debatten maar graag alle opties open houden na de verkiezingen. Begrijpelijk in het Nederlandse systeem maar ook precies de reden waarom de kiezer zich bedrogen voelt. Wie Rutte dus niet wil belonen voor zijn mislukt premierschap met een volgende beurt, moet op Roemer stemmen. Tja.

Ondertussen is onze politieke cultuur hopeloos kapot. Zes mannetjes die één uur mogen babbelen onder leiding van twee evangelische zuurpruimen, of vier mannetjes onder leiding van een man die zichzelf het belangrijkste vindt. Moeten we op basis daarvan beslissen? Geen wonder dat veel mensen het niet weten. En misschien heel verstandig om terug te vallen op simpele overwegingen: stem op een partij die zich niet ophangt aan bezuinigingen en het niet erger maakt door belastingen te verlagen. En stem op een partij die ervoor zorgt dat een mislukte premier wordt afgerekend op zijn geklungel. Zo wordt het toch nog gemakkelijk en kunt u alle geleuter overslaan.

31 augustus 2012

Romney's moment

Ik moet de speech van Romney nog eens goed in zijn geheel bekijken. Wat ik tot nu toe lees is een beter dan gebruikelijke presentatie, meer nadruk op biografie, minder Obama bashing dan gebruikelijk maar meer een toon van zorg, voor zover ik het heb gezien was het houterig als altijd maar laat ik mijn oordeel nog even voor me houden. Wat Romney voor zover de tekst het vertelt niet deed, was een echt alternatief bieden voor Obama. Beter management, claimt Romney. Maar dezelfde winkel.

Ryan wil juist een heel ander assortiment. Het blijft moeilijk om beide heren te combineren tot een elkaar versterkend verhaal. Kom er nog op terug.

Me, mine, I: Ryans idee van de American Dream

Paul Ryan als spreker kan me niet erg bekoren maar dat zegt natuurlijk niets over de vraag of hij Amerikaanse kiezers in het midden kan overhalen op Mitt Romney te stemmen (of op hemzelf). Ik vermoed dat zijn toespraak in die zin het nodige te wensen overliet. Natuurlijk is iedereen op de Republikeinse conventie officieel self made, nooit hulp gehad van de overheid. Dat gold zelfs voor de zakenvrouw met twaalf werknemers die als voorbeeld werd opgevoerd maar bij nader onderzoek 1,5 miljoen dollar aan leningenhulp te hebben gekregen van de Small Business Administration. Helemaal zelf gebouwd.

De Republikeinen hebben Obama's niet zo slimme opmerking (zelfs in de context van wat hij zei had hij het beter moeten formuleren) eindeloos uitgemolken. Maar als dat het effect heeft dat mensen inderdaad nadenken over wat de samenleving voor randvoorwaarden moet bieden voor privaat succes, vooruit, laat de Republikeinen dan maar kakelen.

Ik vond het een onthullend moment toen Ryan als American Dream een beeld schetste van super individueel succes. Hij streefde naar zijn succes, zijn welzijn, zijn dit, zijn dat. Samenleving kwam er niet aan te pas. Ryan sprak, niet geheel zo bedoeld maar wel onthullend, zijn ode uit aan Ayn Rand de vrije markt, individualisme apostel wiens voeten hij kust.

Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat Ryan een goede of een verstandige keuze was. De afstand tussen Ryan als radicaal en Romney als betrouwbare manager is zo groot dat je er een truck tussendoor kunt rijden en de Democraten zullen dat doen.

De beste speech was van Condoleezza Rice, een slimme vrouw die in de eerste termijn van kleine Bush door de Cheney bende politiek werd aangerand waardoor ze mislukte als veiligheidsadviseur. Als minister ging het wat beter maar verstandig genoeg noemde ze Bush niet vaak en verstandig genoeg voor een zwarte vrouw die weet dat de overheid soms bescherming en hulp kan bieden, schaarde ze zich ook niet in het koor van Obama-bashers. Het verwijt dat je op basis van een zipcode kunt voorspellen wat iemands onderwijskansen zullen zijn en daarmee zijn toekomst, kan zonder moeite in een Democratische campagne worden ingepast.
Chris Christie bleek de opgeblazen pad die je op je netvlies ziet als hij in beeld verschijnt. Ik bewonderde indertijd zijn debatten met vakbondsmensen in New Jersey maar de toon is schril geworden. Christie was beter als Christie promotor dan als Obama basher. Ann Romney vond haar man een fijne vent, lief en belangstellend, al was die echtgenoot blijkbaar verrast dat Ann een miskraam had gehad zonder dat hij het wist (ik heb die uitzending niet gezien, maar las over Mitts verraste reactie). Het aardige is dat juist dat aspect van zijn karakter, die verraste onnozelheid, de echte Romney laat zien.

Mooi, afgelopen, kruis erover. Oh ja, ik bewonder Clint Eastwood als acteur en regisseur. Jammer dat hij het de gerontoracratische afdeling van de Republikeinen (Dole, McCain en zo) versterkte met een licht beschamende speech. Een minimale bump uit de conventie is het meeste wat Romney kan verwachten, schat ik zo. De debatten en het vuurwerk van de campagne (waar zijn die belastingaangiftes van de rijke Romney? en Republikeinen over exceptionalisme en Obama's niet echt Amerikaan zijn) zullen bepalen hoe het afloopt en met hoeveel Romney gaat verliezen.

Pinoccio in de politiek

Dat wordt nog een leuke wedstrijd: wie liegt het meest? Mark Rutte of Paul Ryan? De theepartij in Amerika of de theepartij in Nederland?

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors