3 september 2009 - 16 september 2009
Like ons op Facebook

3 september 2009 - 16 september 2009

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

16 september 2009

De dorpsidioot steelt de show

En zo zal Wilders vanavond toch weer de meeste aandacht krijgen. Zijn ridicule voorstel om hoofddoekjes te belasten, een kopvoddentaks, kreeg serieus weerwoord in de kamer. Waarom geen keppeltjes? Ja, waarom geen gebleekt haar? Maar dat is het punt niet. Deze man blijft voortdurend bevolkingsgroepen in Nederland tegen elkaar opstoken. Zijn paranoia en zijn samenlevingsverraad is zo gigantisch dat nu toch ook de modale kiezer de ogen moeten opengaan. Hoe kun je zo iemand nou serieus nemen, zelfs als je je druk maakt over hoofddoekjes (want dat doen zelfs meestal verstandige mensen als Femke Halsema - die door haar onbezonnen uitspraak de voedingsbodem creëert voor deze Wilders show. Verder hoef je er niets van te zeggen. De man verdient het niet om serieus genomen te worden.

Niets doen

Sweder van Wijnbergen serveert het kabinet mooi af in de NRC van gisteren. Niet alleen het kabinet trouwens, ook het CPB krijgt onder uit de zak. Vorig jaar te optimistisch, dit jaar te pessimistisch. Zijn betoog klonk me geloofwaardig in de oren. Ook zijn eis dat als je inderdaad claimt dat de productiecapaciteit in Nederland tien procent achteruit gaat (10, u leest het goed) zoals het kabinet, het toch wel relevant zou zijn om daar enig beleid op te zien. Van Wijnbergen kon het niet vinden.

De twintig commissies die het kabinet heeft benoemd hebben natuurlijk ook niets met enige besluitvorming te maken. Er wordt gekaasschaafd en de rest wordt bij elkaar gepolderd met die commissies. Wat een zwaktebod. De econoom Bas Jacobs zet dat in de Volkskrant mooi op een rijtje. Over zijn voorstel om vervroegde verkiezingen te houden ben ik minder enthousiast. Ik houd er niet van om kabinetten halverwege de rit af te rekenen. Dat is niet eerlijk en het lost ook niets op. De oppositie heeft, voor zover ik kan zien, niets te bieden en ik geloof dat we Wilders en zijn waanzinnige vrienden nog wat meer tijd moeten gunnen om hun waren uit te stallen. De anderen zijn er trouwens ook niet klaar voor.
Het schijnt dat Bos in zijn solo uur bij Pauw & Witteman geloofwaardig overkwam. Zal tijd worden maar ik weet niet hoeveel vertrouwen ik heb in beide showmasters. Mijn idee is dat Bos al lang over zijn houdbaarheidsdatum heen is en de volgende verkiezingen niet de PvdA zal leiden. Daar blijf ik bij.

Het plan dat het moet gaan worden

De volgende ronde in het Amerikaanse gezondheidszorg debat wordt ingeleid door het Baucus voorstel, opgesteld door de senator van Montana. Het leidt ertoe dat alle Amerikanen een verzekering hebben. De door liberals gekoesterde public option is niet aan de orde, er komt concurrentie van co-ops op gezondheidsgebied. De kosten zijn iets lager dan alternatieven, maar op al die bedragen maakt dat weinig uit. De eerste kritiek kwam van beide kanten, volstrekt voorspelbaar en misschien een goed teken. Er zit een complex systeem aan vast van via internet vergelijkbare verzekeringskosten, een uitbreiding van Medicaid, tax credits voor kleine bedrijven, kortom al die dingen die nodig zijn. Klik hier voor het hele verhaal. Het plan voldoet aan de meeste voorwaarden die Obama eraan heeft gesteld. Hij zou er verstandig aan doen om het te accepteren.

Afghanistan beslissing nakend

De hoogste generaal van de VS, Mike Mullen, wil meer troepen in Afghanistan. Nou ja, hij vroeg er niet expliciet om, maar zei tegen opstandige Democraten in de Senaat dat meer troepen en meer tijd vereist waren in Afghanistan. De Democraten eisten dat er eerst meer politieopbouw is, de Republikeinen dat er meteen veel soldaten gestuurd worden. Hopelijk is Obama verstandig en volgt hij de Democratische lijn, en dan graag nog een beetje scherper.

15 september 2009

Deutschland in de wereld

John Vinocur neemt in zijn column vandaag de Duitse halfslachtigheid in Afghanistan onder loep. Niet alleen in Afghanistan. De Duitsers hebben nog steeds geen variant gevonden om om te gaan met hun leger en een internationale rol waarbij het verleden niet in de weg zit. Maar de halfslachtig en halfhartigheid in Afghanistan irriteert Vinocur en ik denk dat hij gelijk heeft. Merkel maakte vorige week een opportunistische draai door het ineens over vijf jaar te gaan hebben, maar de dieper liggende problemen (wat is de taak van de Duitsers, doen ze dat wel goed - Vinocur suggereert dat de opleiding van politiemannen nergens op lijkt) blijven liggen. Nog los van de actie van die Duitse commandant vorig week tegen de tankauto's.

De verkiezingen in Duitsland leiden, zo lees ik, tot gapen. Logisch met een grote coalitie die haar beleid moet verdedigen. Maar die SPD komt nog wel terug, denk ik. Als strategische kiezer is het verstandig om de grote coalitie te behouden met een niet al te dominante CDU/CSU en met Merkel. Dat is precies wat je krijgt als je SPD stemt. Gaan meer mensen doen dan we denken.

Voorspelbaarheid troef

Prinsjesdag is aan mij niet besteed. Ik heb niets met alle poespas, laat staan de maffe hoedjes. Maar ook niet zoveel met de cijfers. Het is een jaarlijkse gelegenheid voor de regering om te vertellen wat ze wel en niet tot stand brengen en voor de oppositie om daarover te klagen. De mate van voorspelbaarheid is wel erg groot. Niets mis mee, want alleen maar verrassingen is ook niet goed, maar het is zo opgelegd pandoer. Wiegel in de Wakkere Krant, Rutte en Pechtold unisono over het gebrek aan daadkracht. Ik sla even een paar dagen over.

New York 400

New York 400 schijnt de media nogal beheerst te hebben. Ik heb er weinig van gemerkt en ik geloof de gemiddelde Newyorker ook niet. Dat is niet erg. Het is iets dat je moet doen, zo'n gelegenheid aangrijpen. Het enige verontrustende vond de mate waarin Maxima steeds meer op haar schoonmoeder gaat lijken. Maar ik geef toe, trivialer dan dat kan het haast niet.

Domme Democraten

De Democraten in het Congres zijn onverbeterlijk. Nu maken ze een politiek nummertje van die bizarre Joe Wilson die vorige week 'you lie' riep tegen Obama. Hij heeft daarvoor zijn verontschuldigingen aangeboden die Obama heeft geaccepteerd (via iemand anders, want hij was natuurlijk wel zo verstandig niet met Wilson zelf te praten). Nu willen die ongelooflijke dommeriken in het Huis Wilson per motie dwingen ook zijn verontschuldigingen aan het Huis aan te bieden. Waarom is dat dom? Het dient geen enkel doel en het verlengt een onbetamelijk en voor niemand voordelig spektakel. Geen wonder dat het slecht gaat met het Obama presidentschap, met dit soort idioten in het congres.

Te laat

Obama stelde gisteren dat hij strakkere regels wil voor de bankwereld. Maar dat is te laat, vrees ik. Het tij is verlopen.

Ted Kennedy's autobiografie

Ik besprak gisteren bij BNN Today (Hilversum 1) de autobiografie van Ted Kennedy. Een niet zo heel erg interessant boek, vrees ik, dat in het Nederlands de minder dan opwindende titel meekreeg: Mijn leven. In het Engels was de titel True Compass en dat was veel beter. Kennedy schrijft over zeilen, over het water als rustgevende factor in zijn leven en daarnaast zijn geloof - hij is een voor Europese begrippen behoorlijk conservatieve katholiek. Maar voor hem is dat geloof inderdaad een kompas.

Autobiografieën zijn zelden interessant, ze bieden teveel mogelijkheden om de feiten te masseren en te omzeilen. Wij journalisten willen dan liever een biografie lezen of schrijven, die context biedt en kritische analyse. Maar opnieuw trof me hoezeer deze man heeft geleefd onder de slagschaduw van zijn vader en zijn broers. Ze zijn nooit ver weg en ik denk dat dit inderdaad zijn dagelijkse leven was. Dat maakt Kennedy een man om mededogen voor te voelen (niet medelijden, dat is te flauw) want maak maar eens iets van je leven met een dergelijke ballast. Kennedy deed wat met zijn leven, maar wat precies dat zal de biografie straks moeten gaan vertellen.

Privatisering gone wild

In de NYT vanochtend een verhaal over Blackwater, de private veiligheidsmensen die het Pentagon inhuurde in Irak. Ze maakten er een puinhoop van, schoten in de wilde weg en terroriseerden al lang voordat het echt vreselijk mis ging in 2007 op een markt in Bagdad. Het toezicht op deze club huurlingen was minimaal. Je moet je echt afvragen of je militaire of politionele taken wel aan privé ondernemingen kunt uitbesteden. Ook in Nederland wordt er zo nu en dan over gepraat. Het antwoord lijkt me duidelijk. Niet doen.

14 september 2009

Wilders de lobbyist

Ik las dat Benjamin Wilders nu Obama heeft gewaarschuwd dat hij een gevaarlijk naïeve idioot is die, u raadt het, de dreiging van de islam fataal onderschat. Vergelijkt hem zelfs met Chamberlain, u weet wel, die van appeasement. De paranoia agenda van Wilders reikt ver, dat begrijpt u. Zo ver dat hij ook de agenda overneemt van zijn fijne vrienden, de rechtse vleugel in Israël en de islamfoben in de VS. Niet echt iets om je zorgen over te maken, al moeten we de dwangbuis in de buurt houden. Hoe meer Wilders roept, hoe belachelijker het klinkt. Wel vreemde strategie. Vorige week leek hij zijn clubje wat meer op bread and butter onderwerpen te willen aansturen, waardoor hij overigens in directe concurrentie komt met de SP, op onderwerpen als AOW en sociale zekerheid, maar hij kan zijn islamofobie niet lang met rust laten.

Praten met Iran

De VS is bereid om met Iran te praten over de opwekking van nucleair materiaal en de bom. Ahemdinejad heeft weliswaar gezegd dat het onderwerp gesloten is maar zijn positie is nou niet direct sterk te noemen. Obama kon de afgelopen maanden alleen maar aan de kant staan terwijl Iran zichzelf in de knoop draaide, maar blijkbaar ligt er een aanbod van Iran zelf om onvoorwaardelijke gesprekken te houden. Dat was het onderwerp waarop McCain en Obama in de verkiezingsstrijd van mening verschilden. Het zou voor het eerst Amerikaanse officials aan tafel zetten bij de Iraniërs zelf.

Hoofddoekjes

Ik weet waarom Femke Halsema haar meestal verstandige toon vorig week liet varen en over de kop ging in een boutade tegen hoofddoekjes. Sloeg nergens op. Het is een klassiek probleem voor liberale vrouwen, geloof ik. Zelfs als vrouwen zelf beslissen dat ze hoofddoekjes willen dragen of dat niet erg vinden, worden ze niet geloofd. Ze worden, met andere woorden, niet serieus genomen als zelfstandige beslissers. Levert een interessante paradox op.

Scheffer

Ik moet bekennen dat ik niet helemaal begreep waar Paul Scheffer zaterdag heen wilde met zijn artikel in de NRC. Een verhaal over het meten van de kosten en opbrengsten van immigratie, dat je dat wel degelijk kon meten. Ook al zei Scheffer dat het over toekomstig beleid gaat, hij deed een duit in het Wilders zakje, want die bepaalt dat het debat wel degelijk gaat over het verleden. Scheffers argumenten waren ook niet erg sterk, vond ik. Gegeven de voorwaarden op dit moment is Nederland helemaal niet aantrekkelijk voor immigranten, zeker niet die hoogwaardige die we graag zouden willen hebben. Die hebben de keuze om elders heen te gaan en als ze ons debat horen, dan zullen ze dat zeker doen. Verder was het een bekend Scheffer verhaal, over loslaten en verandering, de pijn daarvan. Alsof alleen immigranten verandering meebrengen en er anders niets gebeurd was. En hij schijft het weer zo tobberig op dat je er haast moedeloos van zou worden terwijl daar weinig reden voor is. Nou ja, wel van het debat. Daar zakt je de moed in de schoenen.

11 september 2009

Goed gevallen speech

De speech van Obama is goed gevallen maar of het voldoende is om momentum te krijgen voor definitieve wetgeving blijft afwachten. Het is nog niet beslist, maar de Republikeinen, voornamelijk in een obstructieve stemming, lijken even aan de kant te staan. Het optreden van Joe Wilson, de roepende afgevaardigde, is nergens goed gevallen, hoewel je zult zien dat de radiohaatpraters hem wel omhoog zullen steken.

Afghanistan blues

Ondertussen loopt Obama op het terrein van Afghanistan steeds meer tegen de grenzen aan. Carl Levin, senator van Michigan en de voorzitter van de commissie voor Armed Services, wil pas soldaten sturen als de training van Afghaanse soldaten enige vaart krijgt. Dat is een mooie catch 22 want dat kan pas als er voldoende stabiliteit is. Maar de Duitse aanval op de tankauto's en de avonturen van de ontvoerde journalist van de New York Times maken duidelijk dat de Taliban nu overal actief is. De NY Times meldde weliswaar dat ze rommelig georganiseerd zijn en hun eigen bewaking niet erg serieus nemen, maar dat maakt in een land als Afghanistan niet uit. Op 9/11 2009, acht jaar na dato, mag je vaststellen dat Osama Bin Laden met zijn strategie van totale disruptie een onverwacht succes heeft geboekt waarvan Amerika nog steeds niet is genezen.
Te vrezen valt dat Obama geen knopen doorhaakt. Dat hij niet de 40.000 soldaten stuurt die McChrystal wil voor een contraguerilla oorlog maar een soort slap compromis van 10 a 20.000 soldaten. Daar heb je helemaal niets aan. Onze eigen Koenders roept dat er zeker geen continuering komt van Nederland maar dat geloof ik pas als ik het zie.

10 september 2009

Komt ie nu mee

Nadat minister Verhagen van Buitenlandse Zaken vorige week al een enorme draai maakte door zich kritisch te uiten over Israël, voltooide hij vandaag een nieuwe salto: Nederland is nu wel bereid om Guantanamo gevangenen op te nemen. Tot nu toe had Verhagen zich daartegen verzet maar in de Kamer liet hij weten er nu wel toe bereid te zijn. Dom beleid, lijkt me, qua timing dan want ik ben er altijd voor geweest om Obama hiermee te helpen. In februari had onze slippendragende minister goede sier kunnen maken bij de nieuwe regering door hulp te beloven om Guantanamo mee op te lossen. Nu levert het geen goodwill meer op en heeft het Obama een zekere mate van schade gekost dat het allemaal zo lang duurde. Kortom, iets dat inhoudelijk gezien acht maanden geleden had moeten gebeuren en toen ook nog veel meer had opgeleverd. Aan Verhagen heb je niet veel.

Historische boot gemist

We wisten al dat Margareth Thatcher en Francois Mitterand in 1989 nogal wat bezwaren hadden tegen de Duitse hereniging. Ze worden in nogal stevige termen duidelijk in de documenten die de Britse regering morgen gaat publiceren. Beide wantrouwden Kohl die op zijn beurt de historische mogelijkheid om te herenigen zich niet liet ontgaan en er vaart achter zette. Thatcher en Mitterand zagen daarin een ouderwets Duits gedrag, voorspel tot een nieuwe dominante rol op het continent, maar je mag je afvragen of Kohl niet juist daarom zo snel en zo kordaat handelde.
De geschiedenis zal Kohl gelijk geven, ook was zijn Mark voor Mark ruil met Oost Duitsland kostbaar en onverstandig en ging hij misschien wel weer veel te snel om op de lange termijn goed te zijn voor de Oostduitse provincies zelf.

Maar ja, je moet de kans grijpen als hij langs komt. De Britse ambassadeur in Bonn begreep dat en adviseerde Thatcher, wat haar irriteerde en ze negeerde de man verder. Ook George Bush, de verstandige variant, begreep het beter dan Thatcher en Mitterand en probeerde het proces vooral in goede banen te laten, waarvoor hij krediet verdient.
Het is gemakkelijk om deze episode toe te voegen aan de disillusie rondom Mitterand, een opportunist met te veel behoefte aan grandeur. Achteraf lijkt het dwarsliggerig om je te verzetten tegen hereniging maar ik herinner me (vaag) dat het in 1989 helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Zal nog moeilijk worden om deze opinies en de daden van alle betrokkenen in een doorgrondbaar perspectief te plaatsen.

Aan de andere kant was Mitterand veel fleksibeler en slimmer dan Thatcher toen duidelijk werd dat hij het proces niet kon stoppen. De FT merkt op dat Mitterand een concessie van Kohl wist los te krijgen: Duitsland deelname aan de Euro. Zonder die deelname was dat misschien nooit werkelijkheid geworden.

De Duitse verkiezingen zijn nog niet beslist

De verkiezingen in Duitsland gaan spannender worden dan verwacht. Niet omdat Merkel niet zal winnen want dat zal ze. De vraag is hoeveel de Linke weet in te pikken en of de combinatie van CDU/CSU en de liberale FDP wel een meerderheid kan halen. Om dat te voorkomen zouden toch nog wel heel wat mensen SPD kunnen gaan stemmen, ook al lijkt het daar nu niet op.

Discussie over Afganistan exit? Welnee.

Hoezeer het Afganistan avontuur nu losgeslagen is van zijn ankers blijkt uit de uitgesproken angst van NAVO baas Rasmussen. Hij waarschuwde dat een 'rush to withdraw' geen optie is voor de alliantie. Ik weet niet of dat waar is, maar dat hij de opmerking moest maken geeft al aan hoezeer de operatie onder druk staat. Zo lang blijven als nodig is altijd een flutoptie als je niet hebt gedefinieerd wat nodig is en dat wordt nu een probleem. De Engelsen, Fransen en Duitsers willen later dit jaar een conferentie over Afghanistan om te kijken naar, zegt de FT, 'transition in civilian sectors'. Ik weet niet wat dat betekent. Minder vechten? Daar lijkt het niet op. Vooruitgang in de strijd tegen corruptie en hopen dat we een semi-democratisch westers ogend systeem kunnen installeren? Karzai laat dagelijks zien dat dit een illusie is.

NAVO diplomaten ontkenden dat de conferentie een manier is om te praten over een exit strategie maar omdat ze dat moesten doen, mag je concluderen dat het precies dat is. De opinies zijn aan het schuiven en het is niet zomaar een zomerbriesje dat daarvoor gezorgd heeft. De hele operatie, vanaf het begin moeizaam en dubieus, is het afgelopen half jaar ter discussie gekomen. Niet omdat de opinies veranderden maar die veranderden juist omdat de situatie aan de grond veranderde en duidelijk werd dat we er niets te zoeken hebben.

Laatste kans

Obama heeft gisteravond geprobeerd zijn gezondheidsplannen te redden - en daarmee zijn presidentschap. Het was een goede speech waarin hij de leugenaars confronteerde met hun onzin, maar vooral zelf aangaf wat hij wilde. Daar ontbrak het aan de afgelopen weken. Hij probeerde ook openingen te maken naar John McCain door een voorstel van hem over te nemen en de geest van Ted Kennedy te laten waaien door diens weduwe op de tribune te zetten. Hij wilde ook wat doen aan de absurditeiten van de malpractice verzekeringen die doktoren moeten afsluiten - een uitgestrekte hand naar Republikeinen. Zal het werken? Dat is even afwachten. Het was een laatste kans en daar is Obama goed in. Maar dit is geen campagne om kiezers te overtuigen - ook al sprak hij over de hoofden heen tegen de mensen thuis. Hij moet een wetgevend compromis bereiken. En snel
In een teken van de tijd en de stupide, pigheaded obstructionistische koers van de Republikeinen riep afgevaardigde Joe Wilson 'You lie" tijdens de speech van Obama. Zo grof hadden ze het zelfs tijdens Clinton's state of the union, een paar dagen na de Monica onthulling niet gemaakt. Het wordt tijd dat de Republikeinen hun eigen mensen tot de orde roepen.

Besmettelijke opinies

Tja, die opinielui van de Volkskrant. Amanda de Waanzinnig krijgt vandaag gezelschap van Martin Sommer die zich nu ook helemaal verloren heeft in Wilders praat (het zal er al aan te komen, anti-moslim geleuter is besmettelijker dan de Mexicaanse griep). Natuurlijk staat het hem vrij om een column te schrijven om Van der Laan op te roepen te meten hoeveel een immigrant waard is, met terugwerkende kracht graag (waar komen die Sommers eigenlijk vandaan?) maar het wordt op die opiniepagina wel erg unisono met een hoge gehalte van niet erg sterk beargumenteerde buitenopinies. Daarom is Wilders er ook een graag geziene gast, die geeft nooit argumenten maar enkel stellingen. Maar ja, de Volkskrant, 't is een verloren zaak.

Kudo's voor Bos

Geef Wouter Bos krediet voor het neerleggen van een bonusregeling voor bankiers (maximaal een jaarsalaris extra maar de handelaren kunnen vrij blijven vergaren). Hij haalde er overal de voorpagina's mee, FT en New York Times, onder de kop: Nederland leidt. Of het effectief zal en kan zijn, weet ik niet, maar Bos heeft in elk geval wat gedaan. Dat was waar hij in 2006 campagne mee voerde, dus kudo's zijn op zijn plaats.
In de FT ook een verslag van een toespraak van de baas van Goldman Sachs, Lloyd Blankfein, voor collega's. Hij erkende dat de banken controle hadden verloren over producten waarvan ze niet begrepen hoe die werkten. Hij was het ook eens met Lord Turner, zie vorige week, dat deze producten geen waarneembare sociale of economische waarde hadden (dat is belangrijk, want het argument van de bankiers om veel vrijheid te claimen is voortdurend dat ze de financiële markten creatief houden en dat zulks nodig is). Ook in de FT is Martin Wolf terug. Hij erkent dat de overheden de crisis in de perken hebben weten te houden maar is het eens met critici die denken dat er structureel en fundamenteel niets is veranderd.

Van Baalen op zoek naar nieuwe dieptes

Barosso, de chef van de Europese commissie, heeft het moeilijker dan hij had gedacht om nog vijf jaar ineffectief leider te mogen zijn. Gisteren ging hij op lobbytocht en kwam daar onze grote liberale afgevaardigde tegen, voormalig kamerlid Van Baalen. Zijn argumenten waarom hij in de liberale fractie (waar hij samen zit met Sophie in 't Veld, maar waar hij eigenlijk niet thuishoort) waren van een ontwapenende eenvoud. Barosso was geen socialist, sloeg geen socialistische praat uit en dat was voor Van Baalen voldoende. Zelden een beter argument gezien om Europarlementariërs volstrekt te negeren, althans die van het Van Baalen soort. Hij heeft zijn dieptepunt nog niet gevonden. Kom op Hans, doorzetten!

8 september 2009

Make or break

Obama zit in een cruciale fase van zijn presidentschap. De zaak is aan het glijden. Hij moet knopen doorhakken of hij gaat ten onder. De speech woensdagavond is één mogelijkheid om de health care op de rails te krijgen maar ook elders stapelen de problemen zich op, niet in het minst in Afghanistan.

Zinloze missie, zinloze doden

Deze week twee Nederlandse doden in Afghanistan en in Duitsland een debat omdat in hun 'vechtvrije' provincie tientallen burgers werden opgeblazen op order van een Duitse commandant. De NAVO missie is kaputt. Kunnen we maar beter erkennen en snel ermee afrekenen voordat de schade echt groot wordt. Opnieuw twee mannen die voor niets zijn gesneuveld. Middelkoop zei te hopen dat Nederland zijn soldaten blijft steunen. Dat spreekt voor zich. Je stuurt als land geen mensen op een missie zonder ze honderd procent steun te geven. Maar je mag wel oproepen om een einde te maken aan een zinloze missie.

Goed geïntegreerd

Een rapport over Marokkaanse criminaliteit kwam blijkbaar tot de amusante conclusie dat de rotjong beter geïntegreerd zijn in de Nederlandse samenleving dan hun bravere leeftijdgenoten. Ik weet niet precies hoe ze dat gemeten hebben maar de conclusie verbaast me niet. Het straatgedrag is gewoon Nederlands, gebruik maken van kansen en openingen, opportunisme en een soort van lamlendigheid die onze samenleving kenmerkt. De keurige jongens zullen vast geloviger zijn, braver en oppassender en meer opererend binnen hun etnische gemeenschap. Bottom line: ophouden met dat gezeur over de Marokkaanse aspecten van jeugdcriminaliteit. Was altijd al onzin en is opnieuw aangetoond.

Bij het amusementsprogramma Pauw en Witteman zat Eberhard van der Laan. Hij deed het goed, al was het onderwerp - een boek van een Marokkaanse importbruid die met bewonderenswaardig doorzettingsvermogen zich losgevochten had uit een omgeving die Van der Laan als 'slavernij' omschreef - weer onversneden negatief. We kregen geen beeld van hoe uitzonderlijk of hoe gebruikelijk deze vreselijke levens zijn, afgezien van de vaststelling dat 60 procent van de vrouwen in blijf van mijn lijf huizen allochtoon is. Maar dat zegt niets over de mate waarin het voorkomt - en in hoeverre huiselijk geweld afwijkt van de niet-allochtone variant (waarmee ik niet wil zeggen dat deze variant niet heel verschrikkelijk is). Van der Laan stelde vast dat het aantal importbruiden weer toeneemt na een daling maar gaf ook de reden: gezinsherening of trouwen van vluchtelingen. Dat is een heel ander verhaal dan het shoppen voor een vrouw (of man) in Marokko of Turkije. Hij herhaalde het helaas niet toen Pauw op de oude voet doorvroeg.
Wat kan de overheid doen? Van der Laan was gelukkig niet zo dom om te veel te beloven. De overheid kan lang niet overal van alles doen. Jammer maar helaas.

Waar is de poet?

Superlobbyist voor de bouw Eelco Brinkman is niet gelukkig met de snelheid waarmee de regering de beloofde poet verdeelt. Tegelijk zegt Brinkman dat het echte banenverlies pas komt in 2010 omdat dan pas de orders zijn teruggelopen. Maar op zich heeft hij gelijk. De crisiswet is blijkbaar nog niet eens door de Eerste Kamer behandeld. Als Marc Chavannes een voorbeeld wilde van zijn niets doende regering dan is hij op zijn wenken bediend.

7 september 2009

Rechte rug van Eberhard

Minister van der Laan heeft de rug gerecht en de PVV het bos in gestuurd met zijn wens om het prijskaartje aan allochtonen te berekenen. Nadat hij eerst welwillend klonk, heeft Van der Laan nu toch gezegd wat hij moest zeggen: dat hij de agenda van de PVV niet overneemt. Het is immoreel om de kosten/baten van groepen burgers door te rekenen en zelfs al zou je doen, zijn de uitkomsten aan alle kanten te betwisten en je kunt er niets mee (behalve de grenzen dichtgooien maar dat doet niets aan de samenlevingsschade die de demolitieexperts van de PVV aanrichten). Goed gedaan. Dat de SP met de PVV meezeult onder de fijne vermelding van mevrouw Kant dat ze de agenda van Wilders niet deelt, is veelzeggend en wordt hopelijk stevig bestraft door de kiezers. Over opportunisme gesproken. En de PVV maakt het allemaal nog wat leuker door zich tegen een AOW leeftijdsverhoging te keren. Misschien kunnen de SP en de PVV samen een regeringsplan schrijven.

Dwangbuis journalistiek

Overigens heerlijk om te lezen hoe Amanda de Waanzinnige vanochtend het aas dat de Groene vorige week neerlegde in zijn artikel over Wilders als gefrustreerde Indo-nazaat heeft geslikt, met haak en al. En u raadt het, haar kritiek heeft te maken met ... Tariq Ramadan. Tja, wat moet ze zonder die inspirerende man ? Amanda's sollicitatie procedure als slippendrager van de Grote Leider raakt in een stroomversnelling.

Onze stem in het buitenland

Minister Verhagen, dat wonder van consistentie, heeft Israël de mantel uitgeveegd over zijn nederzettingenbeleid. Wat een held. Amerika heeft zijn lijn veranderd, Verhagen volgt. Gaan we er ook consequenties aan verbinden, aan deze moedige stap?

6 september 2009

Hoe allochtoon is Rotterdam

In de berichtgeving over de rellen in Rotterdam en het Ramadan verhaal zonder einde, noemen de media steeds 47,5 als het percentage allochtonen in Rotterdam. Ik weet niet hoe ze daar aan komen. Volgens CBS Statline gaat het om 36 procent. Ik heb één mogelijke verklaring en dat is dat gemakzuchtige journalisten gewoon het percentage autochtonen nemen en dan de rest tot allochtoon verklaren (in Rotterdam is 53 % autochtoon). Dat is te gemakkelijk. Zo worden alle westerse allochtonen meegerekend. Bovendien vertellen geen van deze getallen iets over het aantal of het percentage tweede generatie. Kortom, niet zo snel die 47,5 % overnemen.

Caldwell: een gevaarlijk mannetje

Het interview met Christopher Caldwell, afgelopen zaterdag in de NRC, bevestigde wat ik verwacht van zijn boek. Ik heb het nog niet gelezen maar ik ken zijn colums en zijn hang ups. In het interview blijkt maar weer eens dat hij een tamelijk ongereflecteerde anti-islam boodschap heeft. Die claimt hij te onderbouwen cijfers maar daar zwabbert hij hopeloos tussen anti-immigratie en anti-moslim retoriek. Bovendien pakt hij de cijfers die hij kan gebruiken en laat de rest liggen. Hoe kun je in vredesnaam volhouden dat moslims een compacte eenheidsmassa zijn die uit zijn op het veroveren van macht als je weet hoe divers ze zijn en hoe weinigen van hen dat geloof op de door hem beschreven manier ervaren? Volgens recente gegevens is maar één op de tien moslims in Nederland actief volgens de regels van zijn geloof, laat staan dat hij of zij te vuur en te zwaard dat geloof wil opdringen aan ons, onnozele westerlingen.

Ook zijn getallenreeksen deugen niet. Het kindertal van tweede generatie moslim gezinnen (voor zover die kwalificatie dus nog enige betekenis heeft) is nog maar een fractie hoger van dat van niet moslim gezinnen (en bij deze laatste groep gaat het weer omhoog. Hoe kun je dan betogen dat ze op basis van veel kinderen een meerderheid kunnen krijgen? Dat is dezelfde droom (nu als nachtmerrie) die de katholieken hadden voor de oorlog en zij hadden een aanzienlijk betere kans die te realiseren.
Caldwell poneert een aantal stellingen over immigratie die je wel of niet kunt accepteren (alleen kennis immigratie - maar ja, wie komt er dan naar Nederland?) maar die niets te maken hebben met de verwerking van onze gastarbeiders en hun kinderen - die gewoon Nederlandse burgers zijn, hier geboren en hier opgegroeid. Leijendekker, de interviewer, gaat mee met Caldwell in zijn stelling dat Europa worstelt met immigratie. Lijkt me sterk overdreven en dat is zeker niet waar zijn boek overgaat want de meeste mensen die nog willen komen zijn geen moslims maar arme Afrikanen. Nee, Caldwells agenda is die van Wilders. Hij wil waarschuwen tegen de vijfde kolonne binnen onze samenleving, die hem omver zou willen werpen. Het zou plezierig moeten zijn om vast te stellen dat hij daarvoor geen argumenten aanvoert maar de angst die hij opstookt is er niet minder om - bange mensen hebben geen argumenten nodig.
Wat ik ten slotte, en dat is het allerbelangrijkste, niet begrijp is Caldwell gereutel over de zwakte van Europa dat zich laat overrompelen.

Kom kijken man, de kinderen en kleinkinderen van onze immigranten hebben zich door de westerse normen en waarden laten veranderen tot burgers die in weinig opzichten van de rest verschillen. Net als in Amerika. De bewijzen die hij aanvoert voor die accommodatie van onze samenleving - een discussie over godslastering in Nederland (die is zo oud als Metusalem), één maffe rechter in Frankrijk. Hij noemt ook de regeling in Denemarken dat je een aantal jaren niet in het land mag wonen als je met iemand van buiten de EU trouwt als voorbeeld. Verbazend, want dat is precies het soort van robuuste maatregelen dat hij wil. Dus als je die doorvoert, dan pas je je aan aan de islam. Zo past alles in zijn denkraam.
Zijn conclusie is dat Europa een restrictieve immigratiebeleid moet hebben. Het ontbreekt ons, klaagt hij 'aan grote metafysische idealen, zelfvertrouwen en een visie op de toekomst'. We zijn, vindt hij, 'een onzekere relativistische cultuur die staat tegenover een cultuur vol zelfvertrouwen' en dan wint die laatste. Wel, als de argumenten van dit soort zwatelaars winnen, dan verliest iedereen. Bang voor alles en gegevens toesnijdend op het bewijs dat je nodig hebt voor je onzinstellingen. Nee, die Caldwell is een gevaarlijk mannetje.

Niemand regeert

Leuk artikel van Marc Chavannes in de NRC over onze gebrekkige staat van regeren. Er gebeurt niets, alles wordt uitgesmeerd en platgestreken. Dat komt, volgens mij, omdat we te veel willen regeren. We moeten niet zoveel pretenties hebben en de dingen die we niet kunnen eens goed formuleren en dan opzij zetten.

4 september 2009

Verzekering voor kinderen in Californië

In Californië heeft de wetgever vast een voorschotje genomen op Obama's health care plannen. Een programma om 700.000 kinderen van mensen die te veel verdienen voor Medicaid (het overheidsprogramma voor armen) dreigde te worden weggesaneerd in de financiële problemen die de staat heeft. Nu heeft het staatscongres, samen met gouverneur Schwarzenegger, een speciale belasting ingesteld op de verzekeringsindustrie om de 175 miljoen die nodig zijn op te halen. Een bijzonder moment want er is een tweederde meerderheid nodig om dit soort programma's op te zetten en de Republikeinen deden mee. De belasting tot 100 miljoen dollar wordt geheven op verzekeraars die deelnemen aan Medicaid en dus hun winst danken aan een overheidsprogramma. De rest van het geld komt uit een federaal stimuleringsfonds. Deze houding van Californië bewijst maar weer eens hoe ongelijk Newt Gingrich had met zijn lofrede op Texas waar ze deze kinderen gewoon zonder verzekering zouden laten zitten.

Meer over living wills voor banken

Ik schreef gisteren over Willem Buiter, Lord Turner en het idee van een 'living will' voor financiële instellingen. De FT ondersteunt het vandaag in een hoofdartikel en nu wordt met iets duidelijker hoe het in elkaar steekt. Een 'living will' zijn gedetailleerde instructies die banken moeten opstellen om vast te leggen hoe hun operaties afgewikkeld zouden worden in geval van insolvabiliteit - meer schulden dan kapitaal hebben.
Zoals de FT het zegt zou een living will garanderen dat banken niet zijn georganiseerd op een manier die het onmogelijk maakt om ze veilig af te wikkelen als het nodig is. Het zou nerveuze crediteuren enige zekerheid geven over wat hen te wachten staat. Het zou het financiële systeem helpen de paniek te vermijden die na het faillissement van Lehman ontstond. Maar ze zetten er de kanttekening bij dat dit slechts zover gaat als het faillissementsregime toestaat.
Daar moet meer gebeuren vindt de FT.

Reguleerders moeten geloofwaardige afwikkelregimes introducuren, vindt de krant, bij voor keur regimes die automatisch schuld in deelname omzetten. Overheden moeten dan ook vertellen hoe ze zouden omgaan met falende internationale financiële instellingen.
Het achterliggende project is om een publiek gegarandeerd banksysteem om te zetten in een private industrie waar de beloning terecht komt bij wie het risico neemt voor eigen rekening en niet die van de staat. Op deze manier zou je de sociale kosten van bankfalen kunnen verminderen, door ze niet alleen mogelijk te maken maar zelfs te verwachten. De living will dwingt een bank door te denken wat te doen als de crisis ontstaat en daar een geloofwaardig plan voor te hebben.

Additionele voorwaarden zijn wel dat de banken sterker moeten zijn dan tot nog toe, dus strengere kapitaaleisen. Het betekent ook, zoals Turner in het meer omstreden deel van zijn verhaal stelde, dat we moeten checken of banken financiële innovatie gebruiken om hun risico's te dekken of juist, zoals tijdens de crisis, posities innemen in sterk fluctuerende markten om hun producten af te dekken.

Concluderend stelt de FT dat een living will controversieel zou zijn en dat lijdt geen twijfel. Het zou banken dwingen tot herstructurering maar waarom niet? Met een paar grote banken in een dermate invloedrijke positie is het cruciaal dat banken veilig ten onder kunnen gaan.

Eerste pr crisis Japanse premier

De vernieuwing in Japan komt niets te laat. Na Koizumi was het weer stagnatie wat de klok sloeg. Maar de nieuwe premier Hatoyama heeft zijn eerst public relations probleem al klaar liggen. In een artikel in de NYT eind vorige maand (een vertaling van een eerder artikel) leek hij kritiek te hebben op de dominante invloed van de VS op de globale economie en gaf Amerika de schuld van de problemen. Interessanter was zijn oproep om een EU achtige structuur in ZO Azië tot stand te brengen. Japan zit klem tussen China en de VS en zal sowieso, 65 jaar na de oorlog, zijn eigen positie moeten doordenken. Een sneer naar de VS is gemakkelijk. Te gemakkelijk voor een land dat zelf profiteerde van de wereldwijde economie. En oppositie is wat anders dan regeren. Zal even wennen worden.

Rechtse idioten

Volgens de NYT weigeren Texaans schoolouders hun kinderen naar een speech van Obama te laten komen, waarin hij van plan is hen op te roepen hard te werken. De rechtste radiobrigades hebben hier een item van gemaakt, onder het motto dat Obama zijn socialistische ideeën aan de kinderen wil verkopen. Er waren altijd een hoop idioten in Amerika - en zeker in Texas - maar de sfeer wordt wel erg grimmig. Doet een beetje denken aan die maffe senator Helms van North Carolina die president Clinton waarschuwde dat hij maar beter niet op bezoek kon komen, dat kon wel eens gevaarlijk zijn.

Ondertussen gaat Obama volgende week een grote toespraak houden om een uitgeklede versie van het health plan aan te bieden. Het is cruciaal dat dit lukt, het is zijn laatste kans.

Terug naar normaal?

De G20 ministers komen dit weekend in Londen bijeen en gaan kijken hoe ze ordelijk de overheidsinterventies van de afgelopen twee jaar kunnen terugdraaien. Dat zal nog niet meevallen. Zoals Philip Stephens in de FT opmerkt, is de wereldwijde consensus aan het wankelen. In het voorjaar was iedereen het eens en waren ze trots dat ze de wereld hadden kunnen redden, nu komen de tegenstellingen weer boven drijven. De vraag is wat voor systeem er gaat ontstaan. De VS is niet meer dominant maar wordt het echt multipolair, met India en China erbij? Zeker is dat de VS heel wat minder vrijheid van handelen heeft dan lang het geval was. Het resultaat zou een strijd kunnen zijn, zegt Stephens, tussen de centrifugale impulsen die inherent zijn aan een mutlipolair systeem en de centripetale krachten van onderlinge afhankelijkheid. Hij citeert Giovanni Grevi van de EU Institute for Security Studies die dit beschrijft als een 'interpolaire wereld'. Wat we niet weten is of de competitie tussen landen de samenwerking zal domineren, of dat het omgekeerde gebeurt.
Stephens verwijst naar een speech van Hillary Clinton die ik nog moet opzoeken, waarin ze pleit voor het opzetten van 'een nieuwe wereldarchitectuur'. Het doel is om het zodanig te maken dat er duidelijke voordelen zijn om samen te werken en sterke nadelen om af te haken. Clinton verzint niets nieuws. Bill had dit ook op zijn agenda in de jaren negentig maar bakte er niets van. Misschien dat deze tweede kans meer oplevert.

3 september 2009

Het einde van Afghanistan

Het afhaken van George Will over Afghanistan waarover ik eerder schreef echoot nog na in Washington. Het is een soort Walter Conkrite moment, waarin de elite het vertrouwen verliest. Maar Will surft op een golf van ongenoegen, want ook onder de gewone bevolking is er geen steun voor de oorlog in Afghanistan. Ik vermoed dat het nu snel in elkaar gaat donderen al heeft Obama dan een groot probleem met de Republikeinse havikken (maar dat zijn de enigen die hem steunen en hij heeft dus al een probleem met de Democraten). Gisteren werd ook nog de tweede man van de binnenlandse veiligheid opgeblazen, niet in Kaboel maar in een provinciestad waar de veiligheid dus marginaal is. Overigens zeiden de commentaren volgens de NYT dat vanwege de grofheid meer een Al Qaida aanval leek dan een van de Taliban. De meest onthullende en tegelijkertijd meest triviale kop vandaag: US wants less corruption.
In het televisienieuws zag ik gisteren toevallig Ivo Daalder, de VS ambassadeur bij de NAVO, die Nederland moet overhalen om langer in Afghanistan te blijven. Hij was verrassend onwelsprekend, ondanks de aanwezigheid van een omvangrijke pr staffer. Met de argumenten die hij gaf zal hij in Nederland niemand overtuigen.

Strengere sancties Iran

Merkel wil strengere sancties op Iran vanwege de verkiezingen en de nasleep ervan. In het artikel wordt een link gelegd met haar verleden in Oost Duitsland. Ik weet niet of dat klopt maar de sancties waren niet opgelegd, dacht ik, omdat de democratie in Iran niet deugt. Ze hadden te maken met het nucleaire plan. Daar is, dacht ik, weinig veranderd en ik zie dan ook niet zo gek veel reden om die sancties te veranderen.

Tobin en het sociaal nut van financiële instellingen

Veel artikelen in de FT ineens over de Tobin belasting, een plan van de nobelprijswinnende econoom om valuta transacties te belasten. De artikelen zijn een reactie op een ander artikel in Prospect, waarin Lord Turner, de president van de toezichthouder in de UK, nogal kritisch was over de Londense financiële wereld. Hij stelt dat de UK sector te groot is, dat sommige activiteiten van maatschappelijk perspectief geen waarde hebben, dat de sector de Britse economie destabiliseert en dat nieuwe belastingen de excessen moeten beteugelen. Een daarvan is de Tobin belasting. Willem Buiter verwerpt de Tobin belasting, al kan hij met Turners redenering wel meegaan. Maar zijn betoog in de FT van gisteren is veel strakker. Als de financiële sector in de hele wereld te groot is dan komt dat omdat hij een kosteloze staatsgarantie heeft tegen het waardeloos worden van zijn niet verzekerde schulden. Ik zal niet het hele betoog herhalen maar in essentie zegt Buiter dat je uit de sector de elementen moet slopen die maken dat je onverantwoorde risico's kunt nemen zonder daarvoor de kosten te dragen. Hij wil een 'special resolution regime' als een alternatief voor faillissement voor alle financiële instellingen die belangrijk zijn voor de structuur. Het zou erop neerkomen dat onverzekerde crediteuren en andere tegenpartijen snel en gedwongen worden omgezet in aandeelhouders totdat de instelling voldoende gekapitaliseerd is. Een regelmatig geupdate 'testament' voor elke instelling zou de mastrodonten die te groot zijn om te vallen elimineren, stelt Buiter, en de Darwiniaanse discipline van de markt herstellen. Net als Turner vindt Buiter dat de financiële sector in de UK - 'te groot om te vallen en mogelijk ook te groot om te redden' - een destabiliserende kracht is geworden. Hij noemt het een Ijsland probleem en adviseert de UK om bij de Euro te gaan omdat een 'serieuze wereldwijde reserve munt' voorkomt dat er een run ontstaat op banken die een te klein systeem om zeep kan helpen.

Ik ben niet genoeg econoom om het helemaal te kunnen waarderen, maar het klinkt allemaal heel plausibel - zoals Buiter zo vaak klinkt.

Bonus nonsens

In de aanloop naar de volgende G-20 in Pittsburgh maken Sarkozy en Merkel (en Bos) geluiden over het aan banden leggen van bonussen. Ik geloof er niet in. De crisis is voorbij, het systeem is onveranderd en dat is het probleem. Zolang bonussen niet effectief de risico's weerspiegelen die worden genomen en daar ook voor straffen als het misgaat, zal er niets veranderen. We blijven er mee zitten, schat ik zo.

Texas versus Californië

Ook in de FT schrijft Newt Gingrich een verhaaltje over waarom Texas de staat van de toekomst is en niet Californië. Dat heb ik ook in de Economist gelezen en Gingrich leent een hoop. Zijn analyse dat belastingverlaging alles oplost is natuurlijk onzin (nog los van zijn claim dat het Republikeinse congres tussen 1994 en 2000 verantwoordelijk was voor het begrotingsoverschot). Californië moet zijn hele systeem herorganiseren om de verworvenheden als wegen, publieke systemen en dergelijk te behouden. Texas heeft geen verworvenheden. Kijk naar lijstjes van onderwijs en sociale omstandigheden en de staat kan nauwelijks als voorbeeld gelden. Maar Gingrich weet dat er een vacature is in de leiding van de Republikeinse Partij en legt dus zijn ei. Hij doet dat onder de Orwelliaanse titel president van American Solutions for Winning the Future. Yeah.

Opportunisme van Asscher

Opnieuw discussie over de koopzondagen. Lodewijk Asscher wil ze nu overal en heeft heel Amsterdam tot toeristisch gebied verklaard. Onzin natuurlijk. De Kinkerstraat op zondag is geen toeristisch gebied, laat staan het Delflandplein. De gemeenteraadsverkiezingen naken, vandaar dit grenzeloze opportunisme.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors