3 oktober 2010 - 14 oktober 2010
Like ons op Facebook

3 oktober 2010 - 14 oktober 2010

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

14 oktober 2010

Het gedoogakkoord met de FIFA

In de Trib een mooi opinie artikel over de waanzin van het organiseren van grote internationale toernooien. De waanzin ervan is zichtbaar in Montreal, voor wie enig gevoel voor geschiedenis heeft, en nu ook in Zuid Afrika, waar goodwill niet opweegt tegen leegstaande grote stadions. Dat Nederland stiekem weigerde akkoord te gaan met de belachelijke FIFA eisen maar toch een bod deed, geeft al aan hoe onzinnig dat was. Het is een bobo ziekte om te denken dat een land, ons land, zo'n feestje nodig heeft of dat het allerlei dingen oplevert die de investering en het ongemak rechtvaardigen. Een van die ongemakken is dat gedoogakkoord met de FIFA. Het is blijkbaar epidemisch: een ding zeggen en een ander ding doen. Gelukkig dat de FIFA de domme landen voor het uitkiezen heeft en wij niet aan bod zullen komen. Maar we hadden er beter aan gedaan er helemaal niet aan mee te doen.

Oude zakken

Je moet oude mannen hun genoegens niet ontnemen maar het 'I told you so' verhaal van Bolkenstein op de opiniepagina van de Volkskrant is niet meer dan dat. Hij past prima bij 'zoals ik al eerder voorspelde' Von den Dunk VK columnist.

De straf voor Servië en de dreiging voor ons

Het geweld van de Servische 'voetbalsupporters' in Genua bewijst eens te meer dat de dreiging van onze westerse waarden en beschaving niet komt van brave moslims maar van keiharde fascistoïde haatzaaiers. Zondag deden ze het tegen gays, dinsdag gebruikten ze het voetbal. Het gevaar ervan moet niet onderschat worden. Evenmin als de link met de rechtse anti-groepen in Denemarken, Duitsland, Zweden en Nederland. In Zweden is de link tussen de rechtse Zweden-Democraten met de Neo Nazi's klip en klaar.

Het gaat niet aan om de Grote Leider zomaar in deze hoek te zetten, maar zoals ik hieronder betoogde, de sentimenten die nationalistische haatzaaiers losmaken, kunnen gemakkelijk uit de hand lopen. Servië is natuurlijk een extreem voorbeeld en de Balkan zo hopeloos als Zimbabwe - al is het daar de leider die corrupt is en niet het volk. De straf moet helder en krachtig zijn: geen enkel voetbalteam hoeft in Servië te spelen en Servische teams zijn nergens welkom. En Servië in de EU? Eerst het beschaafde Turkije maar.

We zullen politieke correctheid nog gaan missen

Volgens een onderzoek in Duitsland wil een meerderheid van de onderzochte personen 'buitenlanders' deporteren. Het is niet helemaal duidelijk of ze daarmee ook Turkse Duitsers bedoelen die zijn geboren en opgegroeid in het land, maar het sentiment is duidelijk. Wilders maakt school. Ook blijkt tien procent van de Duitsers een eigen Grote Leider (een 'führer' met, voorlopig, kleine letter) aantrekkelijk te vinden.

Moet je je al zorgen gaan maken? Wat mij betreft zeker over de onderliggende sentimenten die worden losgemaakt, irrationele zij het soms begrijpelijke gevoelens van onmacht en isolement. Nieuw is dat Wilders en zijn vrienden de conversatie modus hebben veranderd. Ze claimen dat ze politieke correctheid hebben doorbroken en gebruiken dat als een vrijbrief om civic courtesy, gewone, dagelijkse beschaving, opzij te zetten. Ze roepen maar wat. Omdat het kabinet Rutte/Wilders dat ook gedoogt, werkt het mee aan deze verloedering van de samenleving.

Want het is waar dat overdreven politieke correctheid maskeerde dat er veel ongenoegen was in de samenleving over dingen waarover wel degelijk gepraat moest worden. Maar gewone dagelijkse beschaving heeft ook een doel: het voorkomt dat mensen in een samenleving zich enkel laten leiden door onderbuikgevoelens en sentimenten. Innerlijke beschaving weerhoudt de Archie Bunker in ons om door te slaan. En daar zit het grote probleem dat Wilders is (en nu ook Rutte en Verhagen want die hebben zich deel gemaakt van het probleem): door groepen te beschimpen, te beledigen en te pretenderen dat die groepen, van de linkse kerk tot de Marokkanen of de moslims, staan ze toe dat iedereen dat doet. Het zijn volkssentimenten die deze Grote Leiders zelf niet meer kunnen beheersen.

Wilders is fel pro Israël en zal dus zijn gebrek aan beschaafde omgangsvormen niet uitstrekken tot joden. Hij verdedigt onze verworvenheven op het gebied van homo emancipatie en man vrouw verhoudingen. Maar het voorbeeld dat hij geeft, de sentimenten die hij losmaakt, de vrijheid van belediging die hij claimt en gebruikt, zal door zijn achterban ook gebruikt gaan worden voor deze wel door hem verdedigde verworvenheden. Politieke correctheid had een doel, heeft een doel. Het is een vorm van beschaving om je te realiseren dat je over mensen praat, medeburgers, over onze samenleving. Samen, het woord zegt het al. Het is een begrip dat de Grote Leider niet kent en niet gebruikt. We zullen politieke correctheid, of laten we gewoon zeggen, correctheid in de omgang, nog eens gaan missen. Politici hebben een voorbeeldfunctie. Wilders geeft het voorbeeld, met gevolgen die ook hij niet zal kunnen beheersen. De politiek correcte samenleving was een stuk plezieriger dan het vrijheidsideaal dat de Partij Van het Verbieden toestaat.

13 oktober 2010

Speak memory

De redding van de mijnwerkers in Chili is indrukwekkend. Realtelevisie waarbij het domme gesnater van BN'ers op survival of andere flauwekul zonder moeite verbleekt. Bij mij maakte het emoties los, maar ook herinneringen. Ergens begin jaren zestig, ik geloof 1963, werden in Duitsland ook mijnwerkers met zo'n op een missile lijkend apparaat bevrijd. Behalve de ervaring dat de wereld high tech gegaan mag zijn maar er in sommige opzichten weinig is veranderd, realiseerde ik me dat we naar de redding keken door het venster van het huis naast onze school, de St. Tarcisius School in Eindhoven. We hadden zelf nog geen televisie. Het waren zwart wit beelden, voor altijd op ons netvlies geprint, niet te overtreffen.

Fennema en de verkeerde discussies

In de Groene, het meest interessante weekblad van Nederland, oreert Meindert Fennema, voormalig actief CPN lid en nu sympathisant van en uitlegger van de PVV, over het boek van Martin Bosma. Helaas, zeg ik. Door Fennema de ideeën van Bosma te laten bespreken, worden we niet wijzer over de gevaarlijke aard van die ideeën en kan Fennema een paar van zijn eigen stokpaardjes berijden. De Groene heeft een overdreven interesse in 'de islam', een interesse die inderdaad in de 'grachtengordel' breed gedeeld wordt maar daarom nog niet minder irrelevant is.

Van alle bezwaren die ik tegen Fennema's stukje heb is het grootste dat hij zit te melken over een 'multiculturalistische ideologie' die zijn vijanden, vooral de PvdA, sinds de jaren zeventig zou hebben overgenomen. De hooggeleerde definieert die ideologie niet en gebruikt het -isme afgewisseld met 'multiculturele samenleving' , dwz. multicultureel als bijvoeglijk naamwoord. Het ene, multiculturalisme, is een theoretische constructie van wereldvreemde academici die door geen enkele politicus in Nederland is overgenomen. De tegenstanders van het verschijnsel immigratie en integratie in Nederland zijn het in de jaren negentig gaan gebruiken als een scheldwoord om hun tegenstanders te duiden - ook al wisten ze heel goed dat alle beleid in de jaren zeventig en tachtig en zelfs begin jaren negentig, breed werd gedeeld in de polder (helaas gaf een van de betere journalisten, H.J. Schoo hier het slechte voorbeeld, terwijl juist hij beter wist). Het is dan ook klinkkare nonsens dat er zoiets als een ideologie zou bestaan, laat staan dat die het Nederlandse beleid zou hebben overgenomen.

Laat ik hier een eenvoudige stelling poneren. Wie gebruik maakt van de terminologie 'multiculturalistisch' of 'multiculturalistische ideologie' dient u te wantrouwen. Het is iemand die het zogenaamde integratiedebat wil steken en kleuren door niet over integratie te praten maar over wiens schuld het allemaal is dat we er zo vreselijk voorstaan. Hoedt u voor deze mensen, ze hebben een gestoken agenda.

Dat onze samenleving multicultureel is, lijkt me een feit. Wat de vriend van Fennema, de democratie-schuwende partijideoloog Martin Bosma, met zijn voorkeur voor een monoculturele samenleving bedoelt, weet ik niet. Nederland is nooit monocultureel geweest, katholieken en gereformeerden kunnen daarover meepraten. En dan heb ik nog niet eens over het multiculturele voorbeeld, de VS en specifiek Californië.

Verderop komt Fennema, net als zijn vriend, met de dooddoener dat we geen debat willen aangaan over 'de islam'. Ik heb het hier al vaker gezegd: waarom zouden we? We debatteren toch ook niet over het rare geloof van de gereformeerden of van EO voormannen? Of over de katholieke kerk? Gelukkig maar. Ik ben als burger niet geïnteresseerd in geloven, in wat mensen thuis geloven en denken. Ik wil weten wat ze doen. En dan zie ik liberale moslims, katholieken en protestanten bij de vleet. Geen van hen heeft behoefte aan die geloofsdiscussie.

Ik vind het jammer dat lui als Fennema via de omweg van Bosma een platform krijgen voor hun praatjes. Ze waren fout in de jaren zeventig en tachtig, om met Bolkenstein te spreken, en ze zijn nu fout. Via de omweg van een 'bespreking van Bosma's haatzaaiende ideeën ondersteunt hij ze de facto. Daar zou de Groene niet aan moeten meewerken.

Ten slotte, het mag een leuk spelletje zijn om de 'schuld' toe te rekenen voor onze 800.000 Turkse en Marokkaanse Nederlanders, het is totaal overbodig en enkel haatzaaiend. Ze zijn er, ze zijn burgers, net als u en ik en Fennema en Bosma. Laten we discussie voeren over hoe de samenleving in te richten in plaats van schuld toebedelen.

We zitten nu al vast aan een NAVO rakettenschild

Navo baas Rasmussen komt binnenkort met de definitieve versie van een NAVO strategisch plan. Daarin zal een rakettenschild een grote rol spelen. In de Trib geeft hij vast een voorschotje door de vertellen dat de NAVO een rakettenschild 'nodig heeft'. De argumenten die hij aanvoert zijn niet al te sterk en de helft van het verhaal gaat over de kosten en of we ons die wel kunnen permitteren. Het echte verhaal is dat we al een rakettenschild hebben geaccepteerd, eerst de Bush variant in Polen en Tsjechië, en nu een Obamavariant die anders in elkaar zit maar politiek precies hetzelfde doet. Dat wil zeggen, hoewel het geval wordt verkocht als een schild tegen raketten uit Iran, is het vooral om cadeautje aan de nieuwe Navo landen, voormalig Oost Europa. Die willen dat schild vooral om zeker te zijn van Amerikaanse betrokkenheid als Rusland ooit iets tegen hen zou ondernemen. Dat ze daar bang voor zijn, is te begrijpen. Dat de Russen de Amerikanen niet vertrouwen, evenzeer, na alle leugens in de jaren negentig.

Maar dat wil niet zeggen dat alle andere NAVO landen akkoord hoeven te gaan met een rakettenschild. Mijn vermoeden echter is dat het al een gepasseerd station is (of zoals Van Mierlo zei in 1995 toen hij weigerde te debatteren over de uitbreiding van de NAVO: die trein is al vertrokken - een fijne democratische manier om debat te verhinderen). Dat rakettenschild staat er al gedeeltelijk. Niemand weet of het werkt (de Amerikanen hebben wat dat betreft een treurige geschiedenis van leugens en bedrog) maar het vervult een politiek doel. Bovendien is het wel lekker als wij meebetalen aan de verdere ontwikkeling van Reagans geesteskind. Mijn hoop zou zijn dat we daar 'nee' tegen zeggen maar ik weet dat de trein al is vertrokken.

Nee, Zwitserland moet niet ons voorbeeld zijn (en Denemarken ook niet)

Na mijn stukje over de vraag hoe democratie in te richten in een tijd van politici die of geen verantwoording willen dragen of gebruik maken van de mogelijkheden die collega's bieden om alles in te pikken, kreeg ik een aantal reacties. Een daarvan wees op het prachtige zakelijke bestuur van Zwitserland. Geen politiek gedoe, een wisselende premier en zo wat meer. Nog afgezien van de vraag of zoiets werkt, neemt het niet de angel weg uit de populistische haatzaaierij die door een gedoogregering geaccepteerd wordt. In Zwitserland zagen we al een moskeeverbod (ik kwam op een recente lezing ook mensen tegen die het idee hadden, net als onze Grote Leider, dat het land overspoeld wordt door moskees en dat die paar honderdduizend gewone gelovigen een land van 16 miljoen mensen gaan overnemen). In de NYT lees ik over een haatzaai campagne in klassiek Zwitserse xenofobe stijl tegen Italianen. Ik wil maar zeggen, haatzaaien moet veroordeeld worden, niet gedoogd in een zogenaamd gedepolitiseerd systeem. We hoeven niet steeds naar Denemarken of Zwitserland te kijken. Het zou mooi zijn als we zelf wat konden bedenken.

Hoe de EU de EU om zeep hielp

De Financial Times heeft de afgelopen dagen een serie gepubliceerd over de crisis van de Euro die Griekenland, Portugal en Ierland hebben getriggerd. Ik zeg getriggerd, want zij zijn niet de oorzaak. De diepe oorzaak is de wens van de Europese regeringen om de Euro zo breed mogelijk in te voeren. Het zou Europa moeten versterken. Om dat te bereiken werden de leugens van Griekenland (en bijvoorbeeld Italië) geaccepteerd, ook al wist iedereen beter.

Wat een ironie. Als een ding de verdieping van de EU heeft geschaad en verzet à la Wilders en Van Baalen heeft gestimuleerd dan is het deze poging om geen two track EU te krijgen. De artikelen zijn onthutsend en onthullend.

Goed dat rechters wel lef hebben

De Senaat durfde er eerder dit jaar zijn handen niet aan te branden (helden, allemaal) maar een federale rechter in Californië heeft het 'don't ask, don't tell' beleid van het Pentagon onwettig verklaard. Homo's en lesbiennes hoeven hun seksuele geaardheid niet meer verborgen te houden op straffe van ontslag uit de krijgsmacht. Een terecht besluit, een mooi besluit, dat, zoals de NYT stelt, de regering zal aanvechten - maar niet al te sterk als ik daarop moest gokken. De regering Obama wil er ook vanaf. Maar pas na de verkiezingen.

Een dictator waar je niet echt bang voor hoeft te zijn

Iedereen kent Ahmedinejad, de niet gekozen president van Iran. Hij wil Israël vernietigen, roept anti semitische praat, wil een atoombom en, vooral, hij staat aan het hoofd, of hij is de pratende marionet van een regime dat genadeloos Iran en zijn zeventig miljoen inwoners in de greep heeft. Een shah regime nu aangekleed als een geloofsregime, onder leiding van machtswellustige oude mannen. Er zijn weinig mensen die Ahmedinejad hebben gesproken. De columnist van de NYT, Roger Cohen, die al veel verstandige artikelen schreef over Iran en de volksopstand daar, sprak Ahemedinejad en was niet onder de indruk. Zijn indruk: Ahmedinejad is een boef maar niet een waar je bang voor hoeft te zijn. Een one-trick-pony die maar één middel heeft om de westerse media, waardoor hij net zo geobsedeerd is als de terugkeer van de 12e iman, en dat is de dubbele standaard aanwijzen van het westen. Een verfrissend verhaal dat niet vervalt in de geijkte truc van de onruststokers dat Ahemdinejad de nieuwe Hitler zou zijn. Daar is hij niet slim genoeg voor.

Claim ervaring en je wordt erover bevraagd

Ben Knapen krijgt door de SP zijn verleden als commissaris bij PCM voorgeworpen. Hij moest daar vertrekken en deed dat met medeneming van 1,5 miljoen omdat het vertrouwen verloren was. De ondernemingskamer veroordeelde later het beleid van raad en bestuur van PCM. Bij Philips was Knapens bestuurscarrière ook niet glorieus. Ik weet niet of het hem ervoor diskwalificeert om in het buitenland uit te leggen dat deze regering gemaakt werd door de Grote Leider maar dat wat de Grote Leider aan rabiate haatpraat uitslaat niet voor rekening van de regering komt, maar het lijken me in elk geval redelijke vragen. Als je claimt ervaren te zijn, dan kan die ervaring bevraagd worden.

12 oktober 2010

Ouderwets kabinet, gezellige jongensclub

Tja, weinig vrouwen in het kabinet. Wie zich daarover verbaast heeft nog niet begrepen waar rechts zijn vingers bij aflikt. Anti-Den Haag activist Wilders heeft simpelweg het meest ouderwetse bobo kabinet in elkaar getimmerd, of in elk geval Rutte en Verhagen daartoe de gelegenheid gegeven. Dan moet je niet zeuren over te weinig vrouwen. Is niet interessant in die kringen. Ze zijn er niet, claimen ze. Dat lijkt me een lastig verhaal, sowieso, maar als pluche zittende kamerleden ook nog beloond moeten worden met staatsecretariaten, dan blijft er weinig over. Gelukkig is politiek in Nederland zo onbelangrijk en inhoudsloos, dat de media zich daar een hele dag mee bezig kunnen houden.

De bobo factor

Roger van Boxtel heeft zich kandidaat gesteld als lijsttrekker voor de Eerste Kamer van D66 (over bobo's gesproken). Hij deed dat, uit macht der gewoonte, door het even bij de leiding in Den Haag te melden en een stemmotivatie te geven van twee regels die duidelijk maken dat hij een orgaan dat D66 eigenlijk wil afschaffen, wil politiseren.

Hij lijkt de positie als lijsttrekker te claimen alsof hij, als oude hap, oude bobo, er recht op heeft. Over oude politiek gesproken. Zou hij het worden dan is D66 geheel in handen van mensen die ook mede verantwoordelijk waren voor de ondergang: Pechtold, Schouw en Van Boxtel. Gelukkig voor de leden is er een alternatief: Joris Backer die de permanente programma commissie leidt (een ondoorgrondelijke commissie, althans qua leden, die het verhaal van D66 opstelt - nou ja, verhaal, richtlijnen). Voor de broodnodige verandering valt te hopen dat de leden Backer kiezen.

Overigens betekent dat nog niets. De provinciale statenleden van D66 doen namelijk gewoon waar ze zin in hebben, althans een flink deel van hen. De vorige keer, in 2007, kozen ze voor de nummer 4 op de lijst, niet voor de nummer 2. Eén bijzonder sluw lid stemde zelfs op zichzelf (wat onder theoretische omstandigheden een zetel had kunnen opleveren). De partij van de transparantie en de invloed van de burgers zou zich ervoor moeten schamen. Maar het kan zo weer gebeuren.

11 oktober 2010

Obama's geklungel

Meer slecht nieuws voor Obama. De werkgelegenheidscijfers vielen vorige maand weer tegen en dit was de laatste keer dat er cijfers gepubliceerd werden voor 2 november. De president heeft zijn verhaal aangescherpt en recente peilingen lijken te bevestigen wat ik steeds heb gedacht: het gaat net goed in november. Maar toch, het oogt allemaal zo klungelig, zo sloom, zo ongeïnspireerd dat je je afvraagt waar die man uit de verkiezingen is gebleven.
Ondertussen is veiligheidsadviseur Jim Jones vervangen door zijn assistent Donilon. Die speelde op de achtergrond al de hoofdrol omdat Obama hem vertrouwt. Het betekent dat het kleine kringetje van vertrouwelingen niet wordt doorbroken. In het verleden kwamen presidenten die dat niet openbraken in grote problemen.

Een afgegleden land

Als je graag burger wil worden van Israël moet je loyaliteit beloven aan Israël 'als een joodse staat'. Dat Israelische Palestijnen of Arabieren beledigd zijn ligt voor de hand, maar het zou iedereen aan het denken moeten zetten over de bedenkelijk paden die dit voormalige voorbeeldland is ingeslagen. Het curieuze is dat joden die naar Israël immigreren die eed niet hoeven af te leggen. Een rare regeling, hoe je hem ook bekijkt. Hij wordt nog bizarder als je vermoed dat het een concessie is aan de joodse dwingelanden ter rechterzijde, om ze vast op te vrijen een andere concessie van Nethanyahu te accepteren. Hopelijk is Obama zo verstandig om weinig tijd aan het Midden Oosten te besteden. Verspilde moeite.

Niet zeuren als we er opnieuw ingerommeld worden

Weer een vloed van slecht nieuws uit Afghanistan. Als D66 straks als de artikel 100 brief arriveert om 150 trainers en 700 soldaten ergens in Afghanistan te laten optreden, dan is het goed om te weten dat de partijleden in Amsterdam niet zijn geïnteresseerd en/of de fractie vertrouwen. Op de ALV donderdag was het ongewoon druk voor de rel rond de dorpspomp en het rapport over de disfunctionele fractie, maar toen het op moties voor het congres aan kwam waren er nog een stuk of twintig mensen over die bereid waren te stemmen. Een motie om geen nieuwe militaire missies in Afghanistan te ondernemen, haalde het niet. Moesten wij ons niet mee bemoeien, vonden de stemmers. Doen de hoge heren wel. Het is maar dat u het weet als vanuit Amsterdam ooit het geluid op zou klinken dat we weer de oorlog 'ingerommeld' zijn.

Het was een motie van mijn hand, die ongetwijfeld beter opgesteld had kunnen woden en beter verdedigd, maar daar gaat het niet om. Wat me verbaasde was de gezagsgetrouwheid en de weigering zelf mee te denken over een nationaal onderwerp. Het eerste gold ook voor een oproep aan de afgevaardigden voor de provinciale staten om zich te houden aan de lijst van de Eerst Kamer kandidaten zoals die door de leden is opgesteld. Niets is logischer, zou u denken, voor een partij met kroonjuwelen en een verheven bestuurscultuur (vergeleken met de PvdA), en toegewijd aan transparantie. Maar in 2007 weigerden veel afgevaardigden dat. De oproep nu ging tenonder. Ze zullen er wel goede redenen voor gehad hebben, vond een lid. Je moet ze vertrouwen, vond een ander.

De revolutie in Den Haag

Met Opstelten, Rosenthal, Kamp en Verhagen (en, als toetje, Hans Hillen!) zal Den Haag wel over de kop gaan, zoals de Grote Leider beloofd heeft. De enige verrassing is Ben Knapen die de verleiding niet kon weerstaan. Leers is de beoogd terugwinner in Limburg. Omdat hij op integratie zit (wat dat ook moge betekenen bij deze club) kan hij direct in de slag met zijn baas buiten het kabinet. D66 adverteert met 'echte liberalen'. Die zijn er daar ook niet zoveel te vinden maar in elk geval meer dan bij de partij met vrijheid in zijn naam - en enkel daar.

8 oktober 2010

Rapport over D66 ellende in Amsterdam gepresenteerd

Voor de laatste keer (hopelijk) de perikelen van D66 Amsterdam. Gisteren behandelde D66 Amsterdam het rapport over de slecht verlopen verkiezingsstrijd (ook al werd er flink gewonnen) en de desastreus verlopen onderhandelingen over bestuursdeelname van de partij. Ageeth Telleman, de hoofdverantwoordelijke, had haar verantwoordelijkheid al genomen door terug te treden als fractieleider (daarna werd ze door haar 'collega's' op wrede manier ook nog uit de fractie gezet). Ook Teun Gautier, de voorzitter van de afdeling, maakte gisteren zijn aftreden bekend. Hij neemt zijn verantwoordelijkheid, maar bovendien vertrouwt de fractie hem niet - heb ik horen verluiden, waarmee helaas de leden het nakijken hebben.

Ik van mijn kant vertrouw er niet op dat met dit rapport, waarover zo meer, de problemen voorbij zijn. Niet iedereen die in het rapport er van langs krijgt (helaas vaak op niet bij name genoemde manier) heeft ook dezelfde consequenties getrokken als deze twee. De conclusie van het rapport lees ik zo: door de lijsttrekkerverkiezingen waarbij Ageeth Telleman de zittende Ivar Manuel versloeg, ontstond een persoonlijke animositeit die geen van beide hoofdrolspelers heeft kunnen overwinnen. Dat sijpelde overal in door. Iedereen wist dat Manuel zichzelf een uitstekende wethouderskandidaat achtte, iedereen wist dat de meesten van die iedereen hem daarvoor minder geschikt achtten. Manuel bleef op de lijst na zijn nederlaag. Dat mag, maar het vereist wel een vorm van loyaliteit die blijkbaar moeilijk op te brengen viel. De oude garde verzette zich tegen de nieuwe garde, die van haar kant de oude hap te weinig eer gaf.

Kort en goed, de hele verkiezingsstrijd door was er sprake van disloyaliteit. Ook van het campagne team van de Europese verkiezingen dat meende door het goede resultaat in Amsterdam - vooral dank zij de normale pro Europa houding van D66 en, inderdaad, hun harde werken - ook deze campagne te mogen leiden. Waarom dat precies fout gegaan is weet ik niet. Bestuurslid voor communicatie en campagneleider Ingo Piepers vertrok en nam zijn team mee (en lekte, naar het schijnt, dit conceptrapport afgelopen zondag naar de Volkskrant). Daarmee was de ervaring verdwenen. Verder ontstond bij het vaststellen van de lijst ongenoegen bij degenen die afvielen en over de manier waarop er werd beoordeeld. Ik kan dat niet beoordelen, maar het systeem van D66 (ook, juist, landelijk) om voorzitter en lijsttrekker samen het advies te laten opstellen) leidt daartoe.

Ageeth Telleman is natuurlijk hoofdverantwoordelijk. Uit het rapport en de ervaringen sindsdien leid ik af dat ook Jan Paternotte, die als beloftevol wonderkind veel te veel hooi op zijn vork nam (en toen later door Pechtold gesnaaid werd om landelijk op de lijst te gaan - wat door Amsterdamse D66'ers als een vorm van verraad werd gezien) en als een ware Icarus brandend ten onder ging, een flinke verantwoordelijkheid draagt - in elk geval voor het campagneresultaat want hij werd campagneleider. En inderdaad, die campagne was afgrijselijk. De hang up van sommige D66'ers met de arrogantie van de PvdA kreeg de overhand over een positieve D66 boodschap.

Binnen de lijst en later de fractie wijst het rapport op diverse gelegenheden waarbij disloyaal is opgetreden door collega's. Er werd gelekt aan de dorpskrant, er werd aan poten gezaagd, er werd dwarsgelegen, op eigen houtje naar buiten gecommuniceerd. Ivar Manuel wordt niet met zoveel woorden genoemd, maar hij is wel degene waarover het gaat. En ook zijn sidekick, Sebastiaan Capel, naar ik heb horen verluiden (dat is het soort term dat het rapport te vaak gebruikt, doe ik ook maar).

Voor zover ik kan zien speelde Teun Gautier, de voorzitter, een tot mislukken gedoemde heldhaftige rol om gaten te dichten, vooral nadat Piepers de boel de boel liet. Als ik het rapport lees dan concludeer ik dat de voorzitter een veel te grote en veel te politieke rol had.

Tenslotte landelijk D66. Het rapport doet daar niets mee. Ze laten Parool artikelen weg (terwijl ze een hele waslijst citeren) die verwijzen naar Pechtolds lof voor het D66 anti-PvdA standpunt, en een artikel een paar dagen later dat stelde dat D66 aan de leiband van Den Haag liep. Die indruk was er wel toen Pechtolds woordvoerder werd ingevlogen om de definitieve anti-Asscher persconferentie te doen, waarbij Telleman een tekst voorlas (een scherpe tekst) 'die ze tevoren niet had gezien' - dat zegt het rapport. Wie heeft die tekst dan geschreven? Dat laat zich raden, al noemt het rapport de auteur niet. Het was mevrouw van Egmond, de persvoorlichter. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat D66 landelijk ineens een mogelijkheid zag om de net aangetreden Cohen (die nog meer zetels weghaalde dan de slechte campagne van D66 al had verloren) te koppelen aan de bestuurscultuur in Amsterdam.

Vandaar de persverklaring van Pechtold dat hij lof had voor D66 Amsterdam. Een paar dagen later liep alles fout in de onderhandelingen. Helaas liet Telleman zich verleiden om in het amusementsprogramma Pauw en Witteman op te treden, waar ze door Diederik Samson werd afgemaakt (en zelf een magere boodschap had). De souffleur van Pechtold was op het laatste moment haar nog aan het trainen maar ze had dit nooit moeten doen. Iemand had haar moeten adviseren om nee te zeggen en toen ze al ja gezegd had, dat terug te trekken (anders dan mensen denken, kan dat best en leidt het soms, zoals hier, tot minder schade). De reden, zegt het rapport, is dat een interview met de Volkskrant niet geplaatst werd en ze toch een platform wilden. 'Ze' is landelijk, concludeer ik uit het rapport maar ik heb ook geluiden gehoord die zeggen dat het een besluit was van Telleman persoonlijk. In elk geval was het een optreden dat nooit had mogen plaatsvinden.

En daarmee is het verhaal rond. In een partij als D66, met zoveel deskundigheid en ervaring, mag je verwachten dat mensen Telleman hadden geholpen toen ze begon te struikelen. Mensen die haar voor dit soort dingen hadden behoed. En die, toen zij dat niet deed (en ook moeilijk kon) de disloyale leden van haar team tot de orde hadden geroepen. Het was een treurige affaire. Het rapport werpt enig licht maar niet alle licht. Het verhaal is, helaas, ook nog niet afgelopen. Ondanks alle geluiden dat de fractie er eensgezind tegenaan gaat, zitten een stel hoofdrolspeler daar nog steeds - met hun disloyale geschiedenis en hun persoonlijke vetes en ambities.

Het vervelende is dat er op dit moment inderdaad weinig aan gedaan kan worden, hopelijk slaagt de nieuwe fractieleider, Gerolf Bouwmeester, die gisteren een peppraatje hield maar naar mijn smaak helemaal niet had hoeven of mogen spreken bij de behandeling van het rapport, erin om zijn gezag te doen gelden. Als het college klapt, en die kans is niet nul, dan komt D66 weer in beeld. De twijfelaars aan een van de wethouderskandidaten zijn nu verdwenen (Telleman en Gautier, die, in een ondoordachte actie een paar dagen voor de verkiezingen twee wethouderskandidaten van buiten presenteerden - analoog aan Pechtolds naar voren schuiven van mastrodonten Rinnooy Kan en Weijers als veranderaars - stookten daarmee zelf het vuurtje op) maar de ambitie van de betreffende kandidaat is onveranderd aanwezig.

Ik zou willen en hopen dat dit de laatste keer was dat we over deze treurige ontwikkelingen moeten praten. Ik ben bang dat het nog niet het einde is. D66 klaagt veel over de cultuur van de PvdA. Geleidelijk aan moet ik concluderen dat D66 Amsterdam soms, vaak, een dorpspartij is, opgejuind door eigen obsessies en persoonlijke voorkeuren, met een beperkte visie en altijd kijkend wat de dorpskrant er van zegt. De meeste van de 3000 leden van 's lands grootste afdeling zijn daarvoor niet lid geworden (en lezen die dorpskrant niet, weten dus ook niet wat er omgaat).

Nog een laatste woord over een opmerking op de vergadering dat D66 Amsterdam in de landelijke verkiezingen zeker vijf zetels heeft gekost. De voorzitter van de commissie, Saskia Bruines, was het daarmee eens. Volgens mij is het volstrekte onzin. D66 was al aan het zakken van zijn hoge percentages sinds het voorjaar van 2009. De reden daarvoor waren de onrealistische verwachtingen, een zekere Pechtold moeheid en een magere inhoudelijke profilering van D66 als visiepartij. De Europese verkiezingen waren misleidend. Daarin scoorde D66 hoog omdat D66'ers nou eenmaal gedreven Europeanen zijn. En de Ja D66 Europa slogan werkte. Het leidde tot te hoge verwachtingen, arrogantie (de presentatie van Rinnooy Kan en Weijers als potentiële bestuurders). Het publiek was ook wel een beetje moe van het Wilders gehakketak (of laat ik voor mezelf spreken, ik had er genoeg van, net als van de oneliners). In elk geval was D66 landelijk al lang aan het dalen voordat Amsterdam een probleem werd. Ik geloof er helemaal niets van dat Amsterdam landelijk ook maar iets gekost heeft, of het moest zijn via de doorzichtige poging om Cohen te koppelen aan de bestuurscultuur van de PvdA. Ik kreeg de indruk dat de afdeling het eens was met de spreker en zo de verantwoordelijkheid voor een slecht D66 jaar, landelijk gezien, afschoof op de afgetreden personen. Het lijkt me struisvogelpolitiek. D66 was te zelfverzekerd, te arrogant. In Amsterdam en landelijk. En dat leidt altijd tot problemen.

Hillary vp in 2012? Ijdele speculatie

Ik geloof dat Bob Woodward ermee begonnen is, maar ineens zingt het rond dat Joe Biden in 2012 vervangen zou worden door Hillary Clinton. De redenering is blijkbaar dat Obama steun nodig heeft uit die hoek, de vrouwen met name, en de daarmee gegarandeerde hoge opkomst, om te kunnen winnen. Vooralsnog lijkt het me enkel ijdele speculatie. Ten eerste doet Biden het goed. Hij pikt dingen op die Obama niet kan doen, zoals het dwars liggen over Afghanistan, hij is aimabel, ervaren en deskundig. Jammer dat hij niet is ingezet om zijn collega's in de Senaat over te halen wat minder obstructie te plegen. Het is sowieso veel te vroeg om hierover te speculeren. De getallen geven de speculeerders waarschijnlijk gelijk. Een vrouw op de lijst, hogere opkomst. Aan de andere kant, een Clinton op de lijst zal de Republikeinen extra actief maken.

De praktijk leert dat het vervangen van vice presidenten helemaal niet zo vaak gebeurt. Lincoln deed het waardoor Andrew Johnson een van de slechtste presidenten ooit kon worden. FDR deed het in 1940 én in 1944 waardoor hij in de derde termijn ons opzadelde met het risico van Henry Wallace, een linkse dweper, en in zijn vierde termijn zorgde voor het presidentschap van Harry Truman, een van de betere presidenten (in retrospect). In 1956 werd Eisenhower aangeraden om Nixon te vervangen. Hij deed het niet. In 1967 maakt Humprey zich druk dat hij als vp gedumpt zou worden door Lyndon Johnson. Uiteindelijk dumpte Johnson zichzelf. Agnew werkt niet weggewerkt door Nixon en zelfs de slechtste beslissing van de oude Bush, Dan Quayle als vp, in 1988, werd in 1992 niet gecorrigeerd. In 2004 speculeerden we (ik in elk geval) over het mogelijk dumpen van Cheney. Kortom, het gebeurt zelden of nooit. Leuk speculeren maar zonder enig realiteitsgehalte.

7 oktober 2010

De schaamte voorbij maar wel stabiel

Stabiele regering of instabiel, vroeg de NRC zich gisteren af. Mijn indruk is stabiel, de eerste twee jaar. Macht stabiliseert. De pluchezitters van VVD en CDA willen daar natuurlijk blijven. Hun partijen hebben geen belang bij een breuk, zeker niet het CDA. Totdat het een manier bedacht heeft om de zetels van Wilders terug te winnen. En dat is de instabiele factor, na een jaar of twee, als Wilders heeft laten zien dat hij 'betrouwbaar' is. Rechts bestaat uit 75 zetels, er valt niet meer te winnen, veel te verliezen. Ze moeten het onderling herverkavelen en hoewel het CDA dat natuurlijk graag zou doen, heeft de partij het op dit moment niet nodig. Ze heeft de macht, zoals altijd in Nederland, en al hadden ze 41 zetels gewonnen bij de afgelopen verkiezingen, hun machtspositie was er niet sterker op geworden. Stabiel dus, voorlopig.

Mogelijke problemen zijn ongeduld en ontevredenheid van Wilders, mogelijk onrust in zijn club (wat is het eigenlijk? Een partij? Een verzameling parlementariërs met een eigen mandaat, maar gedomineerd door de Grote Leider?) Hoe lang blijven zij Wilders trouw? En ja, de schrijver van de NRC had gelijk. Islam vergelijken met nazisme? Alles went. Met dank aan de christelijke en de liberale partij in Nederland. De schaamte voorbij.

6 oktober 2010

De Moszkowicz pest verspreid zich

Een van de minder aangename bijeffecten van het proces tegen Wilders is de zich als een pest verspreidende aanwezigheid alom van Bram Moszkowicz. Zijn uitspraken zijn natuurlijk volstrekt voorspelbaar want in het belang van zijn client ('er hangt nu natuurlijk wel een geur van oneerlijkheid rond dit proces') maar de amusementsprogramma's doen er goede zaken mee.

Helden in het diepst van hun gedachten

Ferrier en Koppejan gaan Wilders 'ontmaskeren'. Ferm gezegd, jongens. Na hun eigen ontmaskering als … tja, als wat eigenlijk? Zij staan toe (en natuurlijk ook die andere pluchezitters, draaitol Rutte en machiavellist Verhagen voorop) dat er een regering komt die doet wat Wilders wil zonder dat Wilders erin zit. Da's leuk voor het CDA contingent van belangenbehartigers (vooral die van zichzelf) dat nu de tamelijk betekenisloze maatregelen in het regeerakkoord kan uitvoeren, maar met moed en doorzetten van de twee kamerleden heeft het weinig te maken. Klink liet zich al eerder wegjagen, Schinkelshoek idem. Nee, vanuit die hoek hoef je niets verwachten. Iedereen met een originele gedachte krijgt een 'goed gesprek' met Bleker en als dat niet helpt wordt hij opgesloten in één ruimte met Verhagen.

Weg met de ANWB

Het is dat ik de wegenwacht nodig heb maar anders was ik zeker geen lid van de ANWB. De organisatie vertegenwoordigt mij niet. Dat gold met het rekeningrijden waar ze zich voor het karretje lieten spannen van de Wakkere Partijkrant en nu weer voor de OV chipkaart. Ik gebruik hem al zo lang het kan en het is een hele vooruitgang. De ANWB claimt 'de' consument te vertegenwoordigen. Deze niet dus.

Eindspel in Afghanistan

Terwijl de tankwagens van de NAVO worden opgeblazen in de NYT een mooi artikel over de corrupte Karzai familie (sinds de jaren zeventig gebaseerd in ... de VS) die zijn greep op Afghanistan versterkt en in de Washington Post een verhaal over de onderhandelingen die al plaatsvinden tussen Karzai en de Taliban. In de VK een rapport over wat onze jongens in Uruzgan bereikt hebben. Niet al te veel structureels, zo lijkt het. Niet dat ik ze dat kwalijk neem, dat kan ook niet in vier jaar. Maar het probleem is, ook niet tien of twintig jaar. Reden genoeg om alle debat van Rutte/Wilders over politie naar Afghanistan snel af te kappen.

Karzai, zo stelt iemand in het artikel, is er zeker van dat het westen hem in de steek zal laten. Daarom bouwt hij vast aan een netwerk van politieke en economische belangen dat hem en zijn corrupte familie in het centrum van de macht zal houden. Interessant dat wij, het westen, er opnieuw in geslaagd zijn om met de beste bedoelingen een monster te scheppen. Somoza, Thieu, Saddam, de Shah en nu Karzai. Zou er een les te leren zijn?

5 oktober 2010

Column: verkiezingen op 2 november lijken meer op 1978 dan op 1994

De kans dat de Democraten op 2 november hun meerderheden in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden verliezen wordt vaak vergeleken met de kiezersopstand in 1994. Dat jaar wonnen de Republikeinen voor het eerst sinds de jaren vijftig de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden, onder leiding van de later in diskrediet geraakte Newt Gingrich.

Een betere en meer zorgwekkende vergelijking is die met de verkiezingen van 1978. Ook toen borrelde het land van onvrede. Richard Nixon was afgetreden, tot groot en blijvend ongenoegen van conservatieve Republikeinen. President Gerald Ford was door de kiezers naar huis gestuurd, onder meer omdat hij zwaar beschadigd was geraakt door een conservatieve opstand in zijn eigen partij, geleid door ex-gouverneur van Californië Ronald Reagan. Jimmy Carter, had Democraten in 1976 nieuwe hoop gegeven maar twee jaar later was daar weinig van over. Carter bleek ineffectief, slecht communicerend en had de pech dat inflatie, werkloosheid en opeenvolgende oliecrises beleid moeizaam maakten.

Oude wijn, oude zakken

Zo kennen we ze weer. Eensgzind met Wilders op pad. Maar misschien kunnen ze nu eens uitleggen wat er zo moeilijk was. Als ze niet met Wilders konden regeren, dan kunnen ze dat nu nog steeds niet. Als ze Wilders niet vertrouwden, dan doen ze dat nog steeds niet. Als het alleen om het regeerakkoord ging, waar was dan alle gedoe om? Enfin, het CDA zoals we het kennen. Wilders zonder Wilders kan van start. Met dank aan de vrijheidslievende 53.

Wat ons bindt: Wilders en de SGP, vrijheid boven alles!

Terwijl de Grote Leider even zwijgt, vinden er 'goede gesprekken' plaats met de twee CDA'ers die een eigen geweten hebben. Zouden ze dat tijdens de inquisitie ook zo genoemd hebben, 'goede gesprekken'? Vlak voordat de brandstapel wacht en terwijl de pijnbank al wordt opgewarmd, nog even testen of inderdaad, zoals Maxime Verhagen gisteren al wist, er geen dissidenten meer zijn. Natuurlijk wist hij dat. De inquisitie werkt. Het pluche roept. Die regering Rutte/Wilders, die komt er echt wel. Misschien zonder dissidenten, misschien met maar dan ook met de 'alle overheid is heilig' parlementariërs van de SGP. Het is niet van ironie ontbloot dat de partij die in Nederland ongeveer zo weinig vrijheidsgraden kent als een othodoxe moslim omgeving, bereid is om de partij van het verbieden in het zadel te helpen.
Het is een beetje een rare vraag misschien, maar is er in die hele VVD fractie nou niemand die liberaal is? Die ziet dat het 'individu voorop' zich niet laat combineren met 'de hele groep is fout'? 32 mensen die alles bereid zijn te slikken ter wille van de macht en het pluche? Gek hoor.

Een land als alle andere in de regio

De NYT leeft nog steeds in la la land als het gaat om het Midden Oosten. In een hoofdredactioneel stellen ze dat het vervangen van de Lieberman vleugel in de Nethanyahu coalitie ineens een magische doorbraak in de vredesonderhandelingen zou betekenen. Ik geloof er niets van. Israël als land is niet geïnteresseerd in een deal en de structurele hinderpalen voor een vorm van samenleven zijn zo groot geworden dat het bijna onmogelijk is. Lees het verhaal van een van onze correspondenten (ik geloof van de VK) over hoe de grens met de bezette gebieden gewoon dagenlang dicht is als de geloofsdwazen in Israël het land lamleggen om obscure feestdagen te vieren. Net als alle andere landen in de regio is geloof en niet culturele achtergrond de dominante factor geworden in het bestaan van Israël. Door het wegvallen van dat onderscheid wordt Israël steeds meer een variant op het regionale patroon en heel anders dan de meeste westerse landen. Geen wonder dat steeds minder mensen het gemakkelijk vinden om het land onvoorwaardelijk te steunen - ook al doet de regering Wilders het anders voorkomen, maar dat komt omdat ze naar de pijpen dansen van de Grote Leider (hij zou daarover zijn kiezers eens moeten raadplegen).

Oh, was dat het?

Het Europa wijde alarm over een mogelijke terroristische aanval (op ongespecificeerde doelen) heeft veel mensen verbaasd, inclusief de autoriteiten in de landen die gesuggereerd werden als doelwit. Nu is de andere schoen gevallen (sorry voor de Amerikaanse uitdrukking). De VS heeft in Pakistan met een drone raket een groep radicalen gedood, acht van hen Duitse burgers volgens de NYT. Volgens hetzelfde bericht is de activiteit van de VS in de betreffende regio, Noord Waziristan, opgevoerd en worden er meer drones dan ooit gestuurd.

Het is stil aan de overkant

In zijn proces is de Grote Leider (anti-moslim politicus in de buitenlandse pers) stilgevallen. Zelfs geen twitter komt uit zijn hoek. Wel in zijn openingsverklaring dat 1,4 kiezers zijn onzinnige uitspraken rechtvaardigen. Van mij hoeft hij die arme kiezers in de generaliteitslanden er niet voor te spannen. Hij mag het helemaal alleen, helemaal zelf zeggen. Alles waar hij genoeg van heeft. Ik heb uiteindelijk ook genoeg van deze narcistische haatzaaier en zeg dat ook. Maar bovendien is het een misvatting van de Grote Leider dat zijn kiezers achter hem staan in de anti-moslim retoriek. Dat was niet de reden dat ze op hem stemden. Het was omdat onze Geert Den Haag wel eens even zou veranderen. En ook daarin stelt hij bitter teleur. Hopelijk blijven zijn kiezers bij de les, zoals hij dat zelf wil, en rekenen ze met rappe spoed af.

In Engeland hebben ze wél lef

Terwijl Wilders/Rutte niets durft en niets aanpakt, stellen de Conservatieven in Engeland een voorbeeld. Op de conventie in Birmingham kondigde de minister van Financiën aan dat hij niet langer kinderbijstand zou betalen aan welgestelde gezinnen. Daarmee wordt een van de populaire (want door veel kiezers gebruikte) subsidies zonder grondslag aangepakt. Het getuigt van lef dat Osborne, de minister, dat durft ook al werd in de campagne nog verkondigd dat deze subsidie niet zou worden aangepakt. Maar je kunt andere ingrepen niet rechtvaardigen als je niet de grootste excessen ook aanpakt, zelfs als je eigen kiezers daar de last van dragen. Chapeau. Hoe heet dat bij ons? Kinderbijslag. Jazeker, ik krijg het ieder kwartaal (nog eventjes) maar ik merk het nauwelijks. Nutteloos geld, ooit ingezet door de KVP om grote gezinnen te subsidiëren. Rijp voor afschaffing. Een taxcredit onderin voor kinderen is rechtvaardiger en minder duur in de uitvoering.

De nieuwe campagne van de partijkrant

De wakkere partijkrant heeft een nieuwe campagne gestart: zwart maken van Hirsh Balin. Zogenaamd omdat hij iets met het proces tegen Wilders te maken heeft, maar in werkelijkheid omdat hij een prominent tegenstander is van Rutte/Wilders. Het is steeds moeilijker te zien hoe journalisten bij deze krant hun beroepsethiek kunnen volhouden. Berichtgeving doet niet eens een poging om het nieuws te brengen maar is altijd gestoken en hoofdartikelen beginnen al op de voorpagina.

Paradijs is beledigd. Tsjonge.

De paradijsvogel die verantwoordelijk is voor de slechtste krant van Nederland schrijft een opgewonden hoofdcommentaar over het afzeggen van het bezoek van de president van Indonesië. Hij is beledigd. Misschien moet hij zich eens afvragen hoe de president van het grootste islamitische land ter wereld zich voelt als hij door de Nederlandse regering, Rutte/Wilders, als een op fascisme lijkende verdwaasde ideoloog wordt afgeschilderd.

Gevulde broekzak

Vier staten, waaronder Texas en Arizona, staan nu toe dat mensen met een pistool op zak de kroeg binnen komen. Het mag. Je mag een wapen meenemen naar je café. De wapenlobby boekt succes na succes, dat moet worden erkend. In Texas mag je vrijwel overal een wapen hebben. Volgens de idioten die dit verdedigen maakt het je veiliger. Zo zou een schietpartij door een student op de universiteit van Austin snel beëindigd zijn als de omstanders er ook op los hadden kunnen schieten. Een soort shoot out on main campus. Waanzin. Als toerist kunt u er niets aan doen, maar het is misschien verstandig om dit soort staten te boycotten. Of in elk geval te laten weten dat beschaafde landen er andere gewoontes op na houden.

4 oktober 2010

D66 Amsterdam moddert verder

Iedereen weet inmiddels dat D66 Amsterdam een behoorlijke puinhoop is. Een fractie waarin de ex-fractieleider zit na te stomen, maar de gekozen fractieleider inmiddels is weggewerkt, een slechte campagne, een mislukte poging om mee te besturen, persoonlijke vetes. Voortdurend lekken naar de dorpskrant door betrokken spelers die zo het geheel proberen te beïnvloeden. Als kroon op het werk vanochtend in de Volkskrant een verhaal over het rapport - gelekt want de leden mochten het pas op de ochtend van de afdelingsvergadering (donderdag) ontvangen, nota bene om lekken te voorkomen. Hopelijk is het rapport beter dan deze lancering, met misschien ook een piepklein deeltje over de invloed die Den Haag had op alle ontwikkelingen? Ik ben niet zo van de koppen laten rollen maar wat mij betreft mag de guillotine worden opgesteld. De nadruk in het artikel op het aftreden van het eerste campagneteam, dat de EU verkiezingen had georganiseerd, doet vermoeden dat vanuit die kant is gelekt.

Geval van recidive: hard straffen Nigel de Jong

Van mij mogen Nederlanders blijven denken dat de finale van de WK een normale wedstrijd was, beetje hard zijn hoort erbij. Je zou denken dat nu twee keer beschamend te zijn afgedropen (in en tegen Portugal was het Boularouz die een aanslag pleegde in de eerste vijf minuten en daarna ging het enkel omlaag) en voor het oog van de wereld te zijn afgegaan, daarover geen misverstanden meer zouden zijn. Maar zelfs de coach, Van Marwijk, vond het allemaal niet erg. Een van de grootste misdragers, Nigel de Jong,heeft nu opnieuw iemand invalide getrapt. Dat is geen toeval meer, dat is geen ongelukje, dat is iemand die of niet kan spelen of alleen maar zo kan spelen. In alle gevallen zou hij van de velden verwijderd moeten worden.

3 oktober 2010

Pedojager opgejaagd

In het amusementsprogramma Moraalridders van de EO zag ik vorige heel even een item over een pedojager. Er werd een heerschap geïnterviewd dat er vooral heel onbetrouwbaar uitzag. Ik geef toe, een vooroordeel van jewelste, maar ik had meteen het gevoel dat ik vaak krijg bij dit soort lui: ze zijn activisten tegen iets omdat ze zelf verslaafd zijn. In de Amerikaanse poltiek blijken anti-gay activisten regelmatig zelf homo; de grootste pleitbezorgers van het traditionele huwelijk blijken schuinsmarcheerders. Kortom, er is iets dat mensen activist laat zijn tegen datgene wat ze in zichzelf het meest vrezen. Ik lees nu in de Wakkere Partijkrant dat deze mijnheer, Chris Hölsken, zelf mailtjes aan kinderen heeft gestuurd, probeerde bij een voetbalclub trainer te worden en ook door de politie verhoord is in verband met chatsites voor kinderen. Dat betekent allemaal niet dat de brave man ergens schuldig aan is, behalve misschien aan onverstandige publiciteitsgeilheid - die overigens wellustig werd beantwoord door Knevel en Kneet, de twee EO interviewers.

Echte democratie?

Inmiddels begint zich een interessante maar potentieel gevaarlijke discussie af te spelen over de rol van politieke partijen in het Nederlandse politieke bestel. Pleitbezorgers van de kleine man, of degenen die zich zo presenteren, zoals Martin Sommer van de Volkskrant, suggereren dat partijen achterhaald zijn - zie het tegenstribbelen van sommige CDA'ers, terwijl de Wakkere Partijkrant toch zeker weet dat de kiezers dit kabinet willen. Leden van de VVD zijn niet geraadpleegd, de PVV is al modern en heeft geen leden. Het is een belangrijke discussie. Valse profeten van de volksdemocratie menen dat een directe raadpleging van kiezers al of niet via de dubieuze peilingen van De Hond een betere manier zouden zijn om besluitvorming te plegen.
Toegegeven moet worden dat partijen ongelukkige constructies zijn. Zelfs de partij met de D in zijn naam, Democraten 66, heeft een partijdemocratie van het jaar nul (zoals partijen met vrijheid in hun naam de vrijheid geweld aandoen). Tussen het landelijk bestuur en de afdeling zijn geen organen die de leden vertegenwoordigen, zodat ze in geval van nood geraadpleegd kunnen worden (zoals de standpuntswijziging over politiemensen naar Afghanistan). Sterker, vergeleken met andere partijen is het armoe troef bij de debatpartij - zoals actieve nieuwe leden tot hun schrik ontdekken. Elders is het niet veel beter.
Deze discussie moet wel gevoerd worden. Het is enigszins bizar dat degenen die decennia lang zich hebben verzet tegen gekozen burgemeesters en raadpleging van de bevolking via referenda nu opeens de kiezer een stem wil geven in het dagelijks beleid. Ik heb geen alternatieven voorhanden, partijen zijn in ons staatsrecht rare organen - volksvertegenwoordigers hebben een eigen mandaat, hoewel ze op de lijst gekozen worden. Maar een structuur die gaat leiden tot vijf of zes baasjes die naar eigen inzicht hun partij runnen lijkt me wel heel ongewenst. Als Wilders ook hier de trend gaat zetten, dan ziet het er slecht uit voor de vertegenwoordigende democratie. Daarom, de discussie zoals hij nu is geopend, is nuttig en nodig. Wat er tot nog toe over is gezegd, zou echte democraten aan het werk moeten zetten om iets beters te bedenken.

De absurde nonsens van een 'multiculturalistisch' Nederland Hoedt u voor valsemunters die deze term gebruiken

Nu partijideoloog Martin Bosma weer de mythe aanjaagt dat Nederland in de greep is geweest van het 'multiculturalisme' moet we nog maar eens me z'n allen vaststellen dat dit lariekoek is. Politiek gaat om labelen, om framen. Staat u me daarom een uitstapje toe naar het zogenaamde multiculturalisme. Het grootste verwijt aan wat critici graag de linkse kerk noemen is hun cultuurrelativisme, uitmondend in het claimen van gelijke standing voor andere dan onze westerse cultuur (meestal bedoelen ze de Nederlandse cultuur - Bolkestein ratelde er nog wat onbegrijpelijks over in zijn verklaring waarom hij de NRC had opgezegd).

Regelmatig krijgen mensen die de problemen van de integratie relativeren of kritische kanttekeningen zetten bij wat sinds 2002 politiek correct is geworden, het verwijt naar hun hoofd dat ze multiculturalisten zijn. Ik heb het dan nadrukkelijk niet over het bijvoeglijk naamwoord multi-cultureel dat al in de verzuiling werd gebruikt maar over een -isme, een beleid dat ergens toe zou moeten leiden.

Ik heb een kleine boekenkast gelezen over multiculturalisme. Meestal was het zonde van mijn tijd. Er bestaan honderdduizend definities van, de een al onzinniger dan de andere. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat populisten het zonder moeite iedereen die hen niet bevalt naar het hoofd kunnen gooien: niemand weet wat het betekent maar het is slecht. Heel slecht!

Het begrip dateert uit begin jaren zeventig en zoals zoveel uit die tijd heeft het geen blijvende waarde. Ook praktisch gezien is het, in elk geval in zijn eerste incarnaties, niet erg behulpzaam. Canada introduceerde het, volgens sommigen premier Trudeau zelf, om te rechtvaardigen dat franstalig Quebec toch deel kon uitmaken van de nationale staat Canada. Daarna is het verder ontwikkeld als een mogelijke strategie om verschillende culturele groepen onder verschillende juridische en politieke regimes te laten vallen. Als zodanig is het een stuk controversiëler geworden, onder meer omdat het door sommige groepen (in Canada bijvoorbeeld) is gebruikt als argument om eigen, interne rechtsspraak te rechtvaardigen. Dit is waar de claims vandaan komen dat er groepen zijn die de sharia zouden willen invoeren, een wilde fantasie die islamkenners als A.J. Boekestein probeerde te verkopen als een reële dreiging.

Toen ik mijn boek schreef over de integratie heb ik besloten om het concept te negeren, vooral omdat het in Nederland ook een definitie heeft gekregen en wel een negatieve. Veel schrijvers, waaronder de meestal veel helderdere publicist H.J. Schoo, gebruiken multiculturalisme als 'ideologie', 'de nieuwe heilstaat van' of andere varianten, waarbij ze nalaten om het woord zelf te definiëren. Van mij hoeft dat niet. Het is een nutteloos begrip in het maatschappelijk verkeer. De voorstanders van harde maatregelen, van aanpassing, van leit kultur noemen andersdenkenden multiculturalisten, zoals marxist na de jaren zestig een scheldwoord werd of socialist dat in de Verenigde Staten is in Republikeinse kringen. Weg ermee.

Ik heb lang geaarzeld of ik in mijn boek multicultureel gewoon als bijvoeglijk naamwoord zou gebruiken, gewoon als omschrijving van een samenleving waarin mensen een verschillende culturele achtergrond hebben. U weet wel, multi voor veel, culturele voor cultuur. Samenleving geeft aan dat mensen een modus hebben gevonden om samen te leven, multicultureel dat ze hun eigen culturele achtergrond hebben en die ook nooit zullen kwijtraken. Zo gezien is het verzuilde Nederland altijd multicultureel geweest. Als katholieke jongen die nergens in gelooft, zal ik nooit de achtergrond van de katholieke zuil kwijtraken, net zomin als Maarten 't Hart of Jan Siebelink hun gereformeerdheid kunnen afzweren (wel het geloof, niet de achtergrond). Zo gezien is Nederland al meer dan een eeuw, in elk geval sinds er vrede werd gesloten over de schoolstrijd, een multiculturele samenleving. Maar helaas, als bijvoeglijke naamwoorden worden omgebouwd tot 'isme's' dan gaat de descriptieve betekenis verloren. Hij wordt begraven onder de ideologische connotaties. Daar hebben we niets aan en dus gebruik ik het woord niet meer.

Helaas papegaaien veel mensen Bosma na, die het in zijn ideologische handboek voor de PVV, weer te pas en te onpas gebruikt. Er is maar één ding over te zeggen: degenen die Nederland een multiculturalistisch paradijs noemen of zeggen dat wij ooit een multiculturalistisch beleid hebben gehad, dient u grondig te wantrouwen. Deze mensen hebben een agenda, meestal een foute agenda. Dat Nederland een multicultureel paradijs is, een meestal plezierig samenvloeien van verschillende geloven, culturen en achtergronden, kan ik Brabantse katholieke jongen in het seculiere Amsterdam alleen maar dagelijks ervaren. En dat is een groot goed.

Verkiezingen november blijven onzeker

Mijn vermoeden dat het lang niet zo zeker is als Democraten vreesden en Republikeinen hoopten dat zowel het Huis als de Senaat van meerderheid zou veranderen, wordt bevestigd in een artikel in de NYT vandaag. van de 40 zetels die de Reps moeten halen, kunnen ze maar van de helft zeker zijn. De races veranderen nu van aard. Ze worden lokaal en gaan minder over Obama en meer over de kandidaten. Meestal is dat in het voordeel van incumbents, zittende leden. Mogelijk blijft ook dat de landelijke campagne van de Know Nothing Tea Party uiteindelijk tegen de Reps werkt omdat het de opkomst vergroot.

In de Senaat is een Republikeinse meerderheid nog onwaarschijnlijker. Wel krijgt de Republikeinse Partij er waarschijn een extreme libertijn bij, Rand Paul, die in Kentucky ruim voorop ligt. In Californië lijkt Barbara Boxer, een van de meer progressieve senatoren, veel sterker dan Cary Fiorina, de ex-baas van HP (daar ontslagen).

Er is, kortom, nog hoop voor Obama. Hij heeft Ralph Emanuel laten gaan om burgemeester te worden in Chicago. Peter Rouse, zijn opvolger, komt opnieuw uit de kring van getrouwen. Dat is geen goed teken. Ik geef weinig om het gezeur van de ondernemerswereld dat ze per se iemand met ondernemerservaring ergens in het Witte Huis willen hebben (de twee ministers van Financiën uit die wereld waren mislukkingen) maar enig fris bloed om Obama op te peppen zou welkom zijn. In de NYT van gisteren trouwens ook weer een mooi artikel van Joe Nocera over de vraag waarom Wall Street zo verontwaardigd is dat ze voor rotte vis worden uitgemaakt. Ze begrijpen het maar niet, daar. Een paar rotte appelen is een excuus dat niet meer kan opgaan voor de generatie zakkenvullers zonder sociaal geweten die daar de tent bevolkt.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors