28 april 2009 - 8 mei 2009
Like ons op Facebook

28 april 2009 - 8 mei 2009

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

8 mei 2009

Vrijhandel

U herinnert zich misschien dat Austan Goolsbee, een economisch hulpje van Obama, tijdens de campagne aan een Canadees diplomaat zei dat hij zich niets moest aantrekken van de retoriek over protectionisme. Obama was dat niet. Van Goolsbee hoorden we niets meer - hij zit nu in de Council of Economic Advisers. Over vrijhandel heeft Obama nog niet zo heel veel gezegd maar het meeste daarvan past keurig in Goolsbee's observatie dat de soep niet zo heet gegeten zou worden. Wat NAFTA betreft, het verdrag tussen Canada, de VS en Mexico lijkth et erop dat er weinig zal veranderen. De voorliggende bilaterale handelsverdragen met Columbia, Zuid Korea en Panama zijn allemaal onpopulair bij de vakbonden en bij dogma Democraten. De vraag is of Obama alleen afstand neemt van de campagneretoriek of ook overgaat naar de Clinton positie ten faveure van vrijhandel en misschien een nieuwe impuls voor Doha, de handelsronde.
Er gebeurt nog niet veel - al verzette Obama zich, terecht, tegen de stupide 'Buy American' clausule die zijn Democratische collega's in het congres in zijn stimuluspakket hadden gestopt. Het beste wat je ervan kunt zeggen is dat protectionisme voorlopig geen kans krijgt en dat nieuwe initiatieven niet hoog op de agenda staan.

Bank stress

Volgens de uitgevoerde stress testen zouden tien van de negentien banken in de VS een echt diepe crisis in hun huidige toestand niet overleven. Daaronder Bank of America, die gisteren al liet weten nog 34 miljard dollar nodig te hebben. De getallen zijn overigens aan inflatie onderhevig, dat wil zeggen, als ik hoor dat er nog 75 miljard nodig is, dan denk ik: nou, dat valt reuze mee. Ik heb begrepen dat in TARP nog meer dan 100 miljard aanwezig is, dus dan hoeft Geithner in elk geval niet naar het Congres. De beurzen vinden blijkbaar ook dat het meevalt, ze schieten omhoog. De stress test maakt banken nerveus, vooral omdat nu blijkt dat sommige banken er beter voor staan dan andere. Ik zie dat probleem niet zo. Moeten we dan net doen of ze allemaal gelijk zijn, als dat niet zo is? Wells Fargo, in San Francisco, denkt dat ruim een kwart van de schulden op de credit cards die ze in het verleden aan Jan en Alleman hebben uitgedeeld, wel eens slecht zouden kunnen blijken. GMAC, de club die al die SUV's gefinancierd heeft voor de burger, idem. Tough shit. Goldman Sachs en JP Morgan zijn sterker dan hun collega's, maar dat hadden we vorige week al begrepen toen die banken geluiden maakten om de overheidsgelden terug te storten (maar niet af te zien van de FDIC garanties).

Werkloosheidstempo VS neemt af

Inmiddels heeft de Amerikaanse werkloosheid bijna 9 procent gehaald in april. Het schijnt dat de versnelling is afgenomen, mogelijk een teken dat het dieptepunt bereikt is, of in elk geval uitbodemt. Ik durf nu wel te voorspellen dat de VS eerder uit de recessie zal zijn dan wij in Europa - wij zullen nog langer hogere werkloosheidscijfers houden. We doen net of dat geen probleem is omdat we die mensen een zak geld geven om tijdelijk niets te doen. Ik vind dat wel een probleem, die automatische stablisatoren. Of beter gezegd, niet die stabilisatoren maar de inproductiviteit daarvan bezorgt me. Maar to the point, als wij in 2010 op ons hoogtepunt zijn met de werkeloosheid dan gaat het in Amerika al weer een stuk beter. Een fleksibele economie heeft zo zijn voordelen.

Pakistaans spel

Het Pakistaanse leger bombardeert flinke stukken van eigen land om de Taliban aan te pakken. Het vergt weinig verbeelding om te verwachten dat dit tot vele burgerdoden zal leiden. Lekker gemakkelijk ook, zo hoef je het gevecht op de grond niet aan te gaan. Maar het lost niets op. Gilani, de premier van Pakistan, hield een speach die 'leek aan te geven dat de band met de Taliban is gebroken'. Zien is geloven, zeg ik maar. Dit lijkt meer bedoeld om het Amerikaanse congres gunstig te stemmen over miljarden steun - een praktijk waar de vorige bondgenoot, generaal Musjaraf, ook zo goed in was.

Brown is down

In Engeland is de positie van prime minister Brown zogoed als onhoudbaar. Hij hoeft pas over een jaar verkiezingen te houden, maar het lijkt erop dat Labour op zijn tandvlees loopt en dat Brown, mede door persoonlijk onvermogen, daar niets aan kan veranderen. Een kleine opleving in het najaar toen hij, net als onze Bos, ineens goede sier kon maken als redder met belastinggeld, is vooral uitzondering gebleken. De rot bleef doorgaan en wat nu ook steeds lastiger wordt is de rot in de Labour partij, van de kleine schandaaltjes tot de stupide tacktieken om tegenstanders dwars te zitten. Blijkbaar werd Brown in het parlement afgemaakt, afgelopen woensdag. De Independent schreeft dat 'mensen die zo moe zijn als Brown, liggen meestal in het ziekenhuis.'

Bezuinigen? NIMBY!

Dit is wel een leuk spektakel. Obama heeft 17 miljard bezuinigingen gevonden in de begroting, door er met de stofkam doorheen te gaan. Zoals beloofd, ontziet hij niet Democratische favorieten en dus is zijn de rapen gaar. Hier worden bruggen gebouwd, althans, hier maakt Obama zijn woord waar dat hij naar algemeen belang zal kijken en niet naar partijgebonden nonsens. Eén voorbeeld: 850 miljoen bezuinigingen op een helicopter die Obama zegt niet nodig te hebben. De afgefvaardigde van het district waar het ding gemaakt wordt, sprong uit zijn vel. Een afgevaardigde uit Arkansas zal zich met hand en tand verzetten tegen het terugdringen van landbouwsubsidies (die overigens, maar dat terzijde, ook in Europa maar naar een paar landen en een aantal grote bedrijven gaan, zo meldde het FD vanochtend).

7 mei 2009

Ian Buruma betoogt in de NRC vandaag terecht dat in beschaafde landen het debat niet moet gaan over de effectiviteit van martelen. In beschaafde landen is martelen uit den boze, simpelweg omdat ze daarmee niet meer beschaafd zijn. Korte debat dus. Wij martelen niet. Punt. Uit.
Dat is niet besteed aan de Cheney bende en zijn aanhangers, ook in Nederland. Dirk Jan van Baar bijvoorbeeld, van HP/de Tijd voert aan dat Cheney een nuttige en zelfs onmisbare rol vervult met het voor de voeten lopen van Obama. Van Baar meent dat Cheney laat zien dat een smerige oorlog smerig gevoerd moet worden om te kunnen winnen. Oh ja, en waarom zouden we die oorlog dan moeten winnen? Wat zijn we dan beter dan de tegenstanders in die oorlog? Waarom moet de dictatuur van Cheney met waarden a la carte, zoals het uitkomt in de strijd, eigenlijk hoger gewaardeerd worden dan de dictatuur van, laten we zeggen, de Taliban?

Geen Nederlands, geen Engels, geen academici

Ook in de NRC een artikel van filosoof Ger Groot die zich beklaagt over het gebrekkige Nederlands van zijn studenten. Geen nieuwe klacht maar hij kan niet genoeg benadrukt worden. De lapmiddelen om nu op de universiteit extra lessen basis school Nederlands te geven, zijn nuttig en nodig maar lossen de oorzaak van het probleem natuurlijk niet op. Groot signaleert daarnaast dat steeds meer colleges in het Engels worden gegeven, en dat valt al helemaal niet mee voor mensen die Engels niet als tweede taal van jongs af aan hebben meegekregen. Wat hij niet signaleert maar wat ik ook heb gehoord is dat het Engels van de Nederlandse docenten die in het Engels moeten lesgeven allerbelabberst is. Het resultaat laat zich raden.

Het bedrog van John Edwards

Maureen Dowd schrijft over Elizabeth Edwards en haar nieuwe boek. Ze vraagt zich af waarom mevrouw Edwards zich na het verraad van haar man zo in de privé kaart laat kijken en heeft geen antwoord. John Edwards was de eens veelbelovende Democraat die in 2004 bijna John Kerry onderuit haalde. Hij leek een front runner in 2008 maar gelukkig is dat nooit werkelijkheid geworden. Gelukkig, want sinds 2006 had een Edwards een dame buiten de deur. Hij wist dat, Elizabeth wist dat en toch begonnen ze aan een campagne die onvermijdelijk had moeten leiden tot de onthulling dat hij een narcistische oplichter was. De wereld zou weer een hoop gepooht hebben over die puriteinse Amerikanen, de Democraten zouden weer in hun hemd hebben gestaan en een Republikein zou zijn gekozen. Onvoorstelbaar dat iemand dan toch vrijwilligers voor zich laat opdraven, de tent aan elkaar liegt. Nou ja, misschien is dat niet onvoorstelbaar voor een narcist. Maar dat mevrouw Edwards, van wie sommige mensen dachten dat ze inhoudelijk en qua karakter een betere kandidaat zou zijn dan haar man (hoe komt het toch dat je dit zo vaak hoort?), daarin meeging is moeilijk te verklaren. De aankondiging, vol tranen, dat ze in een vergevorderd, niet terug te dringen stadium van borstkanker verkeerde, najaar 2007, krijgt hiermee een extra lading. Hij was achteraf gezien net zo onheus en leugenachtig als de beroemde Hillary/Bill voorstelling waarin ze de 'problemen in hun huwelijk' in de verleden tijd plaatsten. Ik moest natuurlijk ook meteen weer aan Gary Hart denken, een van de meest belovende politici van de jaren tachtig, die alles opgaf door met een jonge meid betrapt te worden, nota bene nadat hij de pers daartoe had uitgedaagd. Wat is dat toch met politici op dat niveau?

Vrouwen in het leger

In Columbia, het alumni magazine van Columbia University, staat deze keer een schokkend verhaal over seksueel misbruik in het Amerikaanse leger. Volgens de schrijfster, Helen Benedict, lopen de vrouwen die dienen in Irak en Afghanistan hoge risico's. Niet van de Taliban of andere achterlijke inboorlingen, maar van hun collega's. Dat vindt vooral plaats rondom het slagveld want het Pentagon houdt zijn ban op vrouwen in strijd aan de grond, ook al, schrijft Benedict, zijn in Irak iedere dag vrouwen in gevechtshandelingen verwikkeld.

Volgens researchers die Benedict quote, zou bijna een derde van alle vrouwelijke troepen door collega's verkracht zijn, driekwart seksueel aangevallen en 90 procent seksueel lastig gevallen. Het zou zo wijdverbreid zijn dat het normaal gevonden en zo hoog gaan dat je het nergens kwijt kunt. Dat laatste kan sowiezo niet zonder schade voor carrière, zelfs niet, zo blijkt, als je zelf als vrouw in de hierarchie bent opgeklommen.
Het is een schokkend verhaal, maar in zijn mentaliteit niet vreselijk verrassend (misschien is dat wel zo schokkend). Abu Graib was een exces van mensen die dingen normaal gingen vinden die dat niet zijn en oorlog heeft dat effect op mensen. Dat is maar één van de redenen waarom je zo snel mogelijk weg zou moeten uit Afghanistan en Irak.

Oorlog sucks

Zardari en Karzai zijn allebei in Washington. Net nou er honderd burgers zijn doodgebombardeerd. Da's lastig maar moet niet verhullen dat burgerdoden gewoon bij de oorlog horen. Een incident zoals dat van eergisteren veranderd niets. Dat is ook het beangstigende om Hillary en Obama aan tafel te zien met Zardari en Karzai: je weet dat je niets beters hebt om mee te werken in die gedoemde landen. Obama plakte er nog een mooi verhaal op, van samenwerking en vriendschap, maar als ik u was geloofde ik er niets van.

Voorspelbaar leed

Een grote fraude in Kosovo met Europees geld. Als ooit nieuws geen nieuws was, dan is het dit wel. Natuurlijk gaan de boeven met dat geld aan de haal. Natuurlijk is Kosovo een roversnest. En natuurlijk laten europarlementariërs in verkiezingstijd zien dat ze goed op de centen letten. Allemaal treurig voorspelbaar. Net zoals de verwachting dat er niets zal veranderen.

Zaakjes tussen heren

Ik begrijp dat het bonussensysteem niet door de reguleerder van de banken aan banden wordt gelegd. Er is weer een soort herenakkoord gesloten waarbij de commissarissen proberen het in de hand te houden. Ook hier is het resultaat voorspelbaar.

6 mei 2009

Hoe Nederlands moet je zijn?

Mijn Nederlandse identiteit is nogal gemankeerd, zou de Grote Leider zeggen. Daarom hoort u van mij niets over een mislukte trainer en niets over drie mannetjes die schijnen te zingen. Ongetwijfeld het belangrijkste nieuws (u mag het op Radio 1 zelf bepalen in de stupide Ranking the news - maak uw eigen nieuwsuitzending!) voor onze volksdagbladen en de media, maar niet voor mij. 't Is nogal ernstig, dat niet-Nederlandschap van mij.

De ondergang van Saakashvili nadert

De opstand van militairen in Georgia heeft natuurlijk niets met Rusland te maken, maar alles met Saakashvili. De leider van Georgia is disfunctioneel geworden, eerst door demonstraties tegen zijn regime neer te slaan daarna door de Russische invasie van augustus 2008 uit te lokken. Het is geen toeval dat de opstand (inmiddels snel ontmanteld) plaats vindt op het moment dat de NAVO oefeningen doet in Georgia. Hoop scheffer, de ex-Navo baas, hield maar vol dat Georgia lid kon worden van de NAVO - het was slechts een kwestie van tijd. Dom, dom, dom. Maar nog dommer was Saakashvili die Hoop Scheffer op zijn woord nam. Hoewel het land, zeker gemeten aan de standaard van ex-Sovjet provincies redelijk open en democratisch is, is Saakashvili een enorme teleurstelling. Teveel ego. Hij als het einde van zijn termijn niet halen en dat is triest. Nieuw democratisch geworden landen moeten zoveel mogelijk proberen de spelregels in orde te houden. Dat gaat in Georgia niet lukken.

Afghanistan: wegwezen

Terwijl Karzai in Washington op bezoek is, loopt de collateral damage in Afghanistan weer op. Nu tientallen doden bij een bombardement van de Amerikanen. Dat moet ons niet afleiden van het echte probleem: Afghanistan is een hopeloos land. We (= het westen) hebben er maar één missie: zorgen dat Al Qaida of andere exporterende terrorismegroepen niet kunnen floreren in een failed state. Mij lijkt dat we dat kunnen doen zonder Afghanistan om te vormen van een van de armste en slechts ontwikkelde landen in de wereld in een stabiel, betrouwbaar land. Ik geloof namelijk niet dat dit mogelijk is en dat onze aanwezigheid daar meer een obstakel is voor (onaangename) stabiliteit, dan voor de door ons gewenste oplossing. Vervelend voor de Afghanen? Jazeker. Ze zullen het zelf moeten opknappen. Het alternatief is dat wij zelf doeltwit worden en de Taliban in Pakistan gewoon zijn gang gaat. Of gaan we daar ook naar toe? Dit is geen dilemma meer te noemen, het is gewoon gezond verstand.

Het revisionisme van de Republikeinen

De Republikeinen hebben een nieuwe bijbel: het boek The Forgotten Man door Amity Shlaes, een conservatieve columnist van de FT (ik heb in het verleden in Dakota een verhaal van haar geplaatst over positieve discriminatie). Republikeinse blaters komen met haar boek om 'te bewijzen' dat de New Deal niet heeft gewerkt. Ik keek daarvan op. Toen ik Shlaes' boek een jaar of wat geleden las, vond ik die boodschap niet direct naar voren springen. Er was eigenlijk heel weinig boodschap, als je het mij vroeg. Ik heb na de recente onthullingen van Republikeinen dat ze boeken hebben, het boek nog maar eens gelezen en ik kom tot dezelfde conclusie. Nou ja, een conclusie extra. Republikeinen hebben wel een bijbel maar ze lezen hem niet. Ze zwaaien er alleen maar mee. Shlaes zégt wel dat ze gaat bewijzen dat de New Deal niet werkte en dat de belastingverhogingen van 1933 en 1937 het alleen maar erger maakte, maar ze voert geen bewijs aan. Het is een meanderend verhaal over wat er gebeurde in die jaren, zonder begin, zonder einde.

Shlaes maakt wel punten, of denkt die te maken, maar dat zijn vooral journalistieke/column achtige observaties en oordelen over mensen. Haar bewijsmateriaal is anecdotisch en selectief, zoals ook de titels van de hoofdstukken - een bepaalde maand en de stand van de Dow Jones - dat zijn. Wat de Dow vertelt over de ellende van de Grote Depressie is niet duidelijk. Haar werkloosheidscijfers, zo heeft de historicus Eric Rauchway duidelijk gemaakt, laten de mensen die door de overheid in work reliefprogramma's waren ondergebracht eruit. Dat deed ze, zei ze later, omdat het short term work programma's waren, niet echte banen. Yeah, sure, was dat niet was een Keynesiaanse impuls behelsde? Als je in de mijnen werkte dan had je een baan, als je mee de Lincoln Tunnel aanlegde niet. Haar 'verdediging' dat tijdens de Roosevelt periode de werkloosheid nooit onder de tien procent kwam laat na te vermelden dat hij bij zijn aantreden ruim boven de 20 procent lag. De Republikeinse bewonderaars houden van quotes als 'Mellon - anders dan de regerig Roosevelt - begreep at Amerikaanse groei zou terugkeren als je de economie in staat stelde zichzelf te herstellen'.

Shlaes is een supply side fan dus belastingverhogingen zijn voor haar even zovele remmen op de investeringen van de rijken die groei meebrengen. De klassieke opmerking over de Grote Depressie is dat niet de New Deal maar de oorlog er een einde aan maakte. Dat is waar, maar acht jaar overleven mag ook wel meetellen, en bovendien ondermijnt het conservatieve clap trap want de oorlogsuitgaven waren een massieve overheidsinvestering met giga tekorten op de begroting. Keynesiaans. Een probleem in 1937 - de belastingverhogingen - kwam tot stand omdat Roosevelt zich liet overhalen door zijn meer conservatieve adviseurs om de begroting in evenwicht te brengen (op die agenda was hij in 1932 gekozen, zij het dat geen kiezer dat interesseerde - maar FDR, een allesvreter, had die boodschap toen opgepikt). Keynes waarschuwde nog dat het de kwestbare economie onderuit zou halen. The Forgotten Man komt alleen als een grote onthulling als je niets weet van het geschipper in de New Deal, het alles proberen en kijken wat werkt. Dat weten we. Intellectueel was het geen hoogstandje, maar het zorgde voor overleven.

Jonathan Chait, die Shlaes boek en een paar andere over de eerste honderd dagen van FDR, concludeert dat niet zozeer wat Shlaes zegt het Republikeinse project is, maar dat het een poging is om de mythologie van de jaren dertig te herschrijven. Shlaes doet dat ook, en haar volgelingen gebruiken dat weer, door Hoover te 'verwijten' dat hij veel van de plannen van FDR al klaar had liggen. Dat is waar, lees er de bio's van Hoover maar op na. Hij kreeg het alleen niet uitgevoerd in het klimaat dat de conservatieven hadden geschapen en dat hem de macht had gegeven. Bovendien was Hoover de gevangene van zijn eigen geloof dat de private sector het wel zou doen. Daarom was de depressie al drie jaar bezig toen FDR werd gekozen. Hoover heeft zijn hele verder leven lopen te ageren tegen Roosevelt. Maar waarom willen de Reps dit verhaal opnieuw aankaarten? Hoover was geen echte Republikein!

De ware gelovigen in de Rep Partij willen zich zo los maken van Hoover en teruggrijpen op hun ongeclausuleerde vrije markt verhalen. Eén, niet uitzonderlijk domme Republikeinse Afgevaardigde, verklaarde dat Roosevelt de Depressie heeft veroorzaakt.' Dat deze pr strijd plaats vindt is interessanter dan de uitkomst (FDR's plek in de geschiedenis is wel veilig). De huidige Republikeinen zijn zo ongelooflijk ver weg van het redelijke midden dat je je moet afvragen hoe lang het gaat duren voor ze uit die wildernis terug kunnen keren. In Washington gaan geen bruggen gebouwd worden. De oevers liggen te ver van elkaar.

Stress testen

Vorige maand zei Bank of America dat ze weer winst gemaakt had in het eerste kwartaal. Vandaag vertelt de NYT dat de bank nog minstens 34 miljard nodig heeft aan overheidssteun. Dat wil zeggen, als de financiële crisis zich verdiept of de recessie aanhoudt, dan heeft de bank onvoldoende kapitaal om te kunnen overleven. De keuze is een beroep doen op de overheid via de TARP fondsen of geld uit de markt ophalen (zoals J.P. Morgan deed). De overheid heeft al 45 miljard van die TARP fondsen opzijgezet voor BofA. Dat nu minder nodig zou zijn, wordt als goed teken beschouwd.

Een mogelijkheid om te voldoen aan de eisen van de bankautoriteiten van de VS is de non-voting preferred aandelen die de overheid al eerder kreeg in ruil voor het kapitaal dat de bank nodig had, omzetten in gewone aandelen. Dat zou de facto een nationalisering zijn omdat de overheid dan een van de grootste aandeelhouders zou worden. Citigroup heeft daar al toe besloten, maar die hebben nog 55 miljard nodig.
De mensen van BofA denken dat ze zoveel kapitaal niet nodig hebben, maar ja, die hebben in het recente verleden wel meer verkeerde inschattingen gemaakt. Ik kan niet zeggen dat ik het allemaal begrijp, maar die winst die is gemaakt door weer slim te handelen met het voorhanden zijnde geld. Dat zegt weinig over de mate waarin de bank in staat is slecht weer te doorstaan.

De regering is van plan de resultaten van de stress testen donderdag bekend te maken. Volgens de Washington Post hebben de stress testen al wat opgeleverd. Rust en de noodzaak voor banken om zelf na te denken over de risico's die ze lopen en zich daartegen te wapenen. De overheid zit in een moeilijke positie. Ze wil niet dat de banken overdreven voorzichtig zijn om zich af te dekken want dan komt het kredietsysteem niet op gang. Er zullen verschillen duidelijk worden tussen de verschillende banken (die allemaal door Paulson gedwongen werden, in september om aan TARP deel te nemen).

Bankjes opkopen

Ook in de Times een verhaal over een miljardair, ene mijnheer Flowers, die in Missouri een bank met een national charter heeft gekocht. Hij geeft niets om die bank maar wil met die landelijke vergunning rotte banken opkopen in het hele land, eventueel met overheidssteun. Het schijnt dat investeerders kien zijn om kleine banken op te kopen tegen superlage prijzen. De FED wil dat niet. De investeerders hopen dat de overheid de banken redt door slechte leningen over te nemen en dan subsidie geeft om de geschoonde banken te verkopen. Kom maar op, zeggen deze investeerders. Ze zien het geld al hangen. Bankiers hebben niets geleerd van deze crisis, zo lijkt het, de investeerders wel: ze spelen gewoon hun oude spel.

Professor aan Berkeley

In de martelsaga heeft het ministerie van Justitie vastgesteld dat de opstellers van de martelmemo's John Yoo, Jay Bybee en John Bradbury er maar wat op los knipten en plakten om het resultaat te krijgen wat ze wilden. Yoo is nu professor aan Berkeley en Bybee is door Bush benoemd tot federale rechter. Scary. Het is onduidelijk of er actie wordt ondernomen tegen de heren.

Specter verliest zijn invloed

De Senaat heeft overloper Alan Specter, die vorige week overstapte naar de Democraten, al zijn senioriteit afgenomen in de commissies waar hij actief was (hij was Rep. voorzitter van de minderheid in Justitie). Dat maakt het moeilijker voor Specter om zich bij zijn race in Pennsylvania in 2010, dan als Democraat, te beroepen op die senioriteit om dingen gedaan te krijgen. Het ligt voor de hand dat hij tegenstand zal krijgen in de voorverkiezingen en het zou me niet verbazen als hij voor de bijl gaat. Wat betekent dit in de praktijk? Als er straks hearings gehouden worden voor de opvolging van rechter Souter voor het Supreme Court, dan is Specter, ex-voorzitter, de laatste die vragen mag stellen. En in de subcommissie van appropriations kan hij niet meer miljarden richting Pennsylvania sturen.

Pakistaans offensief

Het schijnt dat het Pakistaanse leger een offensief is begonnen tegen de Taliban die vrij kan rondwandelen na de 'deals' die de regering eerder sloot. Tegelijkertijd bezoeken de president van Pakistan en van Afghanistan Washington. Het grootste buitenlandse politiek probleem voor Obama.

De Israël lobby rukt uit

Een ander groot probleem maar vooralsnog onoplosbaar is Israël. Obama heeft president Peres ontvangen maar zou Lieberman weigeren. Ondertussen vond in Washington de jaarlijkse jamboree plaats van de Israël lobby, de AIPAC. De bezoekers houden niet van Jimmy Carter, zo blijkt. De ex-president die het grootste succes boekte in Camp David, mag van hen niet kritisch zijn over Israëls rol. Het is een achterhoedegevecht. Niet omdat AIPAC geen invloed zou hebben maar omdat Israëls positie onhoudbaar is.

Zonder Grote Leider is het niet veel

Het is wel amusant om te zien hoe de PVV in de problemen komt (?) doordat de stroman van Wilders, kamerlid Madlener, niet komt opdagen in debatten. Of dat schade toebrengt staat nog te bezien, maar de PVV zal zijn niet-geïnteresseerde kiezers toch op de een of andere manier moeten mobiliseren, anders kon de oogst op 4 juni wel eens tegenvallen. De pro Europa kiezers van d66 komen namelijk wel allemaal opdagen, zodat de winst voor Pechtold wel eens groter kon uitpakken dan realistisch is.
In de mate waarin de PVV de partij is van de Grote Leider, is het leuk om te zien dat als de GL zich er niet mee bemoeit, het meteen gaat schuiven.

5 mei 2009

De afgenomen waarde van 4 en 5 mei

Ik zat te dubben wat te schrijven over 4 en 5 mei, dagen die me helemaal niets doen. Koninginnedag ook niet, daar heb ik zelfs een hekel aan omdat dan de provincie mijn stad overstroomt om hun rommel te verkopen in mijn park, maar dat terzijde. Vroeger, en dan praat ik over begin jaren zestig, stond iedereen drie minuten stil. We hadden geen tv dus die Waalsdorpervlakte die iedereen zich schijnt te herinneren, hoort niet bij mijn pakket. Mijn vader nam de herdenking altijd serieus. Hij was deel geweest van die oorlog. In Eindhoven werd altijd de bevrijding op 18 september door de Canadezen, met meer enthousiasme gevierd dan 5 mei. Philips zette ieder jaar een lichtjesroute uit, met een V-vormende Chuchill in gloeilampen. Dat had wel wat. Maar tegenwoordig heb ik er niets mee. Al denkend daarover liep ik tegen de colum van Luuk van Middelaar in de NRC. Inderdaad, het feest is van een herdenking van 'de bevrijding' een feest van 'de vrijheid' geworden. En daarmee is het net als wat mijn vader altijd zei over moederdag: onzin, het is iedere dag moederdag. Vieren we de vrijheid gisteren niet, en morgen wat minder?

Middelaar verwijst naar de ook door mij altijd geïrriteerd aangehoorde snikken van Van Thijn, de Anne Frank stichting die zijn bestaan nog maar weer een paar decennia rekte door zijn werkterrein uit te breiden. Dat soort dingen. Ik heb er niets mee, en al helemaal niet met de heropleving van die vijfde mei onder jongeren. Die begrijp ik niet.
Waarom de beveiliging moest worden opgevoerd, was mij niet helemaal duidelijk. Het zal vast een veiliger gevoel gegeven hebben. Mij leek het over the top.

Enfin, Middelaar maakt ook nog een mooi punt over die onzin na de aanslag op 30 april. Hoe vaak kun je je onschuld verliezen? 'Het wordt nooit meer hetzelfde'. Nederland heeft een saai repertoire van clichés om met deze gebeurtenissen om te gaan. Fortuyn, Van Gogh, nu Apeldoorn. Alweer onschuld verloren? Komop. En het wordt nooit meer zo als voorheen zei Joop den Uyl al in de jaren zeventig, en hij was vast niet de eerste.
Die dertigste april zal in de geschiedenis verbleken tot niets. Er gebeurde niets en het was niets. Een daad van een eenling zonder gevolgen. Dat kun je van de moord op Fortuyn niet zeggen. Die daad veranderde de Nederlandse politiek, of beter gezegd, hij zorgde ervoor dat er niets veranderde. Daarmee is politieke moord een daad die zo zwaar mogelijk moet worden gestraft en blijft het onbegrijpelijk dat Mohammed B. die een luidruchtige man vermoordde - wat wel sociaal maar niet politiek gevolgen had -, twee keer zo zwaar is gestraft als Volkert van der G. In de long run denk ik dat de moord op Van Gogh ook zal verbleken. Middelaar merkt terecht op dat iedereen een gek is in het diepst van zijn gedachten. Dat het gaat om de daad. Dit waren allemaal politieke daden (hoewel je daaraan mag twijfelen afgelopen donderdag). Maar een daad heeft geen betekenis als hij geen gevolgen heeft. Daarom zal alleen de moord op Fortuyn de eeuwigheid halen.

Pauselijke kledingvoorschriften

In de FD vertelt de huidige Nederlandse ambassadeur een aardige anecdote. Ze kreeg als diplomaat in 2004 of zo vragen van kamerlid Verhagen over het bezoeken van Iran met een hoofddoek op. Dat was de tijd dat Verhagen ook van die nonsens verkondigde over 'voorstanders van de sharia' die op de loer lagen om Nederland over te nemen. Een jaar of zo later bezocht mevrouw Jones het Vaticaan. Ze kreeg een lange lijst met kledingvoorschriften om de paus niet van zijn stuk te laten brengen door blote armen, knieën of anderszins. Ze stuurde het op naar Verhagen.

De tegenstanders van Cheney

In de NYT een interessant stuk over de martelpraktijken van de Cheney bende. Het lijkt erop dat meteen nadat de juridische memo's bij elkaar gefantaseerd waren om martelen te rechtvaardigen, de praktijk al anders werd, namelijk minder gebruik van deze methoden. Dat komt omdat, anders dan Cheney en een aantal van de Bush medewerkers, sommige mensen in de CIA en het State Department hun verstand erbij hielden. Of ze moreel moeite hadden met dit beleid, of het zagen als een ondermijning van Amerikaanse geloofwaardigheid, of dat het enkel praktisch was, overtreden we het recht zo niet, dat kan ik niet zeggen. Maar er waren tegenkrachten. De krant begint met een mooi voorbeeld van een toespraak die Bush in 2003 hield over de VS, mensenrechten en het vanzelfsprekende protest tegen martelen. Huh? Dat moeten een aantal mensen om hem heen gedacht hebben. In een later stadium, toen Rice al minister was, heeft ze samen met haar adviseur Bellinger Cheney weten af te stoppen. Die probeerde natuurlijk via een achterdeurtje toch weer zijn zin te krijgen, maar dat is niet gelukt. Die Bellinger vind ik interessant. Hij was een paar keer in Nederland om het Bush beleid van het heen en weer schuiven van gevangenen in geheime gevangenissen in Polen te verdedigen. Daarbij werd fris gelogen, ook door Rice. Bellinger was degene die diplomatiek de Nederlanders koest mocht houden. Dat was niet moeilijk. Hij kreeg zelfs een plek aangeboden op de opiniepagina van het Volksdagblad om het beleid te verdedigen. Achteraf blijkt dat hij degene was die op de achtergrond probeerde de zaak bij te stellen. Moet ik wat terugnemen van de kritiek die ik toentertijd op hem had? Moeilijk geval. Ik had dat ook met George Shulz toen hij minister was tijdens de Iran Contra Affaire in 1987 en nooit uit protest ontslag nam, hoewel hij verdraaid goed wist wat er allemaal mis ging. Terug naar Bellinger. Was hij een soort burgemeester in oorlogstijd? Misschien. Ik denk dat hij al eerder had kunnen aftreden of daarmee dreigen als hij echt zijn tegenstand wilde laten zien, maar dat is moeilijk uit te maken. Er was ook meer dan je zou denken het gevoel dat ze in 2004 wel eens zouden kunnen verliezen en dan ter verantwoording geroepen zouden worden.

Het verhaal is sowieso interesssant. De veiligheidsadviseur die Rice opvolgde belde in 2005 tijdens de kerstdagen de CIA om wat meer te martelen, laat ik het zo maar samenvatten. De CIA directeur weigerde omdat hij de legaliteit betwijfelde. Hadley moest dimmen. Met andere woorden, je kunt wil degelijk weigeren dit soort opdrachten uit te voeren - iets anders is als ze van Bush komen. Later heet Bellinger een keer echt met aftreden gedreigd en dat schijnt te hebben geholpen.
Enfin, het blijft een morsig verhaal zonder hoogtepunten, of het moet zijn dat niet iedereen het illegale werk wilde uitvoeren dat bendeleider Cheney verordonneerde.

Operette

Tja, wat moet je zeggen over de nieuwe strapatzen van de onvoorstelbaar vulgaire Bersolini? Italië is een soap. Als land een aangename soap, als politieke eenheid een operette. Met een vulgaire pantoffelheld als hoofdpersoon. En in zuid-Italië heeft de maffia de windmolenparken waar de EU braaf subsidie in heeft gestopt, keurig overgenomen tot eigen gewin.

3 mei 2009

Campagne van Edwards onderzocht

Volgens de WP wordt de campagne van John Edwards, voormalig presidentskandidaat bij de Democraten, onderzocht. Zijn politieke actie committee zou meer dan 100.000 dollar betaald hebben aan het bedrijf van zijn maitresse. Edwards erkent het onderzoek maar zegt dat er geen sprake is van misbruik. Hij moest de relatie met Rielle Hunter in augustus 2008 toegeven nadat hij hem maanden had ontkend. Hunter maakte video's tijdens zijn campagne maar er was altijd twijfel wat de professionele kwalificaties voor dat werk waren.

Werk voor Wilders

Ik dreig in herhaling te vallen maar het optreden van de supporters van Feijenoord en Utrecht bij de minuut stilte vanwege Apeldoorn vraagt toch echt om een scherpe analyse van de Grote Leider over het verval in onze samenleving, ongetwijfeld volgens hem veroorzaakt door de islamisering van het supportersbestand. Ik wacht met spanning op zijn wijze woorden.

Overlijden Jack Kemp

Jack Kemp, die gisteren overleed, wilde graag president worden. Zijn eigen campagnes faalden en het verst dat hij kwam was vp kandidaat bij de hopeloze oude man Bob Dole, in 1996. De football speler uit Buffalo, New York, zette zijn populariteit om in een politieke carrière. Als Republikeins afgevaardigde was hij verantwoordelijk voor een draai richting lagere belastingen. Hij was een ware gelovige in de kerk van supplysiders. In 1978 begon hij erover, onder Reagan kreeg hij het door het Congres in de Kemp Roth wet van 1981. Het was het begin van de Republikeinse poging om het geld van de overheid stop te zetten in de hoop dat dan ook de uitgaven van die overheid zouden dalen. Het eerste is gelukt, en de jonge Bush deed er in 2001 nog een schepje bovenop in zijn onverantwoorde belastingverlaging voor de rijken.

Het tweede, lagere overheidsuitgaven, leidde nooit tot ook maar een begin van succes. Amerikanen houden van hun overheid zolang die maar programma's verzorgt die hen voordeel opleveren.
Als minister van Housing onder de oude Bush kon Kemp iets doen aan zijn andere interesse: van de Republikeinse partij een meer open partij maken, onder andere voor zwarte Amerikanen. Je mag wel zeggen dat hij daar spectaculair heeft gefaald. De ministerspost was een troostprijs na zijn mislukte campagne om Reagan op te volgen in 1988. De ironie wil dat Kemp als ideologische vrije markt liberaal in Ayn Rand stijl werd geveld door de maffe christelijk rechtsen, toen in de hoedanigheid van Pat Robertson, de televisiemiljonair die door bidden orkanen van richting veranderde. Hij torpedeerde zonder bidden de campagne van Kemp door te winnen in Iowa, waar maffe dominees het altijd goed doen (zie Huckabee vorig jaar).

De campagne van Bob Dole in 1996 behoort tot de slechtste aller tijden (hoewel John McCain, ook al zo'n oude man die meende dat hij 'recht had' op de nominatie, hem concurrentie aandoet). Kemp zat erbij en keek ernaar. Dole en Kemp hielden niet van elkaar, het was van beide zijden puur opportunisme en dat bleek. Na de onvermijdelijke nederlaag ging Kemp in het lobbywerk - de traditionele bezigheid van een ex-politicus. Zijn invloed was groot maar vooral op de libertijnse vleugel van de Republikeinen.

Alarmisten = bangmakers

In de FT wordt het nieuwe boek van Christopher Caldwell, een columnist voor die krant van neocon huize (hij is ook verbonden aan de Weekly Standard) neergesabeld. Caldwell betoogt nog maar eens dat Europa wordt overgenomen door de islam, in een omgekeerde vorm van kolonisatie. Caldwells argumenten worden door de bespreker ontmanteld, een van een, als alarmistische onzin. Ook zijn opportunistisch gebruik van terminologie (immigranten, islamisten, non-natives - zijn term voor allochtonen) wordt aan de kaak gesteld. De recensent beveelt het aan voor de 'cultuurhistoricus van de toekomst' omdat het de 'mind set' onthuld van sommige Amerikanen op een punt waar Amerika zijn macht ziet verdampen en de wereld een omslag lijkt door te maken. Voor lui als Wilders, kortom, die van dit soort vage alarmistische waarschuwingen wel pap lusten. Reflections on the Revolution in Europe door Christopher Caldwell.

2 mei 2009

Roel Janssen (NRC) doet of hij vragen stelt

Roel Janssen continueert in de NRC een interessant misverstand: dat er zoiets is als het 'nederlandse belang' en dat Europese afgevaardigden dat in Brussel vertegenwoordigen. En bizar idee voor een neoliberaal als Janssen, maar enfin. Kathalijne Buitenweg verdedigt met verve dat stelling dat zij als Groen Linkser is gekozen en als parlementariër die kiezers vertegenwoordigt en niet de kiezers van Van Baalen bijvoorbeeld. Logisch toch? Zij sluit coalities met haar gelijkgestemd denkende collega's in Brussel. Wat een bekrompen denken van die Janssen. Een voorbeeld van zijn 'vragen', die meer statements zijn: 'In de praktijk wil de bevolking van een land nationaal vertegenwoordigd zijn, niet door een abstracte Europese Unie'. Oh ja, mijnheer Janssen. Wie zegt dat? Een bizar fenomeen maar wel iets van deze tijd, die Janssen. Een bekrompen soort nationalisme, gericht tegen het verre Brussel. Enfin, we weten waar Janssen staat, ferm aan de kant van Van Baalen, Camp en de Grote Leider. Maar met journalistiek had dat interview niets te maken.

De eenling

Bas Heijne komt op de opiniepagina van de NRC tot dezelfde conclusie: dat Karst T. in dezelfde categorie hoort als Volkert van der G. en Mohammend B. Hij stelt wel de volgende vraag, waarom dit soort lui in Nederland ineens hun privé woedes publiek botvieren. Misschien is een betere vraag waarom ze dat eerder niet deden. Nederland is wanhopig instabiel, daar heeft Heijne gelijk in. Dat bijkt ook uit die discussie die van Kemenade aanjoeg met zijn pleidooi voor het verkopen van 'bewegingen' aan de hoogste bieders. Ik begrijp de redenering die zijn commissie volgde en ik begrijp zelfs de volksbewegingen achter grote leiders aan. Maar dat is geen excuus om daaraan toe te geven. Kamerleden zijn volksvertegenwoordigers en misschien moeten ze dat gewoon weer worden en moeten we toch doordenken over een systeem van districten waar politici gewoon een groep mensen vertegenwoordigen. Dat is de enige manier om het partijkliekdenken te doorbreken dat onze politiek en daarmee de samenleving in gijzeling houdt. Hoe voorkom je dat 30 (of 18) zetels gaan naar partijen die hun fortuin danken aan een aansprekende aanvoerder (die een paar jaar geleden overigens nog als gedeukte halve mislukkingen werden afgeschilderd)? Dat is de echte vraag. Partijdemocratie is altijd een wassen neus geweest, maar als je dat nou ook nog institutionaliseert zoals van Kemenade wil, dan wordt het gewoon een clubje van gemandateerde leiders.

Dichtgetimmerd Nederland

In het FD een stukje over een vakbond, de AVV als ik me goed herinner, die probeert het monopolie in de corporatistische structuur van Nederland te doorbreken. Het is ontluisterend hoe de belangengroepen hun posities afdekken en concurrentie koud maken.

1 mei 2009

'Onschuldige burgers'

De 'aanslag' en de commentaren erop roepen weer irritatie bij me op over dat stupide taalgebruik. Ik had het wel verwacht, maar het irriteert toch. 'Onschuldige burgers'. Denk er eens over na. Zijn er schuldige burgers? En mag je die dan wel dood rijden? Het is klein vuil, maar toch. Ik heb hetzelfde met 'zinloos geweld'. Ook al zo onzinnig. Alsof er zinvol geweld bestaat. Ik weet wel wat de auteurs bedoelen maar het is een vorm van vervuiling die we onszelf niet moesten toestaan.

Een gek, niets meer en niets minder

Er wordt natuurlijk veel geschreven over de 'aanslag' op het koningshuis. Hoogdravende taal zoals in het FD, over het symbool van eenheid van een zeer verdeelde natie (een goed stuk maar volgens mij niet helemaal passend bij de gelegenheid, zoals zal blijken), zwarte pagina's en zwarte randen in de luidruchtiger volksdagbladen. Maar laten we het in perspectief houden. Dit was een gek. Hij is inmiddels overleven en dat is maar goed ook, maar het betekent dat we nooit precies zullen weten wat hem motiveerde om dwars door een groep mensen heen te rijden.
Misschien dacht u, net als ik, 'als het maar geen Marokkaan is'. En dat is de gekte die óns heeft bevangen. Dit was een eenmans daad die niets zegt over de bewoners van Velp, ontslagen veiligheidsbeambten, Swift rijders of anderen in het algemeen. Zoals Mohammed B. een eenzaam gek was en zijn daad niets zei over anderen die een vorm van zijn geloof delen of zijn etnische afkomst. Kortom, we moeten ons niet gek laten maken. Een treurig voorval, een moord zonder naamkaartje. Wat zegt het? Niets. Dat er gekken rondlopen die door het lint kunnen gaan. In de VS kopen ze dan een halfautomatisch geweer en schieten hun oude werkplaats overhoop, in Nederland moorden ze met een Swift.
De stelling van de Telegraaf dat dit een aanslag was 'op onze levenstijl' heeft een hoog Bush gehalte. Bullshit, kortom.

Opening in het Supreme Court

David Souter neemt ontslag als rechter bij het Supreme Court. Een liberal, ook al was hij benoemd door president Bush de Oudere. Het geeft Obama een vroege kans om de toon te zetten, ook al zal hij een liberal als vervanger voordragen. Het maakt wel uit wie. Een vrouw alleen omdat het een mooi symbool zou zijn? Ik hoop het niet. Liefst iemand die bij uitstek gekwalificeerd is en geen persoonlijke assistentes zoals Bush de Jongere probeerde (want laten we diens kleinere daden van incompetentie niet vergeten).

Dat Souter weggaat was geen verrassing. In het prachtige boek van Jeffrey Toobin, The Nine, was al duidelijk neergezet dat Souter niet erg gelukkig was in Washington. Elena Kagan, een van de namen die de NYT noemt, ken ik niet (niet dat dat wat zegt). Haar resumé is indrukwekkend, inclusief Dean of Harvard Law School en specialist in First Amendment onderwerpen. Ze is door Obama al voorgedragen als Sollicitor General, degene in het ministerie van Justitie die de toon zet voor het Supreme Court, ook wel de tiende rechter genoemd. Ze kan zo overstappen. Maar ja, dan heeft Obama weer een andere vacature te vervullen. Sonia Sotomayer ken ik evenmin. In eerdere verhalen, vorig jaar, werd Patrick Duval genoemd, de zwarte gouverneur van Massachusetts, ook een gerespecteerd jurist.

Krauthammer vindt martelen okay

Cheney slippendrager Charles Krauthammer zet nog eens op een rijtje wanneer martelen wel gerechtvaardigd is. Mij overtuigt hij niet omdat de zwaarte van de uitzonderingen nogal willekeurig moet worden vastgesteld. Er is altijd iemand die moet zeggen, nu mag het. En als je dan gewetenloze figuren zoals Dick Cheney hebt, dan is het antwoord al gauw ja. Ik merk dat ik op dit onderwerp veel onwrikbaarder ben dan als het gaat om de doodstraf, waar ik geen principiële tegenstander van ben. Wel van martelen.

Chrysler gered?

Obama heeft Chrysler gered. Wat dat betekent weet ik niet. Redding van een Amerikaanse autogigant door een Italiaans bedrijf, dat hadden Amerikanen niet mogelijk geacht. Ik kan me ook niet voorstellen dat het een genoegen is, al las ik dat de Italianen zich een ongeluk schrokken toen ze alle lagen middelmanagement aantroffen in Detroit. Is Chrysler gered door deze 20 procent overname (later meer als Chrysler het geld van de belastingbetaler heeft teruggegeven)? Ik zou het niet weten. In 1980 hadden ze al moeten verdwijnen. Toen was het de slimme praten Lee Iacocca die het bedrijf redde maar bljkbaar niet structureel hervormde.

30 april 2009

Uit het maandag verschenen Continu Onderzoek Burgerperspectieven van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat het Nederlandse volk nu 'positiever' denkt over immigratie en integratie dan in 2008. "Men vindt vaker dat culturele diversiteit een aanwinst is voor Nederland", schrijft het SCP, "en minder vaak dat Nederland een prettiger land zou zijn met minder immigranten. Kwesties van immigratie en integratie worden ook minder vaak genoemd als redenen waarom het met Nederland de verkeerde kant op zou gaan." Klik hier voor het rapport.

Dit item zou bij uitstek passen in mijn rubriek Goed nieuws over integratie, ware het niet dat ik die even opgeborgen heb. Niet omdat er geen goed nieuws is, dat zie je hierboven maar weer, maar omdat ik niet in staat ben het op een acceptabele manier bij te houden - op dit moment. Ik kom er nog op terug. Maar het is opvallend dat, zoals een columniste in Trouw signaleerde, dat er helemaal geen aandacht aan is besteed. Wel flinke aandacht, behalve onze dagelijkse portie in het Volksdagblad, in de Telegraaf voor allerlei incidenten die ieder op zich problematisch zijn en veroordeling verdienen, maar die door het campagne element dat de krant er aan toevoegt, een extra lading krijgen.

Debat met Wilders = debat met een lege stoel

In de Pers dat zich qua opinie steeds meer ontwikkelt in PVV richting (laat ik oppassen, want ik zie het niet iedere dag), een stukje over de beroerde manier waarop Wilders van repliek wordt gediend. Het is maar gedeeltelijk waar wat het blaadje schrijft. Als Wilders roept schande, of gelul, of wat dan ook, dan valt daar weinig op te repliceren. Evenmin als hij wegloopt en nooit ergens in debat gaat. Maar het is wel zaak om zijn betogen te weerleggen, ook als het niet in direct debat met hem is. Zo antwoordde Pechtold volgens de Pers op de aankondiging van Fitna 2 (op zich al een staaltje van nieuwsmakerij omdat er feitelijk helemaal niets gebeurde) met 'een lichte gaap'. Hij had moeten zeggen: laat die Wilders nu eens een film maken over zijn ideale samenleving, over het Nederland dat hij voor ogen heeft. Dat kan hij niet. Dan zou hij door de mand vallen wegens gebrek aan ideeën of wegens onfrisse ideeën, die door weinig kiezers gedeeld worden. En zo bezien, heeft Wilders inderdaad weinig weerstand te ontmoeten.

Een hoop geblaat gisteren over Obama. Weinig interessant, als ik zo vrij mag zijn. Van Rossem en Post legden hun voorspelbare keutels neer. Ik moet natuurlijk niet teveel zeggen over collega's maar het verhaaltje van Post in Trouw was wel erg mager (ik houd me in).
Het ging, voor zover ik zag, trouwens vooral over buitenlandse politiek, niet over economie en de Amerikaanse samenleving. Kristel Verdel die nu ook in het circuit meedraait, vond dat Obama eigenlijk permanente campagne voert. Dat is zo, maar wat ze er niet bij vertelde is dat het nu een campagne is om mensen mee te krijgen met wetgeving, niet om een verkiezing te winnen. Dat is het probleem met campagnelui, die zijn altijd en eeuwig daarmee bezig en plaatsen alles in de context. Daarom zijn James Carville e.d. niet zo interessant als analisten. Ze zijn zelf altijd bezig met de campagne, niet met beleid maken.

ING had beloofd dat als er drie maal meer dan 35 procent van de aandeelhouders aanwezig zou zijn, ze het systeem van certificering zou afschaffen. Natuurlijk kwam de bank daar op terug. Waarom zou je invloed van aandeelhouders willen? Het verhaal wordt nu een beetje gedraaid van de gretige bankiers naar de lastige aandeelhouders. Nu ben ik daar niet helemaal op tegen: uiteindelijk konden aandeelhouders tegen die bonuspakketten of tegen de falende strategie stemmen. Of misschien konden ze dat niet, door die certificering. Maar het is goed dat bedrijven daar bang voor zijn, of voor moeten vrezen. Wie houdt hen anders in toom?

Dat gedoe met die Arlen Specter moet u niet al te serieus nemen. De man zou de voorverkiezingen bij de de Reps in 2010 verloren hebben en misschien verliest hij nu wel de verkiezingen voor de Dems. Persoonlijk zou ik liever een andere dan dezen 78 jarige man in de senaat gehad hebben, maar misschien komt er dat wel van. Voor de korte termijn is de anti-filibuser meerderheid van de Dems mooi, maar taktisch lastig voor Obama. Als je zo'n meerderheid kunt halen, krijgen de marginale senatoren (letterlijk marginaal, ze kunnen de meerderheid tot stand brengen of breken) hun zin doordrukken. Dat was nu ook weer niet de bedoeling. Het is wel goed nieuws voor de ziektekostenverzekering.

28 april 2009

De EU campagne ontaardt nog sneller dan gedacht in ordinair populistische geouwehoer, excusez le mot. Camp wil 23 miljard bezuinigen, hij heeft het gevonden, zegt hij, maar niet in het CDA zwarte gat van de landbouwsubsidies. Van Baalen gaat de helft van de ambtenaren ontslaan. De held. Laat hij eerst zijn eigen medewerkers halveren en zijn eigen honorarium wat verlagen. De PVV wil alles afschaffen en dat ruimt natuurlijk ook lekker op. Allemaal flauwekul. Ze roepen maar wat deze populistische draaiorgels. Nog los van het realiteitsgehalte van hun plannen, is er nul kans dat ze er in Brussel iets van kunnen uitvoeren.

De discussie in het CDA die Zijderveld heeft onderstreept (of beter gezegd, het gebrek aan discussie) gaat veel dieper dan alleen de vraag of je moet meeslijmen met de Grote Leider om straks weer fijn te kunnen reageren. Het gaat meer om de vraag wat nu eigenlijk de denkwereld is van het CDA. Dat is, aardig genoeg, precies dezelfde discussie die in de PvdA al jaren woedt, zij het op een andere manier. Beide partijen zijn bestuurdersclubs, waarbij het CDA wel veel meer wortels in de maatschappij heeft, dankzij zijn dominantie van het 'maatschappelijk middenveld'.

Ik herlas onlangs een paar rapporten van de WRR en opeens wordt me duidelijk wie de PvdA integratienota heeft geschreven: Pauline van Meurs, ex-WRR lid en Eerste Kamerlid voor de PvdA. Misschien is dat al algemeen bekend, maar ik had het even gemist. Het discussiëren, corrigeren, tolereren riedeltje komt uit het Waarden en Normen rapport van 2003. Veel andere dingen in de nota komen uit de Identiteitsnota van de WRR waarover indertijd ophef ontstond vanwege de wijze woorden die Maxima erover had te zeggen.

Het debat in de VS over martelingen toont hoe ver de Cheney bende was afgezakt. Obama heeft beloofd om geen mensen te vervolgen 'die enkel orders volgden'. Jawohl, Befehl ist Befehl. Dat is de wereld van Dick Cheney, waar geen normen gelden maar enkel de macht van de baas die zegt, die eist, wat moet gebeuren. Het is een buitengewoon onaangenaam spektakel om de hoeder van democratie en mensenrechten op deze manier met zichzelf te horen discussiëren. Is vervolging van deze overheidsfunctionarissen nuttig? Nee. Moeten ze toch aangeklaagd worden? Ja. Ik denk dat niet Obama dat moet doen maar dat hij het moet overlaten aan organisaties als de ACLU. Ik weet het, ook dat is een cop out, maar je moet ook praktisch blijven. Ik heb de neiging om te zeggen dat de kiezers de valsspelers er toch uitgegooid hebben, maar dat is enkel zeggen dat we ontsnapt zijn aan wat had kunnen gebeuren als Cheney de macht had gegrepen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors