27 juni 2009 - 6 juli 2009
Like ons op Facebook

27 juni 2009 - 6 juli 2009

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

6 juli 2009

McNamara overleden

Robert McNamara is vandaag overleden, 93 jaar oud. Daarvan heeft hij minstens 42 jaar geleefd met een immens schuldgevoel over de oorlog in Vietnam. McNamara was het wonderkind in de regering Kennedy, een supermanager uit de autoindustrie (Ford), die het Pentagon op orde zou brengen. Hij was een van de 'best and the brightest' zoals David Halberstadt het noemde in de titel van zijn beste boek. Met al zijn scherpe intellect kon McNamara niet voorkomen dat de 12.000 adviseurs die onder president Kennedy naar Vietnam gestuurd werden, uitdijden tot meer dan 500.000 soldaten in 1967. McNamara was erbij toen de escalatie beslissing werd genomen. Ik plaats hier het stukje dat ik daarover opnam in mijn Ooggetuigen van de Amerikaanse geschiedenis (Bert Bakker):

1965
Beslissing om meer grondtroepen naar Vietnam te sturen

Nadat de Fransen in 1954 Vietnam hadden verlaten, nam Amerika het op zich om het zuidelijk deel uit handen te houden van de communisten. Volgens de dominotheorie zou een val van Vietnam leiden tot communistische regimes overal in de regio, iets wat Amerika in de Koude Oorlog niet kon toestaan. Vanaf de late jaren vijftig groeide het verzet tegen het door Amerika gesteunde regime. President Kennedy stuurde militaire adviseurs om het regime te helpen, zo'n 12.000 tegen het midden van 1962. President Johnson was meer geïnteresseerd in binnenlandse politiek maar zette Kennedy's beleid voort. In augustus 1964 leidde een incident in de Golf van Tonkin (al of niet geënsceneerd) tot de toestemming van het Amerikaanse Congres voor de president om te doen wat nodig was. Johnson stuurde troepen maar de situatie verslechterde gedurig. In juli 1965 moest de regering de knoop doorhakken: weggaan of blijven maar dan met veel meer soldaten. Minister van Defensie Robert McNamara beschrijft het proces waarbij werd besloten tot escalatie van het conflict. McNamara was een van de 'best and brightest' die president Kennedy in 1961 de regering had binnengehaald.

"Ik sprak met Westy generaal Westmoreland, opperbevelhebber in Vietnam op 16 en 17 juli 1965. De vergaderingen bevestigden mijn ergste angsten en twijfels. Westy zei dat hij 175.000 troepen nodig had tegen het einde van het jaar en nog eens 100.000 meer in 1966. Omdat ik sceptisch was dat luchtaanvallen de stroom manschappen en materieel van het Noorden naar het Zuiden kon verminderen tot onder niveaus die in staat zouden zijn de Zuidvietnamese en Amerikaanse troepen te overweldigen, zaagde ik Westy en zijn staf door over de effectiviteit van bombardementen. Wat ik hoorde versterkte mijn scepsis. Na een lange discussie zei ik uiteindelijk: 'Dit zijn mijn conclusies, maar ik zou graag van jullie horen dat ze verkeerd zijn: 1. de Vietcong kan nog veel meer mensen rekruteren dan ze nu al hebben. We zullen ons moeten voorbereiden om onze sterkte daaraan aan te passen. 2. in het verleden kostte het niet veel bevoorrading om de Vietcong te ondersteunen. En het gaat niet veel kosten in de toekomst. 3. Omdat ze zo weinig nodig hebben, kun je de logistiek van de Vietcong niet serieus beschadigen. Ik zeg niet dat we onze luchtaanvallen moeten stoppen. Maar ik geloof wel dat we een hoop meer mensen nodig hebben in het Zuiden om dit op de grond te weerstaan.'
Ik vroeg hen vervolgens over de rol die de Amerikaanse strijdkrachten in Zuid Vietnam zouden moeten spelen. ..."

McNamara gaf opdracht voor een rapport over de kans om te winnen, dat hij kreeg op de dag dat hij vertrok uit Saigon.

"In antwoord op de vraag 'Kunnen we winnen als we alles doen dat we kunnen?' stelde het, 'Binnen de grenzen van redelijke aannames, lijkt er geen reden dat we niet zouden kunnen winnen als dat is wat we willen - en als die wil wordt uitgedragen in strategie en tactische operaties.' Maar het rapport waarschuwde ook zonder omhaal dat elke 'inschatting van de zekerheid die de VS kan hebben om te winnen in Zuid Vietnam als we alles doen wat we kunnen tot op zekere hoogte voorlopig moet zijn, vanwege vele redenen, waaronder vooral de beperkte ervaring in Zuid Vietnam tot nu toe met offensieve operaties van de soort die hier worden voorzien.'
...
Hoewel ik deze fundamentele aannames ter discussie stelde tijdens mijn ontmoetingen met Westy en zijn staf, bleven de gesprekken oppervlakkig. Achteraf maakte ik duidelijk een fout door niet toen - of later, in Saigon of in Washington - een keihard, uitgesponnen debat te forceren over die flodderige aannames, ongestelde vragen, en dunne analyses die ten grondslag lagen aan onze strategie in Vietnam. Als manager McNamara was directeur geweest van Ford Motor Company had ik twintig jaar lang problemen geïdentificeerd en organisaties gedwongen - vaak tegen hun wil - om diep en realistisch door te denken over alternatieve plannen en de gevolgen ervan. Ik denk niet dat ik ooit zal begrijpen waarom ik dat hier niet deed.
Op 21 juli was ik terug in Washington en presenteerde het rapport dat ik onderweg had geschreven aan de president. Ik besprak toen drie alternatieven die we al zo vaak hadden besproken: (1) terugtrekken onder de best bereikbare voorwaarden - wat vrijwel zeker zoiets zou betekenen als onvoorwaardelijke overgave; (2) doorgaan op het huidige niveau - wat ons vrijwel zeker in een later stadium naar optie 1 zou leiden; of (3) onze troepen uitbreiden tot het niveau waar Westy om vroeg, onderwijl een serieuze poging ondernemend om onderhandelingen te beginnen - wat vrijwel zeker een nederlaag op korte termijn zou voorkomen maar ook de problemen en kosten van terugtrekken later zou vergroten.
Ik gaf de voorkeur aan optie 3, die ik inschatte als 'voorwaarde voor het bereiken van welke acceptabele regeling dan ook. Ik eindigde met het uitspreken van mijn oordeel dat 'de handelswijze die in dit memorandum wordt aanbevolen - als de militaire en politieke stappen goed geïntegreerd zijn en uitgevoerd worden met voortdurende daadkracht en zichtbare vastbeslotenheid - een goede kans had om een acceptabele uitkomst te bereiken binnen een redelijke termijn.' De gebeurtenissen die zouden volgen, bewezen dat mijn oordeel onjuist was.
Terwijl ik in Saigon was had Cy Vance onderminister van Defensie me laten weten dat het het 'huidige voornemen' van de president was om de troepenniveaus goed te keuren die hij verwachtte dat ik zou aanbevelen. Gedurende de week die volgde na mijn terugkeer, kwamen minstens één keer per dag bij elkaar voor overleg totdat de president zou hebben besloten. Bij deze vergaderingen waren op het ene of het andere tijdstip alle belangrijke nationale veiligheidsmensen aanwezig. Allemaal steunden ze de aanbevelingen, behalve George Ball onderminister van Buitenlandse Zaken.
De president keurde het uitgebreide programma op 27 juli goed en deelde dit besluit aan het Amerikaanse volk mee tijdens een toespraak midden op de dag, op 28 juli."

President Johnson probeert de kosten vooruit te schuiven naar januari 1967 en weigerde de aanbeveling van McNamara te volgen om belastingen te verhogen om voor de oorlog te betalen en zo hogere inflatie te voorkomen. Johnson verzette zich ook tegen een uitgebreid plan om in de samenleving steun op te bouwen voor de oorlog.

"Maar het advies ... werd niet gevolgd. In plaats daarvan bleef het feit verborgen dat het land een koers had uitgezet die het in een serieuze oorlog zou leiden.
Waarom?
De president begreep de omvang van het besluit dat hij had genomen - en de prijs die hij waarschijnlijk zou moeten betalen voor de manier waarop hij het aankondigde. Maar hij voelde zich klem zitten tussen twee bittere keuzes: verborgen houden tegenover het dubbele risico van druk om te escaleren en het verlies van zijn sociale programma's.
We begonnen weg te zakken in het drijfzand."

Binnen twee jaar waren er meer dan 530.000 Amerikaanse soldaten aanwezig in Vietnam. De sociale programma's die president Johnson met grote vasthoudendheid en moed door het Congres had geloodst, werden mede slachtoffer - precies waar de president bang voor was. Naarmate de oorlog heftiger werd en er meer Amerikanen bij betrokken raakten, nam het binnenlands verzet toe. McNamara verloor steeds meer het vertrouwen in een goede afloop van de oorlog en daarmee het vertrouwen van de president. Hij nam ontslag in februari 1968.

BronIn Retrospect. The tragedy and lessons of Vietnam door Robert S. McNamara with Brian VanDeMark (1995)

Na zijn ontslag weigerde McNamara te praten over de oorlog in Vietnam, die nog zou duren tot 1975 (de laatste Amerikaanse grondtroepen vertrokken in 1972). In de jaren tachtig was hij een pleitbezorger van een no first strike optie, een verklaring van de VS dat ze nooit als eerste kernwapens zouden gebruiken. Toen ik hem daarover interviewde moest ik eerst beloven om niet over Vietnam te zullen vragen.
In zijn in 1995 gepubliceerde memoires schreef McNamara dat hij 'terribly wrong' was geweest. Dat leverde hem de nodige kritiek op van de neoconservatieve houwdegens, Rumsfeld en bendebaas Cheney voorop. Maar hij zag het als een soort boetedoening. Hij bleef dertien jaar bij de Wereldbank, die hij op een activistisch armoedebestrijdingsspoor zette, met, zoals de NYT het vandaag noemt, 'onbedoelde zijeffecten'. Hij opende de bank voor tonnen kritiek, zeker in de Reagan jaren.
Als intellectueel die verdwaalde in de politiek en verantwoordelijk werd voor de desastreuze oorlog (hij had ook meegepland, met wetenschappelijke methodes, in het bombarderen van Tokio tijdens de oorlog - waarvan hij zei dat als Amerika de oorlog had verloren, zij als oorlogsmisdadigers veroordeeld zouden zijn). Hoewel hij geleidelijk aan verschrompelde, haast letterlijk, tot een geestverschijning in Washington, durfde hij in elk geval zijn beoordelingsvermogen als intellectueel af te zetten tegen wat hij daadwerkelijk had besloten. McNamara was niet tevreden met zichzelf. Weinig politici slagen erin die zelfkennis op te brengen.

De brigades rukken weer uit

De anti- islam brigades van het Volksdagblad zijn weer op volle kracht uitgerukt. Fijn dat ze zo'n platform krijgen van de denkende krant. Argumenten worden niet aangevoerd alleen stellingen en die gaan allemaal over geloof en de interpretatie van een heilig boek. Waarom moslims zich voortdurend moeten verantwoorden en katholieken of fundamentele christenen niet, blijft onduidelijk.

Taxi maffia

De Amsterdamse taxi's gaan van kwaad naar erger. Ik weet niet wat de oorzaak is - je kunt lang en breed zeuren over liberalisering - maar de oplossing dient zichzelf aan. Net als in New York een beperkt aantal vergunningen, gekoppeld aan voorwaarden, een goede klachtenstructuur, en de eis dat er geïnvesteerd wordt in die vergunning zodat er ook iets op het spel staat. Voorkomen dat corrupte lui als de vroegere TCA leiding die vergunningen manipuleert? Nou, hier heb je nou eens een echte reden om de overheid in te schakelen. Om een instantie te maken die deze vergunningen verleend, controleert en zonodig intrekt, is moeilijk maar een beetje overheid zou dat moeten kunnen doen. Ik weet niet wat er allemaal lang moet duren. Dit probleem bestaat inmiddels al zolang dat er gewoon iets moet gebeuren.

Obama en Medvedev

Veel aandacht voor het bezoek van Obama aan Medvedev en zijn maat, Putin. Inderdaad balanceren op het slappe koord, maar daar is Obama goed in. Een strategische wapenakkoord komt er wel en er valt vast wat te regelen over dat mini rakettenschildje dat de pestkoppen van de Cheney bende aan Polen en Tsjechië hebben opgedrongen. Oekraïne en Georgië wordt al wat moeilijker omdat in elk geval officieel de Amerikaanse regering hun NAVO lidmaatschap zou verwelkomen. Daar is geen kans op en wat mij betreft mag Obama dat off the record best tegen de Russen zeggen. Alles wat hij kan krijgen voor Russische hulp in Iran is meegenomen. Ik vermoed dat de Russen zelf met knipperende ogen kijken naar de valkuil in Afghanistan die hen nog maar dertig jaar geleden de kop kostte. Kortom, een mooie klus voor Obama met een beperkt aantal vrijheidsgraden en veel risico's.

De lach van een clown

Daarna reist Obama door naar de Clown van Italië. Alle verhalen over de organisatie van de G-8 bijeenkomst in het aardbevingsstadje doen het ergste vrezen maar ze zullen er wel een leuke mouw aan weten te passen. Alle prostituees moeten thuisblijven. Saai weekend eigenlijk.

5 juli 2009

NRC's integratie special

Interessante artikelen over integratie in de NRC. Een groot interview met Marcouch waarin hij zichzelf neerzet als iemand die de rechten van homo's verdedigt, zelfs als ze in Slotervaart een homo bar zouden willen openen. Marcouch heeft een verfrissende toon, af en toe over the top, op effect berekend.

Goed artikel van Jean Tillie die betoogt dat er niets mis is met de politieke participatie van allochtonen. Tillie gebruikt de cijfers van het onderzoek dat hij deed rondom de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Voor de anti-moslims brigades, geleid door Amanda de waanzinnige, zal het wel weer niet genoeg zijn maar het is een goede, feitelijke rechtzetting.

Het mooiste verhaal was dat van de directeur van de vmbo school in Utrecht. Zo te horen doet hij alles goed. Ouders erbij slepen, geen flauwekul accepteren, er bovenop zitten. Past in het beeld dat scholen het beste werken als ze hun vaardigheid uitbuiten en die is bij een zwarte school hoe je lastige kinderen erbij houdt.

De stimulering die er niet was

Ook een mooi stuk in het magazine van NRC over hoe Bos al januari probeerde een stimuleringsplan op te zetten maar gedwarsboomd werd door Balkenende. Weken later en na veel schade voor de eenheid en de geloofwaardigheid van het kabinet, kwam er ... niets.

4 juli 2009

De PvdA droomt verder

Een bizar opiniestuk in de Volkskrant van kamerlid Staf Depla (PvdA) en ene Steven de Waal. Ik heb het een paar gelezen maar ik kan er nog steeds niet veel mee, of beter gezegd, ik kan er geen touw aan vastknopen. Ze betogen, als ik het goed zie, dat de burgers terecht ontevreden zijn de hun geboden dienstverlening door de overheid. Dat komt, vinden ze, omdat die overheid het heeft uitbesteed (geprivatiseerd, noemen ze dat) aan het maatschappelijk middenveld. En de top daarvan is bezig met management, fusies en dergelijke, niet met het product dat ze aanbieden. En de politiek, de uitbesteders, hebben weer geen grip op dat middenveld. En daarom zijn de burgers ontevreden.
Via enige omwegen komen ze tot de conclusie dat dit de democratie ondermijnt, want, zeggen ze, het hart van de democratie is de legitimiteit van de rolverdeling tussen overheid en maatschappelijk middenveld. Dat raakt de PvdA het meest, claimen ze, omdat die goede publieke dienstverlening beloofde en ook omdat nu veel sociaal democraten in dat middenveld verantwoordelijkheid dragen. Daar zitten een paar rotte appelen.

Even pauze. Ik denk dat ik het kan volgen al wordt er in veel woorden bijzonder weinig gezegd. Maar was het niet zo dat de PvdA het CDA juist zijn grip op het middenveld benijdde en zijn uiterste best deed om dat te imiteren? En zijn ze daar nu niet in geslaagd? De corporatisering van de PvdA? En is het hart van de democratie de rolverdeling tussen overheid en middenveld? Dat lijkt me een beperkte visie op democratie. Misschien dat de rol van de overheid nou juist het onderwerp is waar een democratie zich druk over moet maken. Wat wel, wat niet en onder wat voor voorwaarden? Daar zouden liberalen een mening over moeten hebben (mijn partij blijft in gebreke, ik erken het).

Dan de oplossing van beide heren. Ik citeer letterlijk, want hier zit de crux:"Allereerst, kies bewust voor dat unieke maatschappelijk middenveld. Private organisaties die publieke diensten verlenen, met inzet op meer burgerinitiatief, menselijke maat en meer ruimte voor professionals en hun beroepstrots." Duh. Misschien begrijpt u het. Niet meer staat en niet meer markt maar meer er tussenin, vinden ze. Het bestuur moet weer van de mensen worden. Een voor iedereen toegankelijke publieke sector.

Ze eindigen met een reeks vragen over hoe die publieke sector eruit moet zien en hoe groot die moet zijn. Dat moet het parlement beslissen. De slotzinnen:"Neen, dit moet in samenwerking en samenspraak met dat hele maatschappelijk middenveld: burgers, professionals en bestuurders. Scholen, corporaties en zorginstellingen krijgen de vrijheid om naar eigen inzicht publieke belangen met voldoende kwaliteit en toegankelijkheid voor iedereen te realiseren. Vertrouwen en minder bureaucratie. Als het mis gaat, kijkt de overheid niet weg, maar grijpt in."Ik blijf in opperste verwarring achter. Wat hebben ze nu eigenlijk betoogt in deze wollige warboel? Ze halen overheid, publieke sector, parlement door elkaar, zodat je geen idee hebt wie nu waarvoor verantwoordelijk is. Ze willen iedereen laten meelullen en meebeslissen. De overheid kijkt niet weg maar grijpt in? Wat moet ik daar nou mee.

Ik vrees dat hier opnieuw wordt weergegeven hoe verdwaald de PvdA is. Geen ideologie meer, geen ideeën meer, maar werkregels voor het middenveld en dan zo geformuleerd dat je, ook na drie keer lezen, nog steeds niet begrijpt wat ze nou eigenlijk willen.

Kom op jongens. Waar het om gaat is hoeveel we door de overheid willen laten doen. Hoe we dat willen doen (en uitbesteding aan het middenveld, of dat nu gerund wordt door CDA'ers of PvdA'ers, dat willen we niet) en wanneer de overheid vooral niets moet doen, dat zijn cruciale vragen. Dit is armzalig geneuzel van een bestuurderspartij. En dat ís het probleem.

Verrassende helderheid van Vogelaar. Het helpt om van buiten te kijken

Extra leuk is dat de verstoten Ella Vogelaar in Trouw de vinger op de zere plek legt. Er wordt niet afgerekend bij de PvdA. Er wordt meegeheuld met de volkswil (ze noemt terecht Van der Laans afgang met de gescheiden inburgering en de angst om een duidelijk Europa standpunt in te nemen) en als het allemaal misgaat komt mevrouw Ploumen zeggen: we zijn allemaal verantwoordelijk. Dat is niet waar en het is een typisch Hollandse manier om juist verantwoordelijkheid te ontlopen. Vogelaar heeft groot gelijk.
Inderdaad, Wouter Bos blogde gezellig dat het debat over de verkiezingsnederlaag nu kan worden afgesloten. Dat mocht hij willen. Dat mag zijn partij niet toestaan. Als ze zichzelf serieus nemen leggen ze de verantwoordelijkheid waar hij hoort. Er moet een coup tegen Bos komen.

Stimuleringsbeleid Obama stimuleert niet

In de Trib vandaag een interessant verhaal over de restauraties in Versailles. Het verhaal gaat feitelijk over het verschil tussen Frankrijk en Amerika. In Frankrijk zijn de simulansen voor de economie veel sneller in werk omgezet dan in de VS. Dat zou je niet hebben verwacht maar ik schreef al eerder, vorige maand, over de mate waarin de Amerikaanse regering blijkbaar niet in staat is de stimulans hard te maken. Dat zou pas na de zomer gaan gebeuren. De nieuwe werkloosheidscijfers zullen de urgentie opnieuw onderstrepen maar dat lijkt alleen maar te gaan in de richting van een nieuw stimuleringsplan, boven op wat blijkbaar nog niet werkt. Overigens stimuleren we in Nederland helemaal niets, zoals u weet. Hier doen we deeltijd ww en massaontslagen. Weggegooid geld.

Californië failliet

Ondertussen is Californië failliet. Ik herhaal het nog maar eens: komt door overdreven basisdemocratie met uit de hand gelopen referenda. Sommige van mijn partijgenoten willen dat nog steeds allemaal in Nederland invoeren. Ze zijn blijkbaar hardleers.

Meer treurigheid in Afghanistan

Opnieuw acht gewonden in Afghanistan. En dat allemaal omdat we op een treurige, geen einde in zicht missie zijn. Droevig maar onze verantwoordelijkheid - of in elk geval die van de regeringspartijen (plus de VVD natuurlijk).

Wilders en de loyaliteitsverklaring

Wilders vertelt in een nogal schreeuwerig Volkskrant interview (je ziet Wilders oreren) dat hij alle Nederlandse allochtonen - Nederlandse staatsburgers - een contract wil laten tekenen. Ze moeten zijn voorwaarden onderschrijven anders moeten ze vertrekken. Een loyaliteitsverklaring. Hebben we toch echt eerder gehad, ik geloof in Leiden, 1940. Wilders neemt ideeën over van bezetters, of ze nu Lieberman heten, zoals zijn vriend op de Westelijke Jordaan oever, of andere namen hebben. De morele verwerpelijkheid van dit soort nonsens ontgaat de man ten ene male. Zijn argumentatie is bull shit en zegt veel over zijn visie op de rechtsstaat. Dat waar hij mensen hun handtekening onder wil laten is de wet in Nederland. Dat is de rechtsstaat. Maar die respecteert Wilders niet. Dat moeten we hem blijven inpeperen. Natuurlijk heeft hij gelijk dat hij niet met Van der Laan of anderen in debat gaat maar alleen gemakkelijke interviews geeft. Het onderstreept mijn stelling dat we Wilders moeten definiëren om hem te dwingen dat debat aan te gaan. Hij komt zo veel te gemakkelijk weg.

3 juli 2009

Palin doet de kiezers van Alaska de groeten

Sarah Palin gaat ontslag nemen als gouverneur van Alaska. Er werd al ruim gespeculeerd dat ze niet kandidaat zou zijn voor herverkiezing in 2010 maar door nu al te vertrekken heeft ze haar handen vrij om een landelijke campagne op te zetten. Hoewel dat natuurlijk tamelijk onverantwoordelijk is ten opzichte van de kiezers van Alaska, zal dat Palin minste zorg zijn. Daar geeft ze weinig om. Er zijn redenen genoeg om zo snel mogelijk weg te wezen uit Alaska - hoewel dat Palin en zeker haar gezin uit hun comfortzone zal halen. Alaska zit in een tijdzone die vier uur tijdverschil heeft met de oostkust, met staten als Iowa (drie uur) en New Hampshire, waar begin 2012 de eerste voorverkiezingen plaats vinden.

Bovendien is het een ongelooflijk eind reizen als je van Alaska naar waar dan ook moet vliegen. Minstens zo belangrijk zal zijn dat Mitt Romney, de man die McCain als vicepresidentskandidaat had moeten nemen, al hard werkt aan zijn campagne. Romney is rijk en kan drie jaar freewheelen om zowat permanent in Iowa en New Hampshire rond te hangen. Ook gouverneur Tim Pawlenty van Minnesota zal niet in de markt zijn voor herverkiezing, om precies dezelfde redenen.

Wie in 2012 mee wil doen moet ruim van tevoren de campagne deskundigen binnen halen, de geldschieters winnen en enthousiasme creëeren. Palin zorgde voor veel opwinding onder conservatieve gelovigen en een enkele Europese acoliet, zoals Bart Jan Spruyt, toen ze door McCain op het nationale podium werd gezet. Dat is behoorlijk bekoeld na haar minder dan florissante campagne performance. Maar als Palin het vuurtje brandend wil houden, dan moet ze aan de bak.

De ironie is dat de kandidaat die in november 2008 ten strijde trok tegen Washington heel wat meer tijd zal moeten doorbrengen in de hoofdstad om een geloofwaardige campagne op te kunnen zetten. Persoonlijk geloof ik dat ze geen schijn van kans heeft. Niet alleen zal de Republikeinse kandidaat het tegen Obama moeten opnemen, de kans dat kiezers in slechte economische tijden en met een paar oorlogen op hun bordje een risico zullen nemen met Palin, is klein. Bovendien is het tij voor haar creationisme, bijbel gooiende evangelisch conservatisme verlopen. Het werkt nu eerder tegen een kandidaat, zelfs in de verdwaasde Republikeinse partij. Verder vermoed ik dat bijzonder weinig geloofwaardige zwaargewichten in Washington bereid zullen zijn om hun karretje aan dat van Palin te koppelen. De eerste rangs types zullen niet met haar betrapt willen worden. En dan gaat het niet kunnen aantrekken van deze mensen tegen haar werken.

Het begin van het eindspel: het verlies in Afghanistan

De Amerikanen zijn begonnen met een offensief in Afghanistan, in Helmand om precies te zijn. De Taliban zitten daar behoorlijk diep in de samenleving en de NAVO troepen worden gewantrouwd - leidt alleen maar tot schietpartijen en doden. Ik wens ze succes en hoop dat de regering Obama zich voorbereid op mislukking. Zoals ik al eerder heb betoogd valt er in Afghanistan niets te bereiken. Als u denkt dat ik er geen donder vanaf weet, en dat kan ik me voorstellen, lees dan The Atlantic:

Give Up on Democracy in Afghanistan

WITH AMERICAN EFFORTS to pacify Afghanistan now in their eighth year and flagging, the Obama administration confronts this question: Is there an alternative to the Bush strategy of invade, occupy, and transform? Although few lessons from Iraq apply directly to Afghanistan, one does: "transformation," in the sense of modernization, is hopeless. Operation Iraqi Freedom now ranks second only to World War II as the most expensive conflict in U.S. history. Transforming Iraq has cost roughly $1 trillion, with the meter still running and the job unfinished. Transforming Afghanistan, by any measure an even more daunting task, is likely to cost as much or more. That's money we don't have. Even if we did, the attempt to create a cohesive nation-state governed from Kabul (something that has never existed in modern times) is a fool's errand. Better to acknowledge and build on the Afghan tradition of decentralized governance. Let tribal chiefs rule: just provide them with incentives to keep jihadists out. Where incentives don't work, punitive action-U.S. air strikes in neighboring Pakistan provide an illustrative example-can serve as a backup. Denying terrorists sanctuary in Afghanistan does not require pacification-and leaving Afghans to manage their own affairs as they always have will reduce internal instability, while freeing up the resources to allow our own country to tackle other challenges more pressing than the quixotic quest to modernize Afghanistan.

Andrew J. Bacevich is a professor of history and international relations at Boston University.

Een onaantrekkelijke partij, in vele opzichten

De PvdA heeft 'primaries' bedacht om partijleiders te kiezen. Ik begrijp dat nu ook kiezers en niet alleen leden de baasjes mogen aanwijzen. Hoe dat moet met ongeregistreerde kiezers (mag ik op Eberhard komen stemmen?) is niet helemaal duidelijk. Het lijkt me ook een onzin plan van een partij die al dertig jaar met analyses komt van zijn nederlagen (d66 doet dat pas twaalf jaar) en die wordt vertegenwoordigd door - ik moet het zeggen al klinkt het seksistisch - een bepaald soort onaangename dames. Ik denk aan Hamer, aan die bons van de vakbonden, en vooral aan de apparatchik Sharon Dijksma die als fractiesecretaris alle touwtjes in handen had, zichzelf tot voorzitter wilde laten kiezen met hulp van het establishment en nu staatssecretaris is, de ultieme beloning in de Partij van de Baantjes. Sorry hoor, dat zuinige mondje, die toon, de uitstraling. Ik kan er niet tegen. Ik denk niet dat ze de primaries zou overleven.

De recessie is nog lang niet voorbij

Gisteren kwamen de Amerikaanse werkloosheidscijfers uit. Meer dan 450.000 nieuwe uitkeringstrekkers en dat terwijl vorige maand een daling was vastgesteld tot 350.000. Dat viel tegen en het is inmiddels wel duidelijk dat de recessie nog niet voorbij is. Ook de bankencrisis komt straks weer terug. De hele mallemolen gaat gewoon door, omdat we, met typerende korte termijn visie, geen structurele maatregelen hebben genomen. Het is al weer bijna voorbij, niet aan de boom schudden!

Nethanyahu en zijn mislukte beleid

Philip Stephens, de uitstekende FT columnist die de Volkskrant niet heeft, geeft een mooie wat contraire analyse van de gevolgen van de ontwikkelingen in Iran voor het Midden Oosten beleid van Obama. Ogenschijnlijk goed voor de oorlogshitsers als Nethanyahu. Stephens betoogt het omgekeerde. De situatie in Iran is fundamenteel veranderd. Het is duidelijk dat er een grote massa is die de opening wil naar het westen, meer dan als Moussari direct zou zijn gekozen want dan zou het regime geloofwaardig verder kunnen met een president die beperkte macht heeft. Die ban is nu gebroken en dat pleit juist voor engagement van het westen, van Amerika, in plaats van isolement. Iran is niet meer het land dat het westen dacht dat het was en dat Israël wilde doen geloven dat het was.
Volgens Stephens, en daarin volg ik hem, hebben de inzichten van Nethanyahu geen enkel gewicht. Zoals Stephens het zegt : "Tot ik deze week het doorpraatte met Israelische politici en wetenschappers over het hele spectrum, had ik me niet gerealiseerd hoe totaal Nethanyahu zijn eigen buitenlands beleid de sloot in heeft gereden."
Hij had maar één strategisch doel en dat was Obama te zuigen in zijn anti-kern Iran beleid. Hij wilde, in eigen woorden, 'een geloofwaardig beleid voor Iran' van de VS. Hij had geen idee wat dat was maar hij hoopte zo elke vorm van Israelisch Palestijns onderhandelen op ijs te zetten. Dan kon hij verder met zijn Liebermanse annexatie politiek (leuk trouwens dat Sarkozy die Lieberman bij het oud vuil zette - Nethanyahu's verdediging van zijn Wilders-maatje was nou niet direct flonkerend).
Nodeloos te zeggen, dat alles ligt in duigen. Obama zal zijn eigen weg gaan en die valt niet samen met die van Nethanyahu. Dat betekent een formidabele crisis in de relatie met de enige relevante bondgenoot van Israël.

Ondertussen houdt de Volkskrant een soort estafette op zijn opiniepagina's met opeenvolgende artikelen over hoe slecht/hoe goed Israël is. De belangenbehartigers werken op volle kracht. Je ziet dan ook meteen waarom zo'n analyse van Philip Stephens interessanter is dan het voorspelbare geneuzel van deze scribenten.

Steeds onaantrekkelijker om naar de VS te reizen

Sinds 1 juli moet je schijnbaar een paspoort met een chip hebben anders mag je de VS niet in op de normale visa waiver regeling. Het is weer een van die overdreven anti-terrorisme regels die de panikeurs van de regering Bush hebben doorgevoerd. Het resultaat is teleurstelling en irritatie voor honderden (?) Amerika gangers. En een hoop onrust. Heb ik wel een chip in mijn paspoort? En hoe kom ik daarachter? Het land wordt steeds onaantrekkelijker gemaakt voor bezoekers, studenten en andere geïnteresseerden. Zonde en dom. En we hebben weer een nieuwe ambassadeur. Ik ben haar naam nu al weer vergeten maar ze past in een lange reeks die aangeeft hoe relevant Nederland is. Veel geld aan de partij gegeven, dan wacht Nederland als beloning.

2 juli 2009

Nee tegen de partijfinanciering van Ter Horst

Minister ter Horst gaat de onverstandige voorstellen over partijfinanciering van de commissie van Kemenade overnemen. Ook private clubjes zonder enige ledenstructuur krijgen nu geld uit de pot, als ze maar kamerzetels hebben. Nou valt daar nog wel wat voor te zeggen, uiteindelijk vertegenwoordigden ze onmiskenbaar kiezers, voor het plan om giften tot 50.000 Euro toe te staan van onroerend goed boeren en andere belangenbehartigers kan ik weinig begrip opbrengen. Van mij mag daaraan paal en perk gesteld worden, net als aan de buitenlandse giften van anti-islam brigades in de VS en Israël aan de Grote Leider. In beschaafde landen is het niet toegestaan politieke giften uit het buitenland aan te nemen. Deze plannen zijn een stap terug. Het is waar dat wij geen serieuze partijen regeling hebben (de grondwet kent politieke partijen niet) maar doe dáar dan wat aan in plaats van dit lamme lapwerk.

Een te gemakkelijke analyse

De PvdA heeft nu al zijn rapport uit over de verkiezingsnederlaag. Ik ken partijen die daar veel langer over doen. De analyse is beperkt in zijn eenvoud: alles ging fout. Niemand interesseerde het eigenlijk. Jacques Monash bleef Berman lastig vallen, Cuperus voerde een gelukkig misluke campagne voor zijn eigen hachje, Wouter Bos, ach ja, Wouter Bos, die was er maar eigenlijk ook weer niet. De combinatie partijleider en minister is dodelijk gebleken, maar omdat het lijk nog beweegt, kan de lijkschouwer nog niet binnen komen. Anders had dit rapport dat mooi mee kunnen nemen. De PvdA was inhoudelijk gespleten tussen de pro Europa en de anti Europa club. Dat kon omdat de PvdA daar geen eenduidige ideeën over heeft en dat komt weer omdat niemand daar wat aan doet. Frans Timmermans, de aangewezen persoon voor dit traject, schitterde door afwezigheid. Misschien heeft hij wel veel gedaan, maar niemand heeft het gezien. Bos heeft niet veel gedaan, zoveel is wel duidelijk. Dat in het rapportje van bobo Dijksma (een echte bestuurder) de bestuurders van de partij een sneer krijgen, verhuld in een verwijt aan de grootverdieners, is een gemakkelijk puntje, elegant als altijd ingekopt door Dijksma. Ach, tja. De geschiedenis van de partij kan geschreven gaan worden.

Waar blijft de revolutie?

Het stikt inmiddels van de analyses van de cruciale paar maanden die de regering Obama wachten. De slappe compromissen over regulering en carbon uitstoot hebben het idee gegeven dat Obama zich te veel laat leiden door het congres en de belangenbehartigers daar. De hervorming van de ziektekostenverzekeringen vereist medewerking van het congres en het is dus begrijpelijk dat Obama voorzichtig is. Maar geleidelijk aan begint er onrust te ontstaan. De man is misschien al te inschikkelijk. Zijn oorspronkelijke stelling dat je een goede crisis goed moet gebruiken leek de deur te openen voor interessante vergezichten. De vraag is of Obama revolutionair genoeg is.

Saddam was zo dom nog niet

Fascinerend verslag van de interviews die Saddam had, na zijn gevangenneming, met de FBI. Kijk in de Washington Post. Onder meer dat hij de VS niet als vijand zag, maar Iran. Dat hij zijn charade over massavernietigingswapens opvoerde om Iran op het verkeerde been te houden. Dat hij niets heeft met Osama. En, let op Wilders, dat hij geloofde in god maar geen idioot was en dat politiek en geloof niet moesten mengen. Verstandig man. Moet ook wel als je dertig jaar dictator kunt blijven. Eens te meer geeft het aan hoe dom Bush was om de balans tussen Irak en Iran te verstoren.

Nog een erfernis van Bush: Madoff

Volgens een artikel in de Washington Post was een onderzoekster van de Security and Exchange Commission al in 2004 op het spoor van superoplichter Madoff. Ze stelde onregelmatigheden vast en wilde verder gaan. Haar bazen stonden dat niet toe. Een van de bazen trouwde later met een nicht van Madoff. Ook de klacht van een concurrent, Markopoulis, in 2007 werd door de SEC niet serieus genomen. Het zal onderdeel worden van de dubieuze geschiedenis van de regering Bush dat ze de SEC heeft laten sloffen.

Maxime Verhagen is een zeurpiet

Minister Verhagen zou boos zijn dat burgemeester Aboutalep tijdens een werkbezoek aan Marokko heeft gepraat over dubbele paspoorten en lijsten met namen. Dat zou tot Maximes werkterrein behoren. Wat een zeikerd. Wat een bureaucratische pennenlikker. En wat een opportunist om het spelletje dat Leefbaar Rotterdam en de anti-islam brigades weer opstoken over Aboutaleps bezoek. Bah.

Verstandige Nederlanders zijn er ook

Volgens een promotie onderzoek vinden de meeste Nederlanders het helemaal geen probleem dat Marokkanen of Turken delen van hun eigen cultuur mixen met hun Nederlander zijn. Het proefschrift hanteert wat rare definities van integratie en assimilatie (vind ik) waardoor dit resultaat als een stem voor integratie wordt beschouwd. Integratie is het proces van in elkaar schuiven van culturen en levenswijzen van groepen in de samenleving waardoor een nieuwe eenheid ontstaat - niet noodzakelijk homogeen. Assimilatie is hetzelfde proces maar dan sociologisch omschreven. Maar goed, het goede nieuws is dat mensen die hun verstand erbij houden en zich niet bang laten maken door onfrisse types zoals Fritsma en zijn maten, zich ook niet van de wijs laten brengen. Goed nieuws van het soort dat Pauw en Witteman niet zou halen.

Eerste zeperd van Eberhard

Jammer dat Van der Laan nu toch gemengde inburgeringscursussen gaat eisen. Twee weken geleden nog gaf hij goede argumenten van pragmatisme en praktijkgerichtheid om dat niet te doen. Nu gaat hij door de pomp van lieden die vinden dat dit de gelijkheid van mannen en vrouwen bedreigd of zou codificeren. Ik heb dat altijd onzin gevonden. Gelijkheid voor de wet betekent niet dat je niet iets apart voor mannen en voor vrouwen kunt organiseren. Sterker, het dogmatisch volhouden dat die gelijkheid ondermijnt wordt als je dat wel mag is gevaarlijke nonsens. Dat hele inburgerspul is sowieso weggegooid geld, zo laten alle onderzoeken zien. Nu is het ook de eerste zeperd die de nieuwe PvdA leider haalt. Jammer. Hij was zo goed op weg.

1 juli 2009

Rare inkomensdiscussie publieke omroep

Het 'debat' over de hoge gages van de amusementsmasters van de publieke omroep is natuurlijk complete onzin. Daar moet het niet over gaan en daar kan het niet over gaan. Hun hoge inkomens zijn het gevolg van een belachelijk omroepsysteem dat louter draait om kijkcijfers en de reclame inkomsten die daarmee samen hangen en dat doet met geld uit de publieke portemonnee. Allicht dat ze hun kijkcijferkanonnen veel betalen. En logisch dat een commerciële omroep als de TROS de grootste is. U kunt deze hele discussie dus gevoeglijk negeren. Hij vindt plaats in een vacuüm en kan niets opleveren.

30 juni 2009

Al Franken eindelijk senator voor Minnesota

Na maanden touwtrekken en traineren heeft het Supreme Court van Minnesota eindelijk de senaatszetel van Minnesota toegewezen aan de Democraat Al Franken. Het uiteindelijke verschil was 215 stemmen (die overigens in eerste instantie de andere kant op vielen). Geleidelijk aan werd de positie van Coleman, de Republikein, onhoudbaar maar hij heeft het toch zes maanden weten te rekken. De Democraten hebben nu een filibuster proof meerderheid in de Senaat, dat wil zeggen dat de Republikeinen niet kunnen voorkomen dat onderwerpen in behandeling genomen worden. Obama zal het nodig hebben. In eerste instantie dacht ik dat een dergelijke meerderheid misschien lastig zou worden, de Democraten te arrogant zou maken, maar dat neem ik terug. Het is hard nodig.

Schaamte

Ik zag zojuist het kamerdebatje over de peiling die stelde dat misschien wel een kwart van de Nederlanders met een moslim achtergrond zou willen vertrekken.

Zelden heb ik me zo geschaamd om Nederlander te zijn.

In ons eigen parlement staan volksvertegenwoordigers op die luidkeels kraaien dat het goed nieuws is dat Nederlanders van een bepaald geloof zich zo door de PVV opgejaagd voelen dat ze ons en hun land willen verlaten. Natuurlijk waren het de warhoofden van de PVV, geleid door hun opperaanklager. Een stukje van zijn strategie werd duidelijk in de 'correctie' die hij aankaartte. Hij had niet gezegd: "Goed nieuws. Hoe minder moslims hoe beter." Maar: "Goed nieuws. Hoe minder islam hoe beter". De strategie: net doen of het niet over medeburgers gaat. Maar Goed nieuws, dat bleef staan. Denk u eens in. Parlementariërs die het goed nieuws vinden als mensen weggejaagd worden.

Zijn slippendrager Fritsma was het onfriste van allemaal. Wat is nou mis mee als mensen willen vertrekken. Daar hebben we prima regelingen voor, kraaide hij. Ook zonder referenties aan andere bevolkingsgroepen die dit wel eens is overkomen, is het een opmerking die werkelijk de diepste diepten van het samenlevingsverraad probeert te exploreren. En ze kosten ook nog eens een hoop geld, al die uitkeringstrekkers, voegde deze onfrisse man eraan toe.

Tante Verdonk deed haar duit in het zakje door te verlangen dat iedereen Nederlands spreekt. Tss. Boris van der Ham ventileerde, terecht, zijn onaangename smaak. En Dijsselbloem, de flinkse wij/zij man van de PvdA, vond het nodig om optimistisch te melden dat toch drie kwart niet weg wilde. Geheel in stijl van de Bos/Cuperus PvdA.

Gelukkig stond de nieuwe leider van de PvdA achter de regeringstafel en Van der Laan ontleedde opnieuw op kundige wijze de verbale granaatjes die hij kreeg toegeworpen.
De nare smaak was inderdaad alles overweldigend. Ik had niet gedacht dat dit soort debatten zich ooit in een parlement van de Nederlandse democratie zou afspelen. We zijn diep aan het zinken. Ik blijf optimistisch denken dat weldenkende, niet haatdragende en angstig gemaakte burgers geen plaats toekennen aan deze meningen, aan dit soort debatten. Maar het is moeilijk om optimistisch te blijven.

Van der Laan was overigens niet overal even goed. Het argument dat we deze mensen (onze medeburgers bedoelde hij) straks nodig hebben op de arbeidsmarkt is natuurljk waar maar irrelevant. Ook als dat niet zo was waren het Nederlanders, gewoon burgers, zoals u en ik, die er recht op hebben dat een minister en een kamer hen in bescherming neemt tegen duistere lieden die hen weg willen jagen. Van der Laan is goed, behoorlijk goed, maar het kan nog beter.

Emigreren? Nonsens!

Gisteren was er weer een tpische mediahype over allochtonen. Volgens een motivaction enquete zou eenkwart van de allochtonen willen 'teruggaan' (wat dat ook moge betekenen als je hier geboren bent) en de helft erover nadenken. De ondertoon was zoiets van Wilders heeft succes: hij jaagt de mensen weg zonder er iets voor te doen.
De hele enquete is bogus, bull shit, onzin, stemming makend, treurig stemmend. Domme vragen krijgen domme antwoorden. In een onbewaakt moment waarin zijn oneliners als boemerang werkten, zei Pechtold eens dat hij zou emigreren als de Grote Leider ook werkelijk Nederlands Leider werd. Zo'n enquete is dit. De onzin is dat er serieus op in gegaan wordt. Het heeft geen betekenis wat mensen zeggen tegen tendentieuze ondervragers. Kijk wat ze doen. Het enige voordeel was dat het journaal een buitengewoon slimme jongen wist te vinden bij Arcan, hier op de Overtoom, die duidelijk maakte dat Wilders kan lullen wat hij wil maar dat dit zijn land is en dat hij zich niet laat wegjagen. Kan de hype nu weer voorbij zijn?

Te vroeg gejuicht

De Irakezen zijn blij, op bevel van proto-dictator Al Maliki, dat de Amerikaanse bezetters vertrekken. Niets is voorspelbaar gebleken in Irak maar het lijkt erop dat ze daar snel spijt van zullen krijgen. De aanslagen van de afgelopen weken maken al duidelijk dat de 'surge' niets heeft gedaan om de onderliggende sentimenten die bijna leidden tot een burgeroorlog, te temperen. Volgens Irakezen zelf hebben de militia's gewoon rustig gewacht tot 1 juli, tot de Amerikanen vertrekken, om nu weer te voorschijn te komen. Alle tekenen staan op onveilig. En Obama zal de schuld krijgen.

Onze missie in Afghanistan

Nog meer Nederlandse gewonden in Afghanistan. Te danken aan onze regering die ons op een onmogelijke en ongewenste missie heeft gestuurd. Ook andere berichten, gecombineerd met de dominantie van de Afghaanse politiek door Karzai, beloven niets goeds.

Amsterdam is al een wereldstad

Mijn partij gaat lijsttrekkers kiezen voor Amsterdam. Ik heb mijn keuze daarvoor al gemaakt maar wat me bij alle kandidaten, de raadsleden en een grote groep van de actieve leden in Amsterdam ergert is dat idee dat zij, de lokale politici, van Amsterdam een wereldstad moeten maken. Onzin. Amsterdam is een wereldstad. Maar die politici die zitten er voor mij en voor de andere burgers die er wonen, die er leven. Neem geneuzel over sluitingstijden kroegen en over de kanker van terrasjes overal. Als je er in de buurt woont, zit je tot diep in de nacht met lawaai voor je deur. Als je dat minder geslaagd vindt, ondermijn je de wereldstatus van Amsterdam. Je kunt nergens goed eten na elf uur. Ja, en als er vraag is dan komt er wel een restaurant. Bemoei je er niet mee. Zondags winkelen? Voor mij hoeft het niet. Sterker, ik zou wel willen dat de provincie die op zondagochtend de Overtoom volzet, gewoon thuis bleef. Niet een rustdag maar een rustige dag. Komop, jullie zitten er voor ons, niet voor de wereld.

Iran

Natuurlijk sympathiseren we met de oppositie in Iran. Natuurlijk geloven we geen donder van de uitslag. Maar voor zover ik kan zien (er waren een paar pogingen om te bewijzen dat er fouten waren gemaakt) hebben we geen overtuigende bewijzen gekregen voor de juistheid noch voor de onjuistheid van de uitslag. Ik heb niemand zien tellen, geen stembiljetten gezien, geen controleploegen of wat dan ook. Dit soort sovjet uitslagen doen het ergste vermoeden, maar we blijven toch echt in het duister tasten. Alleen het resultaat: ondermijning van de hardliners is aantrekkelijk. De rest niet erg.

29 juni 2009

Tijd om de kritiek op Obama luider te maken

De honderd dagen zijn ruim voorbij en de kritiek op Obama groeit. Niet over zijn trage reactie op Iran. Dat is een spelletje dat Koude Oorlogs grote-mond politici zoals John McCain spelen. Hard roepen maar niets kunnen doen. Werkt niet. Maar wel moet je vaststellen dat de Iran strategie van de uitgestoken hand voorlopig in duigen ligt. Voorlopig, want we weten niet wat er gaat gebeuren in Iran. Het kan goed uitpakken maar vooralsnog lijkt het erop dat het kernwapen of de dreiging daarmee een hoofdrol blijft spelen. Dat vinden ze plezierig in Jerusalem.

Economisch lijkt het beter te gaan op de relatief korte termijn. Maar de werkloosheid benadert de tien procent en het is lang niet zeker dat er geen terugval kan komen. De economisch adviseur van Obama, Christina Rohmer, zegt dat de impact van het stimuleringsplan pas na de zomer gevoeld gaat worden en dat we niet te snel moeten zijn, noch met conclusies noch met het plan weer intrekken. Mij verraste het enigszins dat er zo weinig feitelijk is gebeurd met dat stimuleringsplan. Al in februari was de 780 miljard beschikbaar en er lijkt niet zo gek veel van besteed. De staten hebben ondertussen hun begrotingen moeten terugdraaien en daar begint de werkloosheid ook sterker op te lopen.
Dan de regulering. Ik denk dat ex minister Nicholas Brady in de NYT vanochtend gelijk heeft dat Obama een kans gemist heeft om die regulering echt goed op poten te zetten. Er mogen geen too-big-to-fail instellingen zijn. Punt. Het schijnt dat dit ook het advies was van ex-FED baas Paul Volcker, die veel mensen vertrouwen gaf toen hij werd toegevoegd aan het Obama team. Maar het leek inderdaad, zoals de critici stelden, een pr move. Hij speelt nauwelijks een rol. De banken zijn ondertussen gewoon weer bezig met wat ze voor de crisis ook deden. Gered dank zij de belastingbetalers, hartelijk dank, maar nou moeten we weten miljoenen per jaar gaan verdienen. Uit de weg graag.
Clive Cook maakt in de FT vandaag korte metten met het milieuplan dat vorige week met veel fanfare werd aangekondigd. Het is, zegt hij, een typisch Congres plan. Weinig kosten in de eerste jaren en hoge ambities daarna. We weten altijd hoe dat afloopt. Als je een echt baanbrekend plan wil maken moet je de kosten meteen nemen. Energieafhankelijkheid terugdringen, prima maar nu even niet, dat is niet voldoende.
Ten slotte is er de onzekerheid over de gezondheidszorg. Obama lijkt ook hier niet het momentum te gebruiken om door te drukken om het best mogelijke plan in plaats van het politiek acceptabele plan ingevoerd te krijgen. De druk stijgt, resultaten die van de regering Obama een waarlijk revolutionaire zouden maken, blijven uit.

Opnieuw onrust in Midden Amerika

Een staatsgreep in Honduras. We dachten dat het nu eens wat rustiger zou blijven in Midden Amerika, waar koude oorlogs angst en Amerikaans geklungel in de jaren tachtig voor ellende, moord en doodslag zorgden. Het lijkt een binnenlands gebeuren, deze keer, maar evenzogoed niet acceptabel.

De PvdA heeft de boot gemist

Hamit Karakus, PvdA wethouder in Rotterdam, opent het vuur op zijn eigen partij. Hij zal niet de laatste zijn. Karakus veegt de vloer aan met de integratie nota van de PvdA die het moeilijk maakte voor goed nederlands sprekende, hoog opgeleide en gewoon normaal functionerende moslims zich welkom te voelen bij die partij. Bos en Cuperus vertegenwoordigen die lijn en hij blijkt precies de verkeerde op het verkeerde moment. Misschien dat de PvdA drie jaar geleden met die nota een punt had kunnen maken om Wilders af te stoppen. Nu wordt het gezien, terecht, als een meeloopnota en een verraad aan de kiezers die in 2006 de PvdA een grote overwinning gaven. Nu weer terugbuigen zal niet meevallen. Het begint met het vertrek van Bos als partijleider maar dat zal nog lastig zijn om voor de gemeenteraadsverkiezingen tot stand te brengen. Toch is dat de enige manier.

Want ook dat is een conclusie van de Europese verkiezingen (en al eerder de parlementsverkiezingen): de lijn van Bos, Cuperus en de andere flinkse luidroepers heeft consistent verloren. Verloren aan Wilders en Co omdat de achterban deze draaiers niet gelooft, verloren aan de rest omdat de verstandige PvdA'ers zich afvragen waar hun partij mee bezig is.

28 juni 2009

Bos op weg naar buiten, deel 14

Mooi dat de PvdA zo vaak bijeenkomt. Dit keer om de verkiezingsnederlaag te bespreken. Mijn partij heeft daarvoor minder structuren. Twee keer per jaar een congres en verder niets. Na de verkiezingsnederlaag in 2007 werd zelfs het congres afgelast en was het maandenlang oorverdovend stil.
Goed voor de PvdA dus. Wat er van hun bijeenkomst was te horen en te zien op de journaals, gaf aan hoe penibel de positie van Bos is geworden. Hij nam alle verantwoordelijkheid voor zijn stomme uitspraken (tja, wat kon hij anders doen?) en zei dat de klap in het gezicht van de partij ook een klap in zijn gezicht was geweest. En dat terwijl hij nog duizelde van twee eerdere landelijke verkiezingsnederlagen.

Ja dit was de man die premier wilde worden, maar eerst even niet en toen met Cohen en Stekelenburg kwam aanzetten. Nog een keer premier wilde worden maar niet wist waarom. Minister werd en daar best tevreden mee was. Mensen beloftes deed die hij niet nakwam. Opnames liet maken van een absurde campagne. Tel het allemaal op en het Berman incident staat niet op zich maar is een karaktertrek. De enige vraag is nog wanneer hij gaat vertrekken.

Ik schreef gisteren al dat die maffe zonnebril op zich geen probleem is. Allerlei redenen, bla, bla, bla. Maar het geeft goed aan waarom Bos finito is. Hij brengt zijn eigen pech mee. Zo gaat dat met politici in de lappenmand: niets gaat meer goed. Dus de zonnebril, een issue waarbij het sop de kool niet waard is, wordt een belangrijk item. Alweer, op zich geen probleem, maar gecombineerd met het Berman verraad, dodelijk. Over Ronald Reagan werd wel gezegd dat hij geluk had, waarop sommigen antwoordden dat hij zijn eigen geluk creëerde. Zo gaat het ook met politici die pech hebben: ze creëeren hun eigen pech.

27 juni 2009

Middelkoop begrijpt het, Rouvoet niet

Ik heb het interview gelezen vandaag in de NRC, met Rouvoet over de politieke dialoog die de Christen Unie aan wil gaan met 'de islam'. Eerlijk gezegd begrijp ik nog steeds niet wat de man wil. Laat ze gezellig op een mooie zaterdag een conferentie houden om elkaar te vertellen waar ze inspiratie aan ontlenen, maar verhef dat niet tot een maatschappelijk debat. Zijn partijgenoot Van Middelkoop heeft zo zijn kwalen als minister, maar in Trouw zegt hij vandaag een waar woord: Wilders is een overgangsfiguur die mist hoever de integratie al is gevorderd. Yo, Middelkoop, goed gezien. Wilders is echter wel een provocateur, iemand die verdeeldheid zaait om in de daarna ontstane chaos zijn kans te grijpen. Alleen de dommen gaan daarin mee, maar ja, dat zijn er nogal wat. Niet Middelkoop dus.

Drie maal weg

Nu nog de coalitiegenoot PvdA overtuigen, of in elk geval de trouweloze Bos - nu steeds vaker afgeserveerd, en terecht, als wijfelende, inhoudsloze en disloyale politicus. De partij is vandaag bijeen om de draai om de oren bij de Europese verkiezingen te bespreken. Ook aanwezig: Bos, Ploumen en Hamer. Drie keer opstappen en je bent al een heel eind in de goede richting, zou ik zeggen.

Noodklok voor gezondheidszorg hervorming

Verscheidene columnisten, Clive Cook van de FT en Krugman van de NYT onder andere, luiden de noodklok over de hervorming van de gezondheidszorg. Niet radicaal genoeg, überhaupt geen plan, verlies van momentum. Vastlopen in het congres. Het is moeilijk te zien in welke fase de plannen, voor zover ze er zijn, nu verkeren. Maar voor zover ik kan zijn is Obama maar gedeeltelijk degene die aan het stuur zit. Dat is niet goed. Hij moet focussen op dit onderwerp en het erdoor jagen.
Overigens wel een mooie overwinning in het Huis met een serieuze milieuwet. Die kan Obama in zijn zak steken.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors