27 januari 2012 - 8 februari 2012
Like ons op Facebook

27 januari 2012 - 8 februari 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

8 februari 2012

Duur pek in Bagdad

De ambassade van de VS in Bagdad wordt op dit moment bewoond door 16.000 mensen, van wie er 2.000 diplomaat zijn. De rest is contractor. Het ambassadecomplex, de afgelopen jaren gebouwd tegen grote kosten, is het grootste ter wereld.

Wat blijkt? Het is nutteloos. Een zelfstandig Irak en zeker een Irak dat weinig met Amerika te maken wil hebben, heeft weinig trek in de bemoeizucht om de hoek. Dus wordt het Amerikanen steeds lastiger gemaakt.

Investering is weggegooid geld, zoals de hele Irakese oorlog dat was. Wat vooral verbaasd is de intellectuele kromheid. Als het beleid ten doel had een zelfstandig, onafhankelijk en voor zichzelf zorgend Irak te maken, waarvoor was de investering dan überhaupt nodig? Irak is pek. Iedereen die ermee omgaat raakt besmet.

Onaangename ondertonen in Griekenland

Griekenland heeft een bittere geschiedenis van nationale tegenstellingen. De burgeroorlog, na 1945, toen de communisten probeerden de macht over te nemen en het westen dat verhinderde. De dictatuur van de militairen van 1967 tot 1974, toen onze vriendelijke NAVO toestond dat collega militairen de democratie de nek omdraaiden.

Sinds 1974 leek het de goede kant op te gaan. Eerst Karamanlis met Nea Democratia die geloofwaardigheid kon neerleggen voor een democratisch land, daarna Andreas Papandreou die lang opgekropte gevoelens van onmacht van de gewone Grieken een stem gaf. De EU hielp door een derde wereldland als Griekenland op te nemen als lid, ook al was alleen door geschiedenis verbonden met Europa, en niet over land. Een verzekeringspolis tegen nieuwe anti-democratische oprispingen.

Het lijkt allemaal weer in elkaar te donderen. De drie relevante partijen, ND, Pasok en de Communisten, nu aangevuld met onfrisse nationalisten, hebben gezamenlijk en in commissie het land tekort gedaan. Ze hebben een 'failed state' gecreëerd. Europa heeft daarbij geholpen door alles toe te staan. We worden nu rijp gemaakt voor het vertrek van Griekenland uit de Euro. Net alsof we dan van het probleem af zijn. Ik betwijfel het.

De huidige politieke constellatie biedt geen oplossingen voor een land dat aan elkaar hangt van vriendjespolitiek, corruptie en geïnstitutionaliseerde onrechtvaardigheid. Het belastingsysteem bestaat niet. De bureaucratie is de enige werkgever van betekenis. De partijen die dit moeten oplossen zijn degenen die het probleem hebben veroorzaakt. Pasok was mede verantwoordelijk voor het scheppen van de clientelisme staat die Griekenland is maar Nea Democratia loog en bedroog de vijf jaar dat het regeerde (2004 tot 2009). Als de huidige leider Samaris een oplossing voorspiegelt dan is dat een leugen.

Wie kan Griekenland opruimen? Beangstigend genoeg is dat dezelfde vraag die in 1967 opgeld deed. Toen werd het aan de militairen overgelaten. Een technocratische regering met steun van alle partijen lijkt de enige oplossing zonder dat er een ondemocratische ingreep volgt. Ik ben er pessimistisch over.

Brevet van onvermogen

Een redacteur van de Volkskrant maakt er een identiteitskwestie van. Het is een uiting van ons Nederlands zijn dat we malloten worden als er een laagje ijs ligt. Hij overdrijft. Als ik minder netjes was zou ik zeggen: bull shit. Als er één dingetje bij Nederland hoort dan is het overdrijven, niet over ijs of voetbal of wat dan ook maar gewoon, over alles. De spoorwegen, Cruijf als nationale zaak. Echt, alles.

Zogenaamde deskundigen hebben het vaak over die beroemde 'nuchterheid' van de Nederlanders. Kunnen we daar een totaal verbod op zetten? Een 'deskundige' die dat woord nog gebruikt in combinatie met Nederlander: onmiddellijk ontslag. En laat de domme interviewers die net doen alsof dit allemaal belangrijk is, maar meteen mee vertrekken.

Nee, het echte probleem zijn de media. Ik ben niet vaak bereid om de schuld helemaal daar te leggen maar in dit geval ontkom je er niet aan. Redacties zijn vaak van overstelpende luiheid als het gaat om onderwerpen te kiezen ('s ochtends in de krant, 's avonds bij de nationale leutertafel) en volstrekt fantasieloos in hun behandeling van onderwerpen. Het gaat vaak zo maar nu viel het extra op. Er was geen ramp, er waren geen ontwikkelingen - of het moest zijn dat je kon waarnemen dat het ijs aangroeide, een soort vertraagde versie van de tien kilometer - maar toch moest er steeds geschakeld worden. Alle programma's gingen er over. En dat was niet omdat alle Nederlanders het erover hadden want dat is een constructie van die programma's.

Ik ben al gauw geneigd om de publieke omroep als volstrekt waardeloos terzijde te zetten - mede geholpen door het nieuwe reality programma 'nu échte reality' van de christelijken - en, inderdaad, de commerciëlen deden ook mee. Maar toch, waar hebben al die praatprogramma's, inclusief het journaal, nou over gehad gisteren? Juist. Nergens over. Ze hebben hun bevret van onvermogen ruim verdiend. Met journalistiek had het niets te maken.

7 februari 2012

Goed dat er een Raad van State is

Zou Donner de uitspraak van de Raad van State over het boerka verbod ook ondertekend hebben? Het laat maar weer eens goed zien waarvoor zo'n raad nuttig en nodig is. Geen gezeur over symboolwetgeving of kopjes geven aan de PVV, laat staan de leugenachtige uitgesproken wens van dit kabinet of andere onzin. Nee, zegt de Raad, vrouwen moeten zelf kunnen uitmaken of ze al of niet zo'n ding dragen en 'subjectieve onveiligheidsgevoelens' zijn geen grond voor wetgeving. Goed dan. Case closed. Deze regering staat in zijn hemd en nog meer de Tweede Kamer die er mee instemde.

De wrede mannen in Rome zijn weer bezig

David Brooks, columnist van de New York Times, raakt steeds meer de weg kwijt. Hij maakt zich vandaag druk over Obama die katholieke instellingen die weigeren voorbehoedsmiddelen en het recht op een abortus open te bediscussiëren laat staan de mogelijkheden daartoe te bieden, geen geld meer geeft. Brooks monkelt dat dit slecht anti-armoedebeleid is. Hij komt met het voorbeeld van een veertienjarig meisje dat 'om welke reden dan ook', 'motherhood' wil ervaren. Die moet geholpen worden.

Ja, dat vind ik ook. Weinig mensen zullen het daar niet mee eens zijn. Maar de eerste stap is te zorgen dat veertienjarige kinderen niet zwanger worden. En dan moet je over seks en anticonceptie en ja, zelfs over abortus, praten in scholen. Ik heb al genoeg geschreven over de gevolgen van het beleid van domme, zelfzuchtige en uiteindelijke wrede mannen in Rome dat desastreuze sociale gevolgen heeft. En ja, Brooks, leidt tot armoede.

De column verpietert in de loop van het verhaal omdat iedereen het eens is met Brooks dat je zoveel mogelijk moet doen om armoede te voorkomen en als er omstandigheden zijn die armoede vergroten, moet helpen. Als je daarvoor wrede mannen geld uit de samenleving moet ontzeggen, dan hoort dat er ook bij. Het is onvoorstelbaar dat in een moderne samenleving zich verantwoordelijk noemende leiders rondlopen die ontkennen dat tienerzwangerschap een probleem is dat gemakkelijk verminderd kan worden. Ze hoeven maar naar socialistisch Europa te kijken. Is dat een inbreuk op geloofsvrijheid? Wat een onzin. Dat is verantwoordelijk sociaal beleid.

Hoezo alle Nederlanders? Wat een onzin.

Zoals gebruikelijk is de vermeende elfstedenkoorts een zichzelf voedende media hype, gestart en gecontinueerd door dezelfde media die net doen alsof iedereen er mee bezig is. 'De Nederlander praat over niets anders', 'Nederland is bezig met' - flauwekul. Deze Nederlander heeft er met niemand over gepraat, is er alleen op de radio voortdurende mee lastig gevallen omdat iedere boerelul daar het heeft over iedereen die er over praat.

Ik zal wel op een eiland leven maar echt niemand is er mee bezig in mijn omgeving. Heel plezierig. Je zou haast hopen dat ze met zijn allen door het ijs zakken voordat het zover is, onder aanvoering van de blijkbaar onvermijdelijke Mart Smeets, maar dan zou je meedoen aan de hype. Ik denk er dus niets over.

5 februari 2012

Je kunt het midden niet overslaan

Ik zag pas later net verhaal van Marcel ten Hove, die net als ik hieronder betoogt dat CDA en PvdA in essentie op elkaar lijkende partijen zijn. Ze hebben allebei een moreel verhaal voor het midden van de politiek. Vandaar dat ik ook denk dat Bert Bukman in de Volkskrant fout zit door te pleiten voor een kabinet van D66, Groen Links, VVD en CDA. Het zou getalsmatig natuurlijk sowieso een wangedrocht zijn, het omgekeerde van het indertijd veel verstandiger vijfpartijenkabinet dat ook de PvdA hierbij haalde. Het is natuurlijk onzin om het midden over te slaan in een brugkabinet. Bukman is partijdig korzichtig als hij denkt dat het CDA van Maxime Verhagen dat wel kan en de PvdA van Job Cohen niet. Ik heb toch net wat meer vertrouwen in Cohen. De fantasieën van Maurice de Hond voeden het idee dat er grote veranderingen op til zijn. Mijn voorspelling als er binnen twee jaar verkiezingen komen: CDA 25, PvdA 28, VVD 30, PVV 15, SP 25, D66 14, GL 8. Give or take a few. Basis ervoor? Vinger in de wind, net als De Hond.

Inderdaad, kom nou eens met een verhaal

Bas Heijne hield gisteren een pleidooi, als aangever voor het CDA en vooral de PvdA, om een verhaal te houden. Het is me uit het hart gegrepen en u weet dat ik daar al lang voor pleit. Een verhaal dat niet probeert 'de arbeiders' of welke andere doelgroep te bereiken maar dat een maatschappijvisie uitstraalt. Een gezamenlijk belang, een algemeen belang.

Er zijn geen partijen die het hebben, op dit moment. De SP komt nog het dichtste bij, denk ik, maar de rest vertegenwoordigt deelbelangen en eigenbelang. De twee middenpartijen, CDA en PvdA zijn noodzakelijk om deze belangenclubjes op de rails te houden van een breder belang. Pechtold mag zijn best doen om Henk en Ingrid te begrijpen, hij zal ze nooit vertegenwoordigen. Het probleem is dat de PvdA dat ook niet doet. Geen enkele partij want geen enkele partij komt verder dan dat kleine gedoe.

Zeker, een verhaal is modieus, uit de antropologie overgewaaid 'discours'. Maar het geeft heel goed weer wat er moet gebeuren. Cohen is niet het probleem, het verhaal is het probleem. Een ander gezicht doet niets - en al helemaal niet opnieuw een bestuurder uit Amsterdam - zonder dat er een visie verhaal is.

Ons weer is nou eenmaal zo

Maar één sneeuwbuitje en alles loopt vast op het spoor. Vervelend, maar het probleem is dat het maar één buitje is. Het gebeurt gewoon niet vaak genoeg om er kapitalen in te investeren. Als de spoorwegen dat zouden doen, met die beperkte winters van ons de afgelopen decennia, dan zou er ook protest zijn. 't Is nooit goed. Kijk liever naar het verspilde geld van de HSL conxie van KLM en NS waarvan iedereen wist dat het flauwekul was maar waar iedereen wel mee akkoord ging.

Ik zat er dus niet zo mee, die spoorwegen. Vervelend voor wie moest reizen, lastig dat de autolobbyist Aptroot overal zijn grote mond kon laten horen, maar verder? Wel verwijtbaar, na al die jaren, is dat de NS geen informatie kan verschaffen. En niet alleen vrijdag maar ook zaterdag. Op de site stond keurig dat Fyra en Thalys niet reden maar op station Lelylaan bleek dat er helemaal niets naar Schiphol ging. Hartelijk dank. Was toch een kleine moeite geweest om dat even te melden.

Voor de rest: we zijn geen Zwitserland en hebben geen systeem nodig dat rekening houdt met het weer daar. Af en toe een sneeuwbuitje. Meer is het niet. Lastig. Zeker. We gaan gewoon verder.

3 februari 2012

Gekeuvel, gezeur en ander Facebook klein zeer

Facebook zal het grote verhaal zijn van de komende weken. Talloze nieuwe miljonairs, een hele hoop miljardairs zelfs. Gefeliciteerd. Ik doe geen Facebook. Dat komt niet omdat ik een oude lul ben (dat ook) maar omdat ik er niets in zie om eindeloos te keuvelen over ditjes en datjes. Ik vrees dat ik inderdaad helemaal out of touch ben. Mijn telefoon is een oude Nokia die alleen maar kan bellen. Af en toe een SMS en dat is het wel. Ik zie om me heen mensen die zich maar niet los kunnen rukken van hun schermpje. Hun keuze. Fijn.

Gisteren bij DWDD zaten vijf dames die met hun telefoontjes hun dagelijkse hebben en houen gefilmd hebben. De NCRV vindt dat interessant. Zo blij dat we publieke omroep hebben! Een van de dames lazerde van haar fiets. Het eerste wat ze vroeg was om de camera aan te zetten. Reality TV? Flauwekul. Met realiteit heeft het niets te maken. Het is gespeeld.

Over gekeuvel gesproken, Van Nieuwkerk schijnt later in de uitzending zijn autocue te zijn kwijtgeraakt. En toen zat hij met zijn mond vol tanden. Leuk om terug te zien. Maar ergerlijker was dat hij tijdens een wel interessant item over de tweelingzus van de Mona Lisa, de ingehuurde deskundige steeds maar onderbrak over zijn eigen obsessie. Had Da Vinci zijn opdrachtgever bedrogen door een stuk uit zijn studio te geven en niet het echte portret dat Da Vinci hield en dat nu in het Louvre hangt? Hij bleef er maar over doorzeuren en luisterde niet naar de deskundigen, liet ze zelfs niet uitpraten. Terwijl de man toch een mooi pleidooi hield om dat dichtgeslibde mirakel in het Louvre eens goed schoon te maken. De mooie dame wordt er een stuk mooier van, dat laat het doek in het Prado goed zien. En ook nog eens vijftien jaar jonger. Ik dacht dat dat Van Nieuwkerk zou aanspreken maar hij was even de cue kwijt en voelde zich oprecht bedrogen door Da Vinci.

De primaire verantwoordelijke voor de puinhoop in Afghanistan is George W. Bush

De oorlog in Afghanistan is bijna voorbij. Of hij verloren is, mogen de historici uitmaken. In elk geval oogt het als een gigantische verspilling van levens en geld. Er is weinig tot niets van blijvende waarde bereikt, of het moest zijn dat een corrupt en afhankelijk regime overeind is gehouden dat het land leegzuigt en straks, als de Taliban terug is, naar hun appartementen in Dubai vertrekt.

Ik hoor het Jaap de Hoop Scheffer nog zeggen: Afghanistan bepaalt of de NAVO overleeft. Rasmussen loopt nu met de staart tussen de benen achter de Amerikanen aan die al in het midden van 2013 hun troepen gaan terugtrekken uit militaire operaties. De NAVO heeft niets tot stand gebracht en zal het, zoals een ingegraven bureaucratische organisatie betaamd, heus wel overleven. De geschiedenis zal door de participanten nog vele malen herschreven worden, maar er is geen ontkomen aan, de oorlog in Afghanistan was een sof.

De grootste schuldige daaraan is George W. Bush. Het was kleine Bush die, terecht, in 2001 na de aanslagen de Taliban verjoeg omdat ze weigerden hun steun voor Osama op te geven. Die beslissing was juist, daarna was het niets dan ellende. De Amerikanen van Bush lieten Osama ontsnappen en hun cowboy retoriek verveemdde de rest van de wereld van de operatie. Maar de doodslag voor elke kans op succes was het Irak avontuur dat de Cheney bende aan Bush en het westen opdrong (dat ontslaat de rest van de wereld niet van medeverantwoordelijkheid - alleen Frankrijk en Duitsland zagen het goed). Afghanistan werd een verwaarloosde oorlog.

Mission creep was onvermijdelijk. De oorlog was ooit begonnen om te voorkomen dat Al Qaida of een andere organisatie ooit opnieuw in Afhganistan kon nestelen. Mission Completed, had Bush al in 2002 kunnen roepen. Al was het maar omdat de terroristen hun tentenkampen verhuisden naar de ontrouwe bondgenoot Pakistan en naar andere falende staten die zich niet in westelijke aandacht mochten verheugen. Het werd een operatie van nation building, zonder regie of coördinatie, maar erger, zonder enige hoop op succes. De ridicule doelstellingen van onze do gooders, de rechtse maakbare samenleving klanten, om de vrouwen daar even hun vrijheid te geven, scholen te stichten en een van de armste en meest onwerkbare landen van de wereld naar ons beeld te hervormen waren inderdaad, ridicuul.

Het heeft bakken geld gekost en vele levens. Natuurlijk zal de regering en de legerleiding in elk betrokken land volhouden dat het de moeite en de levens waard was, maar dat is één grote leugen. Onze politiemissie met dank aan D66 en Groen Links hoort ook in dit patroon van mislukt beleid, enkel bedoeld om mee te lopen met de NAVO. Het kan niet snel genoeg eindigen.

Barack Obama was zo onverstandig om het hele Afghanistan verhaal te slikken: dit was de echte oorlog die gevochten moest worden. Hij was minstens zeven jaar te laat en moet nu erkennen dat het onzin was. Zijn 'surge' ging voorspelbaar de mist in en Amerika vertrekt, een nog hopelozer land achterlatend en met Pakistan als semi-failed state een groot risico lopend in de regio.

Derk Jan Eppink en andere Obama bashers zullen hem wel weer verantwoordelijk houden voor dit debacle, maar het standbeeld dat we moeten oprichten voor de grote baas die dit allemaal mogelijk maakte moet toch echt gemaakt worden voor kleine Bush. We zeggen wel eens dat je een presidentschap pas kunt meten aan de tijd en de kosten van de mislukkingen ervan. Het is nog vroeg maar de kansen op een rehabilitatie van het beleid van Bush - niettegenstaande pogingen van neocons om de Arabische lente te kapen - moeten gering geacht worden. In de buurt van Warren Harding hoort hij thuis, nog net niet zo erg als Buchanan, maar het scheelt niet veel.

Israël beleid te koop

De grote weldoener van Newt Gingrich, de man die hem in de campagne hield en zal houden, is de miljardair Sheldon Adelson. In het tijdperk van de Super PAC's is hij een gevaarlijke klant. Adelson heeft maar één reden om Gingrich te steunen: hij wil dat Amerika doet wat Nethanyahu zegt. Als het aan deze lui ligt, wordt Iran vandaag nog gebombardeerd. Adelson probeert dit beleid te kopen en hij windt er geen doekjes om. Gingrich is te koop en hij windt er geen doekjes om. Hij zal ongetwijfeld zeggen dat hij al blind achter Israël aanliep voor Adelson in 1995 op zijn pad kwam, maar dat maakt het niet minder gevaarlijk.

Tijd om ons voor te bereiden op de Uri/Geert lobby

Over die aanval op Iran gesproken, Leon Panetta, minister van Defensie van Amerika, zou volgens de Washington Post verwachten dat Israël nog dit voorjaar de lont in het kruitvat steekt. Niet dat de wereld er wat om zou geven, maar het is goed om ons voor te bereiden op de Nederlandse reactie. Rosenthal en Wilders, het lobby duo van Rutte/Wilders, zullen ons land officieel achter Israël scharen. Een aanval op Iran kan nog zo onverantwoordelijk zijn, nog zo illegaal, het kan nog zo'n desastreuze gevolgen hebben voor de regio en voor Iran zelf (Ahmedinejad kan niet wachten tot het gebeurt), Uri en Geert zullen Rutte verplichten hun lijn te accepteren.

De rest van Nederland kan zich maar beter voorbereiden. Hoe maken we duidelijk dat de meeste burgers, niet belanghebbende bij deze regering, een dergelijke daad veroordelen?

2 februari 2012

Waarom sociaal conservatieven structureel gefrustreerd zijn

Sociaal conservatieve kiezers, voornamelijk te vinden in de Republikeinse achterban, klagen erover dat zij steeds aan het kortste eind trekken. Hun genomineerde is altijd een gematigde establishment figuur. Ze hebben gelijk en het is een van de redenen waarom Newt Gingrich met zijn anti-establishment verhaal nog een aardig eind kan komen.

Kijk naar de geschiedenis van Republikeinse kandidaten. In 1964 kregen de conservatieven de man die ze wensten, de radicale conservatieve aartsvader Barry Goldwater, een man die overigens op privaat terrein bepaald niet zo conservatief was als de huidige geloofsverdwaasden. De Republikeinen verloren in 1964 als nooit tevoren en het veroordeeld de conservatieven voor jaren tot de achterbankjes. In 1968 kregen ze Richard Nixon opgedrongen die in geen enkel opzicht conservatief was - sterker nog, onder Nixons leiding groeide de verzorgingsstaat als hij daarna nooit meer gedaan heeft.

Gerald Ford, nodeloos te zeggen, was een brave borst die de conservatieven niet kon enthousiasmeren. Toen president Ford boog voor de predikanten in zijn partij door vice president Nelson Rockefeller, een establishment Republikein als er ooit een was, te laten vallen, was zijn reputatie voor eerlijkheid geruïneerd zonder dat hij er iets mee won. De conservatieven haakten hun karretje aan bij Ronald Reagan, een nationaal conservatief die op het terrein van de sociale issues de juiste geluiden maakte maar er in zijn twee termijn niets aan deed. Dat Reagan nu een soort heilige is geworden voor Gingrich en zijn volgelingen is licht ironisch. Reagan verhoogde de belastingen, liet de overheid groeien en deed niets aan social issues. De conservatieve lieveling werd afgevaardigde Jack Kemp maar die zou landelijk nooit doorbreken (behalve als vp kandidaat in de falende Dole campagne van 1996).

In 1988 werden de conservatieven opnieuw bij de neus genomen doordat de partij een establishment figuur op de troon zette: de patriciër George H.W. Bush, die maar wat riep op het terrein van social issues en verder een gewone Wall Street conservatief was. De pathetische televisiepredikant Pat Robertson maakte in Iowa zijn opwachting maar kon in de rest van het land waar ze minder gediend waren van het bidden om orkanen van richting te veranderen niets bereiken. Het establishment won en dat deed ook Bush.

In 1992 kwam Pat Buchanan, een radicaal rechtse katholieke (gezien zijn proto-fascistische neigingen niet irrelevant in deze context) houwdegen, in New Hampshire uit het kreupelhout om Bush het vuur aan de schenen te leggen. Hij kwam niet ver, maar mocht op de conventie het woord voeren (pas op met Ron Paul, Romney!) en dat deed op zo'n intolerante manier dat de Democraten er van profiteerden. Bush verloor en de sociaal conservatieven, van wie een aantal hun heil had gezocht bij de zakenman , vonden dat niet zo heel erg.

Ze hoopten op een nieuwe kans in 1996. Enfin, het verhaal wordt saai: hun lievelingen Pat Buchanan, Steve Forbes en Phil Gramm overleefden het niet. Het establishment won opnieuw en de inmiddels tamelijk oude Bob Dole mocht het opnemen tegen Clinton. Jack Kemp mocht de sociaal conservatieven nog wat hoop geven op een vertegenwoordiger maar samen verloren ze natuurlijk.

In 2000 hoopten de sociaal conservatieven op Steve Forbes maar vooral op de onuitstaanbare Gary Bauer van de club Family Values. In Iowa won de kleine Bush echter, op de premisse dat hij ook redelijk conservatief was. Na New Hampshire was alleen John McCain nog in de race, toen nog niet geriatrisch gehandicapt maar een authentieke opstand kandidaat. Bush rekende er mee af. God en gebod waren vaak te horen tijdens de Bush jaren en menig sociaal conservatief was niet ongelukkig. Kleine Bush breidde echter zowel de overheid als de Amerikaanse internationale foot print behoorlijk uit, niet tot genoegen van conservatieven. Vier jaar na zijn aftreden is er geen enkele sociaal conservatief die heimwee heeft naar de Bush jaren, al heeft de president door zijn benoemingen voor het Supreme Court, in al zijn krukkigheid (hij stelde zijn hulpje in het Witte Huis voor), de Amerikaanse samenleving behoorlijk wat conservatiever gemaakt.

In 2008 moesten de sociaal conservatieven het doen met de flip floppende oude man John McCain. Geen sociaal conservatief die hem, voormalig straight talker, vertrouwde, maar Mike Huckabee, de olijke basspelende predikant uit Arkansas, haalde McCain nog bijna onderuit. Dank zij het establishment systeem van winner takes all in alle voorverkiezingen, won McCain. Dat hij vervolgens verloor in een knullige campagne die voor sociaal conservatieven alleen werd opgevrolijkt door het opduiken van Sarah Palin, inclusief ongewenst zwanger kind en dergelijke, zat de meeste conservatieven niet echt dwars.

En nu in 2012, na drie jaar activisme van de Tea Party, worden de sociaal conservatieve kiezers opnieuw, er is geen ander woord voor, genaaid door het establishment. Het liefst hadden ze een Michele Bachmann of een andere recht-in-de-leer evangelische gezien maar alles is dan toch nog beter dan die Mormoon zonder eigen waarden, Mitt Romney, de establishment kandidaat bij uitstek. Vandaar, na al die jaren frustratie, dat de sociaal conservatieven zullen blijven stemmen op Gingrich en het nog wat conservatievere deel op Santorum. Ze zullen ook deze keer het afleggen tegen de machtige bazen in Washington en opnieuw gefrustreerd afdruipen.

Ze zijn met een hoop, die conservatieve radicalen, misschien wel dertig procent van de Amerikanen (volgens Maarten van Rossem psychopaten maar hij vergist zich, het zijn enkel evangelische gelovigen die soms ook katholiek zijn). Maar vanwege hun compromisloosheid zullen ze altijd blijven verliezen. Voor de rest van de wereld is het fijn dat ze meestal ook de establishment kandidaat nog flink voor de voeten lopen.

De reden waarom de Republikeinse Partij nu vol zit met deze mensen is overigens de grote ommekeer die plaatsvond na 1965, na de burgerrechten wetgeving. Blanke arbeiders en blanke zuiderlingen stapten toen over naar de Republikeinen en hebben van de partij van Lincoln een partij van kleine luyden gemaakt. Ieder succes heeft zijn prijs.

Amerika wordt een plutocratie

Geleidelijk aan worden de perverse effecten duidelijk van de uitspraak van het Supreme Court in 2010, waarbij individuen en ondernemingen onbeperkt konden bijdragen aan politieke campagnes als ze maar niet gerund werden door de kandidaat. Dit is de uitspraak die heeft geleid tot de Super Pacs waarmee de Republikeinen elkaar dit jaar te lijf gaan. Ook in de grote verkiezingen straks zullen ze een rol spelen. Karl Rove, de kwade genius van de Bush campagne van 2004, heeft al een fonds van meer dan 50 miljoen bij elkaar gesprokkeld om anti-Obama campagne te voeren - een Texaanse miljardair heeft alleen al acht miljoen bijgedragen. Het zal in deze campagne nog geen verschil maken omdat Obama gewoon herkozen wordt, maar straks als er een open presidentschapsrace is, betekent het dat de superrijken en de ondernemingen meer dan ooit bepalen wie president wordt.

Het is vooral de Romney campagne die duidelijk maakt wat dit op de lange termijn betekent. De man van 250 miljoen en de lage belastingen wordt gesteund door een Pac dat vaart onder de geleidelijk aan dreigende naam 'Restore our future'. De robberbarons zijn de toekomst die teruggehaald moet worden. Zo'n zestig rijke individuen en ondernemingen hebben met meer dan $ 100.000 bijgedragen aan het steun Romney campagne fonds. De lijst van contribuanten is een who's who van de hedge fund wereld, zoals de FT het uitdrukte. John Paulson bijvoorbeeld is een miljardair die zijn geld heeft verdiend met het wedden tegen de subprime hypothekenmarkt. Paul Singer van Elliot Management is een ander.

Tien individuen en ondernemingen hebben meer dan 1 miljoen dollar bijgedragen om hun wereld te houden zoals hij is. En ja, de collega's van Bain Capital horen daar ook bij.
Alpha Natural Resources, een van de grootste kolenproducenten in de VS, heeft stevig in de bus geblazen bij American Crossroads, een ander fonds van Karl Rove. U krijgt geen beloning als u raadt wat hun prioriteiten zijn. Ook de lobbyisten zijn massaal aanwezig in de Romney achterban. Zoals de New Times opmerkt kan een gulle miljardair zelfs zijn gift verbergen door een corporatie op te richten met een brievenbus en zonder werknemers. Op basis van de kortzichtige visie van het Supreme Court over vrijheid van meningsuiting, kan je zo kandidaten steunen. Zoals Romney zegt, ondernemingen zijn mensen - alleen weet je niet waar ze zitten in dit geval.

American Crossroads wordt ook gesteund, met 2,5 miljoen, door Bob Perry (geen familie), een onroerend goed boer uit Texas die in 2004 de slowboat advertenties maakte die Kerry onderuit haalden - Bush had er, zei hij, niets mee te maken.

De Democraten kunnen dit systeem natuurlijk ook gebruiken. Er zijn ook rijke Democraten die bijdragen, zoals Jeffrey Katzenberg van Dreamworks en ook de vakbonden laten zich niet onbetuigd. Het is geen speeltje van één partij, hoewel de Republikeinen traditioneel veel rigoureuzer zijn in hun belangenbehartiging.

Het is ook geen partij onderwerp. Deze ontwikkeling bedreigt het Amerikaanse politieke systeem. Geen politicus kan meer gekozen worden als hij of zij niet gesteund of geholpen wordt met een negatieve campagne door de rijken van Amerika. Dat is een slechte ontwikkeling. Interessant genoeg waren (anders dan Marcel van Dam wel eens loopt te roepen) de meeste Amerikaanse presidenten sinds de Tweede Wereldoorlog van bescheiden afkomst, met een eigen ervaring in armoede of tegenslag. Denk aan Truman, Eisenhower, Johnson, Nixon, Carter, Reagan, Clinton en Obama. Rijke lui die moeite hadden zich voor te stellen hoe een gewone burger leeft, verloren het vaak op basis van totaal gebrek aan authenticiteit. Kleine Bush was de enige die een common touch wist te koppelen aan steenrijke afkomst.

Republikein en Democraat zouden zich zorgen moeten maken. De gedachte dat dit geld niet de meningsvorming beslissend kan beïnvloeden is naïef, net als de illusie dat je als kandidaat voor een gekozen ambt er wel tegenin kunt gaan. Deze ontwikkeling is een bedreiging voor de democratie.

1 februari 2012

Hoe ziek is de katholieke kerk? Ernstig.

SGP fundamentalist Van der Staaij beklaagt zich er in de Volkskrant over dat 'godsdienst bijna als een ziekte wordt beschouwd'. Tja, laat ik zeggen dat hij gelijk heeft. Het wordt zo beschouwd omdat het vaak zo is.

Deze vaststelling past ook in het tamelijk nutteloze debatje in de NRC tussen Maarten 't Hart en Beatrijs Ritsema over de vraag hoe perfide de katholieke kerk is en of je als katholiek gelovige daar tegen in opstand moet komen ('t Hart vindt het raar dat het niet gebeurt, ervaringsdeskundige Ritsema stelt vast dat katholieken alle kanten op kunnen met hun flexibele moraal en heeft Maxime Verhagen en Gerd Leers aan haar zijde). In de NYT stond een verhaal over de pogingen van de clerus in Amerika om op katholieke scholen en universiteiten de ziektekosten plannen die die scholen aanbieden aan hun studenten te verbieden om voorbehoedsmiddelen te financieren.

U kunt zeggen, katholieke universiteiten, zoals het gerenommeerde Georgetown, mogen dat toch doen, anders moeten studenten maar ergens anders heen gaan. Dat is waar. Maar daar gaat het niet om. Hoe onzinnig, hoe ziekelijk is godsdienst, dat was de vraag. On the face of it is dit al een stupide beleid. Studenten hebben seks en als je de pil duur maakt, raken ze vaker ongewenst zwanger. Daar hebben de katholieken niets op tegen. Maar het is nog wreder. Een studente - die toevalligerwijze ook nog lesbisch was en daarvoor geen pil nodig had - kreeg de pil voorgeschreven om haar hormonenhuishouding te regelen. De wrede en domme mannen die de katholieke kerk vormen, achtten dat ongeoorloofd.

Ja, Van der Staaij, geloof is niet een ziekte maar godsdienst in de vorm van georganiseerde bendes die andere mensen het leven lastig maken of zich maatschappelijk onverantwoord gedragen, dat is ziek.

Twee kanten van hetzelfde verhaal over de Bush belastingverlagingen

Het Congressional Budget Office heeft doorgerekend wat er gebeurd als de Bush belastingverlagingen (vooral voor de rijken) aan het einde van 2012 aflopen en het Congres niets doet. Zowel de Financial Times als de NYT schrijven erover. Leuk is het verschil in de kop, beide conclusies zijn mogelijk: volgens de Financial Times 'Verhindert de afloop van de belastingverlagingen de economische groei van de VS', volgens de IHT (de Europese NYT) 'Tekorten lopen sterk terug, volgens VS voorspelling'.

Straks over wat dit zegt over beide kranten of misschien enkel over de koppenschrijvers. Maar dat CBO, het heeft een interessant rapport geproduceerd. Als de Bush verlagingen voor iedereen vervallen en de alternative minimum tax meer mensen bereikt (ooit ingevoerd om te voorkomen dat mensen met redelijke inkomens buiten het systeem vielen) en de overheidsuitgaven omlaag gaan volgens de huidige formule, dan dalen de overheidstekorten dramatisch. In elk geval tot de overvloed aan baby boom bejaarden het hele systeem weer op scherp zet, aldus het CBO.

Maar er is een keerzijde, en daar duidt de FT op. Hogere belastingen én lagere overheidsuitgaven zouden de economische groei beperken zodat dat het werkloosheidspercentage zou stijgen naar 9,2 procent aan het einde van 2013. Maar het begrotingstekort, de behoefte aan leningen en de betaalde rente over die leningen zou dan dramatisch afnemen. Volgens het CBO kost het 5.400 miljard dollar om de Bush charitas voor de rijken vol te houden.

Volgens het FT verhaal daalt de economische groei van de VS dramatisch (terugkerend woord) als de Bush verlagingen worden weggewerkt. Zonder andere veranderingen zou de groei in 2013 1,1 procent zijn, wat dus leidt tot die hogere werkloosheid. Zou je zowel de verlagingen behouden als de kortingen nalaten, dan stijgt het overheidstekort tot ongeveer 95 procent van BNP, op het niveau van de slechtste Europese landen, zoals het Verenigd Koninkrijk.

Natuurlijk zijn allebei de conclusies gerechtvaardigd. Het interessante is dat een Britse krant nu inzet op economische groei (dat past in de trend in Davos - zie hieronder - en elders dat het ver genoeg is gegaan met austerity plannen) en een Amerikaanse op terugdringen van tekorten (dat is de hang up van hypocriete Republikeinen). Het is obligaat om te zeggen dat de waarheid in het midden ligt, maar toch is dat zo. De belastingverhogingen voor de rijken en de gelukkigen zoals Mitt Romney, moet omhoog. De overheidsuitgaven voor flauwekul projecten moeten omlaag. Maar er moet gestimuleerd worden, zij het op een structurele manier.

De genadeloze samenleving

David Brooks schrijft vandaag over het nieuwe boek van Charles Murray (die in de jaren tachtig opzien baarde met zijn boek waarin het als gedachtenexperiment alle overdrachtsuitgaven afschafte, Losing Ground). Murray laat zien dat de VS een gelaagde samenleving is geworden, klassen kun je het niet eens meer noemen. De bovenste twintig procent leeft in een andere wereld dan de onderste dertig procent. De kans om uit die top te vallen is net zo klein als die om uit die onderste laag te komen.

Deze harde, ongenadige samenleving waarin de rijken zich met hekken met omringen en de armen en kanslozen steeds verder wegduwen, is natuurlijk wat we de afgelopen decennia hebben zien gebeuren in Amerika. De VS stevent haast onafwendbaar af op een maatschappelijke crash. Landen met staatskapitalisme of met een uitgebreide verzorgingsstaat zullen uiteindelijk in het voordeel zijn omdat zij meer sociale cohesie hebben dan de cut throat society die de VS is geworden.

In die zin is de discussie die de Republikeinen hebben aangejaagd in de VS wel degelijk interessant, op een perverse manier. Het is natuurlijk flauwekul dat Obama een socialist is of Amerika wil omvormen tot een Europese verzorgingsstaat (allemaal mislukt volgens deze leuteraars). Maar het is wel zo dat Amerika voor een fundamentele keuze staat: zo doorgaan onder leiding van Republikeinen die nog een extra schepje willen doen op de interne tegenstellingen binnen de VS, of naar een meer sociale samenleving op zijn Amerikaans, zoals Obama dat wil. Met socialisme en een alles overheersende staat heeft dat allemaal niets te maken. Het gaat om overleven. Als de Republikeinse anti-overheidsvariant of de Wall Street zelfverrijkers het voor het zeggen krijgen, dan is het lot van Amerika bezegeld.

Slecht geluisterd in Davos

Mark Rutte heeft selectief gewinkeld in Davos. Hij meldde gisteren dat Nederland een voorbeeldland is. Maar ik weet niet waarin. De teneur in Davos was nu juist om niet verder te bezuinigen en de Europese economieën in een kramp te jagen maar iets anders te bedenken. De effectiviteit van austerity economics werd aan de kaak gesteld door onder meer mevrouw Lagarde van het IMF.

Gaat Rutte/Wilders echt nog eens tien miljard bezuinigen? Niet als de Grote Leider, onder druk in de peilingen en met schaamrood vanwege de slechte vrienden met wie hij zich omringt, het kan voorkomen. De PVV is tegen, net als de SP. Dat legt een interessant dilemma bij D66, Groen Links en de PvdA. Zouden zij wel bereid zijn zoveel te bezuinigen? Ik vermoed dat D66 daar wel toe bereid is, maar dat GL en PvdA wel zullen oppassen hun kiezers zo naar de SP te jagen.

Het dilemma is het grootste voor de PvdA die nog steeds met lege handen staat als het om een serieuze maatschappijvisie gaat. Niet dat het CDA erg veel is opgeschoten met een zorgzamere samenleving, maar dan na 2015 als Maxime Verhagen eindelijk van zijn stoel is losgeweekt. Het is de VVD die hier de kar stuurt, op liever gezegd, bereid is om in asfalt en belachelijke HSL deals te investeren in plaats van te bezuinigen.

Rutte lult maar wat. Hij zet in op de tien miljard bezuinigingen maar hopelijk kan CPB directeur Teulings hem dit keer wel overhalen dat het de dood in de pot wordt voor de Nederlandse economie. Verzin een list, Mark.

Lost? Who? Me? Gingrich in denial

Mitt Romney verpletterde Newt Gingrich in Florida. Als je de toespraak van Gingrich hoorde waarin hij dat moest erkennen, dan zou je denken dat er geen sprake was van een overwinning van zijn tegenstander. Nog 46 staten te gaan, is de kreet waaronder Gingrich campagne voert. Maar de aanhangers hadden hun bordjes met die kreet er maar slap bij hangen. Newt was zelfingenomen, vol b.s. en liet natuurlijk niet na om aan Lincoln te refereren.

31 januari 2012

Mak schaap zet de aanval in: Leers deelt speldeprik uit

Als minister Leers, de meest plooibare en tot vernedering bereide in de talentloze Rutte/Wilders poel, de aanval inzet op Wilders, dan is het tijd voor de Grote Leider om zijn knopen te tellen. Leers vertelde gisteren op een bijeenkomst over de geslaagde multiculturele samenleving van het blad Libelle, dat we van het woord allochtoon afmoeten. Daarmee schaart hij zich in een koor dat al jaren roept dat deze terminologie schuurt, stigmatiseert en de opstokers in de kaart speelt. Leers wil er vanaf.

Wel, om te beginnen kan hij het zelf gewoon doen. Ook kan hij het CBS opdracht geven om niet ook nog eens de derde generatie in een hokje te stoppen. De kinderen van kinderen die in Nederland geboren zijn maar grootouders hebben van elders, worden nu ook door het CBS als derde generatie allochtoon aangemerkt. Dan kunnen ze de voortgang goed bijhouden, zegt het bureau. Leers zou hen tot de orde moeten roepen.

Als niet zelf door de Partij Van het Verbieden ter verantwoording wordt geroepen. Ik schat zo in dat dit niet zal gebeuren. De Grote Leider heeft ingezien dat zijn moslimretoriek niet veel tractie meer geeft en dat de SP een heldere oppositiestrategie heeft: laat zien hoeveel de PVV Henk en Ingrid gekost heeft. Leers zal er dus wel mee weg komen. Dan kan hij in Europees verband nog wat pruttelen over immigratie, in opdracht van de PVV, en thuiskomen zonder resultaten omdat de rest van de wereld niet zo dom is als de fractie van Wilders.

Het tij is aan het keren. Nu is het, als altijd, zaak om Wilders zichzelf te laten vernietigen. De bekende aanvallers van Wilders moeten zich beheersen en hem gewoon zijn gang laten gaan en de verleiding weerstaan om weer punten te scoren met goedkope one liners.

It ain't over yet

Newt zal in Florida verliezen en terwijl dat de nominatie voor Romney zo goed als zeker maakt, betekent het niet het einde van de campagne voor Gingrich - of voor Romney. Gingrich zal het niet opgeven. Niet enkel omdat hij dat gezegd heeft, in een poging zijn wankelende fort in Florida overeind te houden, maar vooral omdat Gingrich zichzelf voedt met tegenslag. Hij is kwaad op Romney, kwaad op de wereld, kwaad op iedereen die hem niet ziet als de beste hoop voor de wereld, en zal doorgaan tot welk einde dan ook. Dat het bitter zal zijn, staat wel vast.

Ondertussen heeft Romney alleen maar baat gehad bij de uitdaging tot nu toe (wat niet betekent dat hij geen schade lijdt als Gingrich door blijft gaan). De aanvallen van Gingrich hebben Romney gedwongen om zijn campagne aan te scherpen. Hij is beter in debat ook al is het niet voldoende om Obama te bedreigen. Hij weet nu welke onderwerpen hem straks kwetsbaar gaan maken en kan verdedigingslinies opwerpen. Hij heeft laten zien dat hij gemeen campagne kan voeren, ook al is het via die absurde verstorende Super PAC's. En hij heeft het establishment gedwongen zich achter hem te scharen. De geriatrische afdeling van Bob Dole en John McCain, maar ook de gevestigde machten, gouverneurs en gekozen politici. Voor Gingrich resteren de mafketels en de opstandelingen, de Sarah Palins en Herman Cains van deze wereld.

Hoe lang gaat het duren? Het is goed mogelijk dat Gingrich het inderdaad tot de conventie uitrekt. Waarom niet? Hij heeft niets beters te doen en het is zijn laatste nationale optreden. Het is niet uit te sluiten dat hij verderop nog successen boekt, maar eigenlijk maakt het voor hem niet uit. De laatste peiling in Michigan dateert al van een paar dagen geleden maar Gingrich ligt er minder ver achter dan je zou vermoeden in de staat waar pa Romney gouverneur is geweest. Inderdaad, de caucusbijeenkomsten in Nevada en andere staten vereisen organisatie. Maar daar kan Gingrich rekenen op hulp van Ron Paul. Kortom, it ain't over yet.

29 januari 2012

Neoconservatieve auteur van Venus en Mars probeert het nog een keer

Robert Kagan kennen we nog. Hij was een fan van de oorlog in Irak, een onvoorwaardelijke steunpilaar van de Cheney bende, auteur van het boek 'Paradise and Power', beter bekend als 'Europeans are from Venus, Americans from Mars' en een neoconservatieve, assertieve visie op de Amerikaanse geschiedenis onder de titel 'Dangerous Nation. America and the World. 1600-1989'. Okay, daarmee is het toneel geschetst voor Kagans volgende boek, 'The World America Made', dat in februari gaat verschijnen.

In The New Republic verscheen een voorproefje van zijn stelling daarin dat de 'American decline' onzin is. In de NYT van vandaag wordt het gezet tegenover 'The Post American World van Fareed Zakaria. Als het stuk in TNR een indicatie is dan zet Kagan een redenering op die moet bewijzen dat er geen sprake is van een Amerikaanse neergang maar dat het land machtig is als altijd, sterker, dat het land meer macht heeft. Wat Kagan in TNR betoogt, overtuigde mij niet en ik vermoed dat zijn goed getimede boek vooral een schotschrift is om Obama van ontkenning van 'Amerikaans exceptionalisme' te beschuldigen en een aanhanger van 'declinism' volgens neocon Krauthammer een aandoening waar je zelf voor kiest.

Om te beginnen is het een stropop die Kagan opzet. Er zijn weinig mensen die serieus over Amerikaanse neergang praten. Zo simplistisch zijn de tegenstanders van de neoconservatieve helden die ons Irak brachten, niet. Dat er sprake is van een gecompliceerdere wereld waarin meer landen meer macht hebben dan tevoren en Amerika minder gedaan kan krijgen dan het wel eens denkt, is onmiskenbaar het geval. De hele neoconservatieve premisse dat Amerika het beste voorheeft met de wereld en de macht heeft om dat uit te voeren, ook als de rest van de wereld daarvan iet overtuigd is, zou sinds Irak en Afghanistan met scepsis bekeken moeten worden. Militaire macht telt voor weinig.

Dat is niets nieuws. Amerika had al moeite om de Filippijnen te onderdrukken aan het begin van de twintigste eeuw en liep in Zuid Oost Azië herhaaldelijk vast. De meeste macht kon Amerika uitoefenen door wereldorganen in te stellen die niet precies deden wat het land wilde maar wel dezelfde agenda hadden en daardoor toch zijn invloed ver deden reiken. Denk aan VN, Unesco, WTO en dat soort organisaties. Veel macht ontleende Amerika aan zijn prestige als voorbeeldland. Of dat terecht was of onterecht, doet er niet toe. Het werkte, deze soft power (dat is niet de culturele macht, zoals vaak gesteld wordt, maar de macht om dingen gedaan te krijgen zonder dat je er hardware voor hoeft in te schakelen) was cruciaal. Dankzij mensen als Krauthammer en Kagan is die macht danig afgenomen.

In het TNR artikel zet Kagan de stropop op van declinism en gaat die vervolgens enthousiast te lijf. Hij betoogt dat in 1890, 1930 en 1970 er steeds sprake was van economische en politieke crises en dat de VS, ondanks alle praat over afnemende macht, daar steeds als sterkste uit tevoorschijn kwam, steeds sterker eigenlijk. Hij heeft gelijk dat die crises de Amerikaanse macht niet ondermijnden maar dat wil niet zeggen dat dat nu niet het geval zou zijn. Zo simpel kun je de lijn niet doortrekken.

Een van de grote verschillen is dat na drie van die cycli Amerika geen fris en enthousiast land meer is maar een land met een midlife crisis, waarin wel veel bedacht wordt maar weinig geproduceerd, en waar de infrastructuur sinds 1890 niet zo belabberd is geweest. En ja, politieke frictie is altijd deel geweest van het Amerikaanse patroon, maar de destructiviteit van Washington is nu toch echt van een andere orde. Amerika moet invloed behouden zonder de macht die het land eerst had. Zeker, Amerika is militair gezien de sterkste in de wereld maar daar gaat het niet om. Kijk naar Irak en Afghanistan en je weet meteen dat militaire macht niet voldoende is - niet eens om derde rangs oorlogen te winnen.

Overtuigt Kagan daar niet, hij miskent ook de opkomst van andere machten zoals China. Door met India samen te werken denkt Kagan dat de VS China kan indammen. Maar we hebben het niet over militair optreden, dat is het verschil. Dat stadium is al voorbij. De VS moet om zien te gaan met een andere wereld en dat vereist ander denken, ander optreden.

Obama van zijn kant leek me te optimistisch over Amerika's rol in de wereld in zijn meest recente State of the Union. Maar hij heeft recht van spreken. De drones werken, Amerika heeft zich zonder al te veel schade (behalve aan Irak dan) uit Irak losgemaakt - Kagan wilde daar blijven, net als andere Republikeinen maar ze vertellen nooit hoe ze dat gaan doen nu de Iraki's dat niet willen - hij heeft Obama koud gemaakt en vorige week nog gijzelaars in Soedan laten bevrijden. Maar volgens de verhuld racistische boodschap van de Republikeinen is president Obama on-Amerikaans en gelooft hij niet in exceptionalisme - oftewel, Obama denkt niet dat Amerika een unieke rol in de wereld heeft, althans niet een unieke rol die enkel goed is.

Kagan is adviseur van Mitt Romney en zijn boek past in een lange geschiedenis van politieke interpretaties van de Amerikaanse geschiedenis. Daar is niets op tegen, als je maar weet dat er meer dan één waarheid bestaat op dit terrein. Kagan is een politieke operator, niets meer en niets minder. Kagan stelt dat Romney waarschuwt dat het voortzetten van Obama's beleid leidt tot 'decline'. Dat is te gemakkelijk. Hopelijk krijgt Romney straks in de echte verkiezingsstrijd het vuur nader aan de schenen gelegd.

Ondertussen is het licht beangstigend om te zien hoe de neoconservatieven ondanks een geschiedenis van afgrijselijke mislukkingen onder de kleine Bush weer opduiken in de Republikeinse campagnes. Bolton zagen we al, nu Kagan en Krauthammer doet niets anders dan Obama afkammen. Allemaal prima, maar laten we in het oog houden dat het hier gaat om een politieke stellingname.

28 januari 2012

Newt is toast

Mijn gut feeling zegt me: Gingrich is toast. Zijn maankolonie aan het einde van zijn tweede termijn bezegelt het. De belangrijkste reden waarom Gingrich niet president wordt is dat hij er niet geschikt voor is en dat blijkt steeds op cruciale momenten. Het is death by a thousand cuts, artikelen in de NYT over zijn slash and burn methodes als Speaker, zijn bedenkelijke moraal, zijn programmatische nonsens, het is een heel pakket van lijken die niet eens in de kast zitten. Romney gaat dinsdag winnen met een ruime voorsprong en daarmee is Newt veroordeeld tot een plezierig pensioen met zijn staalogige Calista.

De chantagebuit is binnen

Minister Spies is een snelle leerling. Volgens het nieuwbakken lid van de regering was het boerka verbod een behoefte van 'de partijen die dit kabinet dragen' ook al was het aantal mensen waar het om ging 'misschien beperkt'. Laten we zeggen dat ze niet in haar eerste leugen gestikt is. Deze regering, dat wil zeggen CDA en VVD, geven geen donder om deze symbolische onliberale wetgeving. Het is deel van de chantage van de Partij Van het Verbieden.

Minister Verhagen hoeft op dit terrein niets meer te leren. Hij verkondigde al, zonder bewijsvoering, dat de multiculturele samenleving mislukt is. Volgens deze held van de liberale niet-multiculturele samenleving is het boerka verbod er om 'de hedendaagse samenleving te beschermen'. Er zijn uitzonderingen. Het Limburgse smaldeel van Rutte/wilders heeft ervoor gezorgd dat we wel boerkadragend carnaval mogen vieren, 'dus maakt u zich niet ongerust', zei Verhagen als een schmierende Colijn. Maxime Verhagen die de samenleving beschermt? Nee, daar maak ik me helemaal niet ongerust over.

Ook het geneuzel dat we 'elkaar in de ogen moeten kunnen kijken' is ergerlijk hypocriete rateltaal van de mediaspinners op het ministerie. De chanteur in dit geval, de Grote Leider, kijkt nooit iemand in de ogen en zeker niet een behoorlijke interviewer. En mensen die zich liberaal noemen en dit over hun kant laten gaan, ach, die hoef ik niet meer in de ogen te kijken want dan zie ik alleen maar leugens.

27 januari 2012

Maarten van Rossem legt uit

Net toch maar even teruggekeken naar het debatje tussen Koen Petersen en Maarten van Rossem over de gebrekkige kwaliteit van de uitleg van Amerika deskundigen. Van Rossem won. Petersen legde niet uit maar bleef zitten in zijn kritiek op de Obamamanie, die hij evenmin wist uit te leggen. Petersens succes was de promotie van zijn boek. Maartens succes was dat hij liet zien dat hij wel degelijk kan uitleggen, met alle bon mots waar hij zich soms in verliest. Petersen zal trouwens ook zijn gewedde flessen wijn kwijt raken die hij heeft ingezet op het winnen van het presidentschap door Gingrich. Goede mediastrategie van Petersen, betere debatprestatie van Van Rossem.

Een game changer van Romney waar Obama bang voor moet zijn

Hier is een game changer waar Obama bang voor moet zijn: stel dat Romney een totale herziening van de belastingheffing in de VS voorstelt 'op basis van zijn kennis van het terrein'. En stel dat hij al doende ook nog bereid is zijn eigen plutocratische achterban aan te vallen door het absurd lage capital gains op carried forward interest te schrappen en een hogere schijf voor de inkomstenbelasting in te voeren? Het kan simpelweg door de belastingverlaging voor de rijken van Bush te laten verlopen.

Hij zou er een flink aantal Republikeinen mee voor het hoofd stoten, de groep die nooit en te nimmer over maar een enkele belasting willen horen. Maar straks in de uiteindelijke race met Obama heeft hij die stemmen toch al. Het middenveld waar de verkiezingen beslist worden, zal opkijken van zo'n eerlijke analyse. Als ik Obama was dan zou ik me daar zorgen over maken en me er op voorbereiden.

Doorzetten met die openbaarheid van de financiering van de politiek

Het weekblad van de gevestigde orde, Elsevier, komt met een curieus argument om te betogen tegen de openbaarheid van de financiering van politieke partijen. Partijen zijn opgericht om de overheid dwars te zitten, schrijft hoofdredacteur Joustra, en dat moet in alle vrijheid kunnen. Burgers moeten zich kunnen organiseren tegen de overheid. Als kiezers daar niet mee instemmen (met geheimzinnigheid over de financiën van partijen) moeten ze op een andere partij stemmen of zelf een partij oprichten.

Als een partij transparant wil zijn moet ze dat zelf maar organiseren en als ze dat niet wil, idem dito. Kiezers kunnen dan zelf kiezen of ze een transparante partij willen of niet. Joustra vindt het niet erg als partijen geld krijgen van Shell, Saudi Arabië of de CIA. Als de kiezers bezwaar hebben tegen het beleid dat wordt gevoerd stemmen ze maar tegen.

Het zijn vreemde argumenten, of misschien niet zo vreemd van de Elsevier, hoewel de financiering van actiegroepen (Ban de bom) en de CPN altijd hun warme aandacht had. Maar op de merites: wat een onzin dat politiek partijen zijn opgericht om de overheid dwars te zitten. Ze zijn de overheid, in de een of andere constellatie. Ze besturen ons, nemen beslissingen in het algemeen belang, hoe dat ook geformuleerd mag worden (soms wel heel erg eng en dicht tegen eigenbelang). Kamerleden moeten in de kamer zitten zonder last of ruggespraak. Het valt te betogen dat het gefinancierd zijn door deze of gene een vorm is van last of ruggespraak. Kijk naar de VS voor voorbeelden van hoe dat werkt.

Joustra rekent erop dat de kiezers het moeten kunnen zien en daar over kunnen beslissen. Dat is wat veel gevraagd van de individuele kiezer als die moet werken in concurrentie met georganiseerd belang dat de macht van het kapitaal heeft. Als de PVV een positie in Nederland verwerft omdat er financiers zijn die het mogelijk maken om een bepaalde boodschap te promoten en dat alleen maar mogelijk is omdat Wilders daar dat geld voor heeft gekregen, moet de kiezer dan daar doorheen prikken? De journalistiek zou het kunnen maar reken dan niet op Elsevier of de regeringskrant, zou ik zeggen.

Is de wet op de openbaarheid van giften aan politieke partijen enkel gericht tegen de PVV? Dat is onzin. Als hij alleen de PVV treft (en niet, laten we zeggen, de VVD) dan is het hoogstens omdat de gulle gevers niet bereid zijn te laten zien dat ze een onfrisse boodschap verkondigen of een bepaalde lobby steunen. Zet het argument van Joustra dan maar op zijn kop. Als kiezers met veel geld niet bereid zijn om met de billen bloot te gaan en te erkennen dat zij geld geven aan een politicus of aan een partij, dan moet die kiezer daar maar voor kiezen en geen geld geven. Wat is daar mis mee?

Het grotere goed is dat al die andere kiezers die geen kapitalen te besteden hebben om hun belangen te laten behartigen door politici dan tenminste weten wie dat wel doet. Lijkt me heel goed in een open democratie. Ik ben in de verleiding om nog wat toe te voegen over Elsevier en zijn politieke keuzes, maar laat ik dat gewoon aan de lezer overlaten. 'Laat de politieke partijen lekker geheim doen', roept Joustra. Dat is het punt niet, en hij weet het. Het zijn de gulle gevers die lekker geheim willen doen over de invloed die ze met geld uitoefenen.

Nooit meer iets onaardigs zeggen over de Partij van het Verbieden

Het is goed om te weten wat de PVV voor standaarden hanteert van het algemeen belang. De achterkamertjes partij heeft tegen de benoeming van Frans Timmermans gestemd als Commissaris voor de Mensenrechten van de Raad van Europa. Waarom? Niet omdat ze iets tegen deze commissie heeft of omdat ze Timmermans minder geschikt achten dan andere kandidaten, maar omdat Timmermans onvriendelijke dingen heeft gezegd over de Partij van het Verbieden.

Het is goed om vast te stellen wat hier gebeurt. De PVV heeft een maand of wat geleden ook een benoeming voor de Hoge Raad getorpedeerd omdat de voorgestelde rechter niet aardig was voor hun clubje. De PVV heeft geen algemeen belang voor ogen (zie hierboven hoe Elsevier hen daarbij steunt) maar neemt publieke personen de maat over hun vriendelijkheid voor de fijne lieden in de diverse parlementen. Het past in het beeld van de ziekelijke psychiatrische patiënt die de partij leidt en zijn persoonlijke hang ups, maar het is ook de bijl aan de wortel van ons politieke systeem.

Ik verwijt het de PVV niet. Van domme mensen kun je alleen maar domme dingen verwachten. Ik verwijt het ook de kiezers niet die met onbekend kapitaal verleid worden om een onfrisse boodschap te verkondigen. Maar ik verwijt het wel de VVD en het CDA dat ze hun eigen macht, hun belangenbehartiging, regelen met de steun van dit zootje. Ze zijn de schaamte voorbij.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors