25 januari 2010 - 5 februari 2010
Like ons op Facebook

25 januari 2010 - 5 februari 2010

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

5 februari 2010

Zonde van de energie

Ach gut, Wilders manipuleert als hij selectief winkelt in de Koran. Tjonge, jonge, wat een ontdekking. Who cares? Ja, de rechter, die moet wel omdat het Openbaar Ministerie zo suf is geweest onze populist aan te klagen. Een rechtszaak waarin theologen komen uitleggen hoe je heilige teksten moet uitleggen. Wie kan zo bizar bedenken? Dat we in ons ex-verzuilde land ons bezig houden met een debat over de inhoud van geloof. Ik mag niet meedoen, want anders dan mijnheer Wilders en iemand als Boekestijn heb ik geen studie gemaakt van de Koran. Ik ben niet bij de infantiele Arabist Hans Jansen in de leer geweest, die achter iedere boom een moslim radicaal ziet en meent dat omdat hij 24 uur per dag naar Al Jazeera kijkt elke moslim dat doet. Gelukkig wil ik ook niet meedoen aan deze heilloze discussie. In een beschaafde samenleving laat je mensen lekker hun geloof geloven, ook als is het nog zo maf. In een beschaafde samenleving reken je mensen af op wat ze doen, niet op wat ze geloven. Zo moeilijk is dat toch niet? Zo mag Wilders van mij alles geloven wat hij wil. En hij mag ook nog vertellen wat hij gelooft. Als ik maar mag zeggen dat hij een manipuleerder is, een populist en bovendien ziek in zijn hoofd en een psychiater van node heeft, dan ben ik allang tevreden. Die rechtszaak is een grote publiciteitskaravaan voor Wilders zelve. Degenen die serieuze artikelen schrijven over zijn geloofswaanzin, doen daaraan mee.

Hoezo debat over gemeentelijke verkiezingen?

Ik lees dat PVV baas Wilders een radiodebat met andere fractieleiders, gepland voor zondag, heeft afgezegd. De held. Altijd in opstand tegen de elite! Maar wat ik niet begrijp is a) waarom fractieleiders van de Tweede Kamer over gemeenteverkiezingen moeten debateren, b) waarom daarvoor een stichting/partij wordt uitgenodigd die maar in vier gemeentes meedoet. Het valt te vrezen dat zoals zo vaak de gemeenteraadsverkiezingen gaan over landelijke politiek. Dat is zuur. Misschien dat het in Amsterdam wat dat betreft beter gaat en de PvdA onder leiding van Asscher (zie hieronder) wel degelijk goed kan scoren - althans beter dan verwacht. Het zou ook onredelijk zijn om de (on)populariteit van de Haagse politici de doorslag te laten geven. En dat debat? Ach, u kunt het gerust overslaan. Zal gaan over banken, Irak, Afghanistan, JSF, bezuinigingen en helemaal niet over de onderwerpen die u in staat moeten stellen te kiezen in uw eigen gemeente. Ga gewoon wat anders doen.

Op hol geslagen beleid

Ach ja, de JSF. Ik schreef er al over. De Rekenkamer kwam opnieuw met een vernietigend rapport. Gewoon ophouden. Moeilijk is dat, een beleid stopzetten dat geheid fout gaat maar dat nu eenmaal op gang is en belangengroepen achter zich heeft. JSF, Afghanistan. Tijd om wakker te worden.

Meer moralisme in de politiek, svp

Ik zat gisteren in een uitzending van Dit is de dag van de EO. Een van de onderwerpen die zijdelings aan de orde kwamen - via een bespreking van een interview met wethouder Asscher van Amsterdam - was of politici moralistisch moeten zijn. Ik vind van wel en Tijs van den Brink, de presentator, samen met Knevel de moralisten bij uitstek, zag dat met genoegen aan. Moeten we het vaker over hebben. Politici moeten richting geven, niet volgen. Dat is de belangrijkste reden dat ze moeten moraliseren. Ze moeten vertellen waar ze heen willen en wat mij betreft niet te gedetailleerd maar vooral op het niveau van de brede samenleving. En vervolgens moeten ze aan de kiezers uitleggen waarom ze dat willen, hoe ze dat willen bereiken en waarom die kiezers hen moeten volgen. Het vergt, denk ik, een ander soort politicus dan ons systeem nu voortbrengt. Het heeft ook, als basisvoorwaarde, ideologie nodig. Je moet een mens- en maatschappijbeeld hebben voordat je visie op de toekomst kunt uitstralen en uitdragen. Ik roep al een tijdje dat ideologie een comeback gaat maken (vooralsnog wordt ik door de feiten niet ondersteund) en daarbij horen moralistische politici. Mensen die het beter weten dan u en ik en bereid zijn om een weg uit te stippelen, in plaats van aan u of aan mij te vragen wat we graag zouden willen.

De voortgezette crisis

Pessimisme over Griekenland, Portugal en Spanje, gecombineerd met tegenvallende banencijfers in de VS zorgden voor een flinke val in de aandelenmarkten gisteren. Ernstiger is de vraag of dit de voorbode is van een nieuwe ronde problemen in de financiële sector, zoals sommige commentaren suggereren. Te vroeg gejuicht, ook die bankiers met hun bonussen? Meer gesomber over een diepe wereldwijde, voortgezette crisis.

Veel aandacht, weinig nieuws

Ik heb de commissie de Wit over de financiële crisis niet echt gevolgd, moet ik bekennen. Zo te zien aan de koppen in de kranten was daarvoor ook weinig reden. Om het live and in colour te zien, om PVV kamerlid Graus zijn lijstje te zien afwerken, leek me al helemaal niet nodig (ik moet bekennen dat ik er alleen maar over heb gelezen, eerlijk is eerlijk). Het ging de laatste dagen, zo begreep ik, vooral over ABN AMRO en de biecht van Rijkman Groenink. Niemand wilde naar hem luisteren en hij had liever niet zoveel geld meegekregen. Waarom je naar de man zou moeten luisteren, is me een raadsel. Wellink die nu roept dat als hij maar een gaatje had gezien hij de verkoop zou hebben tegengehouden. Fijne quote, goed geoefend. Ah well, ik wacht wel op het rapport en beter nog, op wat de Amerikaanse commissie over de structurele problemen in de financiële sector heeft te zeggen.

Kans van 1 op 1,7 miljard dat uw rem het niet doet

Toyota heeft problemen. Vooral pr problemen. Te groot gegroeid, te snel en niet goed opgelet op aanstormende problemen. Het is goed om perspectief te houden, zoals Philip Stephens doet in zijn blog dat in de FT is weergegeven. Nu een Prius kopen, zegt hij. Prijzen staan onder druk en de kans dat je daadwerkelijk een rem-probleem tegenkomt, is minimaal. En hoe belangrijk het ook is om de veiligheidsaspecten van auto's streng te controleren, het is een relatief klein probleem in een complex apparaat. Ik wil het niet bagatelliseren, maar het is een probleem dat Toyota snel en tegen een hoge prijs zal oplossen. Geen paniek. En investeren in een Prius lijkt me niet het stomste advies.

Wanneer heeft een interview zin?

Wat voor zin zou het hebben om bendeleider Dick Cheney, ex-vicepresident en coupleider, te interviewen over de buitenlandse politiek van Barack Obama? Iedereen zou zich realiseren dat Cheney tien keer zou roepen 'I told you so', Obama naïef en onervaren zou noemen, en geen greintje introspectie zou vertonen over de kostbare mislukkingen van het beleid van president Bush. Het interview dat Tom-Jan Meeus had met Ricard Perle, neoconservatieve hardliner par excellence, heeft hetzelfde effect. De antwoorden van Perle zijn volstrekt voorspelbaar, voegen geen enkel inzicht toe en zijn, in dat opzicht, overbodig.
Het leidt tot de interessante journalistieke vraag of je dit soort lui moet interviewen. Wat is het doel van zo'n interview? Laten zien dat neocons niets geleerd hebben en als ze de kans zouden krijgen, opnieuw grote puinhopen zouden aanrichten? Misschien. En misschien is het goed om dat te horen. Maar dan zou ik liever een aantal interviews en analyses samen zien in een dieper gravend artikel. Perle is niet interessant vanwege zijn inzichten. Die gaf hij niet. Er zijn tientallen analisten die je aan het denken zetten over welke kant het op moet, maar Perle kan daar niet bij horen omdat hij een ideologische agenda heeft. Moet je als journalist zo'n interview dan niet maken omdat het enkel een platform geeft aan een dergelijke ideologische havik? Lastig. Ik neig naar ja, maar ik sta lekker aan de kant en ik heb in mijn tijd ook wel totaal voorspelbare interviews gemaakt. Rest de vraag of het interview iemand enig inzicht heeft verschaft. Als dat het criterium is dan had het niet gemaakt of geplaatst hoeven te worden.

3 februari 2010

Als tacktiek het wint van strategie

In The Atlantic schrijft James fallows deze maand een mooi, lang artikel over de stand van Amerika. Hij concludeert, enigszins verbaasd, dat er weinig mis is met Amerika als entiteit, maar dat het politieke systeem disfunctioneel is. De senaat bijvoorbeeld, is in staat met 40 man die in het ergste geval slechts 12 procent van de bevolking vertegenwoordigen, alles te blokkeren en ze doen dat. Democraten gaven de overheid in de jaren zestig en zeventig een slechte naam, Republikeinen hebben sindsdien de overheid stelselmatig zwart gemaakt. Het artikel is te uitgebreid om veel uit te citeren, maar één opmerking bleef me bij, in de discussie over het mogelijk maken van de counterinsurgency in Afghanistan - omdat ik er gisteren in een andere context ook een moedeloos stemmende discussie over had. De nadruk ligt, zo zegt een van de zegslieden, op het beter vechten van de oorlog in Irak of Afghanistan. Maar dat is een 'overwinning van tacktiek op strategie' omdat het nalaat de vraag te stellen of je daar überhaupt wel moet vechten. Het is een brede ziekte: trivia regeren de politiek, de discussie gaat niet over de grote lijnen, de grote onderwerpen. Dit laatste is een discussie die ik dagelijks voer omdat ik in Hoezo mislukt? er ook voor pleit dat politici zich eens bezighouden met hoe de samenleving in elkaar zit in plaats van op ieder incident te reageren.

Even terug naar Afghanistan. De discussie was moedeloos stemmend omdat hij uitging van de premisse dat we nu eenmaal in Afghanistan zaten en daar het beste van moeten maken. Ik wordt daar erg mies van. We hebben een fout gemaakt door erheen te gaan maar omdat we dat deden moeten we dat foute beleid zo goed mogelijk uitvoeren. Er werden scenario's voorgeschoteld die geen rekening hielden met de mogelijkheid dat het gewoon hopeloos mis gaat, noch met de mogelijkheid (zekerheid) dat er geen steun is in de samenleving, niet in de VS en niet in Europa, om daar tien, vijftien jaar te blijven om een tribale samenleving waar alles gedeald wordt mee te slepen naar de 21ste eeuw. De tactiek van Nederland in Uruzgan mag geslaagd lijken, de strategie is waardeloos - wat de spreker ook toegaf door te zeggen dat Uruzgan een uitzondering was qua onbelang in het grote plaatje. We doen het redelijk goed, voor een klein aantal mensen in een provincie die er niet toe doet. Gefeliciteerd. En daar moeten we nog jaren mee doorgaan?

Koukleumen

Ik weet niet wat dat is met PvdA kamerleden. Die Spekman... En dan nu een bericht waarvan ik eerst dacht dat het een flauwe grap was van de Wakker Krant die altijd politieke campagne voert. PvdA kamerleden willen alleen verkiezingen als het lekker weer is, anders is het zo koud flyeren. Zoiets kan toch niet echt zijn? Maar ik vrees dat het nieuws over de PvdA fractie nog ernstiger is dan je je kunt voorstellen. Ze meenden het, de kamerleden Heijnen en Kalma. Wat is dat toch, met die partij?

Cliché meningen

Ik hield gisteren een van mijn lezingen voor middelbare scholen, dit keer in Schijndel, bij Den Bosch. Het onderwerp is de Amerikaanse immigratie en integratieprocessen en daarna een discussie over hoe het in Nederland gaat met de integratie. Wat me opnieuw opviel en schokte was hoezeer kinderen van 15 en 16 (dit was 4 VWO) het negatieve verhaal over integratie zich eigen hebben gemaakt. Dat geldt voor de terminologie (allemaal 'zij', buitenlanders) maar vooral voor het onversneden clichématige beeld van hoe niet westerse allochtonen in Nederland het doen. Ik weet het, pubers staan niet bekend om hun afgewogen oordelen, maar als je iets vraagt en de reactie is dat 'ze' het allemaal slecht doen dan is het toch even schrikken. Noem een paar voorbeelden van mensen die het goed doen en ze zeggen dat dit uitzonderingen zijn. Cijfers als het hoge percentage niet westerse allochtonen (12,5 %) aan onze universiteiten worden geabsorbeerd maar leiden niet tot een ander oordeel. De rest doet het vast heel slecht. Bovendien neigen ze naar de slechtst mogelijke verklaring. Waarom doen ze het goed? Omdat we het onderwijs hebben laten verslonzen. Duh? Maar dat geldt dan toch ook voor alle autochtonen die studeren? Ja, dat is wel waar.

Dat Turkse jongens op het voetbalveld met elkaar Turks praten wordt niet gezien als een manier om de tegenstander te irriteren of gewoon dingen te zeggen die de tegenstander niet mag horen, maar als bewijs dat ze weigeren Nederlands te praten. Ik heb jarenlang in dat voetbalcircuit meegedraaid en ik ken het verschijnsel. Natuurlijk beheersen ze het Nederlands prima. En ja, er wordt wat afgescholden en soms geknokt op het voetbalveld. Dat begon, vond ik, al bij de club, onze eigen club, die geen eisen stelde aan leden. Niemand hoefde bardienst te draaien, eerste elftal spelers gaven niets terug aan hun club en ga zo maar door. Hockey is een veel elitairdere sport maar ik moet toegeven dat ze daar ouders en kinderen meer bij het clubgebeuren weten te betrekken.

Het is geen integratieprobleem natuurlijk, maar een Nederlands beschavingsprobleem - daar hebben we veel last van, hufterigheid (neem het WC-eend verhaal van opperhufter Wilders die zijn argumentloze statements weer op de opiniepagina van de Volkskrant mocht loslaten).
Overpeinzingen naar aanleiding van zo'n schoolervaring. Symptomatisch? Ik vrees het wel. De meest expliciete, onberedeneerde en onvoldragen meningen kom je tegen bij mensen die het minst te maken hebben met de onderwerpen of de mensen waarover ze die meningen hebben. Lastig, vooral als je in de media steeds dat cliché beeld bevestigd krijgt. Maar, ik geef het toe, ook dat is weer een clichébeeld. Ik houd erover op.

2 februari 2010

Voorhoeve bij D66

Het aantal leden van D66 neemt explosief toe, daar kan Joris Voorhoeve ook nog wel bij.Wel leuk dat hij zijn VVD lidmaatschap aanhoudt, dat was een oud D66 ding: lid mogen zijn van meerdere partijen. Houden zo. Zou Voorhoeve een goudzoeker zijn? Iemand die lid wordt omdat het goed gaat, in de hoop een functie er aan over te houden? Denk ik niet. Ondertussen dreigt de partij wel een onstuurbaar geheel te worden omdat veel leden geen idee hebben waar ze precies voor intekenen (bij congressen mag iedereen komen, dus dat belooft programmatisch nog een leuke kakofonie te worden).

Goed nieuws show

De FT opent vandaag met de sterke stijging in de industriële productie in januari. In de VS het hoogste niveau sinds augustus 2004, in China op recordniveau en in de EU stijgend voor de vierde maand op rij. Dat is goed voor de verwachtingen maar als je de verhalen over het bankiersuitje in Davos leest, dan overheerst de vrees voor protectionisme (vanwege de hoge werkloosheid) en het gevoel dat het westen het nakijken heeft. Dat kan allemaal snel veranderen, zoals Gideon Rachman opmerkt, dacht Davos vorig jaar nog dat een Grote Depressie onvermijdelijk was en dat de bubble in China zou barsten. De werkgelegenheid zal erachteraan blijven hobbelen.

Record begroting met oneindige problemen

Ondertussen heeft Obama een record begroting met een record tekort ingediend. Hij hoopt op enige tweepartijen consenus over de nabije toekomst maar dat lijkt een dure illusie. Het is een politiek jaar en de Republikeinen liggen intern onder vuur van de Tea Party anti-overheidsactivisten (die de rol van religieus rechts hebben overgenomen). Als er een doorbraak komt, dan zal die komen van de tweepartijen commissie die Obama gaat instellen. Het beste voorstel is een oud plan, namelijk om BTW in te voeren. De ruimte voor inkomstenbelasting in de VS is zeer beperkt geworden (40 % betaalt überhaupt geen belasting), er moeten andere bronnen gevonden worden.

Einde aan bemande ruimtevaart

De missie om weer mensen op de maan te zetten, onverstandig ingezet door Bush als een soort nationaal project op weg naar Mars, wordt door Obama afgeblazen. Er is al 9 miljard aan uitgegeven maar hij kiest ervoor om het daarbij te houden. Prima besluit. Bemande ruimtevaart is geldverspilling.China en India hebben plannen om nog dit decennium naar de maan te gaan. Alsof ze daar geen belangrijker dingen te financieren hebben.

JSF planning puinhoop

De begroting voor defensie bereikt opnieuw een recordhoogte (daar wordt niet - nooit - op bezuinigd). Zelfs met het inboeken van wat lagere kosten in Irak en Afghanistan vanaf 2012 blijft het hoog. Minister Gates heeft ondertussen ook de F-35 ontwikkeling de wacht aangezegd (F-35 is JSF, dus we kunnen hier ook weer de discussie beginnen), omdat daar nog de begrotingsdoelstellingen noch de tijdsdoelstellingen worden gehaald. De top official van het Pentagon die het project beheert, is ontslagen en Gates meldde dat hij 641 miljoen dollar zou terughouden van Lockheed Martin in 'performance fees' omdat ze hun doelen op geen stukken na halen.

Party poopers

Stel je organiseert een EU-VS top en de VS komt niet? Vervelend, zo'n feestje. Dat overkomt Spanje. Obama heeft laten weten dat hij niet geïnteresseerd is in de voorgestelde top die in mei gehouden zou worden. Niet omdat hij Spanje niet mag, zo haastte de onderminster die het aankondigde eraan toe te voegen, maar omdat hij geen heil ziet in zo'n bijeenkomst. Obama was niet onder indruk toen hij vorig jaar in Praag zijn opwachting maakte. Het is echter ook een duidelijke terechtwijzing aan Europa dat ze a) hun topontmoetingen serieuzer moeten maken, dwz. er moet iets serieus aan de orde komen en b) de VS de EU als instelling niet serieus neemt op het wereldtoneel, ook al is er nu onder de Lissabonregels een speciale buitenlandse politiek chef, Baroness Ashton. Het is, helaas, een vaststelling van voor iedereen zichtbare feiten.

1 februari 2010

Vernederende positie voor de Britten

Ook in de FT een interessante analyse van medewerker Max Hastings over de Irak hearings in Engeland. Hij vindt er weinig van te verwachten omdat Amerikanen niet getuigen. Maar interessanter is dat hij vaststelt dat het besluit om mee te doen in essentie werd genomen omdat één man het wilde: Tony Blair. Er was wel kritiek, er waren dissidenten maar niemand nam ontslag, nam afstand en daardoor accepteerde het parlement de oorlog (dit is vergelijkbaar met Colin Powell die met al zijn reserves de speelbal werd van de oorlog hitsers). Hastings verwacht dat in nieuwe, gelijksoortige situaties, het proces ongeveer gelijk zal verlopen. Sinds 1945 zijnde Britten ervan overtuigd dat ze altijd aan de kant van de VS moeten staan. Duidelijk is in elk geval dat het omgekeerde, Britse actie zonder VS steun, niet mogelijk is. De zwakte van de Europese defensie versterkt dit idee. Het argument is 'als wij niet met de Amerikanen meegaan en zijn gaan niet met ons, dan eindigen we in een strategisch vacuüm.' Een vernederende positie. De Fransen die in 2003 wel de poot stijf hielden, vonden het vervelend om met Washington te breken. Maar zegt Hastings, hun ongenoegen was minder diep en structureel dan het Britse.
Afghanistan is de volgende test. Obama zit er zonder strategie. De Britten weten dat en maken zich zorgen. En opnieuw weten ze dat het Verenigde Koninkrijk niet wegkan uit Afghanistan voordat de Amerikanen er weg gaan. Iets anders zou een breuk betekenen. De Britten zijn gijzelaars geworden van de Amerikanen. Maar daaraan geven ze de voorkeur boven het alleen staan in de wereld.

Laffe begrotingsvoorstellen

De voorstellen die president Obama woensdag deed om de begrotingstekorten te verminderen hebben geen betekenis. Ze doen niets. Amerika heeft een eenvoudig probleem. De kiezers (en de politici) willen meer publieke diensten dan ze bereid zijn te betalen. Om de tekorten echt te verminderen is het noodzakelijk om of de diensten te verminderen of de belastingen te verhogen. Het wass beter geweest als Obama daarover klare wijn had geschonken en de Republikeinen én Democraten met de billen bloot had gelegd. Nu is het voortmodderen naar de volgende crisis.

Griekenland, Portugal en de Euro

Wolfgang Münchau heeft in de FT een goed opinieartikel over Griekenland, Portugal en de Euro. Hij spelt de voorwaarden uit die nodig zijn om de Euro te laten overleven. De eerste is dat landen alleen gered mogen worden als ze er geen prijs voor betalen en die prijs is een zeker verlies aan soevereiniteit. Doe je dat niet, dan kan elk land maar gewoon onverantwoordelijk zijn zonder represailles. De tweede voorwaarden is een 'vermindering van de internationale imbalances, die aan de grondslag liggen van de huidige crisis'. Hij bedoelt dat landen met een tekort op de lopende rekening, zoals Griekenland en Spanje en die met grote overschotten, zoals Duitsland, actie moeten ondernemen. Spanje moet zijn arbeidsmarkt hervormen en Duitsland moet meer consumeren. Dit moet worden geregeld in de eurogroep van ministers van financiën van de eurozone, nu een officiële Europese instelling onder het verdrag van Lissabon. Juncker moet dit een beslissend onderwerp maken.
Ten derde moet Europa de slappe voorstellen voor financiële regulering herzien. Münchau noemt de Larossière voorstellen waarmee het begon al 'deepl unimpressive' en stelt dat ze verder uitgekleed zijn tot een niveau waarop ze niets meer voorstellen. Het financiële systeem blijft de grootste dreiging voor de stabiliteit van de eurozone economieën.
Er moeten volgens de schrijver ook acties ondernomen worden om de politieke en economische cohesie te versterken. De balans in de Europese Central Bank bijvoorbeeld moet behouden blijven. Münchau stelt dat de voorgestelde benoeming van Ales Weber als hoofd van de ECB onverstandig is. Te veel Duitsland, te veel machtsgreep. Bovendien moet de externe vertegenwoordiging van de Eurozone volwassen worden. De Duitse en Franse vertegenwoordigers in internationale organen doen hun nationale ding en dat kan niet samengaan met de euro.
Tenslotte moet de EU - niet de Eurozone - zijn interne markt herstellen, die schade heeft geleden door de crisis. Hij noemt dit de grootste kans om productiviteit te herstellen. Münchau is sceptisch en terecht, denk ik. Hij meent dat de politieke wil er niet is om te doen wat nodig is.

Onderhandelen met de Taliban

De Afghanistan conferentie in Londen heeft weinig opgeleverd behalve een algemene overtuiging dat met de Taliban gepraat moet worden. Hoe en wat dat moet opleveren, blijft onduidelijk. Het is raar dat je dit op tafel ligt terwijl je tegelijkertijd probeert de onderhandelingsmacht van de Taliban te ondermijnen door ze militair flink aan te pakken. Zij hebben, dat is bekend, meer tijd dan wij dat hebben en wachten gewoon tot ze een sterke positie hebben. Het lijkt mij verstandiger om nu meteen te gaan praten - als dat mogelijk is. Ondertussen staat in het nieuwe defensieplan van de VS dat ondanks het terugtrekken van de troepen na 2011 er 75.000 soldaten in Afghanistan zullen blijven in de korte tot middellange termijn. Gates heeft er ook weinig vertrouwen in, blijkbaar.

30 januari 2010

Bliar

Ik vond de getuigenis van Blair gisteren, over de Irak oorlog, volstrekt ongeloofwaardig. Natuurlijk was Saddam een bedreiging en er was een argument te bedenken om hem te verwijderen (ik heb het zelf indertijd met voorzichtige instemming gegeven). Maar in plaats van daar gewoon machtspolitiek en veiligheidsoverwegingen voor te doen gelden en gewoon na 9.11 en voor de Amerikaanse verkiezingen de gelegenheid te misbruiken, komt hij weer met zijn massavernietigingswapens aan. We wisten indertijd al dat dat vooral een stok was om de hond te slaan, om beleid erdoor te duwen dat ze toch al wilden (zoals dat nu ook voor Iran geldt). Het zou Blair gesierd hebben dat die wapens er uiteindelijk niet toe deden en dat hij gewoon de norm heeft gehanteerd: gevaarlijk man, buitenkansje, we doen het gewoon. Want zo is het gegaan.

29 januari 2010

De vertrutting van radio 4

Ik wil u niet blijven lastig vallen over de publieke omroep en zijn debilisering van Nederland, maar vandaag kwam een einde aan een van de programma's die ik bijna elke ochtend luister (sinds Radio 1 vertrut is met verslaggevers op plekken die mij niet interesseren): Vroeg op Vier van Hans Haffmans op Radio 4. Klassieke muziek met een deskundig en plezierig commentaar. Te ingewikkeld vindt de netcoördinator, een van de meest stupide functies die bestaat - het betekent bijvoorbeeld ook, zoals ik vorige week ervoer, dat als je over je boek praat bij het Oog op Morgen, je in geen enkel ander praatprogramma op Radio 1 mag komen, met als bijeffect dat ze me niet mochten vragen voor Dit is de dag op dinsdag maar het daar wel over mijn boek hadden. Terug naar Radio 4. Daar moeten jongere, minder in klassiek muziek geïnteresseerde luisteraartjes voor gewonnen worden. Mensen die dus, per definitie, niet erg in klassiek muziek geïnteresseerd zijn of, net als mijn kapper, FM Klassiek hebben opstaan met de beste en saaiste honderd stukken aller tijden. Haffmans moest vertrekken, Anette van Tricht is de BN'er die het programma nu gaat maken. Ze hebben in elk geval één luisteraar minder, kan ik nu al vertellen.

Scorpioenen

Ex premier de Villepin is vrijgesproken van het valselijk beschuldigen van Sarkozy. Deze twee heren verdienen elkaar. Villepin was een tegenstander van Sarko in 2006 en hij wordt een tegenstander in 2011. Leuk. Laat ze elkaar maar afslachten. Twee scorpioenen in een pot. Sarkozy is een veel grotere teleurstelling dan Obama, als daar al sprake is van teleurstelling of simpelweg van te hoge verwachtingen (ik zat gisteren bij BNR programma - kom ik zo nog op terug). Een ijdele man, zonder veel principes en nu ook zonder al te veel succes. Hij verdient een tegenstander als Villepin.

BNR nog even. In de goed Nederlandse traditie (inmiddels) van inbelprogramma's heeft BNR ook zo'n programma, waar in gisteren van half één tot één aan deel mocht nemen. Frits Barent presenteerde de uitdagende stelling: de verwachtingen van Obama waren te hoog gespannen. Aan de lijn behalve ondergetekende Bernard Hammelburg, deskundige van de wereld, en een vertegenwoordiger van een rechtse blogsite. De laatste had weinig constructiefs bij te dragen want hij wist al precies dat niemand wilde wat Obama voorstelde. En dat kwam omdat het slecht was. Een analyse was er niet bij. Frits was vooral vragend maar niemand was bereid te vertellen wat voor successen Obama had geboekt - zodat ik dat maar deed. Maar de ellende waren de inbellers. Van de drie bellers waren er twee vaste klanten, van het samenzweringssyndicaat. Patente idioten die van Barent een gehoor kregen (en ook van Hammelburg, die hen kende). Jammer dat een serieus radiostation zich daarvoor leent.

Alweer een boerka feticist erbij: Von der Dunk valt door de mand

Thomas von der Dunk verkondigt in de Volkskrant dat hij nu ook voor een boerka verbod is. Niet omdat boerka's een probleem zijn maar omdat in een open samenleving je je gezicht niet mag verbergen. Oh? Moet de overheid dat verbieden en mensen verbannen die dat anders willen? Wat valt onze heilige Thomas hier lelijk door de mand. Hij geeft zijn liberale principes (liberaal althans in de zin van de vrijheid van burgers om zich te gedragen zoals ze willen als anderen daar geen last van hebben) af, zonder grondige motivatie, en schaart zich in de rijen van de verbieders (de V van Verbieden in de VVD en de PVV). Hij moest zich schamen. Dat het effect van wat hij voorstaat zal zijn dat een verbod moslim scherpslijpers juist een middel geeft om te provoceren en dus meer vrouwen verplicht zullen worden om boerka's te dragen, zodat er meer gearresteerd of uit het beeld verwijderd zal moeten worden en de gekte van Nederland nog wat verder toeneemt - daar heeft onze principiële columnist vast niet over nagedacht. Wat een sucker!

28 januari 2010

De boerka haat machine, Frankrijk en Nederland

De opiniepagina van de New York Times laat er geen misverstand over bestaan: de boerka nonsens van Sarkozy zijn een politiek speeltje om zijn problemen te verhullen. Of zoals de krant het letterlijk zegt: 'President Sarkozy stuwt anti-moslim vooroordelen op om de woede van de bevolking over hoge werkloosheid een uitlaatklep te geven.' Zo is dat. Het opiniestuk is goed geschreven, vanuit een liberaal uitgangspunt dat de overheid zich niet met dit soort beslissingen (het al of niet dragen van een boerka) mag bemoeien. 'De Taliban zou blij zijn', zegt de krant, doelend op een wet die boerka's verbied op straat te komen. Frankrijk heeft vijf miljoen inwoners waarvan er volgens de regering zelf ongeveer 1900 een boerka dragen. Als dat een bedreiging is voor de franse identiteit, zoals Sarkozy zegt, dan is die wel heel erg zwak. En de editorial eindigt: 'Het afkammen van moslims is een krachtige stemmenwinnaar voor Franse uiterst rechtse politici, met name voor Jean-Marie Le Pen. In een duidelijke poging om een deel van die stemmen voor zich te winnen, heeft Sarkozy's centrum rechtse regering maanden besteed aan het promoten van een soms idioot, soms bedreigend nationaal debat over de Franse identiteit. Geen enkele politieke winst kan haat aanjagen rechtvaardigen.' Ik zeg: "hear, hear" en Nederlandse haat jagers, voel je aangesproken. Ik hoop dat de NRC ook een mooi stuk schrijft om deze voorgestelde maatregel aan de kaak te stellen.

Historicus Howard Zinn overleden

Howard Zinn 'A People's History of the United States´ was altijd een van mijn favoriete geschiedenisboeken over de Verenigde Staten. De schrijver, Howard Zinn, was een man die onbeschaamd de geschiedenis bekeek vanuit een 'links' standpunt, dat wil zeggen, hij schreef over geschiedenis als de geschiedenis van mensen, niet enkel van de leiders en de grote bazen. Zinn overleed gisteren in Santa Monica, zo ongeveer de laatste plaats in Amerika waar zijn jaren zestig stijl nog leeft. Het mag jaren zestig stijl zijn, Zinn's boek is nog steeds een van de betere. Ik heb een beduimeld exemplaar in de kast staan.

Het boek kwam uit in 1980, in een oplage van slechts 5000, en werd een langzaam opbouwende bestseller. Een paar van Zinn's dwarse gezichtspunten: Columbus en de latere bezoekers waren schuldig aan genocide. Populaire presidenten, van Andrew Jackson (slavenhouder, indianenmoordenaar maar ook held van de kleine man) tot Roosevelt kwamen bij hem onder vuur te liggen. Het probleem met zijn boek was dat het niet het enige boek zou moeten zijn dat je over de VS leest. Zinn daagde uit maar zijn uitdaging verliest kracht als je niet weet waartegen hij te hoop loopt. In die context kun je vervolgens ook vaststellen waar Zinn zelf de weg kwijt raakt. Geschiedenis is nooit zo eenduidig.

State of Obama

Dat Obama een goede speech kan maken is natuurlijk geen nieuws. Zijn State of the Union was goed, niet in de topcategorie, maar een werktoespraak. Ik vond hem goed en over ziektekosten, bijzonder goed. Het was een vechttoespraak zonder dat hij al te agressief overkwam. Hij legde zijn agenda goed uit en was redelijk subtiel om de schuld voor problemen bij de vorige regering neer te leggen. Het is waar, dat klinkt niet sterk na een jaar van eigen regering, maar het kon ook geen kwaad om mensen daaraan te herinneren. Samengevat: een noodzakelijke toespraak, adequaat afgeleverd, maar het staat te bezien of het Obama 2.0 aflevert. We zijn geen campagne meer aan het voeren, nu moet er beleid uitgevoerd worden. Een goede aftrap maar er moet wel meteen doorgepakt worden.

De speech

Grote verrassingen zaten er inmiddels niet meer in. Hij begon met even nog het toneel neer te zetten toen hij een jaar geleden aantrad: twee oorlogen, een wankele economie en een ineenstortend financieel systeem, en enorme overheidsschulden. Dat vereiste directe actie.
Maar hij erkende dat voor veel Amerikanen daarvan nog weinig te merken is. Hij toonde begrip voor de mensen die boos zijn en teleurgesteld. Die zien dat Wall Street zijn zakken vult en zij zonder werk en zonder inkomen zitten. Obama liet keurig weten dat hij de banken had gered en dat het geen aangename klus was, hij vergeleek het met een wortelkanaal behandeling. Wat geneuzel over de banken volgde, vooral om duidelijk te maken dat hij ze er niet mee laat wegkomen.

Maar de focus van de avond was banen en de gewone Amerikaan. Hij claimde krediet, eindelijk, voor allerlei kleine maatregelen die voor individuele burgers grote gevolgen kunnen hebben. Belastingverlagingen, benadrukte hij. Hij claimde ook succes voor de stimulus wet die hij direct in januari erdoor jaste. De economie groei weer maar de problemen voor gewone mensen zijn alleen maar groter. Hij wreef de Republikeinen in dat hij, zoals beloofd, voor 95 procent van de Amerikanen de belasting verlaagd heeft. Zijn plan om kleine ondernemingen te helpen met het geld van die grote banken (die nu niet willen lenen aan kleine bedrijven). De door applaus onderbroken litanie van successen was wat saai.

Ook hier probeerde hij de de blaam nog bij Bush neer te leggen, op een redelijk subtiele manier door de laatste tien jaar 'the lost decade' te noemen. Het was slim om de lobbyisten die proberen de bankreguleringen tegen te houden de wacht aan te zeggen. De consumentenbescherming moet erdoor komen en hij zal weigeren een stevige wet te tekenen wat de regulering betreft. De banken zijn onpopulair en de lobby is een mooi doelwit. Hij moet dit vaker doen, zo vaak dat de gewone Amerikaan de lobby, de bonuscultuur en de financiële hervormingen als vanzelf aan elkaar koppelt.

Obama claimde terecht succes in de hervormingen van het Amerikaanse onderwijs. Zijn doelgroep van jongeren en studenten bediende hij met betere regelingen voor studiefinanciering. Het aloude Democratische vehikel van de 'middle class' werd weer uitgereden, het hart van de Amerikaanse samenleving. En alles wat daarbij hoort, van banen tot studiefinanciering, van hypotheken tot ziektekostenverzekering. Hij gaat door met dat laatste maar erkent dat hij er een rommeltje van heeft gemaakt. En vooral, dat hij heeft toegestaan dat gulzige Democraten hem hebben gechanteerd om allerlei pork barrel programma's erin te stoppen. Dat gebeurt natuurlijk altijd, ook door Republikeinen, maar om de een of andere reden zijn het altijd de Democraten die er mee om de oren geslagen worden.

Hij wil doorgaan met zijn hervorming van de gezondheidszorg en een van de beste stukken van de speech was de conservatietoon met het publiek over waarom hij dit onderwerp heeft aangepakt. Sterk stukje. Het is de toon die hij moet aanslaan om dit soort wetgeving er door te krijgen. Als hij deze speech in februari had gemaakt, had Obama de fundamenten gelegd voor meer succes van deze wetgeving (en hij had, als ik mijn gelijk mag claimen, al helemaal aan het begin van zijn termijn Democratische excessen van een veto moeten voorzien). Obama maakte van de gelegenheid gebruik om te klagen over het frustreren van benoemingen van mensen die prima geschikt zijn maar om partijdige redenen worden tegengehouden in het congres.

Het andere onwaarschijnlijke Republikeinse succesnummer, de begrotingstekorten die de Dems nu voor hun voeten krijgen gegooid, was het volgende onderwerp. Opnieuw schuld aan Bush gegeven. De stop op kleine programma's is een gebaar. De vrije ruimte in de begroting is klein en levert weinig op. Hij heeft er ook een polderoplossing voor bedacht: een twee partijen commissie die advies moet geven dat er ook werkelijk doorheen kan komen. De mooiste quote in de aanval op Republikeinse dwarsheid was deze: just say no to everything may be good politics buts it is not leadership.

Buitenland speelde geen grote rol. Obama tikte nog even alle punten aan, onder andere dat alle gevechtstroepen eind augustus uit Irak zullen zijn verdwenen. Hij probeerde de partijpolitieke nonsens uit het debat te halen. Zal niet gelukt zijn. Bendeleider Cheney staat al weer aan de kant te keffen.

Okay, goed gedaan. Nu aan het werk. Laat maar zien.

27 januari 2010

Geithner onder vuur

Minister Geithner van Financiën ligt onder vuur vanwege de bail out van AIG. Of beter gezegd, zoals ik al eerder schreef, over het honderd procent uitbetalen van de verzekerde bedragen (o.a. aan ING) terwijl AIG helemaal niet meer in staat was die betalingen te verrichten. Was dat nodig? Vandaag moest Geithner zich verdedigen. Toentertijd was Geithner baas van de Newyorkse Fed. Hij zei voor de commissie dat de redding noodzakelijk was om een crash te voorkomen. Maar hij had, zei hij, niets met de uitbetalingen aan de banken te maken. Hij lag wel degelijk onder vuur over de vraag waarom er geen tegenprestaties van de banken gevraagd waren en waarom de belastingbetaler uiteindelijk met de rekening zit, want AIG moest met hun geld weer gered worden. De voorstelling was niet echt overtuigend en om Geithner blijft nu de sfeer hangen dat hij te dicht bij toenmalig minister Paulson en bij Wall Street stond. Nu Paul Volcker de banken weer uit elkaar wil trekken in handelsbanken en spaarbanken, althans wil voorkomen dat banken gokken met door de overheid gegarandeerd spaargeld, komt Geithner in de klem. In Washington denkt men dat zijn dagen geteld zijn.

Populistisch geneuzel

De Fransen gaan verder met hun boerka verbod. Een flauwekul initiatief, alleen bedoeld om politieke stemming te maken, net als Sarkozy's plan om de Franse identiteit vast te gaan leggen. Het effect van zo'n verbod is voorspelbaar (en in Nederland zal het niet anders zijn). Door die boerka een item te maken is het aantrekkelijk voor scherpslijpers om er juist tegenin te gaan. Reken er dus op dat het aantal boerka's gaat toenemen. De zogenaamde goede bedoeling om vrouwen hieraan te laten ontsnappen door het gebruik ervan te verbieden zal ertoe leiden dat meer vrouwen in deze gevangenis terecht komen. Aan de andere kant kunnen de politieke windhandelaren weer fijn profiteren van de negatieve publiciteit.
Dat geldt ook voor de Nederlandse variant. Het gaat weer over moslims, het is weer negatief en ook al heeft het niets met grote groepen gewone Nederlandse burgers te maken, het zet Marokkaanse en Turkse Nederlanders weer in de hoek. Laten we ons ertegen verzetten om op dit terrein overheidsbeleid te maken. Dat de Partij van het Verbieden en de Volkspartij voor Verbieden dit soort onliberale plannen wil invoeren is erg genoeg. Echte liberalen zouden zich ertegen moeten verzetten.

Afghaanse moeras, aflevering 3054

Mevrouw Merkel stuurt 850 soldaten naar Afghanistan. Een Obama achtig flauw compromis. Verandert natuurlijk helemaal niets, doet net alsof Duitsland serieus meedoet en Amerika ondersteunt, maar het is natuurlijk flauwekul. Ik denk dat Richard Holbrooke ervan moet gapen.

I told you so

De telegrammen van de Amerikaanse ambassadeur in Kaboel, Karl Eikenberry (een generaal), veroorzaakten nogal wat opschudding in november. Eikenberry gaf een franke analyse van de situatie en concludeerde dat de regering Karzai het vertrouwen niet waard was en dat meer Amerikaanse troepen alleen maar zouden leiden tot meer Afghaanse afhankelijkheid. Bovendien zouden de kosten astronomisch zijn.
De telegrammen zijn nu openbaar gemaakt en Eikenberry had zijn betoog goed onderbouwd. Obama heeft er helaas niet goed naar geluisterd en is met zijn halfbakken McChrystal strategie bezig die voorspelbaar gaat mislukken. Helaas. Hadden we in Nederland maar zo'n ambassadeur in Kaboel, die ons vertelde dat iedere dode jongen daar tevergeefs is.

Democraten altijd de klos over fiscale discipline

De senaat, hopeloos ineffectief als altijd, verwierp een voorstel voor een tweepartijen commissie om te werken aan de begrotingstekorten. De Republikeinen waren bang dat het vast en zeker zou leiden tot hogere belastingen. Ja, goed mogelijk. De analyse dat de belastingverlagingen het verspil beleid van Bush op het gebied van medicare en de oorlogen, plus de financiële crisis die door hem werd veroorzaakt, mee hadden geholpen om die tekorten op te bouwen is aan hen niet besteed. Obama gaat nu zijn eigen commissie instellen. Veel maakt het niet uit. Het is de doem van Democraten dat ze steeds maar weer worden opgehangen aan begrotingsdiscipline, terwijl ze in de praktijk veel gedisciplineerder zijn dan de Republikeinse presidenten. Richard Nixon, Ronald Reagan en George W. Bush zijn de grootste verspillers in de Amerikaanse geschiedenis, maar Bill Clinton en Barack Obama krijgen de opdracht om de tekorten te beperken. Dat is onterecht en onrechtvaardig maar het geeft aan dat de Democraten er niet in zijn geslaagd om de teneur van de discussie te veranderen.

Het doolhof van de PvdA

Wouter Bos heeft zichzelf weer een paar afgeschudde veren aangeplakt in zijn Den Uyl rede. Meer overheid, wil hij nu. Draaikont, zou Jack de Vries zeggen. Het is ook een verkeerde voorstelling. Ook Bos gaat het denken over wat precies de rol van de overheid zou moeten zijn uit de weg. Niets is op dit terrein vanzelfsprekend. Gewoon maar roepen dat het nu maar wat minder markt moet zijn, is veel te gemakkelijk. In de context van mijn boek Hoezo mislukt? kan ik de juiste strategie van de PvdA aanwijzen - ik geef ze graag gratis advies. Probeer niet door Wilders Lite aan te bieden de potentiële PVV kiezers te lijmen. Waarom zouden die voor Lite gaan als ze het echte ding kunnen krijgen? Nee, de successen van Nederland, ook en vooral bij de integratie, hebben alles te maken met de inclusieve samenleving die wij hebben opgebouwd, met dank aan, juist ja, de sociaal democraten. Ik snap niet waarom de PvdA niet zegt tegen kiezers in Oost Groningen, Drente, Limburg en oude arbeiderswijken: ik begrijp jullie ongemak met verandering. Maar die is onvermijdelijk, goed en onmisbaar. Maar laten we samen verder bouwen aan de veiligheidsnetten die wij, sociaal democraten, sinds de Tweede Wereldoorlog hebben opgebouwd. Wij zijn er voor jullie, beste mensen, laat je niet wijsmaken dat die Rattenvanger van Hamelen straks zijn nek voor je zal uitsteken. Hij is te geobsedeerd met zijn persoonlijke demonen. Nee, wij sociaal democraten, wij claimen krediet voor hoe Nederland eruit ziet en waar we succes hebben, we erkennen problemen maar we beloven jullie om er samen aan verder te werken. Het is een PvdA geluid dat ik mis. Trots op Nederland zou de kreet van de PvdA moeten zijn, want het waren Drees en den Uyl die Nederland een inclusief land maakten. In plaats daarvan laten we holle ton Rita die claim leggen en haar vervolgens laten orakelen over Sinterklaas en handen schudden. Het is te veel gevraagd van Bos. Hij moet weg. Laat Van der Laan het maar overnemen.

26 januari 2010

Opstand tegen Bernanke

Er was een ietwat bizarre opstand onder Democraten tegen de herbenoeming van FED voorzitter Bernanke. Ze verwijten hem gebrek aan regulering en te veel de oren laten hangen naar Wall Street (een soort Welling argument, zij het dat Bernanke iets meer gewicht heeft). De argumentatie is niet helemaal zonder waarde maar het heeft weinig zin om Bernanke er nu uit te kegelen. De eerste die gaat vertrekken is Timothy Geithner, gevolgd door Larry Summers. De rebellerende senatoren zijn inmiddels weer in het gareel geduwd.

De Billy strategie van Obama

Obama heeft met Bill gebeld. Bevriezen van de uitgaven om te laten zien dat hij het serieus neemt met de begrotingstekorten. Het invoeren van een groot aantal kleine maatregelen die direct invloed hebben op het dagelijks leven. Deed Billy ook toen hij in 1994 klop kreeg. Het verschil is dat we toen aan het begin stonden van een economische opgang, nu is het terugdringen van uitgaven juist een rem op het herstel. Bovendien is de oogst in besparingen zo klein (250 miljard in tien jaar) dat het me nutteloos lijkt. Levert niets op in discussie met Reps en doet het voorkomen alsof Obama door het stof gaat. Niet slim. Maar goed, het moet allemaal nu Obama met de lange lat heeft gekregen in Massachusetts. Ik had iets creatievers verwacht.

Senaatsmeerderheid illusie

De problemen zijn overigens nog lang niet voorbij voor de Democraten. In Delaware heeft de zoon van Joe Biden beslist dat hij niet meedoet met de senaatsverkiezingen in november. Dat betekent vrijwel zeker dat de senaatszetel van deze ministaat overgaat in Republikeinse handen. Ook in Illinois probeert de GOP nu de oude zetel van Obama, nu bezit door een minkukel, te veroveren. De kans op een zestig man sterke meerderheid in de senaat is nul geworden. Misschien werkt dat bevrijdend. Het enige goede nieuws is dat elke gematigde Republikein door de Tea Party, Sarah Palin vleugel van de partij onder vuur wordt genomen. De Republikeinen kunnen alsnog collectieve zelfmoord plegen door in zee te gaan met de idioten die aan de marge opereren maar een ongekende invloed uitoefenen. Daar moeten de Democraten zich ook niet mee bemoeien. Als een tegenstander politieke zelfmoord pleegt, moet je vooral alleen maar toekijken.

De verdomming van de Nederlandse politiek

De Telegraaf, de krant die minister Eurlings als lobbyist heeft ingehuurd, weet het al. De lezertjes zijn tegen rekeningrijden. Ja, dank je de koekkoek. De intense treurigheid van deze Paradijs (de hoofdredacteur van de Telegraaf met de onverhulde politieke agenda) campagne en het waarschijnlijke succes ervan, zijn een deprimerend stemmende kras op de manier waarop in Nederland de politiek nu functioneert. Eurlings zou een motie van wantrouwen aan zijn broek moeten krijgen. Wegens verregaande politiek opportunisme en lafheid in het zicht van de vijand.

25 januari 2010

Politieke aanpassingen

Obama heeft zijn politieke operatie opgeschoond na het debacle in Massachusetts. David Axelrod blijft de point man, maar David Plouffe komt terug. Voor de Democratic National Committee, de partij dus, gaat Plouffe de campagnes coördineren en van een thema voorzien. Ik weet niet of dat nou het juiste antwoord is, maar het is een begin. De populistische anti-banken campagne helpt ook maar ik wacht met meer spanning af hoe Obama een issue gaat maken van gezondheidszorg. Woensdagavond houdt Obama een uitgestelde State of the Union speech - uitgesteld omdat hij hoopte de aanname van de nieuwe gezondheidswet te kunnen aankondigen. Het zal me benieuwen op wat voor manier hij woensdag vechtend uit de startblokken zal komen om in november een electorale ramp af te wenden. Het advies van James Carville in de FT om Bush overal de schuld van te geven lijkt me onzinnig. Dat mag best een onderstroom zijn maar als je daar nu, na een jaar, op gaat hameren zonder dat het tijdens dat jaar is opgebouwd, dan werkt het niet.

Meer D66 kritiek

Ook NRC's Maarten Huygen wijdde een onvriendelijk artikeltje in de opiniebijlage aan D66 Amsterdam, ongeveer langs de lijn van het Parool verhaal. De reacties die ik zelf kreeg op mijn kritiek waren voorspelbaar: je mag niet roepen dat de keizer geen kleren draagt. Zeker niet als je zegt, zoals ik in de eerst zin dat ik me al een tijdje (drie maanden) niet met gemeentepolitiek bezig houd. Ook best.

Eurlings = labbekak (deel 2)

Eurlings heeft na zijn afgang nu gezegd dat de ANWB en de Telegraaf toch maar niet over algemeen beleid mogen beslissen. Wat een labbekak. De Telegraaf zelf weet wel beter en blijft er dus werk van maken. Wat dacht je dan? Natuurlijk.

Het eindspel in Afghanistan

Generaal McChrystal, de Amerikaanse NAVO commandant, wil onderhandelen met de Taliban. Het is nooit te laat om wijs te worden, zullen we maar zeggen. Hij denkt dat de surge daartoe gaat leiden, maar dat kon wel eens tegenvallen. Er was al sprake van de noodzaak tot onderhandelen voor de surge en het wordt er niet beter op. Gewoon maar doen, zou ik zeggen. McChrystal gaat dit voorstellen op de Afghanistan conferentie in Londen en Nederland moet zich daar helemaal achter scharen. Vorige week gaf minister Gates van Defensie al een voorzetje toen hij in Islamabad de Taliban een onderdeel van de Afghaanse samenleving noemde. Hear, hear. De parlementsverkiezingen zijn inmiddels uitgesteld tot september, ter voorkoming van fraude door Karzai en zijn club. Alleen zal juist Karzaï niet bereid zijn tot die machtsdeling met de Taliban. Je moet je, in alle eerlijkheid, ook afvragen of het mogelijk is zonder machtsgreep van de Taliban binnen een paar jaar. Maar ook is het de vraag of ze nu de Amerikanen al aan het weggaan zijn, wel willen onderhandelen. Over een paar jaar kunnen ze het hele land oprollen. Waarom zouden ze veel toegeven?

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors