24 februari 2011 - 13 maart 2011
Like ons op Facebook

24 februari 2011 - 13 maart 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

13 maart 2011

De doemverkondigers hebben nu bewijs

Iedere keer als een nieuwe kernreactor werd gebouwd in gevaarlijk gebied, in Californië bijvoorbeeld, gingen voor- en tegenstanders door een voorspelbaar ritueel. Doemverkondigers waarschuwden wat er allemaal mis kon gaan bij een grote aardbeving, kernenergie promotors vertelden hoe veilig het allemaal was. De doemverkondigers waren altijd in het nadeel. Ze konden hun punt immers pas bewijzen als het te laat was. Zo ongeveer zoals de Wilders stichting vindt dat milieucritici oproerkraaiers zijn zonder bewijs - en het tegendeel pas veel later zal kunnen blijken.

Enfin, wat de kernreactoren betreft, is de zaak nu definitief beslist. De aardbeving in Japan heeft de doemverkondigers gelijk gegeven. Hoe het zal aflopen weten we niet, wel dat tegenstanders van nieuwe centrales op en rond fault lines nu tenminste bewijsmateriaal hebben. Er zullen er niet veel meer gebouwd worden.

Life style op zijn Hollands

Sinds jaar en dag heeft de Financial Times, de beste krant ter wereld, een bijlage in magazine vorm onder de uitstekende en alles zeggende titel: How to spend it. Lifestyle tips van de rijken, mode, restaurants, dure vakanties. De FT combineert dit met een uitstekende zaterdagbijlage waarin achtergronden aan bod komen, inclusief een lunch met een interessant persoon, boekbesprekingen, restaurants, wijnen en nog zo wat. Prima weekendvoer. De NRC probeert elementen van dit FT product op te nemen in zijn nieuwe lifestyle sectie. Het is een slappe imitatie, helaas. Inclusief de flauwe lunch met de entertainer Mosckowitz. Gemiste kans om iets origineels te produceren.

Serieuze onderwerpen, onserieus aangekaart

Het gedoe dat Wilders heeft veroorzaakt rondom de voordracht van professor Buruma voor de Hoge Raad is interessant. Opnieuw heeft Wilders een taboe van het Nederlandse systeem aangepakt. Geheel om de verkeerde redenen, met onnodig gemekker over de vermeende partijdigheid van Buruma, zoals dat past in de Wilders stijl van polemiseren. Dat is jammer want hij heeft een punt.

De Hoge Raad draagt zijn eigen opvolgers voor. De Tweede Kamer moet er weliswaar formeel goedkeuring aan geven, maar het is een coöptatie model dat nauwelijks valt te verdedigen in een moderne samenleving. Dat het redelijk goed werkt (hoewel, misschien moeten we het daar ook eens over hebben) komt omdat onze Hoge Raad geen toetsingsrecht heeft. Anders dan het Supreme Court in de VS kan de Hoge Raad niet vaststellen dat wetten die het parlement aanneemt in strijd zijn met de grondwet. De grondwet laat zich in Nederland niet interpreteren. De Eerste Kamer is bij ons het orgaan dat in principe moet voorkomen dat wetten niet voldoen aan de eisen van de rechtsstaat, maar, en dat is de paradox, dat kan met de komst van de Wilders horden niet meer als vaststaand worden aangenomen.

Een lastige situatie daarom. De rechters worden op een bizarre manier benoemd, maar er is geen alternatief omdat het systeem niet politiek zou zijn. Het systeem kan pas veranderd worden als we echt over toetsing discussiëren. Mogelijk kunnen we dan ook die Eerste Kamer afschaffen. Maar het leidt tot een zodanig ander systeem dat het veel en lange discussies zal vergen. Zo ongeveer als de monachie, die Wilders ook voortdurend ter discussie stelt. Ik heb daar niets op tegen, integendeel, maar het jammere is dat Wilders van alles een polemisch straatgevecht maakt in de meest modderige tonen. Dat leidt niet tot debat. Krediet dus voor het aankaarten van problemen, kritiek voor de ineffectieve manier waarop hij dat doet. Tijd voor het weldenkend deel van de politiek om dit soort onderwerpen serieus te gaan nemen.

11 maart 2011

De miljarden van Ghaddafi

De directeur van de London School of Economics heeft ontslag genomen. Nog maar drie maanden geleden slijmde hij publiekelijk met Ghaddafi omdat die miljoenen Euro's in de kas stortte van de universiteit waar Ghaddafi's zoon een doctorstitel opdeed (vraag niet hoe). Die directeur deed nu wat hij moest doen, het enige dat hem restte.

Nu blijkt hoe de Arabische dictators hun tentakels stopten in de westerse economieën en hoe politici zonder aarzelen probeerden hen daartoe te verleiden, moeten we ons eens afvragen hoe het komt dat we zo gemakkelijk meegaan met deze potentaten als ze financieel of ander voordeel opleveren. Het is een proces dat niet beperkt blijft tot Arabische dictators maar het speelt zich in alle werelddelen af. De excuses om zaken te blijven doen met Pinochet, Iran of Zuid Afrika tijdens de apartheid waren van hetzelfde soort.

Blijkbaar is het laagje westerse beschaving dat zogenaamd ons de vertegenwoordigers maakt van bepaalde waarden en normen flinterdun. Zodra machthebbers er zitten en deals maken, waaien we met hen mee. Wie hoorde de afgelopen jaren onze politici, diplomaten of zelfs opiniemakers spreken tegen al die Afrikaanse dictators, tegen de Arabische potentaten? Sinds medio januari zijn de regeringen van deze lieden ineens 'regimes' geworden. Nu weten we het allemaal. Misschien kunnen we van de resterende dictators in kaart brengen waar hun geld zit en hoeveel ze hebben geroofd van hun bevolking. Dan kunnen we nu al de banden met hen breken.

Een van de redenen om intens pessimistisch te zijn over hoe het zal aflopen in Libië is dat de man die nu door de regeringskrant als een mafketel wordt omschreven (nadat onze mafketels in Libië een domme actie ondernamen) de langste adem zal hebben. Zonder extra zetje zal Ghaddafi niet verdwijnen. Het verraad van het westen, elders in de Arabische wereld diep en vaak terecht gevoeld, zal opnieuw een volk veroordelen tot dictatuur, waarbij de afrekening van Ghaddafi met de mensen die durfden ons voorstellingsvermogen te boven gaat. Het doet denken aan de oude Bush die in Irak de mensen riep in opstand te komen en toen ze dat deden, weigerde hen te helpen.

Ik heb meestal weinig positiefs te zeggen over president Sarkozy, maar de erkenning van de opstandelingen als legitieme regering is wel een serieuze zet. Het verandert het spel als je Ghaddafi als de opstandeling beschouwt die een legitieme regering bedreigt. Dat de EU daar niet aan durft is tekenend. Nog een paar dagen wachten en het hoeft niet meer, jongens. Tabacco Hillen is te druk bezig met zijn ministerie om een bijdrage te kunnen leveren en onze minister president zal wel weer oreren dat misschien zo islamisten aan de macht kunnen komen. Sarkozy miste de boot keer op keer, maar nu heeft hij iets van staatsmanschap laten zien.

Natuurlijk, het is niet eenvoudig om in Libië het balletje de juiste kant op te laten rollen. Maar waarom proberen we het niet? Sarkozy's actie maakt het misschien minder moeilijk om te interveniëren in de binnenlandse politiek (such as it is) van een onafhankelijk land - altijd de schaamlap om ons nergens mee te bemoeien. Of misschien kunnen we het doen onder de vlag van volkerenmoord, waarmee we zo graag en zo vaak verfoeide regimes aan de schandpaal proberen te nagelen, zij het meestal te laat. Niemand heeft eenvoudige antwoorden, maar het kan toch niet zo zijn dat we met zijn allen Ghaddafi en zijn kliek zien consolideren en dan overgaan tot de orde van de dag?

De wal van de burger die het bezuinigingsschip gaat keren

De begrotingsbesprekingen in de VS kunnen nergens toe leiden, behalve tot politiek gekrakeel. Dat komt simpelweg omdat de grote items niet op tafel liggen. Gisteren was er even sprake van een discussie over de subsidies voor landbouwgrootondernemingen. Het werd onmiddellijk afgekapt door de Amerikaanse lobbypartij, de Republikeinen.

Toch heb ik het gevoel dat we een keerpunt naderen. Gisteren verschenen de eerste artikelen over het toch al belabberde openbare onderwijs in Texas dat nu nog slechter wordt. Het artikel kwam in een lange rij van verhalen over staatsproblemen. We kennen de federale problemen. Mijn gevoel zegt me dat geleidelijk aan burgers zich gaan realiseren dat de overheid een doel dient - het zou overigens helpen als politici dat eens uitlegden. En dat bezuinigen niet de enige manier is om een begroting in evenwicht te brengen. Je kunt ook de inkomsten verhogen. Dat middel, in gewoon Nederlands, belastingverhoging, hebben de Democraten zich uit handen laten slaan omdat ze nooit een serieuze agumentatie opzetten waarom het voor een samenleving goed is dat lasten op een eerlijk manier worden verdeeld. Het is geen uniek Amerikaans verschijnsel. Zoals ik eerder heb betoogd, is het mijn overtuiging dat de Nederlandse oppositiepartijen de verkiezingsoverwinning aan de VVD gaven door zonder kikken de bezuinigingsvoorstellen van CPB en de vorige regering te accepteren, de befaamde 18 miljard. Op dat moment was de enige partij die een serieus bezuinigingsprogramma had, en dat was de VVD, degene die het debat bepaalde. Dat het 'eerlijker' moet of, wat mij betreft, 'eerlijk', speelde in de campagne van 2010 geen rol.

Ik weet niet wanneer het zal gebeuren (en natuurlijk is er een hoop te bezuinigen) maar de wal van de burgers en hun voorzieningen zal dit stuurloze bezuinigingsschip gaan keren. Zowel in de VS als hier. In de VS sneller, schat ik, omdat daar de draconische gevolgen van de bezuinigen ernstiger zijn. Hier alleen als de oppositie erin slaagt om een behoorlijk verhaal in elkaar te draaien dat bijvoorbeeld in stelling gebracht kan worden tegen de campagne van de toeristenlobby om de toeristenbelasting af te schaffen (het lijkt een niemendalletje, maar dit regeringskrant initiatief door WNL gisteren mede uitgevoerd op radio 1 van de staatsomroep, gaf precies aan wat voor onzin er te berde gebracht wordt - gekeutel op de vierkante millimeter maar wie betaalt er voor die toeristentrekkende attracties zoals de linkse hobbies van Van Gogh museum, Rijksmuseum en Stedelijk?). Onze oppositie is tandenloos omdat ze geen verhaal heeft en Rutte zijn verhaal ongestoord laat doen.

De Democraten in de VS hebben min of meer hetzelfde probleem. Maar ook daar zullen denk ik politici opstaan die de burger en zijn voorzieningen gaan verdedigen tegen de grove ontmanteling door de belangenbehartigers die hun voordeeltjes keurig buiten schot houden. Het is altijd een risico om te wachten tot de burger in opstand komt tegen de machthebbers, maar een Tea Party van de gewone man is niet onmogelijk. Maar ik houd niet mijn adem in tot hij er is.

Overlijden Frans van Hasselt

Ik heb vorige week het overlijden gemist van Frans van Hasselt, sinds jaar en dag de NRC correspondent in Athene. Begin jaren tachtig reisde ik met hem in Griekenland en ook in het Turkije van de generaals (hij deed toen ook nog Turkije). Behalve een ontgelooflijk aardige man was Van Hasselt ook de kenner bij uitstek van Griekenland. Hij schreef erover op een manier die onmiddellijk herkenbaar was. Als je een stuk las in de NRC 'van onze correspondent' dan kon je onmiddellijk zien dat hij het geschreven had. Er valt een hoop te zeggen tegen het deel worden van het land dat je als correspondent moet verslaan. Van Hasselt belichaamde alles wat er voor pleitte. Inzicht, kennis en betrokkenheid. Van Hasselt was een voorbeeld.

10 maart 2011

De teloorgang van Starbucks

Nog een observatie in de VS: de koffie van Starbucks is niet te drinken. Het zal er al een tijdje aan te komen, met vestigingen in iedere hoek van het land. Op Lincoln Avenue, een openlucht mall in Miami Beach, zitten er alleen al drie vlak bij elkaar. De kwaliteit heeft onder die grote hoeveelheid winkels te lijden. Barista's, speciaal opgeleide lui die koffie maken, lijken tot het verleden te behoren. Knopje drukken, machientje aan en de tall cappucino double shot is klaar. En niet te drinken. Jammer. Aan de westkust heeft u een ruime keuze aan alternatieve coffee shops. Elders is het oude Amerikaanse probleem van slechte koffie weer terug. Op een hoger niveau, zowel qua basiskwaliteit als qua prijs, maar slecht is ie.

Het onliberale commentaar van de NRC

Vreemd commentaar van de slijpsteen van de liberale geest over de hoofddoekjes bij de HEMA. Deze winkel staat in België maar het commentaar gaat natuurlijk over Nederland, want het neemt een standpunt in dat niet aan grenzen gebonden is.

De HEMA in Genk heeft een werkneemster op contract ontslagen omdat ze een hoofddoekje wenst te dragen. Deze dappere winkel deed dat omdat een klant erover klaagde. Is het echt zo dat een bedrijf kleding- en uiterlijkeisen naar believen kan stellen, zoals de tweede alinea van het NRC commentaar stelt? Het voorbeeld van de punk stewardess vind ik niet zo sterk. 'Extravagant'? Hoe zit dat met een zwart of bruin uiterlijk? Of een baard? Of, erger nog, een vlasbaardje van moslim mannen? Waar ligt dan de grens? Zouden passagiers van KLM zich onveilig voelen als moslims hen bedienden? Waar is het einde?

In Genk mag je als overheidsambtenaar aan de balie geen hoofddoekje dragen, wel in achterkamers. Het zou de neutraliteit van de overheid benadrukken. Ik vind dat een vreemde redenering. Het impliceert dat iemand die een hoofddoekje draagt niet neutraal is of in elk geval geen neutraliteit uitstraalt. Los nog van de vraag of de overheid 'neutraliteit' moet uitstralen of gewoon zijn werk moet doen, zou die punk mevrouw die als stewardess is ontslagen bij de gemeente Genk wel aan het werk mogen? Of is 'extravagant' ook niet neutraal? En als je er Marokkaans, Nigeriaans of gewoon zwart uitziet, is dat neutraal? De redenering zet de deur open voor allerlei vormen van discriminatie, maar dat is niet het grootste probleem. Het is een valse redenering. Het hoofddoekje verandert niets aan de dienstbaarheid van de ambtenaar die er zit en die gewoon haar werk moet doen en doet.

De HEMA meent dat een hoofddoekje 'afbreuk doet aan een neutraal en discreet imago van HEMA'. Nog los van de vraag of dat imago inderdaad zo is en of dat een gewenst imago is, is het flauwekul. Sommige mensen ergeren zich aan uitingen van geloof en een deel daarvan doet dat selectief en ergert zich aan uitingen van een geloof waar ze bang voor zijn of om andere redenen ergernis over hebben, de islam. Dat is hun persoonlijk probleem maar de HEMA maakt er een maatschappelijk probleem van. De HEMA is een hypocriete organisatie.

Vervolgens stelt de NRC dat het logisch is dat een bedrijf zijn omzet in de gaten houdt en dus reageert op klachten van klanten over hoofddoekjes. Dat is helemaal niet zo logisch, dunkt me. Vervang de hoofddoekjes door zwarte of bruine of gele gezichten (ik weet het, het is flauw, maar wat is het verschil?) en u ziet hoe onliberaal deze redenering is. Het steeds bizarder ogende commentaar besluit met de vaststelling dat als je kleding- en uiterlijkvoorschriften maar duidelijk genoeg zijn, je die vrij mag hanteren. Misschien ergeren klanten zich ook aan een arabische naam op een naamkaartje van de medwerker. Is dat voldoende reden om bij voorbaat iedereen met een andere naam te weigeren? Volgens de NRC redenering wel.

Uiteindelijk is er maar één remedie tegen dit soort nonsens: de HEMA boycotten. In de strijd om de burgerrechten in de VS deden zwarte klanten het omgekeerde, ze gingen aan de counters zitten die hen weigerden te serveren 'omdat dat andere klanten zou wegjagen'. Bij de HEMA kun je twee dingen doen. Het hele winkel laten vollopen met hoofddoekjes of gewoon de winkel boycotten. Bij gebrek aan een hoofddoekje doe ik het laatste. Wat ik met de NRC moet doen, dat weet ik nog niet.

De PVV bewijst het: twee paspoorten maakt niets uit

Ongeveer gemiddeld, dat is de PVV'er. En dat betekent dat er ook een flink aantal mensen bij zit dat meer dan één paspoort heeft, net als de echtgenote van Wilders (Hongaars). Leuk, zo'n statenlid dat aan het gemiddelde voldoet. Zo zal straks ook blijken dat veel volksvertegenwoordigers de moslimobsessie van de grote leider niet delen. Leuk toch, democratie? De baasjes hebben er geen controle over. Straks blijken er vara leden bij te zitten. Of Volkskrant lezers (misschien voor de opiniepagina). Of gaan ze naar gesubsidieerde concerten of musea. Tsss. En die paspoorten? Who cares? Maar misschien kan de grote leider nu de vraag beantwoorden of het voor het functioneren van zijn statenlid het enig verschil maakt of ze wel of niet twee paspoorten heeft. Want dat is het leuke van deze 'affaire'. De PVV laat zien dat het helemaal geen bal uitmaakt dat je twee paspoorten hebt. Als mevrouw Kouwenberg immers deze week niet te vertrouwen is met haar twee paspoorten, is ze dat volgende week dan wel met één paspoort? En waarom?

9 maart 2011

Het nieuwe McCarthyisme maakt school

Net 61 jaar geleden, op 9 februari 1950, hield senator Joe McCarthy van Wisconsin een toespraak in Wheeling, West Virginia. Hij oreerde over de infiltratie van communisten in de Amerikaanse regering, toegestaan en geholpen door president Truman en zijn minister van Buitenlandse Zaken, Dean Acheson. McCarthy, een van de weinig politici die zijn naam zou geven aan een beweging, of zo u wilt, een historische ontwikkeling, McCarthyisme, zwaaide met een briefje waarop, naar hij zei, minstens 200 communisten stonden die in het State Department werkten. Het tijdperk van de heksenjacht op communisten, van het McCarthyisme, was begonnen.

Deze week beginnen in Washington hearings geleid door Republikeins afgevaardigde Peter King gewijd aan de veronderstelde radicalisering van Amerikaanse moslims. Zijn hearings zijn gebaseerd op dezelfde onbewezen stellingen als McCarthy gebruikte om zijn haatcampagne op te starten. Volgens King zou meer dan tachtig procent van alles moskees in Amerika gerund worden door extremisten. Bewijs ontbreekt. Hij claimt dat Amerikaanse moslims onderzoek naar terrorisme hebben tegengewerkt. Bewijs lijkt juist de andere kant op te wijzen. Sinds 9/11 is King geobsedeerd door de moslim dreiging in de Verenigde Staten, ongehinderd door de vaststelling dat er sinds die dag meer Amerikanen om het leven zijn gekomen door rechts nationalistisch extremisme in de VS (van het Oklahoma soort) dan door moslim extremisme van binnenlandse signatuur.

Kings campagne van verdachtmaking wordt ondersteund door een groep sprekers in de rechts Republikeinse hoek. Onder hen de vriendin van Wilders, Pamela Geller, en een Libanees Amerikaanse christelijke evangelische Tea Party haatzaaister, Brigette Gabriel. Haar specialisatie lijkt op die van Wilders: het koppelen van een hele groep mensen van een bepaald geloof aan de meest extreme uitingen daarvan. Plus het rondstrooien van verdachtmakingen zonder enige basis, zoals het stellen, in goede McCarthy traditie, dat 'Amerika is geinfiltreerd op alle niveaus door radicalen die Amerika schade willen toebrengen. Ze hebben ons geïnfiltreerd bij de CIA, bij de FBI, bij het Pentagon en het State Department. Ze worden geradicaliseerd in radicale moskees in onze steden en gemeenschappen in de Verenigde Staten.'

King, Geller en Gabriel (die in een vorig leven in Libanon Nour Saman heette en werkte als 'journalist' voor een evanglisch televisiestation van Pat Robertson, de anti-semitische orkaan-van-richting-wijzigende predikant en miljonair) zijn deel van een grote groep Amerikanen die hun geld verdient (of hun politieke kracht ontlenen aan) haatzaaierij tegen moslims. Het zou te veel eer zijn om onze eigen Grote Leider aan de wortel van die beweging te zien, maar hij past in een ontwikkeling van politici die haatzaaierij gebruiken om politieke macht te verwerven. Ook bling bling president Sarkozy oreert meer over moslims en de dreiging die ze vormen voor de Franse samenleving naarmate hij aan steun verliest in de peilingen. Er is een groep politici die subtieler en minder haatzaaiend maar met gelijksoortige effecten onrust en haat proberen te zaaien door te doen alsof maatschappelijke problemen worden veroorzaakt door de simpele aanwezigheid van landgenoten met een ander geloof. Ik denk aan Merkel, Cameron en Rutte. Het is een verontrustende trend en ik ben bang dat we pas aan het begin staan van de ontwikkeling, zoals McCarthy in 1950 nog zes jaar te gaan had voordat hij eindelijk door zijn collega's werd gestraft voor zijn onbewezen verdachtmakingen. Voordat een van de mensen die hij in hearings bedreigde ronduit zei: 'Do you have any shame at all, sir? Don't you have any shame left at all?' Ik vrees dat het nog enige tijd zal duren voordat we deze woorden horen tegen onze eigen haatzaaiers.

De New York Times schreef gisteren een mooi en sterk hoofdredactioneel tegen de hearings en haatzaaierij van Peter King. De openingszin mocht er zijn en zouden we vaker moeten gebruiken: 'Niets spreidt angst en haat tegen medeburgers sneller dan een publieke figuur die zich ten doel stelt om de politieke kaart van verdeeldheid te spelen.' Zolang dat politiek oplevert zal het moeilijk te stoppen zijn. Als zelf verstandige en beter wetende lieden zoals de eerste liberale premier sinds Cort van der Linden zich in dit karretje zetten, zijn we nog lang niet op het hoogtepunt van deze golf van gemakzuchtige politieke uitbuiting.

Goede dictators?

Het beleid van Obama in de Arabische landen ligt onder vuur van de neoconservatieven. Die willen actie, maakt niet uit wat. Het interventionisme, vroeger een kenmerk van liberals, komt nu uit die hoek. Wat precies moet gebeuren, weten de neocons niet, maar dat Obama zich afzijdig houdt, zit hen niet lekker. Ik ben bang dat het niet veel meer diepgang heeft dan gewoon, simpelweg, alles wat Obama doet afkammen.

Mij dunkt dat Obama precies doet wat hij moet doen. Zorgen dat de authentieke revoluties in belangrijke landen hun eigen dynamiek houden en niet aan kracht verliezen omdat ze door de Amerikanen gesponsord worden of dat de Amerikanen misbruikt kunnen worden om die regimes een rechtvaardiging te geven voor hun terreur. Het is lange termijn beleid, gegrond op het verstandige uitgangspunt dat de VS, ondanks alle fouten die het land heeft gemaakt en de haat die het in sommige van die landen oproept, toch nog steeds een lichtend voorbeeld is. De kracht daarvan, de aantrekkingskracht van het westen heb ik het elders genoemd, is zo groot dat je de eigendynamiek die daardoor ontstaat niet moet remmen. Cultuurpessimisten en angstzaaiers miskennen die kracht. Ja, er zitten risico's aan democratie. Mensen kunnen kiezen voor alternatieven die wij niet zo aantrekkelijk vinden of zelfs paden inslaan die tot andere dictaturen leiden. Tough shit. Dat is democratie. Het is geen spel van de angsthazen.

Zo gezien doet Obama precies wat hij moet doen en niet meer of minder dan hij kan doen. In Libië is het een ander verhaal. En laten we wel wezen, niemand heeft daar een serieus en bruikbaar recept voor. Tabacco Hillen schuift het af op de NAVO en daarna op de Veiligheidsraad en dat is lekker gemakkelijk. En misschien wel verstandig. Want wat willen we doen om Ghaddafi's onvermijdelijke einde te versnellen? Geheime acties? Lijkt me prima, maar vooral niet door Nederland of door Engeland want die lijken dat alleen maar klungelig te kunnen uitvoeren.

Ik kon in het artikel van Gerbert van der Aa over Libië gisteren in de NRC plaatste de kennis van het land en de analyse waarderen, maar de onderliggende gedachte dat het wel eens tot een vervelend islamitisch regime zou kunnen leiden was net zo realistisch of onrealistisch als precies de omgekeerde conclusie. Jammer dat het toch in die context werd getrokken. Robert Kaplan wiens stukje in de Volkskrant wordt gepubliceerd, schrijft over goede en slechte dictators. De goede dictators bereiden hun land voor op democratie, schrijft hij vrolijk ter verdediging van de sultan van Oman. Het is een paternalistisch denken dat gebrek aan vrijheid rechtvaardigt. En het heeft nooit zonder uiteindelijke opstand tegen diezelfde verlichte dictators tot democratie en echte vrijheid geleid. Kaplan lijkt een soort moderne Walt Rostow met zijn Stages of Economic Development, waarin gebrek aan vrijheid gerechtvaardigd werd als een vanzelfsprekend stadium in een ontwikkeling. Kaplan had dit stukje ook ter verdediging van de Shah kunnen schrijven, vlak voordat hij viel. Of Pinochet.

Kaplan valt in de valkuil van Jeane Kirkpatrick en haar fijne ideologische vrienden die onder Reagan allerlei rechtse terreurregimes verdedigden met het argument dat ze beter waren dan communisten en vanzelf wel democratisch werden. Dat hebben de goede burgers van Argentinië, Chili, Brazilië en heel Midden Amerika geweten. De terreur van rechts leidde alleen maar tot meer terreur en nu tot gebroken landen. En in het Midden Oosten valt toch moeilijk te verdedigen dat de dictators met hun op olie gebaseerde rijkdom een serieuze ontwikkeling richting vrijheid in gang hebben gezet. Integendeel, juist door die olie hebben ze, met hulp van het westen, de aspiraties van hun bevolking de nek omgedraaid.

Kaplan maakt een paar interessante punten maar hij laat na te melden wat er gebeurt als China niet zeven procent groei per jaar bereikt en de bevolking onrustig wordt. Ik denk dat ik het wel weet en het onderstreept niet zijn redenering van de goede dictatuur. Er zijn geen goede dictators.

8 maart 2011

Weggegooid geld in Afghanistan

Als u wilt weten waarom we een vreselijke fout maken door ons met Afghanistan te bemoeien en waarom de 500 miljoen (wordt ongetwijfeld meer) die onze vriendelijke politie opleiders daar in de put gaan gooien, weggegooid geld is, doet er goed aan het artikel in The New Yorker te lezen over de corruptie in dat hopeloze land. Vooral mijnheer Pechtold en mevrouw Sap doen er goed aan het rustig tot zich te nemen. 'Wij zijn deel van de Afghaanse geschiedenis', zei Pechtold als rechtvaardiging. Nonsens natuurlijk, maar altijd fijn om te weten van hoe Afghaanse heden eruit ziet.

Travelling in the USA

Terug uit Miami. Eerst maar een paar vuiltjes wegwerken. De autoverhuur onderneming Alamo sucks. Ik zal op het reisgedeelte mijn ervaring beschrijven, maar laat ik u vooral aanraden een andere verhuurder te nemen, ook als dat iets duurder is (dat is trouwens niet echt het geval). Touroperators werken graag met Alamo. De mooie deals zijn ze gegund, als gebruiker staat u er mee in de rij. Wat dat betreft past Alamo trouwens in het patroon van Miami International Airport: een wonder van lauwe organisatie. Maar Avis had van die lamlendigheid geen last.

De klachten over Alamo zijn bekend maar dat gezinnen met kleine kinderen die net twaalf uur hebben gereisd een uur in de rij staan (met reservering, dus ze wisten dat de mensen kwamen) terwijl een onderbemande staf probeert mensen te upgraden om ze wat extra geld af te troggelen, is en blijft stuitend. Ik kreeg na al dat wachten geen auto toegewezen - 'dat zou beneden gebeuren' - en dat verbaasde me. In de garage kwam de aap uit de mouw. Er stond een enorme rij te wachten tot er auto's beschikbaar waren. Hoe lang kon het gaan duren? 'A bit', zei de dame. 'How long is a bit'? 'Well, half an hour maybe'. Ik ben omgedraaid. Alamo heet deze dienstverlenende organisatie. Het is maar dat u het weet. Alamo sucks.

Verder kan ik Miami Beach, of de Miami regio in het algemeen aanbevelen. In kleine doses, niet te vaak gaan, zou ik zeggen. Maar er is genoeg te zien, de stranden zijn prima, de variatie ook (tussen SOBE - South Beach - en pakweg Fort Lauderdale kun je per sectie van route A1A zien welke inkomensklasse er woont) en dat maakt het een interessant sociologisch fenomeen. Fort Lauderdale is trouwens een treurige stad, althans de downtown. De crisis moet er hard hebben toegeslagen. Veel lege kantoorgebouwen in een centrum waar sowieso niemand woont maken het een uitgestorven geheel. Het Riverfront is half leeg en de winkels en restaurants zie er zitten, zullen het niet lang volhouden.

De recessie laat overigens heel verschillende gezichten zien. In Miami Beach hingen veel briefjes met werk aangeboden. Niet de hoogste categorie, maar werk voldoende, lijkt het. Het is met de Amerikaanse service economie als vanouds: arbeid is goedkoop en er lopen werkelijk duizenden mensen rond met marginale banen. Even verderop, het binnenland in, rond Florida City en Homestead, zag je het effect wel. Een outlet shopping mall waar de rust heerste van een grafkist. Winkels die de deuren sluiten. Aan de andere kant, in de mall bij Hollywood, ten noorden van Miami Beach, was het afgeladen vol en er werd stevig gekocht - vooral bij de Apple stores. Het is een gemengd beeld en ik denk dat Miami met zijn toeristen industrie gemakkelijker de weg omhoog vindt dan andere regio's. Bovendien was dit het eerst weekend van spring break. Over sociologische lekkernijen gesproken.

Partijleider

Ik ben nog niet helemaal bijgelezen maar zie bij terugkeer onmiddellijk dat Tabbaco Hillen en koorknaap Bleker hun onvoorwaardelijk idool Maxime Verhagen hebben verheven tot leider van het CDA. Schijnt opwinding over te zijn. Ik begrijp dat niet. Verhagen heeft een gehalveerde partij een halve regering in de schoot geworpen; hij kan in zijn eentje het hele katholieke of ex-katholieke electoraat in Limburg aanspreken: ze begrijpen hem, delen zijn afkeer van de rooien en gaan graag mee in draaien en keren en het spreken met dubbele tong; hij is de enige CDA'er met enig nationaal statuur en, last but not least, in zijn schijnheilige machtscombi met de Stichting van het Verbieden is Maxime Verhagen de belichaming van de zielloze bestuurderspartij die het CDA is. In een regering van lobbyisten is Maxime Verhagen de ultieme lobbyist: van zichzelf. Hillen (welke partij zou zo iemand nou als 'ideoloog' wensen?) en Bleker (die nog maar eens goed laat zien wat zijn rol was als partijvoorzitter) stellen iets vast dat al lang duidelijk is. Verhagen verdient het CDA, het CDA verdient Verhagen.

Crisismanager

Ik zie ook dat ik de meest recente capriolen van de brekebeen van de regering, Uri Rosenthal, weer heb gemist. Koningin naar Arabische alleenheerser? Lijkt me geen goed idee, officieel of privé. Maar de handelsgeest moet waaien. En Rosenthal is de eerste opstapper, let maar op.

Stofkruipers

Wel doet het me goed dat het amusementsprogramma Pauw en Witteman 'diep door het stof moet', althans dat zegt de regeringskrant. Komt ervan als je steeds maar weer de gemakkelijkste weg kiest en de kijkcijfers laat domineren. Met echte journalistiek heeft dat niets te maken.

3 maart 2011

Jan Nagels meesterzet

Het interessantste aan de uitslag was, voor zover ik het van hieruit kon zien, de manier waarop Jan Nagel de Grote Leider een hak heeft gezet. Ik ben geen fan van Nagel, maar het was een meesterzet. Hij heeft gewoon een paar zetels van de Stichting van het Verbieden afgesnoept. Dat moet de Grote Leider behoorlijk pissig maken. Nagel is zowat de belichaming van VARA, PvdA, alles waar Wilders nachtmerries van heeft.

Het geeft ook aan dat ontevredenheid erg opportunistisch is. Dat wil zeggen, het kiezersbestand van de Stichting is niet erg stabiel, ook al hebben ze twee verkiezingen op rij stevig gescoord. De regering Rutte/Wilders kan vast wel door met de steun van onze autochtone fundamentalisten, maar de pretentie dat ook maar iets van wat zij doen breed maatschappelijke gedragen wordt, kunnen ze niet hebben. Hadden ze ook niet, daar niet van. De regering van het niets kan gewoon vier jaar verder met niets. Maar ik voorspel dat het voor die tijd hommeles wordt in de achterkamertjes van Wilders.

27 februari 2011

Komende week zit ik in de VS. Het zal een verademing zijn om niet naar het islamofobe geluid van Wilders te luisteren of de hypocrisie van zijn regering. Namens mij wordt gestemd, maakt u zich geen zorgen. Gebruik u recht.

150 jaar Lincoln

A.s. vrijdag is het precies 150 jaar geleden dat Abraham Lincoln werd geïnaugureerd als zestiende president van de Verenigde Staten. De vraag was of hij de laatste president zou zijn. Het antwoord gaf hij zelf in de vijf volgende jaren, waarin hij zich een man van historische proporties toonde. Ik weet nooit zo goed wat ik moet denken van de geschiedenis van de grote mannen, die zowat op eigen kracht de wereld anders maakten. Maar Lincoln was zo iemand. Zonder zijn kwaliteiten als superbe politicus hadden we nu minstens twee, waarschijnlijk meer landen gekend op het Amerikaanse continent. Met de bijbehorende rotzooi.

26 februari 2011

De falende campagne van de oppositie

Wat ik opmerkelijk vind aan de huidige campagne is dat Wilders niet wordt bestreden met zijn grootste zwakte: zijn keuze voor achterkamertjespolitiek. Wilders zou Den Haag veranderen. Ik begrijp niet waarom hij niet vaker wordt aangevallen op zijn gedoogsteun, per definitie in achterkamertjes want nooit in de openheid van een parlementair debat, voor de zittende machten in Nederland. Terwijl Wilders doortoetert dat links aan de macht is en het land beheerst, is hij er hoogst persoonlijk voor verantwoordelijk dat de machten van alle tijden, de gevestigde belangen van VVD en CDA, met z'n tweeën en ongehinderd Nederland besturen.Hij heeft achterkamertjes geïnstitutionaliseerd. Nu zult u zeggen, dat interesseert de kiezer niet echt. Lijkt me niet waar. Macht moet onthuld worden, leugenaars en bedriegers ontmaskerd.

In limburg mogen ze eikelen over zo'n flauwekul onderwerp als het verbieden van moskeeën, waar het werkelijk omgaat is dat een man die al meer dan twintig jaar in Den Haag rondloopt en een van de langst zittende parlementariërs is, in alle ongestoordheid kan tamboereren op zijn gevecht tegen de elite. Hij is het godbetere het, zelf. Limburg is een sideshow, een gevecht tussen een vermannenbroederd CDA en een lokale jongen die de achterstand van de provincie bestendigt. Je hoeft je er niet veel van aan te trekken. Generaliteitslanden die ervoor stemmen om generaliteitslanden te blijven: ach, ze doen maar.

Maar in de rest van het land zou een serieuze campagne lonen, dunkt me. Niet tegen Wilders alleen, al is dat de grootste vervuiler in de Nederlandse politiek. Maar vooral tegen deze regering van kleine geesten die kleine maar dure belangen behartigen. Het moet geen tegenstem zijn. Het moet een stem zijn. Laat ik daarom mijn stemverklaring geven. Ik stem straks PvdA. Niet omdat ik ook maar in enig opzicht iets geef om wat er in de staten van Noord Holland gebeurt. Wat dat aangaat, zou ik inderdaad blanco kunnen stemmen. Nee, ik stem PvdA omdat het een landelijke stem is en omdat het tijd wordt dat die partij zichzelf bij de veters pakt en uit de modder van elitair en afstandelijk geneuzel opricht en claimt wat zij is, een partij die het algemeen belang kan en durft te definiëren. D66 en Groen Links kan ik na het Kunduz debacle natuurlijk niet steunen, waarbij bij D66 de additionele factor komt dat ik genoeg heb van de Pechtold partij, maar dat wist u al. Groen Links moet gestraft worden. Vandaar dus, PvdA.

Good riddance

Ik lees in de NRC dat Efshian Ellian zijn laatste column heeft geschreven. Hij maakt er een mooi nummer van dat tegelijkertijd laat zien wat er oninteressant was aan zijn observaties. Ellian wordt en werd te zeer behept door zijn ervaringen in Iran om met enige distantie over Nederland te schrijven. Hij is geobsedeerd door de perverterende staatsmacht van de socialisten, lijkt het. Ellian was geobsedeerd met Cohen-afkeer. Het werd hem regelmatig zwart voor de ogen. Hij noemt zich liberaal maar is dat niet. Ik wens hem veel plezier met zijn column in Elsevier. Daar hoort hij inderdaad beter thuis en hij kan er de Elsevier doctrine met verve verdedigen. Misschien dat de NRC een echte liberaal kan vinden, al zal dat niet meevallen dezer dagen.

Camiel ondermijnt civic society

In het kader van mijn eerdere verhaal: lobbyisten runnen Nederland verdient onze Camiel natuurlijk de hoofdprijs. Zelfs in het land van de lobbyisten kun je niet zo snel overstappen van de rol als politicus die toezicht houdt op de KLM naar een functie bij diezelfde KLM. Het hoeft niet aangetoond te worden dat hij tijdens zijn ministerschap al gepolst was of dat er suggesties gedaan zijn. Het is voldoende om vast te stellen dat het niet past. Het is een aanfluiting van civic society. Dat we ons daarover niet druk maken, is helaas een treurige constatering die precies weergeeft hoe Nederland ervoor staat.

Hoe Wilders joop.nl tandeloos maakte

Zoals sommigen van u weten, plaatst joop.nl regelmatig stukjes van mijn dagboek door op hun forumsite. Ze mogen dat van mij doen zonder het te vragen, soms bied ik dingen aan als ik denk dat ze aandacht nodig hebben. Joop.nl is een forum site van de VARA en dus een publiek gefinancierde concurrent van andere sites die het zonder belastinggeld moeten doen, inclusief ondergetekende (dit is geen klaagstuk, ik weet hoe de wereld in elkaar zit en heb er alleen last van in verkiezingstijd in de VS).

Gisteren bood ik het stukje 'van je VARA collega's moet je het hebben'. Voor een assertieve en op roering gericht website is het altijd leuk je te laten kritiseren door eigen scribenten. Dat dacht ik in elk geval. Anders dan gebruikelijk, werd het niet geplaatst. Misschien omdat ik het opmerkelijk vond dat Paul de Leeuw en Paul Witteman flink tekeer gingen tegen de cartoon op joop.nl en niet tegen de VARA leiding die in een daad van grote heldhaftigheid de cartoon liet verwijderen? Francisco van Jole, de hoofdredacteur, stond er, neem ik aan, beteuterd bij na zijn stukjes op de site over de dreigtactiek van Wilders ('cartoon eraf of ik boycot de VARA'). Wilders heeft gewonnen. Witteman heeft dubbel verloren.

Sindsdien is er over de affaire niets meer verschenen op joop.nl. Zou niemand er een mening over hebben? Of zouden ze vinden, net als ik, dat de VARA in zijn hemd staat? En waarom dat dan niet geplaatst?

Ik kan niet anders dan de vraag stellen: heeft Francisco van Jole de vrije hand als hoofdredacteur van een site van de staatsomroep (dice Wilders) of is hij door de directie aan banden gelegd? Zelf heb ik geen reacties gehad en dat hoeft ook niet. Ik had verwacht dat ze het misschien te persoonlijk vonden, tegen de Leeuw of tegen Witteman. Maar dat kan nauwelijks een argument zijn want het ís persoonlijk. Pauw en Witteman vertegenwoordigen een bepaalde stijl van journalistiek, stukken beter dan de regeringsomroep van de Telegraaf, maar net zo vastzittend in het systeem en in hun eigen sensatiezucht (ik wil er niet op doorgaan maar de promotie van het boek van de Melchers ontvoerder stonk aan alle kanten).

Prima. Laten we daar een leuke discussie over hebben. Ik wacht met spanning. Maar ik denk dat Wilders joop.nl op eenvoudige manier tandeloos heeft gemaakt.

En nog een overwinning voor Wilders (ook bij de VARA)

De pr adviseur van de Grote Leider, Joost Eerdmans, mocht gisteren in DWDD, een mediaprogramma, uitleggen waarom hij het zo goed gedaan in de diepgravende interviews met Wilders en Rutte. Het was zielig om te zien. Eerdmans glom van trots dat hij de kranten gehaald had met 'nieuws'. Het 'nieuws' was dat de Eerste Kamer genomineerde de mogelijke opvolger van de Grote Leider was en dat Wilders rechters na vijf jaar persoonlijk wilde beoordelen en ze bij gebleken onvoldoende programmatisch trouw, eruit wilde gooien. Dat had Eerdmans, meende hij, toch maar mooi tot stand gebracht.

Ik weet niet of je moet lachen of moet huilen als je zo'n mannetje op publieke kosten het programma voor politieke partijen ziet uitbreiden. Je geeft Wilders een half uur, stelt geen andere vragen dan soft ballen, en de Grote Leider dropt dan, heel bewust, twee items die het nieuws halen. Hij had van de incest tafel van DWDD weggelachen moeten worden, maar ze namen hem serieus. Waarom had de wakkere journalist niet doorgevraagd na Wilders' 'nieuws'? De regisseur (Sjuul Paradijs, hoofdredacteur van de regeringskrant en regeringsomroep) tetterde in zijn oor dat hij op moest schieten.

Het was een mooie dag voor Wilders. Met dank aan de politicus Joost Eerdmans en DWDD die hem en zijn pr programma nog wat extra exposure geeft. Ik vermoed dat hij daar meer van heeft genoten dan van zijn koffieleuten bij de andere staatsomroepen.

Wie heeft de Telegraaf nog nodig als je de VARA al hebt?

25 februari 2011

Verkiezingsslogans: het moet anders/beter

Nog één keer voordat ik op de PvdA stem woensdag a.s.: kunnen die marketing jongens en meisjes van de politieke partijen eens wat creatiever worden? Of scherper. D66 met voor de vierde keer op rij Ja Anders D66. Ook na drie keer is er niets veranderd en hij werkte slecht in 2010 (correctie: in Amsterdam is het wel heel anders met D66). De PvdA heeft twee letters teveel in zijn slogan staan om effectief te zijn. Heel goed was geweest: Het moet eerlijk. Dat is een veel sterker aanklacht tegen het kabinet dan dat het eerlijker zou moeten. Alsof ze een beetje eerlijk zijn maar de PvdA net iets meer. Jacques Monasch, tegenwoordig kamerlid, had daar wel wat invloed op mogen uitoefenen.

Aan de overkant in mijn straat hangt Groen Links. Kies voor de toekomst. Sorry hoor. Wat moet ik daar nou mee? Waarschijnlijk subtiel bedoeld: groen, milieu, onderwijs, zorg, Kunduz en zo. Werkt niet. De PVV voert effectief campagne door de Grote Leider steeds over de schouder van de provinciale kandidaat, meestal een dubbeldipper die straks weer vertrekt, te laten meekijken. Het is nou eenmaal hun sterkste punt. Alleen de kreet: Het is tijd voor de PVV? Te gemakkelijk om te bouwen tot Het is tijd voor een ander beleid. De rest laat ik maar even zitten.

Yes: weg met de studiebeurs

Ik lees dat de universiteiten voorstellen om de studiebeurzen af te schaffen. Uitstekend voorstel. Het zou nog beter zijn als ze ook lieten weten hoeveel ambtenaren jaarlijks bezig zijn met dit festijn. Ik heb nu twee studerende kinderen en de hoeveelheid bureaucratische onzin die ze moeten doorploegen (of wijzelf) is enorm. Dat moet veel eenvoudiger kunnen. En veel selectiever. Als je wilt studeren moet je ook zelf maar wat investeren.

Van je VARA collega's moet je het hebben

Het is helaas veelzeggend dat de reactie van Geert Wilders op de bedreigingen tegen Vara mensen naar aanleiding van de joop cartoon oprechter en meer to the point was dan die van Francisco van Jole's collega's bij de publieke omroep. Paul de Leeuw maakte er een nummertje van omdat hij bedreigd werd en dat niet raar vond maar het erg vond dat Van Jole daarvoor verantwoordelijk was. Paul Witteman haalde in zijn column ook uit. Hij mocht zelf negatief over hem schrijvende journalisten weren maar vond het vervelend dat Wilders door joop.nl niet bij zijn amusementsprogramma kwam. Daarom moest joop.nl dat maar niet doen.

Wilders begreep ten minste waar het om ging en veroordeelde de bedreigingen. Iedereen is het er wel over eens dat de tekening smakeloos en gemakzuchtig was. Dat zou een redactionele reden zijn geweest om hem te weigeren, zoals de NRC de agitprop van zijn columnisten niet zou moeten toestaan en de Volkskrant journalistieke criteria zou moeten hanteren. Maar als je eenmaal gekozen hebt voor smakeloosheid of domheid, dan moet je er wel achter blijven staan. De Leeuw en Witteman zijn in dat opzicht opportunisten. Wilders niet. Ere wie ere toekomt. Hij moet alleen niet zo gauw gekwetst zijn, samen met zijn 1,5 miljoen kiezers. Het was trouwens ook wel in de Wilder stijl: een hele groep verantwoordelijk houden voor wat een deel ervan doet. Zo kennen we hem ook.

De roep om Daniels en Christie wordt luider

De Republikeinse kandidaten voor het Witte Huis beginnen serieus te worden. Het zijn de gouverneurs van grote staten die zich daarvoor kwalificeren, niet de kefhondjes zoals Palin en Hucklebee. In de NYT smeekt David Brooks, een progressieve conservatief, om een kandidatuur van Mitch Daniels, de gouverneur van Indiana. Brooks wil een stevig debat over de overheid, hoe groot, hoe invloedrijk, wat moet hij doen - en ziet daartoe de beste kans in een Daniels-Obama strijd. Daar heeft hij waarschijnlijk gelijk in (het is het debat dat ook in Nederland gevoed zou moeten worden). Maar Mitchels liet vorige week doorschemeren dat hij geen kandidaat wil zijn. Het is goed mogelijk, zelfs waarschijnlijk, dat dit deel is van een hard-to-get strategie, bedoeld om de noodzakelijke investeringen in het rubber chicken circuit van Iowa en New Hampshire zo klein mogelijk te maken.

De andere coming man is Chris Christie. Ik schreef al eerder over hem maar sinds de CPAC conventie in Washington is hij the toast of the town voor denkende conservatieven (ja, die zijn er). Zondag verschijnt over hem een groot portret in de New York Times Magazine. Het wordt geadverteerd onder de vlag: Christie daagde de onderwijsvakbonden en de brandweerlieden uit als de welfare queens van de 21ste eeuw. Dit is de vraag of vakbonden in de publieke sector genoeg weerwerk krijgen en anders zijn dan vakbonden in de private sector (gisteren schreef ik daarover) is net iets te veel een showman, een Jon Stewart in de echte politieke sfeer, om dit vol te kunnen houden. Zo gemakkelijk gaat het niet als je over buitenlandse politiek of defensie moet praten, terreinen waarop Christie een onbeschreven blad is. In alle eerlijkheid, hij zegt geen kandidaat te zijn. Hij maakt er zelfs een mooi spiel van als hem gevraagd wordt of hij er niet genoeg van krijgt om gevraagd te worden. Een genot om naar te kijken, deze politicus maar ik vraag me af of hij het gewicht heeft (niet in letterlijke zin, hij zou de zwaarste president zijn sinds William Taft.

Mijn stelling dat gouverneurs het veld gaan bepalen, wordt met de week meer bevestigd. Obama moet serieuze tegenstand krijgen, zelfs de domste Republikeinen zien dat in. En Sarah Palin of Tim Pawlenty of Mike Hucklebee hebben dat niet te bieden. Vergeleken met Daniels en Christie is de pompeuze ambitie en het open einde opportunisme van Mitt Romney zo afstotend, dat ik hen tegen Romney ook meer kans zou geven.

Er is een interessant en significant verschil tussen Daniels en Christie als politici. Daniels is de man van de statistieken, de cijfertjes. Hij staat niet boven een gezellige, tegen het populisme aanleundend campagne. Maar Christie laat de cijfers voor wat ze zijn. Hij vertelt verhalen. Weet u nog hoe Bill Clinton het deed in debat met George Bush de oudere? Op de vraag wat hij had gevoeld van de recessie, meanderde Bush maar wat rond. Clinton stapte naar voren en vroeg aan de vrouw: wat heeft ú ervan gevoeld, en ging verder met een verhaal. Het zijn totaal andere stijlen maar de boodschap is in essentie dezelfde. Je zou denken dat in het huidige klimaat van polarisatie en simplificatie á la Palin Christie de beste kansen zou hebben. Ik zou er geen vergif of durven nemen.

24 februari 2011

Sjiek, die Bleker

Mijnheer Bleker heeft een opmerkelijke verkiezingstactiek. Hij valt de PVV aan, vertelt dat het een vervelende partij is, dat hij genoeg heeft van dat geneuzel over hoofddoekjes, werpt het woord 'tuigdorpen' verre van zich, dat hij er als hij voorzitter was geweest 'er met gestrekt been ingegaan zou zijn'. Kortom hij vindt het maar niets om met de PVV te regeren.

Net op tijd brak bij deze grote held het licht door. Hij zát in die regering. Bleker verdient de prijs voor de beste niet Limburgse opportunist in het CDA - Verhagen en Leers kan hij niet benaderen, maar hij doet erg zijn best. Bleker sprak de waarheid en loog tegelijkertijd want toen hij voorzitter was, deed hij niets behalve het heilzame werk van Maxime Verhagen steunen. Maar hij krijgt vooral zijn vetleren medaille omdat hij een dag later zijn verontschuldigingen aanbiedt. Rutte vindt dat chic. Wat precies? De waarheid zeggen of zijn verontschuldigingen aanbieden? Of allebei, zoals hij zelf ook van twee walletjes eet? Oh ja, verkiezingstijd. Da's waar ook.

De boter op ons hoofd

Ghaddafi heeft niets te verliezen en gaat er dus hard tegenaan. Kan de 'internationale gemeenschap' daar iets aan of tegen doen? Lijkt me lastig. Misschien gebeurt er ook al het een en ander op de achtergrond. De vlucht van diplomaten en andere lui die op de slippen van Ghaddafi hun positie bereikten, is veel betekenend. Zij hebben hem opgegeven en je mag je afvragen wie hem dan nog wel steunt. Zijn stam? Het is wel leuk dat iedereen ineens weet over die gecompliceerde stammen structuur van Libië.

Tegelijk is het ook goed dat we nog eens ingewreven krijgen dat we al lang op de hoogte waren van alle wanbeleid en zakkenvullerij van de Ghaddafi's. Waarom steeds aan de leiband gelopen? Hij was slim genoeg om in 2003 de Cheney bende te lijmen. Maar ook Rice, Blair en andere politici gingen op bezoek bij de stabiele factor. Zou niemand risico analyses klaar hebben liggen? Niemand die op zijn minst op de achtergrond probeerde zijn fijne zoons te ondermijnen? Je zou haast wensen dat de CIA wat actiever was. Oops. Ik heb het gezegd.

De kwispelende staatsomroep

Ik kon er niet tegen. Vijf minuten kwispelen van de zich journalist noemende presentator van de Telegraaf staatsomroep. Ik heb het geprobeerd. Maar na de koffieuitjes van de Grote Leider bij de andere staatsomroepen - hoezo verkiezingen over politiek? Dat is saai - kon ik er niet meer tegen. Ik heb Joost en Geert en Marc gezellig door laten palaveren. Het ging over het land veranderen. Over 130 kilometer dus. Ik moet zeggen dat Rutte het over het geheel genomen als persoon goed doet, ook al moet hij modder verkopen. Wat me tegen valt is de gusto waarmee hij slap beleid verkoopt en het weet. Want dom is hij niet. Het afbladderen is begonnen.

Maar er zijn verkiezingen en de PvdA gaat een come back maken. Dat wil zeggen, ze gaan het beter doen dan de wekelijkse fantasieën van De Hond ons vertellen. Da's mooi voor Cohen die geleidelijk aan heeft geleerd om te gaan met de media - kernboodschap klaar, meteen afdraaien, ongeacht de vraag. Het is ook een teken van ongenoegen, niet alleen met Rutte/Wilders maar met Sap en Pechtold, schat ik. Groen Links zal de effecten merken van haar Kunduz standpunt, het was een invitatie om maar eens een keer over te slaan. D66 zal het wel goed doen, denk ik, omdat teleurgestelde liberale kiezers, dat wil zeggen kiezers die dachten dat de VVD een liberale partij was, niet verder zullen willen opschuiven. Tegelijkertijd denk ik dat een aantal D66 stemmers naar de PvdA zullen opschuiven.

Verkiezingstijd en de loze gebaren houden maar niet op. Ollie B. Opstelten lanceerde gisteren een nieuw hoofdstuk in zijn harde aanpak. Hij rekende ons voor dat vijf keer 5000 maar liefst 25.000 is. Ik geloof dat het ging om het handhaven van de regels die er al zijn, iets met wiet, maar ik was vooral onder de indruk van de cijfers. Vijf keer zoveel! Bravo Ollie. Deze regering pakt het hard aan. 130 is meer dan 120 en vijf keer 5000 ... poeh! Da's veel.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors