23 januari 2011 - 1 februari 2011
Like ons op Facebook

23 januari 2011 - 1 februari 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

1 februari 2011

Weg uit de slachtofferrol

Voor wie echt over Egypte en de Arabische wereld wil nadenken, leze Richard Cohen in de New York Times. Hij maakt het voor de hand liggende maar gemakkelijk te missen punt dat de Arabische wereld hier een transitie maakt van slachtofferdenken naar het heft in eigen handen nemen, van samenzweringstheorieën naar praktische revolutie. En hij roept de VS op om daarin mee te gaan. De lui die roepen: organiseer verkiezingen en je krijgt Hezbollah in Libanon, Hamas in Gaza en chaos zoals in Irak, zijn gemakzuchtig, zegt Cohen terecht. Hij geeft ook een pluim aan president Bush die in 2003 de regimes verweet dat zijn verantwoordelijk waren voor de stagnatie van hun landen. En voegt er aan toe dat hij en Condi Rice hun geloofwaardigheid te grabbel gooiden - en de invloed van de VS - door er niet naar te handelen.

Nee, echte liberalen zitten niet bij de VVD

Even nog over de reacties op mijn opzegging van D66. Sommige begrijpende, een paar hartverwarmende reacties. Ook mensen die mijn lange verhaal maar half lazen: het gaat niet om Afghanistan. Jazeker, dat stond in het programma. Nou en? Ik hoopte duidelijk te maken dat we hier te maken hebben met structurele problemen van een partij die beter zou moeten omdat ze een lelijk verleden heeft. Dat de Pechtold partij geen toekomst heeft.

Er waren mensen die mijn gebrek aan liefde van lokale politiek kritiseerden. Okay, ik begrijp dat. Het is lastig om zowel de lokale activisten als de mensen met een bredere agenda tevreden te houden. Ageeth Telleman, ere wie ere toekomt, heeft indertijd als voorzitter in Amsterdam geprobeerd daar wat aan te doen. Actuele discussie over een groot onderwerp aan het begin van een ledenvergadering, zodat je een reden had om te komen. Serieuze discussie. Het is verwaterd. Ik weet het, het zal altijd lastig blijven om die dingen te combineren. Maar de grootste afdeling van het land, 3000 leden geloof ik, moet meer te bieden hebben. Ik denk dat de zwakte van de Amsterdams politiek van D66 (inclusief het gebrek aan zwaargewicht leden van de gemeenteraad - waarom zouden zich die niet aangeboden hebben?) een symptoom is van een groot probleem.

Dan mensen die denken dat de VVD een liberale partij is. Tja, dan zijn we snel uitgepraat. Ik kan bij de VVD daarvan weinig tot niets terugvinden. Zeker niet in een regering waar individuen door de zich liberaal noemenden premier op een podium worden gezet maar die man zich laat gedogen door een partij die individuele vrijheid bij de wortel aantast. Een partij die de hypothekensubisidie voor de rijken niet ter dicussie stelt, de arbeidsmarkt op slot houdt, autootjes koesters, kortom, vooral belangen behartigt. Ik vind er weinig liberaals. Niet mijn partij, kortom.

Sociaal liberaal noem ik mezelf bewust niet. Dat suggereert dat er liberalen zijn die niet sociaal zijn.

En nee, ik wordt niet lid van een andere partij. Ik heb het wel even gehad. Op D66 zal in voor de PS niet stemmen, maar dat had ik sowieso niet gedaan omdat de D6 leden van PS niet vertrouwd kunnen worden dat ze de lijst van de Eerste Kamer zoals die is opgesteld door de leden, zullen volgen. Ik moet nog uitzoeken of andere partijen dat ook niet doen en wie er waar interessant is. Want ja, het is niet anders, dank zij de VVD gaan deze verkiezingen niet over provinciale staten (die wat mij betreft kunnen worden afgeschaft, ook al wegens onvoldoende democratische inbedding - over de indirecte verkiezing van parlementariërs hebben we het niet eens) maar over de Eerste Kamer. En over de vraag of dit kabinet met gedoogsteun van de Stichting van het Verbieden en praktische politieke ondersteuning van Groen Links en D66 het rijk alleen heeft, de komende vier jaar.

Verkeerde lessen geleerd

Egypte blijft natuurlijk het nieuws domineren. Obama en Clinton manoeuvreren behoedzaam, het is ook lastig bewegen met zoveel kilo's boter op het hoofd. De angst voor het onbekende is altijd groot, zeker als de cumulatieve moslimfobie van de afgelopen decennia daarin meespeelt. De uitkomst is onzeker. Tot nog toe zijn er geen leiders opgedoken die een nieuw begin kunnen maken. El Baradei is te lang weggeweest, te oud om dat te doen. De VS heeft nu geluk dat El Baradei altijd lastig was in het obsessieve Iran beleid van Amerika. Nu kan Amerika tenminste zeggen dat ze hem niet aan een touwtje hebben. En het is nog waar ook. Of het een acceptabele overgang van de macht kan betekenen, valt te betwijfelen.

De commentatoren beginnen ook te schrijven over wat ik het leukste effect vindt van deze ontwikkelingen: ineens is het Palestijns/Israëlische moeras van de agenda verdwenen. Persoonlijk vind ik dat een verademing, de Israëli's, in hun Iranofobie zullen er straks minder gelukkig mee zijn. Want ook dat beginnen de usual suspects, zoals John Vinocur, te roepen: welk nieuw regime dan ook zal minder voorspelbaar in de pas lopen om de onvermijdelijke Iraanse kernontwikkelingen te stoppen. Laten we zeggen dat de kans op een Israëlische alleingang om Iran te bombarderen is toegenomen. Gedeeltelijk omdat ze denken dat het moet gebeuren voordat het hele Midden Oosten in beweging is, gedeeltelijk omdat iedereen nu met wat anders bezig is.

De mensen die steeds maar weer met Iran 1979 op de proppen komen, zoals in Buitenhof zondag Naema Tahir, zijn kort van geheugen en hebben blijkbaar niets geleerd. In 1953 werd een poging tot democratie, niet meer dan dat, met hulp van de VS de nek omgedraaid. De hele jaren zeventig door werd de steeds repressievere Shah gesteund, nota bene door Richard Nixon als een regionale verdediger van Amerikaanse belangen. En toen dat tot het einde toe werd volgehouden namen de Iraanse burgers het heft in eigen handen en konden de Ayatollahs het overnemen. De VS, het westen, had dat zelf veroorzaakt. Ik hoor dus even liever niets van de bangmakers die nu eenzelfde scenario in Egypte en andere landen zien en daarom oproepen tot behoud van dezelfde dictators die de problemen veroorzaakt hebben. Dat Elsevier dat doet, okay, die weten niet beter en hebben een doctrine te verdedigen. De rest van ons moet verstandiger zijn en deze lieden negeren.

Domheid leidt tot domheid

Morgen een debat over antisemitisme in Nederland in de kamer. Tja, blijkbaar niet veel te doen. Helaas zal het volstrekt voorspelbaar zijn. Nu al komen de absurde voorstellen uit de kast: snelrecht voor holocaust ontkenners. Hoe verzinnen ze het? Zo maak je een probleem. Holocaust ontkenning is een vorm van domheid. Hoe kun je daar nu straf op zetten? De haatzaaierij van de islamofoben in Nederland: dom. Tegen domheid helpen geen straffen. Integendeel, het veroorzaakt precies dat wat deze groepen claimen te voorkomen: radicalisering. Dat komt omdat niet alleen de holocaustontkenners dom zijn maar ook degenen die dat strafrechtelijk willen vervolgen. En aan domheid gaat de wereld ten onder.

31 januari 2011

Weekend? Geen nieuws, please.

Jean Pierre Geelen kritiseert vanochtend de Nederlandse publieke omroep, in casu de NOS, of de NTR, of hoe dat ding ook maar mag heten tegenwoordig, voor haar afwezigheid dit weekend als het ging over Egypte. Tja, Boer zoekt vrouw gaat voor, nietwaar? En het tennis, en het schaatsen, en de voetbal, natuurlijk, daar zitten we op te wachten.Luisteraars naar OVT stemden af op Harm Botje die zinnige dingen had te zeggen over Egypte en de moderne farao. Maar onderbroken door tennis en andere flauwekul. Ik blijf het maar herhalen: die twee luistergroepen vallen niet samen. Ze overlappen niet eens.

Ik heb het niet gemerkt want ik vertrouw niet op de Nederlandse media als het om nieuws gaat. Er is geen onderscheidingsvermogen in de leiding van de publieke omroep. Ze weten niet wat belangrijk is, afgezien van de kijk- en luistercijfers. Het is maar weer een voorbeeld uit vele: in het weekend gesloten. Ik herinner me ook dat nadat wekenlang over Clintons Lewinsky escapade en de impeachment was gerapporteerd, de uiteindelijke stemming daarover geruisloos voorbijging. In Nederland dan. Want het was op een zaterdag.

Ik deel het ongenoegen dat Geelen uitspreekt. Maar het is vechten tegen de bierkaai, blaffen tegen het opkomen van de zon. Nutteloos kortom. Niemand in Nederland is bereid de stop te trekken uit de onzinnige instituut, de publieke omroep. En dus kijken we naar de BBC en CNN als er werkelijk wat aan de hand is.

Waarom ik mijn lidmaatschap van d66 heb opgezegd

Vanochtend heb ik mijn lidmaatschap van D66 opgezegd. Het unanieme voorstemmen van de fractie voor de politiemissie in Afghanistan zonder enige discussie binnen de partij is de directe aanleiding, maar het is veel meer dan dat. Het is ook de afsluiting van een proces. In de loop van de kleine tien jaar dat ik lid geweest ben is mij geleidelijk aan duidelijk geworden dat het een partij is die mij niet veel te bieden heeft (het was mijn tweede lidmaatschap, na de Terlouwperiode in de jaren zeventig). Dat kan aan mij liggen maar ik denk dat ik niet de enige D66'er ben die dat gevoel heeft. Er is meer aan de hand. Daarom wil ik hieronder op een rijtje zetten waarom ik de moed heb opgegeven. Ik verontschuldig me bij voorbaat voor de lengte, maar ja, je kunt maar één keer goed afscheid nemen.

Je wordt lid van een politieke partij om mee te doen, althans dat geldt voor mij. Niet alle leden hoeven mee te doen maar een partij behoort een structuur te hebben die leden in staat stelt actief te zijn en gehoord te worden; als ze dat willen en als ze daartoe uitgenodigd worden. Het is niet voor niets een ledenvereniging. De politieke vereniging D66 heeft minstens drie problemen.

Het eerste probleem is dat D66 nog steeds een partij is zonder beginselprogramma. Dat is een bewuste keuze en ik was me daar ten volle van bewust toen ik (weer) lid werd en probeerde daar wat aan te veranderen. De partij heeft voor dat beginselprogramma loze bestaan gekozen, als een soort beginsel. Vroeger claimde D66 pragmatisme maar sinds dat in de bestuurdersfase van de partij vooral werd vertaald in opportunisme, is de vlag sociaal liberalisme geworden. Het is een vlag die niet wappert, want wat sociaal liberalisme zou zijn, dat is niet uitgewerkt.

Vijf richtingwijzers nemen de plaats in van een beginselprogramma. Die richtingwijzers waren het product van de mislukte campagne van 2006. Ze zijn daarna gehandhaafd, bij gebrek aan beter, zonder veel debat (hoewel het programma een historische nederlaag opleverde) en omdat het wel erg gemakkelijk was en is om dergelijke vage termen te hanteren. Ze zouden worden uitgediept. Dat is voor één wijzer gebeurd, 'vertrouwen op de eigen kracht van mensen'. Na een proces van zeker twee jaar, begonnen met een paar op uitnodiging denkende personen (ook niet leden) en uitgewerkt in een verder niet toegankelijke groep, verscheen een soort van manifestje. Weinig leden hebben het gelezen, er is niet over gediscussieerd, het speelt geen rol en dat komt omdat er ook niet veel onderscheidends of duidelijks in staat. De andere vier richtingwijzers blijven ongedefinieerd oppervlakkig maar komen soms wel van pas. Zoals bij Afghanistan waar 'denk en handel internationaal' de rechtvaardiging is waaronder voor de politiemissie werd gestemd. Never mind dat alle serieuze partijen in Nederland zich achter dat motto kunnen scharen. En dat in 2008 dezelfde gedachte leidde tot stemmen tegen verlenging van Uruzgan.

Als lid heb met de middelen die mijn ten dienste stonden geprobeerd om debat aan te kaarten. Ik ben er zelfs landelijk voorzitterskandidaat voor geweest, in april 2007, maar aangezien de partij er niet aan wilde in zijn toen gemillimeterde omvang, heb ik me neergelegd bij een gemiste kans. Want het was een buitenkans om na de dreunende nederlaag van 2006 een échte liberale partij op te zetten en de VVD zijn ideologische schaamlap te ontnemen en tegelijk liberalen uit andere partijen aan te trekken.

Andere manieren om hier aan te werken, via de richtingwijzercommissie of programma commissies zijn moeilijk binnen D66 omdat leden van dat soort commissies op coöptatiebasis worden benoemd. Een ledenblad om een dergelijk discussie aan te jagen, heeft D66 niet. Op congressen wordt zelden diep inhoudelijk gedebatteerd en tonen de aanwezige leden zich voorspelbaar gezagsgetrouw. Voor een partij die ooit het systeem zou opblazen zijn er wel heel weinig revolutionaire types binnen D66. Wel veel bestuurders en mensen die hopen dat te worden.

Dat brengt me op de tweede reden waarom D66 teleurstelt. Ondanks de D in de naam, de historische claim van een echte vertegenwoordigende partij, ontbreekt het binnen D66 aan een structuur waarin leden deel kunnen nemen. Het is een uitermate centralistische partij. Zeker, iedereen mag naar het congres (gelukkig nog twee maal per jaar na een poging om dat te reduceren) en dat is een groot goed. Het nadeel daarvan is dat congressen logge beesten zijn zonder veel inhoudelijke discussie. Iedereen mag immers meedoen. Ze laten zich gemakkelijk manipuleren door een adept congresbestuur. Okay, gezellig zijn ze wel.

D66 heeft geen ledenraad of partijraad. Dat werkt twee kanten op. Leden hebben geen mogelijkheid zich te doen gelden, hun mening via vertegenwoordigers (als leden, niet als kiezers) te laten horen. En mocht de politieke leiding daar ooit behoefte aan hebben dan heeft ze geen manier om te ontdekken wat de leden vinden. Afghanistan illustreerde de doodse stilte binnen D66.

Het enige orgaan waar je als lid actief in kunt zijn is de lokale afdeling. Mijn afdeling is de grootste van het land, Amsterdam. De participatie van de 3000 leden is minimaal en ik begrijp goed waarom. Het gaat vaak over lokaal gedoe. Debatten over landelijke zaken of fundamentele onderwerpen zijn met een lampje te zoeken. Op ledenvergaderingen komen een man of dertig opdraven, meestal baasjes en onderbaasjes. De fractieleider praat dan meestal veel te lang over lokale politiek. Mensen met een brede maatschappelijke interesse komen één, twee keer en blijven dan weg.

Het resultaat is dat als er gestemd wordt over wat dan ook, inclusief voorzittersverkiezingen en belangrijke moties, er weinig mensen aanwezig zijn. Degenen die er wel zijn, zijn lokale bestuurders waardoor er een binnencultuur ontstaat die steeds onpenetreerbaarder en steeds onaangenamer wordt. Ik wijs op de ontwikkeling in de stad Amsterdam en in Amsterdam West en doe er verder het zwijgen toe - het is geen toeval dat het zo'n puinhoop is. Je kunt ook op provinciaal niveau actief zijn maar, eerlijk gezegd, ik geloof dat het daar nog armoediger is.

Landelijk kun je bij D66 actief zijn in platforms. Ik deed dat lange tijd en met veel bijeenkomsten in een stuk of vijf verschillende groepen die formeel min of meer golden als de adviesorganen voor de fractie en de partij - ik richtte mee het platform integratie op. Alleen draaiden de meeste platforms niet, concentreerden ze zich in Den Haag, was er geen budget en was er ook niet of nauwelijks contact met de fractie (ik maak een uitzondering voor het platform internationale veiligheid en defensie, waarvan ik een tijd voorzitter ben geweest: we hadden tot 2006 vaak contact met Bert Bakker). De rest van de platforms werd genegeerd of ronduit vermeden en stierf een zachte dood. Sinds een jaar of wat zijn deze platforms omgezet in thema afdelingen waar leden hun ding kunnen doen, als ze dat willen. Dat lijkt mooi maar gaat in de praktijk weinig opleveren. Het is een vrijblijvende speeltuin. Een band met bestuur, fractie of programmacommissie is er meestal niet. Ze zijn niet ingebed. De programmacommissie doet wat hij wil.

Hoe raadpleegt D66 als partij dan zijn leden? Wat te doen als er acute, actuele onderwerpen opkomen zoals de politiemissie? Het antwoord is eenvoudig: D66 raadpleegt niet. Daar zijn ook geen formele organen voor. Wel is er een bestuurdersvereniging, de BV. Ik ben nooit bestuurder geweest, dus ik weet niet precies wat dat is maar ze hebben een BVmail waarin blijkbaar veel uitgewisseld wordt. Gewone leden hebben een blad, de Democraat, dat helaas alleen functioneert als promotiemiddel (mijn favoriete cover was een foto van Wijers, Pechtold en Rinnooy Kan met de kop: Ja, anders. Echt, het was niet ironisch bedoeld).

Pogingen om een blad op te zetten dat discussie stimuleert en artikelen van leden over inhoudelijke onderwerpen publiceert, zijn stukgelopen (ondanks moties op het congres die het bestuur opdroegen een dergelijk blad te ontwikkelen). Het wetenschappelijk blad Idee is soms aardig maar heeft een geringe oplage en kan niet tippen aan bijvoorbeeld Socialisme en Democratie of zelfs Christen Democratische Verkenningen. De redactie vult zichzelf aan. Er is een discussieplatform op het internet, plein66. Dat lijdt aan de makke van alle fora: alleen mensen die niets omhanden hebben doen er aan mee. Geen bestuursleden of serieuze politici. Discussies ontsporen al snel en het forum speelt geen rol.

Dat brengt me op de derde reden. D66 is een gesloten bolwerk van (vooal Haagse) ouwe getrouwen, vaak met een aan verering grenzend respect voor Hans van Mierlo - menigeen heeft ook voor hem gewerkt. Je mag het eigenlijk in D66 niet zeggen, maar ik vond de invloed die Van Mierlo tot aan zijn dood in de partij had, onaangenaam en ongewenst en gezien de ontwikkelingen onder zijn leiding, al of niet vanaf de gracht, ook destructief.

Personen spelen altijd een grote rol binnen D66 (ik zeg personen, niet mensen). De vervelende veldslag indertijd tussen Loesewies van de Laan en Alexander Pechtold heeft lang doorgewerkt. Veel mensen die zich hadden ingezet voor Loesewies merkten dat ze als vijand werden gezien. De verkiezingsnederlaag van 2006 was mede het gevolg van deze verpersoonlijkte strijd en heeft ook nog lange tijd nagedreund. Helaas is er weinig van geleerd. Het toen zittende bestuur, mede verantwoordelijk voor de puinhopen, stelde het nabespreekcongres van januari 2007 uit, schreef maar vast een plan voor de toekomst en installeerde een bestuur naar behoefte, dat op haar beurt een permanente programmacommissie en andere organen regelde. Van nabespreken is het nooit meer gekomen.

Alexander Pechtold verraste vriend en vijand door als parlementariër te excelleren. De partij voer er wel bij. Het aantal leden is toegenomen, de administratieve partijorganisatie is verbeterd en er werden weer overwinningen geboekt. Helaas is D66 de Pechtold partij geworden. Alexander Pechtold bepaalt de lijn, de leden van de fractie en neemt de besluiten, iets wat met de politiemissie in Afghanistan maar al te duidelijk werd. De Haagse stolp, keurig beschreven in het later door het congres afgedwongen rapport dat twaalf jaar verkiezingsnederlagen beschreef (het rapport Groenink) maar weggemoffeld en nooit besproken, is hard en ondoordringbaar als altijd. Tussen 2006 en 2010 faalde de partij, faalde naar mijn idee Alexander Pechtold, in het opzetten van een programmatisch duidelijke partij en het naar voren schuiven van andere mensen dan hemzelf om namens de partij iets te zeggen.

Hoezo vernieuwing? Kijk naar de partijleiding. Pechtold, kamerlid en ex-inval-voorzitter Gerard Schouw, plus voorzitter Ingrid Van Eijgelshoven runnen de Haagse show. Zij bepaalden in 2010 het programma en de matte kandidatenlijst met zijn hoge gehalte aan overheidsfunctionarissen. En ze kozen op de valreep ook voor het armoedig paars-thema, maar dat terzijde. Ze worden nu aangevuld met Rogier van Boxtel als fractievoorzitter in de Eerste Kamer en Thom de Graaf als Eerste Kamerlid. Daarbij hoort straks ook kandidaat Eerste Kamerlid Joris Backer die twee maal het verkiezingsprogramma schreef in de Permanente Programma Commissie (zoals hij zelf zegt in een onthullende knieval: 'voor Alexander Pechtold' en niet voor D66). Daarmee is de partij weer terug bij de hele club die in 2006 voor de bijna ondergang verantwoordelijk was: Pechtold, Schouw, Van Boxtel, De Graaf. Gekrakeel het afgelopen weekend over de Eerste Kamerlijst was ook van persoonlijke aard. Ernst Bakker en Bob van den Bos die naar hun smaak te laag op de lijst stonden van Van Boxtel (want het is zíjn lijst) proberen De Graaf onderuit te halen. Alle vier oude hap. Alsof er niets is gebeurd sinds 2003.

De mogelijkheden die de grote verkiezingsnederlaag leek te geven voor een nieuw herijken van de partij, zijn blijven liggen. De behoefte aan een echte liberale partij is nog steeds groot en D66 heeft niet de kans gegrepen om daarin te voorzien. De vele nieuwe leden hebben niet geleid tot een levendige discussiepartij, een punt dat pijnlijk duidelijk werd in de afgelopen weken toen er over Afghanistan in de partij niet werd gedebatteerd.

Een verhaal als het bovenstaande geeft al gauw de indruk van een persoonlijke afrekening. En in zekere zin is dat het ook. Mijn verwachtingen van een actief lidmaatschap van een politiek vereniging zijn niet uitgekomen. Uiteindelijk kon en kan ik weinig doen binnen D66. Ik heb veel interessante en aardige mensen ontmoet maar nog meer gevestigde machten en belangen en onaangenaam veel persoonlijke ambities. Mij kan in elk niet verweten worden dat ik niets gedaan heb. Dit persoonlijke aspect moet echter niet verhullen dat D66 als partij een serieus probleem heeft, zowel inhoudelijk als organisatorisch. Als ik me in redelijkheid moet afvragen waarom ik in vredesnaam lid ben van een politieke partij terwijl ik de facto buitenspel sta en tegelijkertijd de PVV de mantel uitveeg voor het buiten de deur houden van leden, dan is het tijd om daar consequenties uit te trekken.

D66 is ooit opgericht om het systeem op te blazen en fundamenteel te veranderen. Die missie is totaal mislukt. D66 is door zijn eigen voormannen steeds gemaakt en steeds weer ten gronde gericht. Een onaangenaam voorspelbare cyclus. Wie actief lid wordt, ontdekt geleidelijk aan hoe dat steeds zo kwam. Ik vrees dat het niet de laatste keer is geweest. Als partijloze echte liberaal (want liberalen zijn altijd sociaal, dat wist J.S. Mill al) zal ik dat voortaan vanaf de kantlijn gade slaan. Zonder enig plezier. Maar ook met minder ergernis.

30 januari 2011

Achterlijke lande?

Zo, dat weten we nu ook weer. Of beter gezegd, wat ieder weldenkend mens als wist wordt nog eens onderstreept. De landen die door onze grote leiders Fortuyn en Wilders als achterlijk werden beschreven omdat ze zogenaamd in de grip van de islam zitten, zijn gewoon landen onder de knoet van dictators die met steun van onder andere islamofobe westerlingen aan de macht kunnen blijven. Verlichting gemist? Ach, vertel dat maar aan die jongeren die in Tunesië, Egypte en Iran hun leven wagen en communiceren met alle social media die beschikbaar zijn.

Het spel daar is pas net begonnen nu ze de ketenen afwerpen. Deze regimes hebben de middelen om het lang uit te zingen. Hun militairen zijn geïncorporeerd in het systeem, het is een vorm van militair cliëntalisme (overigens was dit ook zo in het Atatürk Turkije van de Elsevier doctrine). We hebben gezien hoe Ahemdinejad door stug vol te houden en te onderdrukken zijn regime kon redden. De oude Moebarak zal er ongetwijfeld de verkeerde lessen uit getrokken hebben. Zijn benoeming van een onpopulaire baas van de geheime dienst als plaatsvervanger doet het ergste vrezen.De dactatoren zullen het niet zomaar opgeven.

Het is tijd om al die clichés over het Arabieren, moslims en het midden oosten bij het grof vuil te zetten. Het Israëlisch Palestijnse conflict zal in de komende jaren niet meer het middelpunt van de destructieve aandacht zijn. Die twee hebben elkaar uitgeput in domheid en recalcitrantie. Ze zoeken het maar uit. Amerika heeft Israël te lang de hand boven het hoofd gehouden om nog invloed te hebben. Israëli's zijn zelfverzekerd en arrogant en we kunnen hen vriendelijk nazwaaien op hun alleingang.

Nee, het werkelijke spektakel vindt vanaf nu elders plaats. Het is vervelend dat de EU geen goede buitenland coördinator heeft die hierop in kan spelen. Dit is het moment om lijnen te openen. De Amerikanen proberen het maar hebben natuurlijk boter op hun hoofd. Toen de Egyptenaren vijf en half jaar geleden Bush op zijn woord geloofden en deelnamen aan een min of meer democratisch proces, werden ze gevangen gezet en gemarginaliseerd. Bij de fake verkiezingen van een half jaar geleden was geen oppositie te bekennen en hoorde je uit het westerse kamp geen kik.

Misschien hebben we de kans al gemist. Maar de les van de revolutie in Iran is niet dat islamisten het kunnen overnemen. De les is dat als je uit angst de dictator te lang steunt je jezelf buiten spel zet.

29 januari 2011

NRC laat zich gebruiken

Ik had me voorgenomen om dit weekend niet meer over D66 te schrijven. Tot ik tegen een curieus verhaal aanliep in de NRC.

Volgens de NRC is er 'onder leden van D66' onrust ontstaan over de lijst van de Eerste Kamer kandidaten. Thom de Graaf zou daarop niet thuis horen. Daar valt veel voor te zeggen maar het artikel is interessant om wat het allemaal vertelt.

Er is geen onrust onder de leden van D66. Er was geen onrust over Afghanistan en al helemaal over Thom de Graaf en zijn tegenstanders. Het artikel noemt ook geen enkel lid, behalve twee oude mannen die een campagne voeren tegen De Graaf en vooral een campagne vóór zichzelf. Ze zijn boos dat ze door de andere Haagse insider, Van Boxtel, niet hoog gezet zijn op de lijst. Het artikel is instructief. Alleen de al maanden zelf promotende Bob van den Bos en ex- bobo Ernst Bakker worden geciteerd. Over de ledenonrust wordt enkel gezegd dat het gaat om Facebook campagnes van beide heren. Een promotienetwerkje, zogezegd.

Het verhaal, voor zover er een verhaal is, is dat een burgemeester van een grote stad niet in de Eerste Kamer hoort. Bakker is burgemeester van Hilversum. Hij zou al eerder gevraagd zijn, in 2007, toen, en het is goed dat te onthouden, de PS leden gewoon deden wat ze wilden en zich niet aan de lijst van de partijleden stoorden. Waarom Bakker ontevreden is met zijn lage plaats als hij vindt dat burgemeesters niet in de Eerste Kamer thuishoren is onduidelijk. Twee oude mannen die voeren campagne om nog een keer mee te mogen doen. Raar dat de NRC daar aandacht aan besteed.

Duidelijk is dat dit een tweemansactie is voor eigen gebruik en dat de NRC daarvoor het platform is. Op pagina 5 nota bene. Curieus. De krant heeft zich laten gebruiken, kan ik alleen maar concluderen.

EU en Amerika aan de foute kant

De familieregimes rond de Middellandse Zee en in het Nabije Oosten schudden op hun grondvesten. Dat is mooi. Minder mooi is dat de EU en Amerika aan de verkeerde kant van de opschudding staat. Opgejuind door de anti-islam retoriek en de angst voor moslim partijen hebben we nu al decennia foute mannen gesteund. Het komt nu terug als een boemerang. Volgens de Elsevier doctrine moeten we doorgaan met het steunen. Ieder verstandig persoon kan zien dat dat een fout beleid is. Het is niet alleen spannend hoe het zal aflopen in deze vervelende landen, het is ook spannend of wij, de vervelende sponsors, daarmee om kunnen gaan. Veel spannender, laten we wel wezen, dan wat er in Afghanistan gebeurt.

Schei uit over die publieke omroep

De publieke omroep, ook al zo'n onderwerp waar je eigenlijk niets meer over wilt zeggen, behalve dat hij zo rot is als een mispel. Maar dat plan om al die clubjes van subsidietrekkers samen te voegen, wat is daarachter het idee? Je hebt een dom systeem en je voert het uit, of je hebt het niet. Blijkbaar is het te moeilijk om iets serieus te doen aan het Hilversumse Byznatium. Pretendeer dat dan niet.

28 januari 2011

Beter laat dan nooit in Egypte

De familiebedrijven rond de Middellandse Zee staan op instorten. Egypte blijkt net zo instabiel als Tunesië. Moebarak kon altijd de Moslim Broeders als boeman gebruiken maar met een jongerenopstand trapt niemand daar meer in. Het westen zal snel partij moeten kiezen na zich jarenlang achter deze zogenaamde bondgenoten verstopt te hebben. Anders creëren ze het monster dat ze al die tijd probeerden te voorkomen.

Opzeggen lidmaatschap D66

Ik zal maandag mijn uitgebreide verhaal plaatsen waarom ik D66 vaarwel zeg - mocht u daarin geïnteresseerd zijn. Het is meer dan alleen Afghanistan en ik wil niet dat het in die maalstroom verloren gaat. Bovendien wil ik het allemaal goed op een rijtje zetten. Alles op zijn tijd.

Groen Links en D66 door de pomp

Het was een beschamende vertoning met een beschamend resultaat. Nederland stuurt militairen naar een land in oorlog met steun van een nipte meerderheid in het parlement en niet gesteund door een van de regeringspartijen - sterker nog, de partij die noodzakelijk is voor de machthebbers om aan de macht te blijven. Niemand kan de fictie meer volhouden dat we traditioneel voor dit soort missies een ruime meerderheid zoeken en het zal ons nog vaak opbreken in de toekomst als een kleine conksi ons het volgende project in rommelt. De meerderheid van de kiezers wilde niet, de meerderheid van de partijleden wilde niet (voor zover we dat wisten, sommige partijen raadplegen hun leden niet) maar in het optellen van verzamelde minderheden kan het parlement dit doen.

De regering deed het sluw en slim en voorspelbaar. Laat dat maar aan Tabacco Hillen en Jezuïet Verhagen over. Ik moet eerlijk zeggen dat het een spektakel was dat respect opleverde voor hun capaciteit om zwakke oppositieleden het vel over de oren te halen. Het was altijd moeilijk voor Groen Links om na de domme 'kijk ons eens regeringswaardig' zijn motie de poot stijf te houden. Voor D66 maakte het niet uit. De leiding van die partij had al beslist en de volgzame fractie en de nog volgzamere leden slikken het zonder moeite. De regering wist precies wat moest worden toegegeven: een lachwekkend contract met de corrupte regering van een land waar ze in de regio's geen controle hebben. Rosenthal had rode oren van de schaamte over de onzin die hij verkondigde. Maar het werkte. Groen Links liet zich in de hoek duwen waar ze laatste concessies vroeg van de regering en die kreeg en toen niet meer terug kon. Loze beloften maar het werkte.

Over drie jaar gaat iedereen weg uit Afghanistan, een paar miljard armer en een paar doden verder. Het was een armoedig debat. De gewenste uitkomst was bepalend: Nederland moest meedoen met de stupiditeiten van anderen anders mochten we voortaan niet meer meepraten over de volgende stupiditeit. D66's Rob de Wijk was de woordvoerder voor dit thema en deed dat met verve. Ik weet niet of hij iemand overgehaald heeft maar hij mocht zijn verhaal eerst als 'deskundige' en later gewoon als partij bij het proces vertellen. Nederland moet niet de risée van Europa worden. Niets meer, niets minder.

Uiteindelijk kwam Ko Colijn, die ik wel eens sterker heb gezien dan gisteren bij P&W, ook niet verder dan dat we loyaal meewerken aan een exit strategie met ongewisse uitkomst. Waarom we meewerken? Omdat we ooit, in 2001, eraan begonnen zijn. Dat was het laatste eiland waarop de verdedigers van de missie zich terugtrokken: het was toch allemaal begonnen om te voorkomen dat Afghanistan een terroristische vrijplaats werd. Daar gaat het al lang niet meer om, met dank aan Bush en Irak (waar we met gelijksoortige argumenten ingerommeld werden). Colijn erkende dat het al lang niet meer over Afghanistan ging, maar over een combi van Afghanistan, Pakistan en inmenging van Iran en Rusland. Het was een geopolitiek spel. Hij gaf niet de indruk te denken dat we dat spel konden winnen. Wat we dan wel deden, bleef onduidelijk.

Corresponent Karskens rekende keurig voor dat we in Afghanistan 50.000 Euro per opgeleide militair over de balk gooien. Dat we niet kunnen verwachten dat ze niet tegen de Taliban vechten. En dat het avontuur van Obama in 2014 in tranen zal eindigen en we alleen maar meedoen omdat we … meedoen. In solidariteit gaan we ten onder. Maar over dat geld ging het helemaal niet. Het ging ook niet over politie of militairen. Het ging om aanzien en niet afgaan. De prijs is hoog maar, hoera, we tellen nog mee in de wereld. Volgens Pechtold zijn we, Nederland, deel geworden van de Afghaanse geschiedenis. Lariekoek. Maar wel kunnen we vaststellen dat Afghanistan deel is geworden van de Nederlandse parlementaire geschiedenis.

Het was beschamend. Gelukkig kunnen we weer overgaan tot de orde van de dag. De regering Rutte/Wilders deed het even zonder Wilders en in plaats van ze op hun bek te laten gaan over een onderwerp dat ertoe deed, steunden Groen Links en D66 de VVD en CDA voor hun deal met de gewetenloze gedogers. Hero de hoofddoekenheld had een mooie dag. Het was een gok die goed uitpakte voor Rutte en die dat veelbezongen linkse blok de nek omdraait (wat dat ook moge betekenen). De PvdA was verstandig in deze, hield vast aan zijn afwijzing van de NAVO strategie en impliciet Obama's geklungel. De SP was weinig geloofwaardig en bleef hangen in de kleine argumenten. En de PVV? Ik hoop dat ze nog vaak te horen krijgen dat de hoofddoeken in de bus naar Haarlem veroorzaakt zijn door hun tegenstemmen over Afghanistan.

Ah well, water under the bridge. Verspild geld, verspilde levens. Hopelijk heeft het politiek nog wat consequenties maar daarover later meer. Voorlopig kunnen we vaststellen dat Nederland opnieuw opgezadeld is met een missie in Afghanistan, erin gerommeld kun je niet zeggen want Groen Links en D66 wisten precies wat ze deden. Ze sloten bewust de ogen en de oren en gingen door de pomp. Volgende ronde: JSF.

Tot zover Kunduz. Op de rest kom ik nog terug. Ik heb vele redenen om mijn lidmaatschap op D66 op te zeggen en die wil ik niet alleen maar op Afghanistan laten hangen. Het was wel een mooie illustratie van die redenen.

27 januari 2011

Oude wijn in nieuwe zakken

De speech van Obama echoot na. Ik blijf er enthousiast over. Eindelijk hield hij de toespraak die ik van hem verwachtte, een serieuze argumentatie waarom de overheid een rol moet spelen. De commentaren neigen allemaal naar de vaststelling dat Obama een middenkoers is gaan varen, wat impliceert dat hij van doelstellingen en van mening zou zijn veranderd.

Ik geloof niet dat dat zo is. Dit was een prima pr onderneming. Zoals gezegd, eindelijk. Maar inhoudelijk kan ik alleen maar vaststellen dat Obama blijft vasthouden aan zijn plannen en dat is maar goed ook want het is verstandig beleid. Ik ben teleurgesteld over de eerste twee jaar, dus ik moet de nodige slagen om de arm houden over de uitvoering. Deze toon is slim, sluw en verstandig. Of de deal met de Republikeinen over de Bush charitas voor de rijken verstandig was, staat nog te bezien. Maar voor de korte termijn heeft het gewerkt.

Ik heb nieuwe hoop dat Obama dichter zal komen bij zijn doelstellingen dan ik een paar maanden geleden voor mogelijk hield. Zelfde beleid, nieuwe verpakking, nieuwe verkoopstrategie. Er is reden voor optimisme.

Een stukkie van de ambassadeur: opinie of propaganda?

De NRC had gisteren een nieuw wikeleak onthullinkje over het Nederlandse klimaatbeleid. Dat mevrouw Verhoeven precies doet wat de Amerikanen vragen, is natuurlijk geen verrassing. We hebben het hier niet over een politica met een eigen visie.

Interessanter vond ik een punt waarop ik al eerder heb gehamerd. Moet een krant opiniestukken, of dingen die daarvoor doorgaan, afdrukken op zijn opiniepagina's? De Volkskrant heeft er een gewoonte van gemaakt om hotemetoten hun partijverhaal te laten houden (en de NRC doet dat nu via de wekelijkse agitpropcolumn), van Wilders tot Condi, tot Condi's hatchetman, tot de Amerikaanse ambassadeur. Want dan krijg je een stuk aangeboden van ambassadeur Arnall over klimaatbeleid. Wat te doen? Het is evident niet geschreven door de brave man die over het onderwerp niets origineels bedacht heeft. Het is simpelweg een persbericht in de vorm van een opiniestuk.

Het stuk van Arnall, bedoeld om de Nederlandse politiek te beïnvloeden, of beter gezegd, de Verhoevens en Verhagens van deze wereld te ondersteunen in hun heilzame werk, dat de Volkskrant plaatste, hoorde in de categorie pro actief beleid. Ik had de wikileaks niet nodig om dat te kunnen vaststellen. Maar moet je zo'n stuk plaatsen? Of moet je zeggen: zet het maar op de website van de ambassade. Of biedt het aan op de ruimhartige opiniepagina van wakkere regeringskrant (knipoog voor hun opinies)? Ik heb het altijd een ontoelaatbare vervuiling gevonden van de opiniepagina's. De Volkskrant niet. En misschien is het consistent, als je Wilders boutades plaatst waarom dan niet die van de spreekbuis van de Amerikaanse regering? Misschien ben ik in de minderheid maar ik vind het niet passen.

Niet afgaan, dat is het enige onderwerp

Over Afghanistan kunnen we kort zijn. Bespaar me alle principiële verhalen. D66 woordvoerder Rob de Wijk is het boegbeeld en het is duidelijk dat het nog maar om één ding draait: niet afgaan. Nederland heeft bij monde van Maxime Verhagen al eerder gezegd dat het wel goed komt, met dat meegaande parlement van ons, en nou staan we weer in ons hemd. Het gaat helemaal niet over Afghanistan. Het gaat niet over politie of veiligheid. En al helemaal niet over de rode kop waarmee minister Rosenthal belooft wat volstrekte onzin is: een afspraak met de regering Karzai. Ik hoor hem over een 'inspanningsverplichting'. Het gaat er alleen maar over of Nederlandse vertegenwoordigers en De Wijk beschaamd aan tafel zitten of niet.

Het is en blijft allemaal flauwekul. Sap probeerde vrouwhaftig om een gat te vinden dat voldoende was om haar van de haak te halen. Pechtold, naast haar, heeft voor zijn partij alles al beslist en leunde achterover. Voor hem was geen aandacht en voor de verandering vond hij dat plezierig. De Partij van het Verbieden komt hier ook lekker weg. Altijd raak: gaan we niet dan is het de schuld van Groen Links, gaan we wel dan hebben ze het altijd wel gezegd. Maar over Afghanistan, nee, daarover is het nooit gegaan.

26 januari 2011

Dominee Obama spreekt tot de natie

Goede speech van Obama. Hij was in zijn predikanten modus. Soms iets te veel naar mijn smaak, als hij fluisterde of een emotie verwoordde in tone of voice. Het beeld was even wennen. De speaker van het huis, John Boehmer, zag er met zijn permanente zonnebankhuidskleur donkerder uit dan de president. Obama claimde het herstel van de financiële crisis voor zijn regering, zij het niet al te agressief.

Maar het was vooral een waarschuwing dat de wereldeconomie precies dat is en dat de VS het zich niet kan permitteren om afstand te houden. De wereld is veranderd. Er is concurrentie voor de banen. Eerst moest hij een hart onder de riem steken van alle Amerikanen maar het benadrukken van de uniekheid van Amerika zij hem vergeven. Het was allemaal grondwerk om aan te geven hoeveel er moet gebeuren om bij te blijven.

Iemand in het Witte Huis heeft de afgelopen weken het 'spoetnik moment' bedacht om de urgentie van het moment aan te geven. Dit is het spoetnik moment van deze generatie, zei Obama. Je moet het niet te vaak horen, maar het is goed voor de koppen in de kranten. Het is ook een slimme manoeuvre om aan te geven dat de overheid een rol heeft te spelen. Het gaat niet vanzelf. Zelfs president Eisenhower, geen revolutionair behalve in de ogen van de John Birch Society van die jaren, vond dat nodig. Obama gebruikte het voor een mooie pitch voor energiezuinigheid.

Gebruikte ook de gelegenheid om de oliemaatschappijen aan te vallen, althans hun belastingvoordelen. Ik moet nog zien of daar wat van komt, maar het is de moeite waard. Nieuw doel: tegen 2035 moet 80 procent van Amerikaanse energie uit schone bronnen komen (daar hoort ook schone kolen bij).

Ook onderwijs en een nieuw leave no child behind wet kregen Obama's steun en veel applaus. Niet een sportster moet gevierd worden maar iemand die een wetenschapsprijs haalt. 'Become a teacher. Your country needs you', was mooi gevonden. Ook indirect een uithaal naar de niets producerende verwende bankiers. Hij zette het congres ook op scherp voor de tuition tax credit verlenging, wat minder applaus kreeg omdat de Republikeinen liever belastingverlaging geven aan de rijken.

Ook immigratiedebat staat weer op de agenda. Obama wist mooi al die onderwerpen plus infrastructuur te koppelen aan het klaarmaken voor de toekomst. Tachtig procent van de Amerikanen in de buurt van een hoge snelheidslijn is een doelstelling vergelijkbaar met het mensen op de maan zetten, met dat verschil dat die mensen er ook werkelijk kwamen. Die treinen, dat moet ik nog maar zien.

De hervorming van de corrupte belastingwetgeving en het tandenloos maken van de lobby industrie is opnieuw een mooie doelstelling. Het zijn doelen die Democraten én Republikeinen samen kunnen bewerken. Maar dan moet hij wel aan de bak. Het verminderen van regulering is vaste prik voor het bedrijfsleven dat de regels graag gebruikt om te vangen of te duiken, maar okay, als doelstelling is het altijd leuk en kostenloos. Rutte doet het ook. Het bevriezen van de binnenlandse uitgaven voor vijf jaar is een betekenisloos gebaar. Het is tegelijk niet genoeg en stelt geen prioriteiten. Maar krediet voor Obama: hij maakte meteen duidelijk dat dit niet genoeg is en pitchte voor zijn commissie voor belastinghervorming. En passant liet hij weten dat de Bush charitas voor de rijken niet zijn idee is van rechtvaardige verdeling.

Een goede speech, een restart van het Obama presidentschap. Maar ook niet meer dan dat. Nu het harde werk.

En ja, Obama had gelijk. Het is uniek dat drie kinderen uit working class families de hoogste ambten van de VS bezetten. Politiek is een rijkeluisspelletje maar ook de manier waarop gewone Amerikanen zich kunnen losmaken van hun achtergrond.

Leugens

Generaal Petaeus gaf gisteren een upbeat rapport over de situatie in Afghanistan. Er kwam een moeilijk jaar aan, zei hij, maar hij claimde de geweldsspiraal te hebben gestopt. Hij erkende dat de Taliban in het noorden en noordoosten vooruitgang hadden geboekt. Niemand had een andere bericht van Petraeus verwacht. Het probleem met de generaal is dat hij nauwelijks geloofwaardig is. Hij past in de traditie van Westmoreland, de generaal die in Vietnam voortdurend riep dat het nog maar een klein stukje was tot aan de overwinning maar dat hij nog wel wat meer soldaten nodig had.

Petraeus heeft al bewerkt dat Obama met zijn levensgevaarlijke Afghanistan strategie vastzit tot 2014. Het zal tegen die tijd niet afgelopen zijn, zoals ook het Nederlandse parlement dat jaar zal ontdekken. En dan zullen ze blij zijn dat ze in 2011 zich niet hebben laten voorliegen. Complimenten overigens voor de mooie column van Bert Wagendorp gisteren. Noteerde fijntjes dat een Afghaanse minister meldde dat de burgemeester van Kunduz er niet bij was maar dat dit niets had te maken met diens corruptie. Leugens, heette de column.

25 januari 2011

Het Turks Nederlandse manifest viel in zijn eigen valkuil

Nazmiye Oral schreef gisteren in de Volkskrant over de Turkse cultuur van Turkse Nederlanders.
Ze beschrijft dat het als verraad gezien wordt om je kinderen geen Turks te leren of om niet in Turkije begraven te willen worden. Terwijl zij haar kinderen gewoon Nederlands Turks opvoedt, zonder er een cult van te maken. De boodschap van haar verhaal was dat de Turkse gezinsstructuur geen prijs stelt op onafhankelijk denkende jongeren die in dat proces van denken ook hun eigen cultuur en de hang ups daarvan (Atatürk als onbevlekte leider, Armeense massamoord) ter discussie stellen.

Het is een deel, misschien wel het belangrijkste deel van de verklaring waarom Turks Nederlandse jongeren, sommige inmiddels van de derde generatie, het minder goed doen in Nederland. Het manifest in de Volkskrant overdreef. Ze doen het niet minder dan andere allochtone jongeren maar de snelheid waarmee ze opgaan in de Nederlandse samenleving en gebruik maken van hun kansen is lager en kleiner dan die van Marokkaanse jongeren. Cruciaal punt: de hoge schooluitval. Percentueel hoger dan voor autochtonen, gelijk aan die voor Marokkanen. Een onderwijsprobleem of een allochtonenprobleem? Ik zou zeggen het eerste.

Maar dat Turkse jongeren als ze eenmaal vastlopen er niet meer uitkomen en in een slachtoffer cultuur duiken die iedereen de schuld geeft behalve hun eigen onvermogen om een onderwijscertificaat te halen, is waar. Het manifest had gelijk dat er een probleem is. Het was goed om het vast te stellen. Turkse Nederlanders blijven in een spagaat zitten met hun provinciaals Turks nationalisme en hun angst dat daarover zelfs maar praten hen dwingt tot het opgeven van hun cultuur.

Maar wat heb je daaraan als je bang bent als gemeenschap? Want bang zijn, dat is de reden dat die structuren zo star en dominant en sociaal beheersend zijn. Ik sprak daarover in een uitzending van het VPRO programma ZOZ met de woordvoerder van het manifest, Kadir Tas. Het was een frustrerend gesprek, zowel voor de woordvoerder als voor de andere participanten. De woordvoerder schoot, vooral aan het einde, toen hij kwaad werd en voortdurend het recht opeiste om zijn verhaal af te maken, in de aanvalsmodus. Eerst was er sprake van jongeren die contact verloren, later kwamen er beschuldigingen, ook al realiseerde hij het zich niet: ze werden achtergesteld, benadeeld. Er was een schuldige en dat was de Nederlandse samenleving die iets met hen deed. En die moest dus ook met beleid komen.

Zou het kunnen zijn dat het hameren op die Turkse eigenheid, dat geslotene, conservatieve, van de Turkse gemeenschap hun jongeren juist benadeelde? De man wilde er niet over praten maar begon te vragen hoe wij integratie definieerden. Ik begreep waarom toen hij liet slippen dat hij onder geen voorwaarde wilde assimileren. Hij wilde de eigen cultuur behouden. Hij was doodsbenauwd en vijandig.

En daar zat natuurlijk de crux. Angst voor het verlies van die cultuur. Ik kan het iemand van zijn generatie misschien niet kwalijk nemen, maar hij zag niets tussen het cultiveren van die eigen cultuur en het opgeven ervan. En dat terwijl assimilatie, helaas nog steeds in de ban omdat domme linkse do gooders het negatief bestempeld hebben, nu juist het proces is waarin twee groepen in elkaar opgaan zonder alles op te geven maar juist door de gemeenschappelijke punten te vinden. Maar mijnheer Tas maakte er een zero sum game van. Hoe durfden we daar de reden voor de problemen te zoeken?

Gespreksleider Anil Ramdas stelde de vraag of de timing van dit manifest (ze hebben er, goed nederlands, anderhalf jaar over gepraat) wel slim was met Rutte/Wilders aan de macht. Een kulvraag, met permissie. Wat doet dat er nu toe? Maar Tas wilde het naderhand wel toegeven: je had meer aan algemeen onderwijsbeleid dan aan specifiek Turks beleid. Maar het manifest schoot wat dat betreft zijn doel voorbij. Het gaf allochtonenbashers zoals Sylvain Ephimenco weer de kans uit hun dak te gaan. Het gaf de integratie industrie, waarvan teveel manifest ondertekenaars deel uitmaken, de kans om slachtoffers neer te zetten. Het deed niet wat het moest doen, namelijk de Turkse gemeenschap oproepen hun kinderen niet te benadelen door ze zo eng op te voeden dat ze de kansen die Nederland biedt niet aangrijpen.

Jammer genoeg een uitkomst die het punt dat het manifest maakte, helemaal onderstreept, al bedoelden ze het niet zo. De Turkse Nederlanders, een deel ervan tenminste, hangt in een culturele spagaat van eigen makelij en realiseert zich niet dat ze heel best hun cultuur kunnen beleven zonder daar een fetisj van te maken. De manifestschrijvers zijn hebben wat dat betreft gefaald. Ze zijn, heel grof en ietwat onrechtvaardig gezegd, onderdeel van het probleem dat ze signaleerden.

Tijd om het niet alleen bij woorden te laten

Gisteren hield president Sarkozy zijn derde (!) persconferentie sinds zijn verkiezing in 2007. Hij erkende dat de ontwikkelingen in Tunesië Frankrijk hadden overvallen. Het leek zo lekker rustig, een repressief cliëntelistisch regime volgens klassiek recept; hielden de moslims er lekker onder. Wie had gedacht dat er iets broeide? Blijkbaar niet de Franse buitenlandse dienst.

De Fransen zijn niet de enigen die voor joker staan wat Tunesië betreft. Ook de EU reageerde niet of magertjes, zoals de EU ook al inactief was toen Wit Rusland zijn oppositie in elkaar sloeg. En gisteren de dictator van Uzbekistan met egards ontving. Dat was niet de bedoeling van het Lissabon verdrag. Maar ook hier gold dat Tunesië lekker rustig was als handelspartner en zelfs aanspraak maakte op fast track procedures. Volgens Judy Dempesy is de reden voor de lamlendigheid van de EU dat ze in Brussel vooral bezig zijn met bureaucratische gevechten. Ze hebben het te druk voor inhoud. Ook mag je vaststellen dat de nieuwe buitenland coördinator weinig indruk heeft gemaakt. Overigens precies zoals die Fransen het zouden willen.

Geheel voorspelbaar dit alles, maar levensgevaarlijk. Wie graag wil dat het westen, de EU, de grote landen, worden geassocieerd met democratie, mensenrechten en principes, vindt bij de jongeren en oppositie bij onze semi dictatoriale vrienden weinig gehoor. En terecht. Ze merken er niets van dat we de leidende politici in Jordanië, Egypte, Algerije en Marokko niet tot onze vrienden rekenen. Dat is logisch, want we zien ze als onze vrienden. Wat dat betreft reikt de Elsevier doctrine ver (liever een dictator of een legercoup dat democratisch gekozen moslims). Het zal niet ophouden met Tunesië. En het is hoog tijd dat we ook elders niet alleen praten over mensenrechten en democratie maar er ook naar handelen.

Niet alleen Groen Links beslist

Het is unfair dat Groen Links vandaag en morgen het doelwit is van de media die willen weten of Nederland wel of niet nog eens door de pomp gaat in Afghanistan. Het lijkt alsof Groen Links de beslissende factor is. Dat is unfair omdat voor D66 precies hetzelfde geldt. Vreemd dat daar geen vragen gesteld worden. Hoe denken de leden over de politiemissie? Is Pechtold al verkocht? Zijn de fractieleden het eens, lopen ze keurig in de pas of moeten ze gemasseerd worden?

Het lijkt alsof alleen Groen Links het nooit goed zal kunnen doen met deze missie. Als ze instemmen, liggen ze onder vuur van leden en kiezers. Als ze niet instemmen, liggen ze onder vuur van rechts die de partij zal verwijten dat ze geen verantwoordelijkheid kan dragen. Het zou fair zijn en getuigen van samen optrekken als D66 precies dezelfde verwijten zou krijgen. Ik durf te voorspellen dat dat niet zal gebeuren.

Nog helemaal los van dit spelletje, is het natuurlijk absurd dat een zo belangrijk besluit zo weinig draagvlak heeft. Zou reden genoeg moeten zijn om er niet aan te beginnen.

Buikspreekpop van de Grote Leider

Gisteren een stukje Fleur Agema in de 24 uur box gezien bij die sportpresentator van wie de naam me ontschiet. Interessant. Een slim kamerlid, wel bespraakt, met een paar rare giecheltikken. Maar zodra het over 'de islam' gaat spreekt datzelfde slimme kamerlid alleen het woord van haar broodheer, de Grote Leider. De presentator porde wat maar stelde niet echt de penetrerende vragen. Maar goed, hij moest het 24 uur uithouden, dus dat valt wel te begrijpen en het schetste toch een mooi portret van Agema. Voor het eerst dat een kamerlid van de Stichting van het verbieden, anders dan Hero de Held zo veel aandacht krijgt, en dan hoor je de buikspreekpop van Wilders. Dat was teleurstellend.

24 januari 2011

De Wijk zingt een oud deuntje

Het was interessant Rob de Wijk vanavond op de radio te horen. Hij putte zich uit in argumenten als verantwoordelijkheid voor Afghanistan nadat we de Taliban hadden weggejaagd, Nederlands positie in de wereld, bondgenootschappelijke solidariteit. Ietwat verrassend kwam hij met het argument dat we moeten voorkomen dat Al Qaida daar weer de vrije hand kan krijgen. Dat lijkt me niet meer relevant, nu Al Qaida in Pakistan en elders zit en een eventueel terugkerende Taliban wel zal oppassen Osama onderdak te verlenen.

De vragen gingen vooral over de veiligheid maar dat vind ik niet zo interessant als de missie zelf niet goed beargumenteerd is. Risico is niet erg als je denkt iets tot stand te kunnen brengen of de kans op succes redelijk is. Daarvoor gaf De Wijk geen argumenten. Hij maakte zich er wel heel gemakkelijk van af door het een simpele one liner te noemen als burgers vaststellen dat ze voor een onrealiseerbaar doel geen mensen willen laten sneuvelen. De Wijks betoog paste in de teneur van de debatten/hoorzittingen die vandaag plaats vonden. Die zijn allemaal gericht op het wegnemen voor zorgen over deelname, niet op de vraag of deelname überhaupt wel verstandig of relevant is.

Obama 2.0

Morgenavond zal president Obama in zijn State of the Union zijn draai proberen te voltooien naar een imago van centrum politicus. Zijn thema zal zijn: werk, werk, werk. Daar wordt hij in 2012 op afgerekend. Maar het is een draai die vooral publicitair is. Obama was nooit zo links als de Beck-stijlhaatzaaiers verkondigden, hij is lang niet zo centristisch als hij nu doet voorkomen.

Het is allemaal good politics, als verandert er weinig aan de policy. Obama moet nog steeds gewoon doen waar hij voor gekozen is: leiding geven. Dat betekent een geloofwaardig verhaal vertellen, het initiatief nemen en zijn presidentschap ergens voor gebruiken. Het is al ongeveer twee jaar te laat om dat te doen, maar goed, het moet ooit gebeuren. Tot begin december liet Obama alle initiatief, alle framing, aan de obstructionisten van de Republikeinse Partij. Met inlevering van de Bush charitas voor de rijken leek hij een move te maken naar het centrum maar het was gewoon inleveren. Dat hij er een gematigd stimuleringsprogramma voor terug kreeg, was meegenomen.

Maar wat verloren ging in het politieke gemanoeuvreer was de kans om burgers wat uit te leggen. Belastingverlagingen komen niet uit de lucht vallen. Overheidsuitgaven hebben een ratio. Dat de Republikeinen vooralsnog wegkomen met een deal die de tekorten nog eens een triljard opjaagt, is de meeste burgers ontgaan. Obama zal nog heel wat politieker en heel wat scherper moeten worden wil hij mensen ervan overtuigen dat het de moeite is om voor hem in 2012 campagne te voeren. De opiniepeilingen hier zeggen weinig. Het is Maurice de Hond terrein: dagkoersen zonder betekenis. Obama was nooit zo laag als ze meenden en hij is niet geweldig veel gestegen. En als er een tegenstander is, ziet het er allemaal anders uit.

Promotie Scheffer

Het was mij ontgaan dat Paul Scheffer in december in Tilburg is gepromoveerd op de Engelse versie van zijn sombermansboek, het Land van Aankomst. Ik neem aan met noten dit keer, nog steeds zonder theoretische kader of eigen onderzoek vermoed ik. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de promotie niet zonder problemen verliep. Er was de nodige onenigheid onder de promotores over de kwaliteit van Scheffers boek. Terecht lijkt me. Dat een lid van de promotiecommissie ontslag nam, is veelzeggend. Er is een vreemde teneur om promoties te promoten. Hans Wansink met zijn werkje over Fortuyn, Marcel Metze met zijn Philips biografie, Annejet van der Zijl over Bernhard. Allemaal gefeliciteerd, maar het waren geen innoverende wetenschappelijke laat staan theoretische bijdragen. Over Scheffers boek heb ik eerder mijn kritiek geuit.

Kosten Afghanistan

Wat de politiemissie gaat kosten weet niemand. Volgens de Volkskrant is het genoemde bedrag van 500 miljoen onzin. Blijkbaar is de begroting ook niet gespecificeerd en heeft defensie gewoon maar wat bedragen neergepend. Als ze ermee akkoord gaan, opnieuw een geval van het parlement dat zich willens en wetens laat bedriegen. Geheel voorspelbaar.

Boycot Hero de held

De PvdA wil in Noord Holland niet samenwerken met de Partij van het Verbieden. Vanwege hun idiote standpunt over hoofddoekjes. De PvdA heeft helemaal gelijk, alleen moeten ze ophouden Fatima Elatik als voorbeeld aan te halen. Het is verstandiger om principieel te zijn en niet ad hoc voorbeelden te nemen. Alle andere beschaafde partijen in Noord Holland (en elders als deze onzin van Hero de held school maakt) zouden zich hierover moeten uitspreken. Nog afgezien van de principiële kant is het een mooi debat onderwerp aangezien de meeste mensen op de lijst van de stichting dit standpunt of niet delen of niet kunnen verdedigen met je juiste mate van haatdragendheid. Groen Links en D66 van Noord Holland mogen zich nu uitspreken.

Verder is het natuurlijk gewoon een goedkope, typische PVV truc. Iets roepen dat haat zaait en toch nooit werkelijkheid kan worden omdat de provincie er niet eens over gaat. Het is jammer dat je deze kwasten niet kunt negeren. Maar ja, ze zitten in het kabinet Rutte/Wilders, met mensen die zich christen democraten en liberalen noemen.

23 januari 2011

Webern, Mahler en Boulez

Ik luisterde vrijdag naar het concertgebouworkest, geleid door de ongelooflijke 85 jaar oude Pierre Boulez. Vlak bij me zat die linkse hobbyist van de VVD die vroeger als liberaal door het leven ging. Maar daar wil ik het niet over hebben. Op het programma stonden Sechs Orchest Stücke van Webern en de zevende van Mahler, tijdgenoten maar wat een verschil. De bomvolle zaal, mede gevolg van een succesvolle thematisering van de A-serie van 20-ste eeuwse muziek door het Concertgebouw, kwam ongetwijfeld voor Mahler. Die traditie is sterk in Amsterdam. Zo sterk dat je soms wordt doodgegooid met Mahler.

Ik ontdekte Mahler eind jaren zeventig, denk ik, net voordat ik in de jaren tachtig dank zij Mistlav Rostopovitch in Washington Shostakovitch ontdekte. Op de eenof andere manier horen ze voor mij bij elkaar, de grote symphonie componisten van de 20e eeuw, maar laat ik niet afdwalen, ik stel de lezer al genoeg op de proef. Inmiddels heb ik heel wat uitvoeringen van Mahler gezien, geleid door Haitink, Janssons, Chailly en de wat mij betreft niet zo geslaagde Simon Rattle. Boulez was een klasse part. Of beter gezegd, een heel andere dirigent dan al deze mannen. Technisch, koel, clean, crisp zijn termen die bij zijn uitvoering hoorden. Mijn probleem deze keer was meer met de Mahler. Misschien is het iets dat komt met de jaren maar ik had een beetje genoeg van die wijdlopige lange lijnen. Ik zeg het voorzichtig in Mahlers eigen Amsterdam. Misschien is het ook veranderde smaak. Ik luister veel meer naar kwartten en solo piano tegenwoordig. Met name kwartetten bieden me alle gelaagdheid en gecompliceerdheid waar ik naar zoek.

Het leuke was de programmering. Ik ken de Webern relatief goed. Zal ook wel niet toevallig zijn maar die drie composities voor orkest die hij heeft gemaakt, liggen geregeld op mijn cd speler. Gecondenseerde muziek. Deze Sechs Stücke boden in krap vijftien minuten eigenlijk alles wat Mahler ook had te bieden in tachtig minuten. En omdat het geconcentreerder was en helderder en intenser, kwam het bij mij in elk geval veel beter door dan Mahler. Met dank aan Boulez, terecht door de leider van het concertgebouworkest aangekondigd als filosofoof, componist en dirigent en 'buitengewone persoon'. Boulez programmeerde het zo en voerde het fabuleus uit.

Moeten we dat maar financieren met geld van ontwikkelingshulp zoals mijn medeluisteraar uit de concertgebouwbuurt meent? Hij en ik kunnen zo'n concert best betalen. En daar gaat het ook niet om. De aanwas van een fantastisch spelend orkest via de andere orkesten en de muziekcultuur in Nederland, dat is het thema. Maar daarover een andere keer.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors