21 mei 2009 - 1 juni 2009
Like ons op Facebook

21 mei 2009 - 1 juni 2009

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

1 juni 2009

Chicken little politici voor een chicken little land

Waarom hebben de meeste partijen in deze Europese verkiezingen gekozen voor een anti-Europese, Holland-voorop houding? Hoe dat Holland eruit ziet, dat varieert nogal, maar het spreekt blijkbaar aan om zich af te zetten tegen 'Brussel'. Zo neemt iedereen de werkwijze over van Wilders, die zichzelf alleen maar kan definiëren in verzet tegen alles om hem heen. Maar de vraag blijft, waarom die houding - en de splijting in een partij van de PvdA waar de Europa-aanhanger Berman een neanderthaler als René Cuperus op de lijst moet dulden?

Het is ongenoegen, onderbuikongenoegen, met de wereld zoals hij is. Het gevoel dat je geen grip maar hebt, frustratie, het zoeken van een zondebok. Ik heb de afgelopen maanden veel boeken en artikelen gelezen over de zogenaamde moderniteit waarmee onze immigranten en hun kinderen moeite hebben. Die moderniteit zou dan zijn homorechten, feminisme, scheiding van kerk en staat en nog zo wat voorspelbare typisch Hollandse geachte verworvenheden die niet gedeeld zouden worden door Nederlanders volgens de definitie van Wilders (nou ja, definitie is een groot woord voor zijn altijd negatieve formulering van het begrip Nederlander).

Nou, geloof ik er niets van dat wij zo modern zijn. Ik denk dat homorechten en gelijkwaardigheid van man en vrouw in Nederland behoorlijk gewaarborgd zijn (door alle burgers, oud en nieuw), maar dat je niet ver onder de oppervlakte hoeft te krassen om te merken dat het vooral een formele erkenning is. Dit land is helemaal niet modern. Het balanceert op een wankel evenwicht tussen de onzekere elite die het nodig vindt om op allerlei manieren die moderniteit te illustreren (door de smakeloosheid van de Gayparade te celebreren als uiting van openheid van geest, of, zoals Plasterk, door vulgaire homo BN'ers zoals Gordon het gevoel te geven dat ze Nederland vertegenwoordigen, maar ook door het onbehouwen, angstige en averechtse bejaardenfeminisme van Ciska Dresselhuys) en een even onzekere niet-elite die al die rechten en vrijheden wel accepteert maar niet beleeft. Laten we zeggen, in Blerick zijn ze helemaal niet zo modern als ze aan de Amsterdamse grachten wel denken. In daar in Amsterdam moeten ze iedere dag weer hard roepen: 'wij zijn modern, kijk maar', anders geloven ze het zelf niet.

Bij deze Europese verkiezingen blijkt dat. De boze buitenwereld rukt op en Van Baalen, de accoliet van de Grote Leider, Camp en al die andere niet interessante lijsttrekkers, kunnen niets anders bedenken om stemmen te winnen dan net te doen of die wereld kan worden tegengehouden. Stop de moderniteit, stop de wereld, we willen er vanaf. Chicken little politici, dat zijn het. Maar ze zijn een correcte reflectie van hun chicken little achterban.
Dit land maakt zich maar wijs dat het modern is. Als Maxima een paar wijze woorden uit over een wereldburgergevoel, wordt ze gekielhaald. De elite zelf is in de kramp geschoten - niet omdat ze niet modern zijn - maar omdat ze hun contact met de massa dreigen te verliezen. Vandaar Scheffers pleidooi, in zijn artikel in 2000, om de massa weer een identiteit te geven door ze een geschiedenis op te dringen die klaarblijkelijk niet erg leeft voor hen.

Vandaar het verwijt van de elite (Scheffer) aan de elite (de rest van ons) dat we er niet genoeg aan gedaan hebben. In allerlei vormen is dat verwijt de afgelopen jaren teruggekomen. De absurde vormen die het aanneemt nu de elite, bedreigd door een vertegenwoordiger van die elite (eerst Fortuyn, nu Wilders - met Van Gogh en de smakeloze Holman als luidsprekers) zelf probeert zich in te leven in de onmoderne massa, begint bedreigende vormen aan te nemen.
Zo'n betoog als dat van Mohammed Banzakour, die gewoon maar de macht wil geven aan Wilders, die in de daarna voorspelbare chaos ongetwijfeld zich een tweede Cheney zal tonen, is erger dan de wanhoopskreet van een onzekere elite. Het is een overgave. Doodliggen, met de pootjes omhoog.
Dit alles, in een lang verhaal, om mijn conclusie te delen dat dit land helemaal niet modern is maar uiterst ongelukkig met de fluïde, spannende wereld die het graag op tv ziet en op vakantie, maar thuis wil mijden. Weg met Brussel is het eenvoudigste antwoord. En het stomste antwoord.

Het 'Ja tegen Europa' van d66 vond en vind ik ook niet het meest uitdagende of voldragen alternatief, maar in de omgeving van pygmeeën klinkt het ... modern. Maar daarover een andere keer.

30 mei 2009

Onverdachte kritiek op Mees

U denkt misschien dat ik de enige ben die zich ergert aan Heleen Mees, of dat het iets persoonlijks is. Laat ik u geruststellen. Kijk ook eens bij de geheel onverdachte Kristen Verdel, over het New York van La Mees. Dat gaat gewoon over de feiten, aan de grond in New York. Gewoon feiten. Nog helemaal los van dat gekokketeer bij het Gesprek, waar ik al zappend tegenaan liep.

Wilders en Pechtold op plateaus - vanaf nu wordt het kwakkelen

Volgens recente peilingen, zo begrijp ik, dalen de PVV en d66 nu in de kiezersgunst. Dat bevestigt mijn gutfeeling dat beide een plateau bereikt hebben waarop meer verlangd wordt dan enkel nadrukkelijke aanwezigheid om de kiezer te bekoren. Inhoud namelijk.
Ik weet wel dat d66 op 4 juni goed gaat scoren en terecht. De PVV zal minder scoren en ook dat is terecht. Maar Europese verkiezingscijfers vertellen helemaal niets. Ze zouden wel een trend kunnen zetten. Meer duidelijkheid zullen de gemeenteraadsverkiezingen van april 2010 bieden maar ook daar is het oppassen geblazen. In 2006 zat de PvdA op een wolk, wel zestig zetels zouden hen ten deel vallen als die uitslagen waren omgezet in Tweede Kamerzetels. Het werd natuurlijk niets en dat is precies waarom we zo voorzichtig moeten zijn met deze peilingen. Goede partijen bouwen aan het structuur en hun programma, zonder zich te laten afleiden door de waan van de dag of de fantast De Hond.
Vanaf nu is het touch and go voor Pechtold en Wilders. Beide hebben de afgelopen weken grote fouten gemaakt. Pechtold met zijn interview zonder wereldbeeld, Wilders met zijn over the top aanval op de Nederlandse elite, via een verkrachte vrouw. Ik denk dat voor Wilders de klok heeft geklonken, Pechtold heeft meer krediet maar moet oppassen.

Rutte vertegenwoordigt de januskop van zijn partij

Of Rutte zijn holocaust verhaal overleeft, weet ik niet. Het vergroot de onrust bij zijn achterban en niet geheel onterecht. Ik weet niet wie er in de coulissen staan te wachten als Brutus, laat staan als volgende voorman, maar Rutte is inmiddels zo beschadigd - overigens minder door krassen dan door een algeheel gevoel dat hij geen controle heeft - dat hij niet veel langer zal overleven. Maar Rutte's vertrek zou niets oplossen. De VVD is een hybride belangenbehartigerspartij waarin liberalen ongemakkelijk samen verkeren met conservatieven, Rutte met Van Baalen. Dat is niet eenvoudig op te lossen.

Leno en Letterman

Er is een rare fascinatie in Nederland met Jay Leno. Hij is het soort televisiepersoonlijkheid die wij in Nederland niet kennen (niet getreurd, in Amerika hebben ze geen Paul de Leeuw, laat staan een proleet als Gordon). Een praatshow van niveau die niet serieus is. Bij ons vinden we alleen tussenvarianten, zoals Pauw en Witteman (het Knevel gedoe reken ik maar tot de kosten van het publieke systeem: het moet nou eenmaal), waarmee niemand blij kan zijn. Hoewel, dat soort poldercompromis is natuurlijk zo Nederlands als de pest. Altijd ergens tussenin gaan zitten. Politiek kun je daarmee leven, bij televisie zit er gelukkig een uitknop op. Ik herinner me Leno nog als onderstudie voor Johnny Carson, die een eigen stijl had - in die tijd veel leuker, zij het nu oubollig overkomend. David Letterman zat toen nog in een volgshow, na middernacht, en was - net als nu trouwens - veel scherper en veel meer New york dan Leno. Maar beide vochten om de Carson plek, als ik me goed herinner. Letterman was altijd mijn favoriet, voor zover ik keek, want die uitknop zat er in de VS ook al aan. Er werd vaak gezegd dat Carson de laatste man was die Amerikaanse echtgenotes zagen voor ze zich omdraaiden - toen al was een tv in de slaapkamer heel gewoon. Ik heb dat altijd een perverse gewoonte gevonden (sterker, onze tv staat niet in de huiskamer maar in de speelruimte - je moet ervoor kiezen om te kijken) en dus keek ik meestal niet naar Leno of Letterman. Zo luister ik ook nooit naar het Oog. Op die tijd luister ik geen radio - tenzij ik in de auto zit. Misschien is dat ook het probleem van Pauw & Co. Wie wil er nou om elf uur 's avonds nog kijken?

Deskundig maar het moet wel goedkoop zijn

Wij 'deskundigen' hebben altijd een probleem met de media. We worden om commentaar gevraagd (hoe leuker hoe beter, hoe afwijkender, des te interessanter) en Hilversum verwacht dat we komen opdraven om dat ook on the air te geven. Veel al of niet deskundige mensen doen dat graag - media aandacht is goed voor het ego en nog beter als je een boek wilt verkopen (zelfs onmisbaar). Over betaling wordt meestal niet gepraat. Dat is lastig voor een journalist zoals ondergetekende die gewoon moet leven van zijn schrijfsels en meningen. Wil je wel betaling, dan vragen ze iemand anders. Kunnen ze een bekendere Nederlander vinden, dan pakken ze die. Ik werd vorig jaar eens op het laatste moment ingeruild voor Prem - het onderwerp was de doorbraak van Obama. Maar wat weet Prem van Obama, vroeg ik naïef? Hij is een fan, was de reactie. En hij was goed voor de kijkcijfers, hoorde je de redactie denken.
So much voor deskundigen.

Waarom val ik u lastig met deze persoonlijke oprispingen? U zult mij niet (vaak) meer horen op BNR, het radiostation van het FD. Ook daar betalen ze niet, wat ik gezien hun vrijwel onmogelijke concurrentie met het marktverstorende publieke bestel, begrijpelijk vind. Maar nadat ik in het verkiezingsjaar heel wat keren naar de studio was gekomen, vroeg ik ter compensatie, om een relatieabonnement op het Financieele Dagblad, de eigenaar van het FD. Dat leverde en levert zoveel problemen op (een simpel relatieabonnement in ruil voor uren van mijn tijd) dat ik er genoeg van heb. Om een lang verhaal kort te maken, op BNR zult u mij niet meer horen (voor wie daar wat om geeft). Om misverstand te voorkomen: het gaat me niet om die krant. Het gaat om het principe.

Een publieke functie

Het Sotomayor verhaal is nog niet voorbij. Je zou denken dat een kandidaat met zo'n achtergrond en een dergelijke ervaring geen problemen oplevert. Dat zal het ook niet doen, maar de achtergrondverhalen en analyses van Sotomayors leven, humeuren, stijl in de rechtszaal en wat al niet zijn opnieuw instructief in hoe kwetsbaar je wordt als je in Amerika een publieke positie inneemt. Ze zal een paar maanden moeten doorbijten en het allemaal over zich heen laten komen, want na de confirmation hearings heeft niemand het er meer over. Maar voorlopig is het een treurig spektakel.

Trouw maakt ruim baan voor de angsthazen

Ik zag pas vandaag het artikel dat Trouw vorige week publiceerde van de handen van Amanda Kluveld en Bart Jan Spruyt. Een opmerkelijk verhaal al was het maar omdat ze de bron lijken van de oprisping van Wilders in de kamer, afgelopen week. De elite luistert niet naar het volk (zij natuurlijk wel) en het betreuren van populisme (het inspelen op al of niet gerechtvaardigde onderbuikgevoelens, noem ik het maar even) wordt door die elite negatief weggezet. Onterecht zeggen ze, want de problemen zijn reëel. En dus is het populisme okay - hoewel, ze maken het nogal verwarrend door later in het taaie verhaal ook tegen het vigerende populisme te pleiten. Van Kluveld moet u weten dat zij geobsedeerd is door het islamitische gevaar. Ze doet niets liever dan naar bijeenkomsten gaan waar maffe islam lui spreken om dat als bewijs te beschouwen dat de overname door de islamisten aanstaande is. Waarom? Omdat zij dat zeggen. Van Spruyt moet u weten dat hij mevrouw Sarah Palin uit Alaska zo de meest bewonderenswaardige politicus van Amerika vindt. Hij had haar het liefst als president gehad. Samen zijn ze een fijn koppel, Kluveld en Spruyt. Ze willen dat de Apollo hal in Amsterdam geen ruimtes meer verhuurt aan mensen die dingen zeggen waar zij bang voor zijn, zoals de islam mafferts waar Kluveld op bezoek was. In al zijn domheid kon ik er wel om lachen dat deze angstige luitjes nu maatregelen bepleiten die de 'linkse kerk', hun favoriete kwaaie pier, in de jaren tachtig voorstelde voor Janmaat en dergelijke. Hoe zich dat verhoudt tot de rechtsstaat en het vrije woord van de westerse samenleving, duiden ze niet.

Ik was vooral geïmponeerd van hun redeneertrend. Ze stellen vast dat zij misschien populisten mogen zijn (of niet, want ach, het zijn linkse kerklui die dat roepen en die tellen toch niet mee) maar dat de problemen reëel zijn. Bewijs daarvoor? Het moet wel waar zijn, want, en nu citeer ik: "Met ander woorden: Wilders zuigt die 'tsunami' van islamisering uit zijn kwaadaardige duim. En Fortuyn, Verdonk en EénNL constateerden ten onrechte dat er in ons land sprake is van een multicultureel weg-met-ons-denken, zodat de nationalistische trots die zij daartegenover willen stellen belachelijk en verwerpelijk is." Ja, verdomd. Ze zeggen het. Ja, Wilders is kwaadaardig en Verdonk spreekt onzin. De tsunami is waar omdat Wilders het zegt en hij is toch een honorabel man? Ik moet toegeven, daar heb ik inderdaad niet van terug.

Maar dan dat populisme. Daar hebben ze ook niets mee. Ze willen een elite, maar dan een andere. Een die denkt zoals zij. Curieus genoeg ben ik het wel met de beide angsthazen eens dat 'alleen een nieuwe elite die weer durft te moraliseren het vigerende populisme kan bestrijden.' Ik ben helemaal voor moralisme en ik ben helemaal voor het bestrijden van stupide populisme. Maar wat is het dan als je de 'elite' ervan beschuldigt dat ze de problemen niet zien?

Inderdaad, de 'vijand' moet bestreden worden, zoals Spruyt op zijn bekende toon oreert in de laatste alinea. Dat is inderdaad de noodzakelijke basis van goed burgerschap. Jammer dat hij niet de conclusie trekt dat Wilders en Co bestreden moeten worden in hun ondermijning van burgerschap. En Kluveld in haar pleidooi voor het verbieden van openbare bijeenkomsten en Spruyt, nou ja, die hoef je niet te verbieden. De domheid van Sarah Palin als politiek leidsvrouwe straft zichzelf.

29 mei 2009

Een operette die tragisch gaat eindigen

De vulgaire man die Italië runt, heeft eindelijk de voorpagina van de Herald Tribune gehaald. Niet over de deplorabele staat van het land, de operette aspecten van Berlusconi's gebruik van bevoegdheden om de staat naar zijn hand te zetten, maar door zijn oudemannen crush op een meisje van 18. Ik moet toegeven, het is geheel in stijl. Wat te denken moet geven is dat een beschaafd en goed opgeleid land zich door deze pinokkio op sleeptouw laat nemen. Toegegeven, de oppositie is disfunctioneel, maar toch, waar trekken mensen de grens bij onfatsoen (zie ook hierboven: je mag je dat ook voor ons beschaafde land gaan afvragen)?

Rutte heeft gelijk: de echte liberaal spreekt

Ik verkeer in weinig voorkomende omstandigheden: ik ben het eens met Rutte. Holocaust ontkenning moet geen stafbaar misdrijf zijn. Het is een uiting van onvoorstelbare domheid, van gebrek aan kennis en moet dan ook als zodanig behandeld worden. We kunnen ons er niet van af maken door domheid strafbaar te stellen (dat geldt ook voor de absurde vervolging van Wilders) en moeten als maatschappij onze verantwoordelijkheid nemen. Dat is een volwassen en liberaal standpunt waarvoor Rutte onze complimenten verdient.

Het fatsoen, of gebrek daaraan, van Wilders

"Mijnheer Wilders, heeft u echt geen greintje fatsoen?" Zoals Joe McCarthy in het Navy debat in 1954 onderuit ging door hem gewoon te laten doorpraten, zijn vergif te laten spuien en aan iedereen duidelijk te maken hoe onwaardig de man was, zo begint Wilders aardig te werken aan het touw waaraan hij zichzelf politiek moet opknopen. Wilders' opmerkingen over een verkrachte journaliste waren ongepast, sloegen in de context van het debat nergens op en legden zijn gefrustreerde, donkere geest open voor het grote publiek. De man moet in therapie, hij is zielig. Wat dat zegt over de kiezers die hem steunen mag u zelf bedenken. Misschien, ik zeg het zonder daarop te rekenen, misschien is ook de afkalving van Wilders deze week begonnen.

28 mei 2009

Sotomayor probleem voor Republikeinen

De Amerikaanse media breken zich het hoofd over de vraag hoe de Republikeinen zullen reageren op de benoeming van Sotomayor tot rechter van het Supreme Court. Een fijn mediaspelletje, want uiteindelijk doet het er natuurlijk niet toe: ze wordt gewoon zonder moeite door de senaat aanvaard. De ideologische lobbyisten ter rechterzijde zien het als een onderwerp om de culture battle achterban een hart onder de riem te steken. De midden vleugel, steeds kleiner, denkt dat zo'n strategie juist nog meer mensen zal wegjagen van de Nee-partij die de Republikeinen zijn geworden. De midden mensen zullen dit winnen. Het lijkt weinig zin te hebben je uit ideologische slijmerij te verzetten tegen een breed gesteunde kandidate en dan dat gevecht te verliezen op de inhoud. Nu moet je niets onmogelijk achten met de rare jongens die nu de Republikeinse partij vertegenwoordigen in het congres, maar zo stom zijn ze toch ook weer niet. Hoewel?

Het Pechtold interview revisited

Ik heb het gevoel dat het grote, kwetsbare NRC interview d66 zwaar op de maag zal liggen. Inhoudelijk was het zo leeg, en ik bedoel dan over programma, visie en alles wat een politieke partij nodig heeft, dat mensen die ik erover sprak eigenlijk wel een beetje geschokt waren. Laat ik dan ook mijn voorspelling herhalen dat vanaf dit punt de opmars van d66 in de virtuele peiling van De Hond zal stokken. Het Europese verkiezingenresultaat zal goed zijn, maar dat is misleidend. We hebben het beste parlementslid en onze kiezers zijn gemotiveerd en gedisciplineerd. Dat zou wel eens drie zetels op kunnen leveren. Maar daarmee moeten we niet tevreden zijn of ons in slaap laten sussen. Er is veel werk te doen.

Nethanyahu speelt een gevaarlijk spel

Ik ben het eens met Roger Cohen, in de NYT, dat Nethanyahu Obama feitelijk bij de neus heeft genomen toen hij vorige week in Washington was. Nethanyahu's spel is voortdurend nieuwe problemen opwerpen en die dan oplossen, bij wijze van concessie, zodat er niets verandert. Ook ten aanzien van Iran, vanuit strategisch oogrpunt gezien een veel belangrijker land dan Israël, heeft Nethanyahu geprobeerd Obama zijn kant op te duwen. Ik vermoed dat dit niet lekker zit bij de Amerikaanse president. En ik denk dat het gevolgen zal hebben.

Het wordt tijd dat we Wilders dwingen mee te praten

Hoewel hij nooit mee discussieert, bepaalt Wilders met zijn boude stellingnames de toon en de inhoud van het debat. Iedereen praat met hem, zonder dat hij terug hoeft te praten. Een luxe positie. We moeten het debat terugpakken door hem te definiëren, door te vertellen waar hij voor staat. Dat dwingt hem om óf te zeggen dat dit niet zo is, óf toestaan dat door een betere definiëring van de grote stoorzender zijn aanhang zich realiseert met wie ze in zee gaan.

27 mei 2009

Ook Marijnissen heeft het onfatsoen te pakken

Dat valt tegen van jan Marijnissen. Blijkbaar werkt het onfatsoen van Wilders aanstekelijk. Het zou Marijnissen gesierd hebben als hij in een debat argumenten had aangevoerd, enkel 'flapdrol' roepen is ... nou ja, een beetje zielig. De oude man is blijkbaar echt uit vorm. Jammer.

Een nieuwe Cuomo

Andrew Cuomo, de zoon van Mario Cuomo, drievoudig gouverneur van New York en ooit gedacht als presidentskandidaat (hij kon niet beslissen, werd Hamlet on the Hudson genoemd), wil in 2010 gouverneur worden. Hij maakt een goede kans. De huidige gouverneur, Paterson, de blinde lt. gouverneur die de schuinsmarcherende Elliot Spitzer opvolgde, is niet populair en doet het gewoon niet erg goed. De benoeming van de senator als opvolgers van Hillary was een aanfluiting. In de nieuwe Vanity Fair staat in een artikel over Ted Kennedy verteld hoe dat is verlopen (was maar gedeeltelijk aan Paterson te wijten, Caroline Kennedy zat zichzelf vooral in de weg). Als gouverneur van New York zou Cuomo een grote speler zijn op het Democratische toneel - we praten dan post Obama.

26 mei 2009

Obama kiest zijn nieuwe rechter

Obama heeft Sonia Sotomayor gekozen voor het Supreme Court. Ze is de tweede vrouw in het hof, naast Ruth Ginsburg, de derde vrouw ooit na Ginsburg en Sandra Day O'Connor, en de eerste Hispanic. Blijkbaar waren rechter Diane Wood, Janet Napolitano en Elena Kagan, de sollicitor general, de andere kandidaten. Dit laatste wordt meestal niet bekend gemaakt en geeft het lijstje aan voor de volgende benoeming (als Ginsburg of Stevens vertrekken).

Geen grote verrassingen. Sotomayor is solide liberal, heeft elf jaar ervaring in het federal court in Manhattan. De conservatieven maken de voorspelbare onzingeluiden maar als er geen persoonlijke issues opduiken, gaat deze benoeming gewoon door. Interessant is wel wie het niet geworden zijn. Niet iemand met brede ervaring in de politiek, zoals Napolitano die eerder gouverneur was van Arizona, of de gouverneur van Michigan, Jennifer Granholm. In het geval van Napolitano zou het betekend hebben dat Obama weer een kabinetspost moest opvullen, in het geval van Granholm zit je met een tamelijk duidelijk politiek spoor dat mogelijk problemen op zou leveren. Diane Wood is rechter in Chicago en ik kan me voorstellen dat Obama niet te veel Chicago maatjes wil voortrekken. Kagan is, denk ik, de beste andere kandidaat, maar ook daarvoor zou gelden dat Obama weer iemand anders voor die belangrijke positie moest vinden. Zij blijft in de markt. Sotomayor is afkomstig uit een relatief arm milieu en heeft haar weg gevonden vanuit de Bronx. Ze is relatief jong (54) en kan dus een aardig tijdje dienen.

Alle geneuzel van de Republikeinen kunt u gevoeglijk negeren. Het is de reflex van een partij die alleen maar dwars ligt. Sotomayor is Obama's keuze, zijn prerogatief en de senaat is akkoord. Ik zei al eerder dat Obama waarschijnlijk meer liberal kan zijn in zijn eerste benoeming dan verderop en Sotomayor past in dat beeld, hoewel haar uitspraken niet uitzonderlijk zijn. Kagan kan later nog aan bod komen, het is moeilijk om een sollicitor general die succesvol was een zetel in het Supreme Court te onthouden.

Ross een diplomatieke spoil sport?

In de Trib een artikel dat nogal pessimistisch is over de mogelijkheden voor een deal met Iran. In het artikel wordt vermeld dat Dennis Ross, de onderhandelaar namens Obama, zelf niet gelooft in een deal. Waarom hij dan toch onderhandelt, vroeg de schrijver? Om een diplomatiek archief vast te leggen dat het mogelijk maakt een aanval op Iran te rechtvaardigen, zei Ross. Als dat klopt dan heeft Paul Aartsen, Middenoosten deskundige, gelijk die onlangs betoogde dat Ross in de zak zit van Aipec, de Israël lobby in Amerika. De Iraniërs zijn dan terecht ongelukkig met Ross als gesprekspartner.
Het artikel merkt ook op dat Obama niet de beleidsmaatregelen heeft teruggedraaid die de Cheney bende heeft opgesteld om het Iraanse regime te ondermijnen. Toen ging dat nog onder de vlag van regime change, maar Obama heeft dat als beleidsdoel weggehaald. Als Iran dan vraagt waarom het beleid doorgaat, lijkt me dat een legitieme vraag. Ik ben het eens met de auteurs dat Obama (openlijk of diplomatiek) de kans op een militaire aanval met instemming van Amerika van de tafel moet halen. De tevredenheid van Nethanyahu dat dit niet gebeurde, sprak boekdelen.

Geen coulantie meer voor Israël

Over Nethanyahy gesproken, het wordt tijd dat we een einde maken aan de steun voor de veiligheid van Israël. Op volle kracht wordt er nu verder gebouwd aan nederzettingen. Deze salamitactiek heeft sinds begin jaren negentig de mogelijkheid op een tweestaten oplossing stelselmatig kleiner gemaakt en nog los daarvan, is het gewoon een 'fuck you' gebaar van Israël naar de rest van de wereld. Het is tijd om dat gebaar te retourneren.

De kleinheid van geest bij Knevel en Kneet

In de tv bespreking van het amusementsprogramma Knevel en Kneet (gisteren kwam ik al zappend terecht bij de twee EO heren, samen met het EO uithangbord voor de publieke omroep - die wel zijn evangelische krijtjesstreep pak aan had gehouden) werd melding gemaakt van een voorstelling waarin een Vlaamse arabische wereld expert werd opgevoerd. Hij moest van de showmasters in één zin zeggen tot welke conclusie zijn jaren van onderzoek hadden geleid. Dat was niet mogelijk, zei de spreker, maar er was minder afwijzing in de arabische wereld tegenover Europa dan andersom. Hij wilde in Nederland de ramen opzetten en verwachtte dat Nederland voorop liep in de islamhaat en dat België zou volgen. Knevel en Kneet besloten met een: 1-0 voor Nederland. In een eerder stadium had de Belg, Jan Leyers, zich al verbaasd over idioten aan tafel, zoals daar zijn Rita Verdonk (altijd goed als er een dag niets gebeurt), Adjied Bakas die de toekomst orakelt en de gepatenteerde mafketel, Emile Ratelband. Een actueel praatprogramma? Je schaamt je rot. 0-1 voor deze Belg.

Wie vertrouwt op opiniepeilingen krijgt op een dag de rekening

Frits Abrahams - de echte reporter zij geloofd - was naar de bijeenkomst van mevrouw Verdonk gegaan om gegadigden op haar kieslijst voor de gemeenteraadsverkiezingen te ontmoeten. Hij was er niet druk, een bezoeker of tien dacht Abrahams. Het is goed om te zien dat als je een dom mens genoeg touw geeft om zichzelf aan op te hangen, ze dat ook doet en dat lijkt me ook een mooie strategie om met Wilders om te gaan - hoewel die niet dom is. Maar het vertelt ook veel over de drift van de kiezers, of wellicht de drift van de opiniepeiler. Die de Hond, de fantast die ieders dromen op hol jaagt, voorspelde immers 26 zetels voor de kordate stuurvrouw, nog maar krap een jaar geleden. Wie op peilingen afgaat, doet dat op eigen risico (ik denk dat d66 op 18 gepiekt heeft en nu met een afkalvende steun zal moeten weten om te gaan - want dat is de straf voor het meegaan in de fantasieën van De Hond: als het omlaag gaat moet je er ook in meegaan en dat is veel moeilijker).

25 mei 2009

Het levensgevaarlijke denken van Mohammed Benzakour: laat Wilders zijn gang maar gaan

Van Mohammed Benzakour mag Wilders regeren. Laat hem maar moskeën sluiten, de Koran met Mein Kampf vergelijken, laat hem maar een pleefiguur slaan op internationaal gebied, laat hem maar zien dat hij niet kan regeren met zijn plakplaatjes oplossingen. Ik denk dat Benzakour het volstrekt mis heeft en een gevaarlijke onderschatting ten toon spreidt. Het punt is dat een Wilders die dat soort dingen kan doen en ook doet, de samenleving verandert in een kruitvat. De reacties zullen heftig zijn en niet van het parlementaire soort. Dat zal iemand als Wilders in die omstandigheden de macht en de middelen geven om nog verder te gaan en onze rechtsstaat en onze multiculturele samenleving, inmiddels een kleine vijfhonderd jaar oud, om de zeep te helpen. Benzakour is werkelijk niet goed bij zijn hoofd als hij denkt dat je door een kleine periode van Duitsland in de jaren dertig kunt gaan (want dat is het - en ik vergelijk Wilders hier niet met de Nazi's maar ik weet wel hoe democratieën naar de knoppen gaan) om dan de boel gezellig en democratisch te herstellen. Populistische, domme kiezers tot inkeer gekomen. Alles goed afgelopen. We moesten er even doorheen. Dit soort denken is nog gevaarlijker dan dat van Wilders, vrees ik. De aantrekkingskracht van Wilders is inderdaad de onbewezen 'oplossing' die hij biedt. Ik ben ervan overtuigd dat Wilders' kromme en ondermijnende denken kan worden bestreden met argumenten die ook de kiezer die voor de verleiding wil bezwijken ervoor open staat. Die verantwoordelijkheid mogen de weldenkende burgers niet ontlopen.

Het Pechtold interview in de NRC

Ik schreef eerder over deze reeks interviews, samengevat in één artikel, dat ze een kwetsbare Pechtold lieten zien. "Ik weet het soms ook niet meer " en "we staan aan de rand van de afgrond". het is mooi en therapeutisch om je kwetsbaar op te stellen maar het leent zich natuurlijk voor aanvallen. De reacties die ik heb gekregen op het verhaal waren niet zonder meer positief. Dan ben je de leider van de oppositie, van denkend Nederland, dan volstaat het niet met te roepen dat je het ook even niet weet. Ik weet wel, dat doet onrecht aan het interview en de bedoeling die Pechtold er mee had, maar dat zijn wel reacties. En ik moet eerlijk zeggen, ze leggen de vinger op een zere plek.

Als je oppositie voert moet je wel een visie hebben op de samenleving, een verhaal kunnen vertellen aan de burger. Niet dat je overal het antwoord op moet weten of moet kunnen en willen vertellen hoe het wél moet, maar aangeven wat je visie is, wat je idee is over die samenleving. Alleen maar redelijk zijn, kwetsbaar en verstandig onzeker, is niet voldoende. Dat bevestigt het beeld van de elite die ook de weg kwijt is. En dat is niet zo. We moeten niet meegaan in het gemakzuchtige populisme dat René Cuperus van de PvdA (via het artikel van Dick Pels in Trouw - ik heb Cuperus' boek niet gelezen maar ken zijn meningen van elders) die zich de visie laat voorschrijven door het bestaande ongenoegen en de panische angst dat hij die kiezers kwijtraakt. Hij laat zich de discussie (het discours) voorschrijven door Wilders en de bange VVD en het zielloze CDA. Dat is niet wat een elite moet doen. En mijn kritiek op Pechtold in deze is dat hij zich niet voldoende (of zijn partij moet ik zeggen, mijn partij) manifesteert als een elite met een visie op de samenleving. Het is de taak van de vertegenwoordigers van die partij om deze visie over te brengen, om er steun voor te verwerven. Niet door populistisch mee te onderbuiken maar door duidelijk uit te spreken waar je voor staat. Die kiezer is niet gek, is niet dom. Die kiezer krijgt gewoon geen behoorlijk alternatief aangeboden - niet eens een redelijk alternatief, laat staan een onmisbaar alternatief.

Het uitzicht vanuit New York

Mevrouw Mees heeft met haar anti-Shorto verhaaltje ook de International Herald Tribune bereikt - een fijne toevoeging aan haar cv. Ze claimt daar, opnieuw, dat immigranten in Nederland geen kans hebben op een baan. Haar bewijs is dat 'immigrants and people of immigrant background' tussen de 15 en 65 vier keer zo vaak overheidssteun ontvangen 'and commit crimes') dan de rest van de bevolking in die leeftijdsgroep. Nog los van de waarde van die cijfers, let u vooral op dat 'and commit crimes'.
Meteen daarachteraan komt een passage (de helft van het stukje) over de moorden op Fortuyn, Van Gogh en de cijfers van onze fantast de Hond. Bewijs van een 'unprecedented outburts of political violence and anti-immigrant message'. De twee hebben, u begrijpt het, met elkaar te maken.

Daar valt wel wat op af te dingen, maar Mees houdt het graag simpel.
Ze vindt Shorto 'disingenuous' (de zaak verkeerd voorstellend met kwade intenties) om de Nederlandse verzorgingsstaat voor te stellen als een sprookje, zonder Fortuyn, Van Gogh en Wilders te noemen. Ik zou het 'disingenuous' noemen om die dingen juist te koppelen zoals wereldburger Mees doet. Shorto, vindt ze, is een 'sojourner', een tijdelijke bezoeker, die zich geen zorgen hoeft te maken over het land '' waarin ik opgroeide'.
Met de onzin die ze opdist vanuit haar veilige upper class, ik heb geen last van de vervelende kanten van Amerika stekje in New York, is Mees degene die bijdraagt aan de verrotte sfeer in Nederland. Ze is onheus tegenover Shorto, maar vooral is ze, inderdaad, kwaadwillend, door met halve waarheden en onfrisse koppelingen het voor te stellen alsof iedereen die een goed woord over heeft voor Nederland en kritiek op de grote afstand tussen, laten we zeggen een dog walker en een over het paard getilde columniste in New York, te dom is om na te denken.

Overdrijven met behulp van anonieme bronnen

In de NRC zaterdag een ongenuanceerd en in zijn bogus stellingen misleidend stuk over criminaliteit onder Marokkaanse jongeren. Het komt uit dezelfde koker als het eerdere Marokkanen drama, de stichting Politie en Wetenschap van de politieacademie. De schrijver krijgt wel twee keer per week, weet hij uit eigen ervaring, fysiek en verbaal geweld over zich heen, plus nog wat mindere ellende, van allochtone jongens en mannen. Conclusie: er lopen duizenden van die haatkoppen rond in Amsterdam. Elders in het stuk: 70 procent van de Marokkaanse jongens heeft 'antecedenten', dat is, volgens hem, dat ze één of meer keer door de politie zijn aangehouden. Zegt zijn 'anonieme bron'. Boguscijfers (ik ben ook 'aangehouden' voor zonder achterlicht rijden') van een oncontroleerbare bron die niet waar kúnnen zijn.

Waarom plaatst de NRC het? Tja, ze durfden het niet te weigeren en dus hebben ze rechts onderin een klein stukje toegevoegd dat, heel zinnig. maar wegvallend tegen de eerste klacht, de nodige kanttekeningen zet. Dit is de strategie van 'we plaatsen de meest onzinnige opinies maar door er andere tegenover te zetten mag dat', de manier waarop het Volksdagblad de stukken van Wilders - enkel stellingen, geen argumenten - plaatst. Door een hoogleraar kinderpsychiatrie te vragen voor de reactie, kan ik de reactie van de anti-brigades al voorspellen: dat zijn de softe, linkse kerk lui die voor alle criminaliteit excuses weten te vinden. Een treurige bijdrage aan het 'debat' van de kwaliteitskrant.

23 mei 2009

Succes voor de gunlobby

Als u deze zomer in een national park iemand tegenkomt die open en bloot een pistool draagt, dan is dat het resultaat van een actie van de gun lobby, de meest succesvolle en meest verachtelijke organisatie in Amerika. De lobby wist een amendement ten bate van de pistooldragers binnen te sluizen in de wet die deze werd getekend om credit card schulden te saneren. Credit card schulden, dat is de volgende afgrond voor de financiële wereld, dus je kunt zeggen dat deze wetgeving urgent en noodzakelijk was. Is dat een reden om dit amendement te laten passeren? Het is een moeilijk dilemma. Als Obama zijn veto had gebruikt dan was de credit card wet niet aangenomen. Hij had de schuld daarvoor kunnen leggen bij de lobby. Aan de andere kant had de lobby kunnen zeggen dat de anti-gun lui zo verdwaasd zijn dat ze zelfs deze belangrijke wet tegenhouden om hen dwars te zitten. Ik weet niet wie die wedstrijd had gewonnen maar Obama heeft duidelijk ervoor gekozen om de lobby te negeren en het amendement te accepteren. U weet dus hoe het komt als u zelfs in de wildernis wapenfanaten tegenkomt.

Kluveld is nuts en het Volksdagblad niet goed snik

In het Volksdagblad gaat de onstuitbare anti-activiste Kluveld nu helemaal door het lint. Ze was bij de uitreiking van de Jos Brink Homo Emancipatie prijs, ze zong mee met Sandra Reemer en vindt Henk Krol een fijne teddybeer die houdt van zijn vader. Je zou zeggen dat dit culturele hoogstandje nauwelijks de gelegenheid biedt om de pracht en kracht van de westerse cultuur te onderstrepen, maar Kluveld doet het. Als tegenhanger gebruikt ze, klassiek activisten trucje, de domste van de domme mannen die op een congres over de islam spraken (van deze fijne verdedigster van de westerse cultuur mag de Apollo hal geen zalen meer verhuren aan moslims van deze soort - het is wel een heel speciale interpretatie van onze superioriteit). Het NOS journaal liet ook twee van die gekken zien die op Wilders achtige manier de andere kant belichten. Je kunt ze eenvoudig negeren. Ik hoorde van andere mensen op dit congresje dat de meeste toeschouwers en in elk geval de meest enthousiaste, elders zaten, niet bij deze ideologen waaraan Kluveld zich laafde. Haar Ramadan en islam obsessie is inmiddels zo gigantisch dat ze er dag en nacht mee bezig is. Vooral om ons, domme burgers die het niet zo helder zien als zijzelf, tegen onszelf te beschermen. Volgens mij had ze een heerlijk congres. Alles waar ze van droomde bevestigd! Voor Kluveld is de Gay Parade waarschijnlijk het toppunt van westerse cultuur. Van mij mag ze dat vinden en ze mag ook meezingen met Sandra Reemer. Maar serieus nemen hoef je haar niet. Columnisten bepalen het gezicht van een krant. Het Volksdagblad doet dat met verve. Waarvan acte.

Niet van deze tijd

Werktijdverkorting? We hebben al deeltijd ww en nu wil de PvdA dat we ook nog eens vier dagen gaan werken. Met behoud van consumptiekracht, dat spreekt. Steeds minder doen en hetzelfde te spenderen hebben. De crisis raakt ons niet, hoor. We merken het immers niet in de portemonnee. Maar we doen verrekt weinig. Mevrouw Hamer is toch al niet de ster van de fractieleiders, met dit voorstel maakt ze zich pas echt belachelijk.

22 mei 2009

Makkelijk praten

Heleen Mees heeft een onderwerp bij de keel en blijft bijten, dat levert steeds weer wat op. Ook veel onzin. Zoals vandaag weer in de NRC waar ze Russel Shorto die vorige week een lofzang aanhief op Nederland, tot de orde roept. Zij als hoge inkomensdame houdt een aantal mensen aan het werk, in haar kantoor - met dank aan de NRC -, in haar fitness en in haar appartementsgebouw. Die verdienen, zo vertelde ze eerder, in die open markt daar een minimuminkomen van 7 dollar (dat is overigens niet het landelijk minimum inkomen). Dat is 280 dollar per week, mevrouw Mees. De meeste mensen die zij voor haar laat sloven, werken part time, verdienen dus minder. Ze hebben geen ziektekostenverzekering (terzijde: waar zou Mees haar ziektekostenverzekering hebben? In de VS of in Nederland?), ze wonen ergens in een gribes appartement waar ze waarschijnlijk een uur met de metro of bus voor moeten reizen. Zeker, het zijn immigranten of gewoon arme sloebers die inderdaad werken. Hebben ze een beter of meer zinrijk leven dan in Nederland? Ik zal de eerste zijn om de verstarde structuren bij ons aan de kaak te stellen, maar de idyllische lofzang van Mees is zo grenzeloos naïef dat ze niet alleen de plank misslaat maar ook haar doel voorbij schiet. Heeft ze wel eens geprobeerd een gezin met kinderen in New York te onderhouden van dat inkomen? Ooops, foute vraag. Ze is een power dame. Maar wel een met een flink inkomen. Makkelijk praten.

Financiële sector hardleers

Martin Wolf stelt weer eens de juiste vragen, dit keer aan de Engelse financiële en politiek autoriteiten. Wat doe je als een van je belangrijkste industrieën, waarin je een comparative advantage hebt, ook de meest onverantwoorde industrie van de wereld is? Hij bedoelt natuurlijk de financiële dienstverlening die Londen en vele Londenaars geen windeieren gelegd heeft. De fiscale kosten, merkt hij terecht op, zijn vergelijkbaar met een oorlog van middelmatige omvang. En dat gebeurde allemaal omdat de industrie zichzelf buiten regulering hield en omdat hoogbetaalde lieden geen verantwoordelijkheid namen voor wat ze om zich heen zagen gebeuren (let op Nederlandse bankiers, hier valt wat te leren over verantwoordelijkheid - het 'natuurramp scenario' waar onze leiders zich mee koesteren is nonsens).

Wolf hekelt een rapport van financiële bobo's die zichzelf onderzochten. De vraagstelling was ook verkeerd, namelijk hoe houden we deze industrie concurrerend? Als je de verkeerde vraag stelt, vindt Wolf terecht, dan krijg je ook het verkeerde antwoord. De echte vraag is ook een die Nederlandse financiële industrie zichzelf zou moeten stellen: hoe kun je een raamwerk opzetten dat ervoor zorgt dat die financiële industrie werkt zodat de lange termijn belangen van Groot Brittannië en de wereldeconomie niet geschaad worden?

Wolf windt er geen doekjes om. Hij stelt dat de industrie de negatieve effecten van zijn activiteiten in de schoot dumpt van de samenleving. Een markt kan alleen goed werken als de deelnemers eraan de consequenties van wat ze doen moeten ervaren. Dat gebeurt niet in de financiële wereld, vraag het maar aan onze eigen bankiers. Hoe regel je dat? Wolf heeft suggesties. Ten eerste zorg voor wereldwijde regulering die werkt. Ten tweede, laat de kosten daar waar ze gemaakt zijn. Ten derde bevoordeel niet deze industrie met argumenten als 'innoveringen worden zo moeilijk gemaakt'. So what, zegt Wolf terecht. Ten vierde, dat geldt vooral voor UK, maak jezelf niet zo afhankelijk van deze industrie. Ten vijfde, zorg dat je als overheid kunt reguleren. Wolf concludeert, ik vrees terecht en ook elders geldend, dat de financiële wereld niet voldoende doordrongen is van de onhoudbaarheid van hun positie.

Voorraden afgenomen, groei terug?

Volgens de FT geeft de Purchasing Managers Index (een index die aangeeft wat de voornemens voor de inkoop zijn - en daarmee indirect hoe het met de voorraden staat) aan dat Europa al in de tweede helft van 2009 weer zou groeien. Goed nieuws na de slechte groeicijfers van het eerste kwartaal. Maar de export georiënteerde economie van Duitsland (en Nederland) blijft supergevoelig voor de wereldwijde afname van vraag.

Wolken aan de horizon voor Obama

Verontrustende signalen van het begrotingsfront in de VS. Peter Orszag was deze week bij het Congres en het zal nog niet meevallen om de tekorten binnen de perken te houden - hij heeft eerder gezegd dat 5 % unsustainable is. Hij claimt dat de tekorten die de regering voorziet dichter bij de 3 % zitten. De economie is een onzekere factor maar de begrotingsconservatieven lijken weer meer praatjes te krijgen in het congres. Veel ruimte om de uitgaven te verlagen is er niet, dus belastingverhogingen dienen zich aan. Dat is een probleem want als ook nog de gezondheidszorghervorming gefinancierd moet worden, dan wordt de combinatie van beide moeilijk te verkopen.
De urgentie van gezondheidszorg is hoog. Niet alleen omdat politieke momentum snel verloopt maar ook omdat de kosten van de zorg met 17 % van het BNP in de VS hoger zijn dan waar dan ook - het dubbele van wat andere landen uitgeven. De industrie wil nog steeds niet want die verdienen lekker. De vraag is hoe Obama erin slaagt om de grote massa ervan te overtuigen dat dit noodzakelijk is, tegen de Republikeinse demagogerie in dat ze socialisten zijn.

Domme terroristen?

Ik weet niet wat te denken van die vier terreurverdachten in New York. Ik geloof best dat ze iets voorbereidden. Ze werden gepakt met een namaak bom in een auto bij een synagoge in de Bronx. Maar wie in deze tijd synagoges als doelwit neemt, moet toch wel aardig stupide zijn. De vier hadden wel banden met Amerikaanse moslims, wat de vaste riedel dat binnenlandse terreur in Amerika niet uit die hoek komt, problematisch maakt.

De soap in Italië

Bersollini, de claudillo in Italië, zou de rechtsgang gecorrumpeerd hebben in de jaren negentig. Dat concludeerden drie rechters deze week. De verdediging van de premier was voorspelbaar: uiterst linkse rechters die hem ondermijnen. Hij had zich de moeite kunnen besparen. De Italiaanse burger geeft geen donder om de corruptie van het systeem of zijn leiders. So what else is new? De baas wil het strafrechtsysteem hervormen - vooral via het verlenen van immuniteit van hemzelf voor alle vormen van rechtsspraak.

Moedige toespraak Miliband

David Miliband, de engelse minister van Buitenlandse Zaken (mogelijk na 4 juni afgelost door Peter Mandell, als Brown probeert zijn tentje te redden), hield gisteren een interessante toespraak. Hij stelde dat het westen er fout aan had gedaan door alle vormen van activisme door moslims, inclusief die van een intensieve geloofsbeleving, bij elkaar te gooien als doelwit van de Global War on Terrorism van de Cheney bende. Hij pleitte voor meer nauwkeurige terminologie, bijvoorbeeld niet door iedereen die geen radicale moslim is een 'gematigde' moslim te noemen. Dit woordenspelletje plaatst alle moslims in het verdachtenbankje. Koren op de molen van de anti-islam brigades maar, zoals Miliband terecht stelde, dat is een grote kwast benadering die alleen maar schade veroorzaakt - nog afgezien van het feit dat zo'n kwalificatie niet juist is. Hij pleitte impliciet ook voor het stoppen met het zelfdestructieve isoleren van Hamas. Hear hear.

Nederland vakantieland

Hemelvaart moet de meest absurde feestdag zijn die de kerk ons heeft opgedrongen. Gisteren waren in Amsterdam veel winkels open, niet alle bedrijven hebben vrijdag vrij maar toch, het land heeft opnieuw een driedaagse werkweek (en over een week weer een vierdaagse, zonder enige reden). Het wordt tijd dat we deze vrije dagen eens heroverwegen. Misschien een brede parlementaire commissie die de feestdagen herverdeelt? Jazeker, het suikerfeest erbij. Van mij mag het. Zolang veel Nederlanders nauwelijks weten waarom Pasen gevierd wordt en helemaal niet wat Pinksteren betekent (laat staan waarom we er extra dagen bijkrijgen) ligt is het in elk geval op de tafel.

Fout beleid om slurpauto's te beperken

Vorige week was Obama erg blij met zijn nieuw aangekondigde normen voor het benzinegebruik van auto's, in Amerikaans acronymen taal CAFE genaamd (Corporate Average Fuel Efficiency). De afkorting zou al moeten vertellen wat er mis mee is. Corporate en Average geven het spel weg. Bedrijven mogen hun benzinegebruik middelen. Het is slecht beleid of in elk geval beleid dat beter had gekund. Want het doet wat eerder niet werkte, namelijk het aanbod sturen. Wat Obama echt had moeten doen is een benzinebelasting invoeren, van mijn part een die fleksibel omhoog en omlaag gaat met de olieprijzen, zodat er enige stabiliteit in de benzineprijzen zit. Gewoon, duurder maken om slurpende auto's te rijden. De vraag beperken. Waarom kan het niet? Het congres. Een belastingverhoging, zelfs een verstandige, is een no no bij deze politieke angsthazen. Het is significant dat terwijl GM zich opmaakt voor faillissement, de strijd om de superzuinige auto's gevoerd wordt door Toyota en Honda. De Amerikaanse auto industrie is ten dode opgeschreven maar als straks de geschiedenis van die kolossale kapitaalvernietiging op een rijtje staat, dan zal blijken dat het een zelfmoord was. Zelfmoord door hebzucht, zelfmoord door lafheid. En voor zover het congres dit allemaal mogelijk maakte, assisted suicide.

Een lastige week voor Obama. Het abortusdebat op volle kracht (nou ja, dat is geen debat maar een shouting match vooral van anti-abortus kant) en de onloyale oppositie van proto-dictator Cheney luidruchtig monkelend over de veiligheid van het land. Dit laatste, ik schreef het al, is een no lose optie voor de Cheney bende en hun companen. Als er straks een terroristische aanval komt dan hebben ze gelijk. Als er geen komt dan hebben ze nu voor opschudding gezorgd.
Ik vond dat Obama in zijn speech de randvoorwaarden goed neerlegde. Ik zou hem wel wat sterker willen zijn in het doorduwen van het opnemen van de gevangenen in Amerika zelf - laat het congres maar betalen voor zijn fouten onder het Bush bewind. Maar bovenal moet hij het probleem naar zich toe halen en niet de termen laten zetten door de mensen die mede verantwoordelijk waren voor 9/11 en uit schuldgevoel daarover bereid zijn de hele westerse rechtsstaat af te schaffen.
Ik maak me wel zorgen over deze fake discussie. Het geeft de radicale rechtsstaat ondermijners, zoals Cheney, Rumsfeld en Krauthammer een nieuwe kans om hun vergif te spreiden. Maar een simpel antwoord is er niet. Behalve dat de kiezers de Bush ramp in november met duidelijke taal naar het vuilnisvat van de geschiedenis verwezen. Cheney, wel typerend, heeft geen boodschap aan kiezers of recht. Zoals Maureen Dowd het mooi formuleerde: hij grijpt een derde termijn.

Een triviaal land

Het amusementsprogramma Knevel en Knijt gaat op dezelfde voet door waar Pauw en Witteman ophielden. Ik zapte gisteren even langs en wat was het onderwerp, godbetert: Jan Smit en zijn strapatsen. Who cares? Nou ja, foute vraag misschien. Onze trivialiserende premier, that's who. Nederland is een poppenkast. Waarom zou iemand dit land en zijn spraakmakers nog serieus nemen?

Voormalig paradijs

Het gaat met Californië van kwaad tot erger. Schwarzenegger kreeg geen enkele van de vijf referenda die hij wenste, erdoor. De begroting is stuk. De bezuinigingen gaan de toch belabberde voorzieningen nog verder uitkleden. Het Californische model is kaputt, Arnold! De reden is de ongeremde groei van de afgelopen decennia, gecombineerd met de beleidsdodende macht van de referenda manipulatoren die sinds 1978, sinds proposition 13, de inkomsten van de overheid hebben beperkt. Hoe kan de overheid anders aan inkomsten komen? Een staatsinkomstenbelasting, lekker steil voor hoge inkomens - dat wordt lastig. Een hogere sales tax (de Amerikaanse btw)? Vrijwel onmogelijk. Het ziet er slecht uit voor het voormalig paradijs.

21 mei 2009

Toxic erfenis

Guantanamo Bay is nu Obama's probleem. En een probleem is het. Aankondigen dat je de tent gaat sluiten - al was het op termijn, namelijk binnen een jaar - is één ding, het ook doen is weer heel wat anders. Gisteren weigerde de senaat een begrotingsonderdeeltje, geld om Guantanamo te sluiten. Tachtig miljoen maar het ging het gebaar. De reden: er was geen plan en het was niet duidelijk wat er met de gevangenen zou gaan gebeuren. Met dank aan onwillige Europese trouwe honden bondgenoten zoals onze minister Verhagen die op dit terrein niet blijk geeft van zijn gebruikelijke souplesse, waren de senatoren bang dat sommige lui in Amerika zouden opduiken. Nu zou dat terecht zijn aangezien deze mensen, als ze niet schuldig bevonden worden, gewoon vrij zouden moeten kunnen zijn maar waarschijnlijk niet terug kunnen naar hun vriendelijke thuislanden. Er zij nu al dertig mensen die vrijgelaten zouden moeten worden maar niet weg kunnen omdat Amerika niet de verantwoordelijkheid neemt voor de fout die ze blijkbaar heeft gemaakt. Maar onduidelijk is ook waarom Obama om geld vroeg voor de uitvoering van een plan dat er niet is.

Eerder deze week had Obama al laten weten dat hij de militaire rechtbanken die Bush had ingesteld en die eerder onvoldoende bevonden waren, zou opwaarderen zodat ze toch konden werken. En één Tanzaniaan, die mede verantwoordelijk wordt gehouden voor de aanslagen in 1998 in Kenia en Tanzania, zal in New York terecht staan. Dat lijkt me logisch, dit laatste, maar het roept wel de vraag op waarom dat met de rest van deze lui niet kan.

In zijn toespraak zei Obama dat de regering Bush hem in feite heeft opgezadeld met een onoplosbaar probleem. Guatanamo is in strijd met de Amerikaanse waarden en had nooit mogen worden begonnen, maar het oplossen zonder dat de senatoren daar ook verantwoordelijkheid voor nemen door de onschuldigen te helpen, is problematisch. Het argument dat 15 procent van de vrijgelatenen zich naderhand (weer) met terrorisme heeft bezig gehouden, lijkt me niet vreselijk sterk. Het zegt niets over schuld of onschuld, wel dat je in de gevangenis een misdadiger wordt, ongeacht of je dat vroeger al was of niet. Ik denk dat u ook zou radicaliseren als u zeven jaar onschuldig vast zat, zonder recht op proces of zelfs aanklacht. De speech en de consequenties ervan -if any - moeten nog even inzinken. Maar dit kun je wel zeggen van de problematiek: de bottomline is dat als je begint met het corrumperen van je waarden, zoals de Cheney bende heeft gedaan, het eind zoek is. Je bent dan gedwongen, zoals Obama nu merkt, om door te gaan op het slechte pad. Het is een waar dilemma voor Obama. Hij kan niet doorgaan op de Bush weg want dan wordt dit perfide beleid zijn beleid. Maar wat hij dan wel moet is onduidelijk.

Ongeveer tegelijkertijd zal bendeleider Cheney, de facto nu de Republikeinse leider, een toespraak houden dat Obama de veiligheid van Amerika bedreigt en, bij implicatie, dat hij, Cheney, daarvoor wel garant stond, never mind de juridische regels of rechstatelijke waarden. Dit mag je een succes noemen voor Cheney, misschien zelfs voor de Republikeinen, maar helaas moeten ze hopen op een aanslag om erop te kunnen voortbouwen. Die aanslag zal ongetwijfeld ooit komen en dan zullen de 'zie je wel's' niet van de lucht zijn.

Homohuwelijk houdt op een wig-onderwerp te zijn

Overal in de VS wordt het homo huwelijk nu officieel erkend. Niet meer onder dwang van rechters maar door wetgevers in de staten. Het betekent dat christelijk rechts deze strijd gaat verliezen en inderdaad alleen via een grondwettelijk amendement de staten dit recht tot besluitvorming uit handen kan nemen. Nog los van andere problemen is dit lastig omdat het botst met het conservatieve idee dat de staten zelf moeten kunnen beslissen (dat willen ze bijvoorbeeld voor abortus - en dat was zo gek trouwens nog niet voor Roe vs. Wade, maar dat terzijde).

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors