20 juni 2012 - 13 juli 2012
Like ons op Facebook

20 juni 2012 - 13 juli 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

13 juli 2012

Correctie. De Volkskrant citeert Drudge, en noemt dat een doorgaans goed geïnformeerde conservatieve site. Het verbaasde me al dat politico dit zou verkondigen. Maar goed, Drudge, onbetrouwbaar en ongeloofwaardig, en de argumenten hieronder waarom Condi het zeker niet wordt, blijven staan.

Nee, Condoleezza Rice wordt het niet

Volgens de Volkskrant die Politico.com daarin citeert, zou Condoleezza Rice dé kandidaat zijn voor het vice presidentschap van Romney. Ik geloof er niets van. Twee belangrijke redenen, behalve die dat Rice niet gek is. De eerste is dat Rice als kandidaat alle heerlijke herinneringen terugbrengt aan de buitenlandse politiek van kleine Bush. Obama is sterk op dit terrein, verwijzen naar het desastreuze presidentschap van Bush, met Condi als machteloze zwever tussen bendeleider Cheney en Rumsfeld tijdens de eerste termijn, lijkt me niet slim. De tweede is dat Rice niet voldoet aan Romney's belangrijkste criterium: een vp kandidaat moet direct ook president kunnen zijn. Ze heeft er gewoon de capaciteiten niet voor.

Een canard.

De breker betaalt en andere verloren zekerheden

Een van de vaste wijsheden die ons werd voorgehouden bij de colleges staatsrecht van Jan Vis en A.M. Donner was 'de breker betaalt'. Een partij die de regering laat vallen, krijgt daarvoor bij de daaropvolgende verkiezingen de rekening van de kiezer gepresenteerd. Verkiezingen waren ooit bedoeld om af te rekenen. Sterker, dat zouden ze nog steeds moeten zijn. We delegeren beslissingsbevoegdheid aan kamerleden (of steeds meer baasjes met hulptroepen, maar dat terzijde) en na vier jaar, en tegenwoordig elke twee jaar, kunnen we de rekening vereffenen. Juist in een tijd van kiezers die niet vastzitten aan zuilen of verzuilde partijen, zou dat een mooi spektakel kunnen en moeten zijn.

Helaas zijn beide staatsrechtelijke leerstukken nauwelijks meer relevant in deze tijd. Het zou nog anders kunnen uitpakken op 12 september maar de kans dat er echt afgerekend wordt lijkt me klein. Geert Wilders, de geestelijke vader van Rutte/Wilders, krijgt niet de rekening voor het opbreken van zijn geesteskind, laat staan voor de cavaliere manier waarop hij dat deed en de onze intelligentie tartende afstand die hij meteen daarop nam van twee jaar meeregeren in de achterkamertjes. Het zou me verrassen als hij een echt grote teruggang in zetels mee zou maken. Afrekenen? De kiezers van Wilders doen er niet aan. Hij gebruikt het als een ervaren opportunist en neem het hem maar eens kwalijk als hij daartoe door iedereen, politiek, media en kiezers, in staat gesteld wordt.

Mark Rutte, mislukt premier in allerlei opzichten, zal niet de rekening krijgen voor zijn roekeloze avontuur, zijn machtsgreep via de gedoogconstructie en het kostbare mislukken daarvan. Rutte was een verademing na Balkenende, dat is waar, maar hij heeft op cruciale momenten laten zien dat hij geen staatsman is maar een ordinaire machtsmakelaar, vriendelijk ('prettig weekend jongens') maar evenzogoed ordinair. Dat begon al met de gedoogconstructie. Die was niet 'noodzakelijk', die was gewenst om de belangen die de VVD en het CDA van Maxime Verhagen vertegenwoordigden te behartigen, waaronder het eigenbelang van de laatste om minister te blijven. Tijdens de rit had Rutte een mogelijkheid om van coalitie te switchen toen Wilders zelfs hem te gortig werd - nog voordat Wilders van hem de kans kreeg om te breken.

Er was een vijfpartijencoalitie mogelijk met bestuursgeile politici van D66, Groen Links en evenzeer toen de PvdA van Cohen. Rutte durfde het niet, sloeg zijn arm letterlijk om Wilders in de tuin van het Catshuis en verkocht zijn liberale principes, of wat daar nog van over was want Rutte/Wilders heeft niets, ik herhaal niets, liberaals tot stand gebracht, aan de fundamentalisten van het SGP, zijn nieuwe beste vrienden. Zeker, in Nederland moet je coalities maken, maar de hypocresie was adembenemend. Zelfs een oude conservatieve liefhebberij als defensie werd roekeloos en genadeloos uitgekleed, never mind wat de VVD in zijn programma had staan. Nooit stond Rutte ergens voor.

In Europa sloeg Rutte een hoge toon aan, al zette hij zichzelf als serieus te nemen meedenker buiten spel door zijn aantoonbare onkunde in het rekenen (de 50 miljard, weet u nog?). Toen hij zijn eigen drie procent, jarenlang op gehamerd, niet voor elkaar kreeg, moest hij gered worden door de partijen die zijn andere coalitie hadden kunnen vormen, Groen Links en D66. Voordat we met die Kunduz-klunzen verder gaan, even Europa afmaken. Het afgelopen jaar had Rutte een rol als boven de (Nederlandse) partijen staand premier kunnen aannemen, een verantwoordelijk staatsman die Europa en het belang van de EU kon uitleggen aan de burger. In plaats daarvan werd hij, en steeds schriller, de buikspreekpop van Wilders als het over Europa ging. Zal Rutte afgerekend worden op 12 september? Ik betwijfel het. Het VVD Tea Party programma is meer van hetzelfde, de lijsttrekker biedt een nieuwe ronde van gebrek aan politieke moed maar de VVD kiezer heeft blijkbaar geen alternatief.

Dat klopt want er zijn geen liberale partijen in Nederland. D66 is de vluchtheuvel waarop kiezers met afkeer van het asfalt/hypotheekrentesubsidie beleid van de VVD kunnen schuilen maar liberaal is die partij niet. Wat dan wel? Ach vraag het gewoon iemand en hij haalt zijn schouders op. Pragmatisme, opportunisme, voorspelbaar? D66 is de Pechtold partij geworden. Twee maal Kunduz, de politiemissie en de redding van Rutte, werden zonder enig debat door de partij geaccepteerd. Inderdaad, kamerleden hebben een mandaat, zoals ik hierboven schreef, dus dat kon. Maar wordt er afgerekend? Nee, de partij gaat winnen.

Verliezer en wel degelijk afgerekend wordt Groen Links. Zo kien op besturen dat ze de politiemissie naar Kunduz weggaven en ondersteunden, ook al ging het in deze partij wel degelijk gepaard met debat. Dubbel zichzelf ondermijnend door in het tweede Kunduz akkoord, ook wel 'lente' genoemd, zij het niet voor Groen Links, de mislukte Rutte te redden. Dat Pechtold dat deed, soit, maar waarom Groen Links zich in het pak liet naaien, is moeilijker uit te leggen. Alles wat zogenaamd is binnengehaald, wordt door Rutte straks weer teruggedraaid want afspraak is afspraak geldt alleen met zijn vriend Geert en alleen als de VVD belangen behartigd zijn. Rutte is nou eenmaal niet te vertrouwen. Autorijden van forenzen belast? Het levert 15 procent minder files op maar Groen Links zal het niet kunnen behouden omdat deze partij wél door de kiezers wordt gestraft. Ja, hier wordt afgerekend. Groen Links verliest en dat komt omdat Groen Links kiezers meer dan gemiddeld met politiek bezig zijn.

Ze gaan deels naar de PvdA maar die wordt op haar beurt afgerekend op de episode met Job Cohen. Geen oppositie, geen leiding, geen programma. Afrekenen maar. Het zal stemmen kosten en de gedecimeerde partij, in 2009 nog maar één zetel van het premierschap, althans de leiding bij de formatie, zal tweede viool spelen. Samsom roept moedig dat hij premier wil worden maar zelfs Pechtold die dat nu ook prevelt, is daarin geloofwaardiger.

De andere ex-grote middenpartij, het CDA, is vorige keer al gestraft voor zijn opportunisme en Verhagen-stijl politiek. Maar de echte prijs die de partij in 2009 betaalde was voor het weggeven van zichzelf aan de mannenbroeders, de uitlevering aan Balkenende die net een mislukt kabinet achter de rug had. De katholieke kiezers uit de generaliteitslanden herkennen zich niet in dit CDA en Buma verandert daar niets aan. Ze waren al afgerekend en blijven afgerekend totdat Camiel of een andere katholieke zwabberaar de kiezers van Wilders terughaalt. De wel/niet steun voor Rutte/Wilders was een treurig stemmend spektakel, met die twee armetierige dissidenten als verwaaid uithangbord.

De SP tenslotte wordt ook afgerekend maar dat leidt tot winst. Ten eerste krijgen ze kiezers terug die ze verloren toen Marijnissen vertrok en de opvolging niet florissant leek. Met Roemer is dat leed geleden en komt een deel van die aanhang weer terug. Bovendien is de SP de enige die serieus oppositie heeft gevoerd. Henk en Ingrid en wat ze van Rutte/Wilders kregen is keurig uitgerekend door de partij, ook al kwam het in debat niet altijd echt uit de verf.

Het vervelende van dit politieke landschap is dat er niet wordt afgerekend over het mislukte kabinet Rutte/Wilders, de op één na slechtste regering van na de oorlog (alleen Wiegel/Van Agt gaat hen voor). Rutte lijdt te weinig schade, Wilders weet zoals altijd het debat in zijn voordeel te keren, ook als hij verliezer is (zie het frustrerende interview van Bas van Werven bij Een Vandaag). Buma is al blij als hij twintig zetels houdt.

De PvdA en Groen Links hebben zichzelf buiten spel gezet door inhoudelijk en personeel te rommelen. Zelfs kiezers die de ML achtergrond van de SP nooit konden verteren, zijn nu bereid om verder naar links te kijken. Liberalen staan met lege handen nu de doorbraak die in 2007 mogelijk leek (toen D66 bijna dood was) weer achter de horizon is verdwenen.

Zoals zo vaak als er aan alle kanten problemen zijn, kan D66 profiteren. Zo ongeveer als enige. Het midden is weggevallen door de wanprestatie van het CDA en de PvdA. Kiezers die fysiek niet in staat zijn op de PvdA te stemmen (niet alleen nu maar nooit zullen ze het potlood daar neer kunnen zetten) maar de buik vol hebben van Rutte's geklungel, komen als vanzelf hier terecht.

Persoonlijk blijf ik ervan overtuigd dat partijen terug moeten naar een ideologische grondslag die de basis is voor hun standpunten, zodat je weet wat eruit rolt en waarom. Maar zolang de PvdA zijn sociaal democratische erfgoed niet beheert en de VVD een conservatieve belangenpartij is (overigens wel duidelijk, dat is waar), is alleen de SP ideologisch consistent. Het gevolg is de baasjespolitiek. Er wordt niet gestemd op partijen of denkrichtingen, maar op baasjes, op Wilders, Rutte, Pechtold, Roemer of tegen Sap, Buma of Samsom.

Laat ik daarom met de billen bloot gaan en inhoudelijk mijn eigen positie bepalen. Ik beschouw mezelf als een liberaal en in mijn interpretatie (en die van J.S. Mill) is dat vanzelfsprekend sociaal. Helaas, liberale partijen hebben we niet in Nederland. De sociaal democratie vind ik een belangrijke en acceptabele variant, een stroming die in Nederland aanwezig moet blijven waardoor de PvdA in potentie voor mij een optie blijft. Kunduz in het kwadraat: het verraad van de Kunduz partijen door naar Afghanistan te gaan en, erger nog, door Rutte te redden van zijn vriendschap met Wilders, maken het onmogelijk om Groen Links of D66 te stemmen (vorige keer stemde ik Groen Links, vanwege de liberale richting Halsema - laten we zeggen dat ik teleurgesteld ben).

Ik sluit niet uit dat de PvdA de weg terugvindt naar een in zijn eigen geschiedenis geworteld programma en een zelfverzekerd alternatief voor het corporatistische geschipper. Zoals het er nu voorstaat, zal ik daarom PvdA stemmen. Maar uit afkeer van ons politieke spectrum en zorg over het gebrek aan visie van de andere partijen sluit ik niet uit dat ik als liberaal op de SP zou kunnen stemmen - en ik moet toegeven dat mijn wanhoop over onze politiek inderdaad zo groot is geworden, tien jaar geleden had ik me dit niet kunnen voorstellen.

Om terug te komen op waar ik begon, het staatsrecht is niet erg relevant meer: brekers betalen niet meer en afgerekend wordt er ook al niet. Het Nederlandse politieke patroon met zijn tweejaarlijkse verkiezingen, zijn ondemocratische en machtsconsoliderende partijen, zijn zwakke parlementariërs, zijn visieloze discussie en, niet te vergeten, de bekrompen behandeling van wat ons scheelt in de media, leidend tot irrelevante neuzeldebatten, maakt 'de politiek' schijnbaar steeds minder relevant waardoor kiezers het wel voor gezien houden. Ze nemen politiek niet serieus omdat de politiek niet serieus is. Het is een folkloristische dans om de macht. Niets meer en niets minder. Zouden we even kunnen afrekenen?

12 juli 2012

Romney in het hol van de leeuw

Niet slecht van Romney. Hij ging naar de belangenbehartigingsorganisatie van zwarte Amerikanen, de NAACP, en leverde forse kritiek op Obama's gezondheidszorg en op de president in brede zin. Het was een no loser. In 2008 stemde 95 procent van alle zwarten Democratisch. Door dit optreden won hij waarschijnlijk weinig stemmen terug maar deed hij zijn achterban een genoegen door in het hol van de leeuw te gaan.

Wat Romney nog niet gedaan heeft is een Sister Souljah moment creëren. Hij heeft nog niet de conservatieve achterban laten weten dat hij niet altijd en overal naar hun pijpen danst om zo de rest van de wereld duidelijk te maken dat hij wel flipt en flopt maar geen gevangene is van de christelijke gekken en de belastingfetisjisten. Sister Souljah verwijst naar een campagneoptreden in 1992 van Bill Clinton waarin hij een smerig rappende dame ('kill the cops', was het geloof ik) de mantel uitveegde. Het leverde hem ook boe geroep op van een zwart publiek maar verhoogde zijn geloofwaardigheid bij de rest van de kiezers die genoeg hadden van de verongelijkte kritiek van Jesse Jackson.

Ondertussen is de kritiek van conservatieve lui dat Romney zich laat definiëren door Obama op een manier zoals kleine Bush dat in 2004 deed met Kerry. Daar moet Romney zich niets van aantrekken. Het is een onoplosbaar probleem. Romney kan zich niet losmaken van zijn rijke achtergrond en verwijst er geregeld naar, zelfs als hij probeert de gewone jongen uit te hangen. Is niet te repareren. Hij moet wat anders proberen.

10 juli 2012

Geen land is onrealistischer dan Nederland

Weer een hoop gezeur in de kranten over de tegenvallende prestaties van de Nederlandse wielrenners in de Tour. Ze vallen steeds van hun fiets af. Alsof dat iets nieuws is. De vraag is waarom Nederland (of in elk geval een deel ervan) zo'n onrealistische verwachtingen heeft als een sporter ook maar iets van talent laat zien. Het Nederlands elftal stelt vrijwel altijd teleur, maar ook Geesink, Mollema en andere wielrenners, tennister Rus verrast en stelt dan teleur, Haase verrast niet eens. Bij teamsport zoeken we naar een schuldige en dan krijgt Huntelaar het op zijn brood dat de linies niet aansluiten. Mager maar bevredigend.

Maar het patroon dat we zien is niet de magere prestatie van onze sportlieden. Dat kan gewoon gebeuren, anderen zijn beter. Het sociologische fenomeen is de onzinnigheid van onze verwachtingen. Waarom dénken we dat we zo goed zijn? Ik geloof dat het met ons (Nederlands) gevoel van nietigheid te maken heeft. We denken niet alleen dat we Calimero zijn, we zijn het ook. We betekenen niets in de wereld, niet eens in Europa waar we alleen partijpolitici leveren en geen staatslieden. En dan maar hopen dat we op sportgebied wat kunnen presteren. Iedere strohalm wordt aangegrepen. Maar helaas, we worden alleen kampioen in een sport waar de rest van de wereld niet meedoet, zoals korfbal of schaatsen.

Een deel van het probleem (misschien wel de basis, want het is een kip/ei probleem) zit hem in de media zelf. Het vertrouwen in onze voetballers was blijkbaar zo groot dat de NOS geen alternatieve programmering had toen we eruit gingen en het nieuws op twee zenders tegelijk werd uitgezonden (een prima bewijs trouwens dat we best met twee zenders publieke omroep toekunnen, maar dat terzijde). Vroeger was de Tour nog leuk. Je moest op België zoeken naar de finishreportage, met uitzonderlijk deskundig commentaar van een ex wielrenner. Nederland deed er niets aan. Nu wordt vanaf twee uur getracteerd op een etappe waarin niets gebeurd maar drie luitjes de tijd volpraten met non-informatie. En op het einde is het altijd 'ongelooflijk' en opwindend, ook al is er niets bijzonders aan de hand. Met wielrennen zal hetzelfde gebeuren als met voetballen: het wordt doodgemaakt door een overdosis. Maar dat commentaar is indicatief, in elk geval voor mij. Als ik voetbal kijk dan gaat de Belg op of liever nog de BBC waar Seedorf commentaar geeft op een manier die je in Nederland niet ziet. Bij de Tour luister ik naar België, bij Wimbledon naar de BBC of België. Alles beter dan Nederlandse commentatoren. Dit terzijde, het is een apart verhaal waard om eens door te denken waarin het Nederlandse commentaar zich onderscheidt van de rest. Ik herken het meteen en schakel onverwijld.

Terug naar de hoofdzaak. De manie die de zogenaamd nuchtere Nederlanders bevangt begint met poppetjes in de visuele media zoals die borreltafel die dagelijks over voetbal neuzelt, supeschnabbelaar Van Gelder en de bij de Tour blijkbaar onvermijdelijke en breedbeeldvullende Mart Smeets. Zij krijgen breed uitgesmeerde programma's. De sport en nieuwszender Radio 1 (een verkeerde combinatie omdat nieuws een ander luisterpubliek vraagt dan Veendam in de nacompetitie, maar dat terzijde) wordt dan drie maanden lang sportzender met opgefokte lieden die willen weten hoe onze jongens en meisjes het doen. Niemand luistert.

Is het dat de media bieden wat de consumenten vragen of is het omgekeerd? Krijgen de consumenten voorgezet wat de media denken dat ze willen waardoor ze verplicht zijn het te consumeren? Ik wil maar zeggen dat de Volkskrant, nooit goed in zelfreflectie, nu barst van de artikelen die vragen waarom 'de volgende sof zich weer aandient' terwijl een paar weken geleden de verwachtingen nog werden opgeschroefd. Natuurlijk is het niet de schuld van 'de media', althans niet in die simplistische vorm.

Het is Nederland dat het probleem is. En het is niet alleen sport, het is DWDD, P&W, Radio 1 permanent, en deze 'heerlijke sportzomer' die leidt tot een beangstigende verenging van de wereld. Niet geheel terzijde is het in onze politiek ook niet heel veel anders met De Hond als 'belangenloze' aangever van bekrompen politici en fantasieloze analisten en zielloze parlementaire verslaggevers die net doen alsof iets futiels heel belangrijk is.

Het is gewoon Nederland. Ik zag het al bij dat hulpeloze Nederlandse elftal dat onze nationale karaktertrekken doorschemeren. Robben, dat zijn wij. Een paar trucjes, zelfzuchtig en egoïstisch, snel duikelen en vooral, altijd anderen de schuld geven. En, cruciaal, niets tot stand brengen. Ik zal de verleiding weerstaan om Geesink en anderen die moeilijk op hun fiets blijven zitten typerend voor de natie te noemen maar toch.

Het lullige is dat die sporters nu de pispaal zijn. Zij doen wat ze doen, afgezien van de zelfoverschattende voetballers leggen de meesten van hen de verwachtingen liever wat lager. Het valt tegen omdat we ons laten opnaaien door die sportjournaille kliek in het geval van sport en de zielloze parlementaire pers in het geval van onze verkiezingen. We verdienen wat we krijgen. Zelfoverschatting is Nederlands, teleurstelling ons loon.

States rights in Texas

Gouverneur Rick Perry, u weet wel die kluns uit Texas, heeft aangekondigd dat hij de wet niet zal uitvoeren. Althans niet de wet die zijn staat verplicht medicare uit te breiden en verzekeringsbeurzen op te zetten, de voorzieningen die Obama's gezondheidswet vereist. Let wel, Texas is de staat met het hoogste percentage onverzekerden van het land, een kwart van alle mensen daar heeft geen ziektekostenverzekering.

Het mooiste zou zijn als de kiezers van Texas Perry met pensioen stuurden maar dat is te veel gevraagd van deze domme staat. Het is ook een enigszins benauwend spektakel. Perry doet, net als in zijn campagne, regelmatig een beroep op het tiende amendement op de grondwet om de federale overheid buiten de deur te houden. Het zijn states rights waar hij zich op beroept, het laatste redmiddel van racist en de onsociale zelfzuchtige rijke burger. Ik vermoed dat hij na de herverkiezing van Obama een toontje lager gaat zingen maar het zou mooi zijn als hij gedwongen werd gewoon de wet uit te voeren.

9 juli 2012

De verrassende consistentie van de Republikeinse kandidaten

Nog even over vp keuzes van Romney. Ik had er nog niet eerder goed bij stilgestaan maar de Republikeinen hebben een geschiedenis van foute keuzes voor het vice presidentschap op hun tickets. Niet dat het hen veel schade toebracht, maar kijk eens naar deze lijst. Nixon koos Spiro Agnew, iemand die niet gekwalificeerd was en moest aftreden (in 1973, en met Watergate was iedereen daar dankbaar voor), wegens belastingfraude. Reagan koos voor de oude Bush nadat hij op de conventie opzichtig had geflirt met de gedachte om ex-president Gerald Ford mee te nemen als vp.

In 1988 verraste de oude Bush vriend en vijand door de ongeschikte Dan Quayle te vragen, een onervaren en klungelige senator van Indiana. In 1996 vroeg de bejaarde Bob Dole Jack Kemp mee, niet zo'n slechte keuze. Tja, en dan zijn daar de kleine Bush die zich door bendeleider Dick Cheney in het pak liet naaien en de demente beslissing van John McCain om alle geloofwaardigheid te vergooien door Sarah Palin mee te vragen.

Het is onwaarschijnlijk dat Romney dit soort blunders zal begaan. Portman en Palenty zijn de beste kandidaten, beide geschikt en ervaren. Ik geloof niet dat Bobby Jindal serieus genomen moet worden, evenmin als de over the top conservatieve senator van Virginia, Bob McDonnel - die zou na zijn avonturen met anti-abortus activisme alle vrouwen wegjagen. Ook Paul Ryan neem ik niet serieus omdat zijn economische programma (de overheid opheffen en de belastingen voor de rijken verlagen) Romney onmiddellijk kansloos zou maken - tenzij hij meent dat hij al kansloos is waardoor Ryan ineens een revolutionaire dwarsliggerskeuze zou lijken.

Maar het loont de moeite om nog eens die geschiedenis van Republikeinse vp kandidaten te bekijken. Uiteindelijk heeft de partij een verrassende consistentie. Altijd wordt degene die er 'recht' op heeft (dwz degene die vorige keer verloor) de presidentskandidaat (Nixon, Reagan, Bush, Dole, kleine Bush is een inderdaad opmerkelijke uitzondering), McCain en nu Romney. Misschien dat ze ook zo consistent zijn nu Romney een vp moet kiezen.

Andrew Cuomo frontrunner in 2016

Zoals ik al eerder heb geschreven is Andrew Cuomo, de gouverneur van New York, de front runner voor de Democratische nominatie in 2016. Wie alleen maar aan Hillary Clinton denkt, ziet het te beperkt, denk ik. Ze is zonder meer de bekendste naam maar ze is oud en ziet er oud uit. Je mag dat vast niet zeggen maar Hillary is er de afgelopen vier jaar uit gaan zien alsof ze … inderdaad, vier jaar lang de wereld over is gereisd, ruim in de zestig, na acht jaar First Lady en acht jaar senator en een campagne in 2008 die doodvermoeiend was. Ze is op en ik denk dat het er in 2016 niet veel beter voor zal staan.

Bovendien hebben we ons deel wel gehad met bejaarde kandidaten. Reagan, Dole, McCain: ze toonden allemaal hun leeftijd en waren steeds minder interessant als politicus. Reagan bofte dat hij zijn tweede termijn kreeg voordat zijn dementie duidelijk werd en had daarna nog eens geluk dat hij niet werd afgezet voor Iran-Contra. De andere twee? Ach, kijk nog eens naar de campagnes van 1996 en 2008 en je weet dat het geen spel is voor bejaarden.

Dat gezegd zijnde wil ik er nog wel aan toevoegen dat ik denk dat Hillary in 2008 als ze gekozen was, de betere president zou zijn geweest. Twee redenen, minstens. De eerste is dat er geen training is voor het presidentschap. Iedereen moet het opnieuw ontdekken, er ervaring in opdoen en Barack Obama heeft dat laten zien. Hillary had in elk geval gezien hoe Bill het deed en was minder 'new on the job' geweest. De tweede reden hangt daarmee samen.
Ik meende altijd dat Hillary zo controversieel zou zijn dat ze niets gedaan kon krijgen in het Washington van de obstructie Republikeinen. Misschien, maar dat gold evenzeer voor Obama, zo weten we nu. Omdat zij de betere politicus is, zou ze er mogelijk beter mee omgegaan zijn. Nadeel was natuurlijk geweest dat we Bill zouden hebben die in het Witte Huis rondhing. Het nadeel van de Clinton aanhang is gemengd. Ook Obama kreeg een paar van die Clintonites in zijn maag gesplitst (of liet dat toe). Vandaar Lawrence Summer.

Enfin, het is niet gebeurd en het zal niet gebeuren. Let op Andrew Cuomo. He's the man.

8 juli 2012

Is de PVV nu officieel melaats of worden we straks opnieuw gedogen ingerommeld?

Mevrouw Agema weet hoe de hazen lopen in Den Haag. Ze sluit niet uit dat de PVV opnieuw gedooppartner kan zijn. Van wie dan? Een regering van VVD, CDA en D66 zou samen met de PVV bij de huidige De Hond standen 80 zetels hebben. Nu zijn die standen flexibel maar de winst van de VVD en het CDA moet van de PVV komen, dus dat blok zal niet veel groter worden. Sluit D66 zo'n combinatie uit? Ik hoor het graag. Rutte zal het niet uitsluiten, schat ik zo, of in elk geval zou ik hem niet vertrouwen als hij het zegt.

Ondertussen heeft het CDA voor de komende parlementsperiode zijn vonnis getekend door met Buma in zee te gaan. Eventueel verlies van de PVV gaat, zo zie je deze week, naar de VVD, niet naar het CDA van de mannenbroeders. Als de PVV verder onder druk komt, blijft rafelen omdat de dictatuur van Wilders de kiezers misschien toch wat minder aanspreekt na de afgelopen periode, dan lopen meer kiezers, denk ik, over naar de SP. Dat, gecombineerd met strategisch stemmen voor de PvdA (zorgen dat rechts en rechts van het midden niet de doorslaande macht hebben), zou nog wel eens een verrassende linkse omvang kunnen opleveren.

Banken zijn niet te vertrouwen, eenvoudiger kan het niet

Het hoofdredactioneel commentaar van de FT op de Barclays/rente crisis verdient het om bewaard te blijven, in elk geval deze zin: 'De schrille les is dat je banken niet kunt vertrouwen om een functie te vervullen voor de publieke zaak als die strijdt met hun eigen belangen.' Het lijkt haast een open deur. Waarom zou je banken vertrouwen?

De dagelijkse werkelijkheid is dat banken allerlei functies vervullen die uitstijgen boven hun korte termijn eigen belang, althans dat zouden moeten doen. Vandaar dat het manipuleren van die rente die op allerlei niveaus doorsijpelt in het dagelijks leven, via de hypotheken bijvoorbeeld, zo destructief is. De korte versie van het commentaar is nog eenvoudiger: vertrouw banken niet.

Het is opnieuw een dikke streep onder de oproep om risico nemen met bankengeld om eigen winsten te maken (de terreur van de trading floor die ons de gretige zakkenvallers als die baas van Barclays heeft opgeleverd) te scheiden van maatschappelijk nuttige zaken als spaargeld innemen en hypotheken verschaffen. Zal het ervan komen? Ik betwijfel het. De Libor rente is niet duidelijk genoeg om het gevoel van crisis dat parlementen zou moeten bevangen groot genoeg te maken om die scheiding weer door te voeren. De lobbyisten zullen het tegenhouden. Helaas moet de crisis eerst nog dieper worden.

Gebrek aan visie verenigt de aanstaande regeringspartners

Zoals je banken niet kunt vertrouwen het algemeen belang te dienen, zo kun je de VVD ook niet vertrouwen om eigenbelang te laten lopen ten behoeve van het grotere publieke goed. Zo lees ik het nieuwe oude VVD programma dat iedereen wordt gekort behalve de hoogste inkomens die een belastingverlaging krijgen. De hypotheekrente subsidie wordt gehandhaafd net als de Charlie Aptroot-subsidie om met de auto naar je werk te komen. Beloftes gedaan in het Kunduz akkoord blijken waardeloos, zoals alles wat met Kunduz te maken heeft corrupt blijkt (de enige die aan de Kunduz vloek ontsnapt is de partij die er nooit over gepraat heeft, de debatpartij D66). Ontwikkelingshulp vindt de VVD niet nodig, dat moeten mensen zelf maar regelen. Waarom dat idee niet uitbreiden? Charitas voor armen is de volgende stap. De premier blijkt dagelijks een ordinaire partijpoliticus zonder enige visie.

Over visie of gebrek daaraan gesproken, de zelfkandidatuur van Pechtold als premier komt niet als verrassing. Vorige keer schoof hij nog Rinnooy Kan, Wijers en zichzelf, alle drie in streepjespak, als mogelijke leiders naar voren. Net als nu dacht hij toen al bijna twintig zetels in de tas te hebben en vond hij het nodig (in de absurde Nederlandse politieke constellatie die dat 'nodig' vindt) om premierkandidaten te offreren. Het is misschien goed om in herinnering te brengen dat Pechtold als bestuurder geen succes was. In Leiden waren ze niet enthousiast en zijn ministerschap was een mislukking.

Een paar jaar (de eerste twee) als goed parlementariër hebben Pechtold zelfvertrouwen gegeven dat hij in 2007 ontbeerde. Wat er niet bij is gekomen is visie of diepgang. De aantrekkingskracht van een vluchtheuvel is altijd groot, zeker daar waar de PvdA zich niet aandient als een serieus alternatief. Vandaar dat zelfs in Amsterdam, waar D66 een treurigstemmende maar niet verrassende incompetentie heeft laten zien, de partij in virtuele peilingen zelfs meer dan 18 procent zou halen. Hoeveel moet je fout doen om stemmen kwijt te raken?

Over peilingen gesproken. De Hond met zijn fantasieën mailt zijn nieuwste spinsels op zondagochtend aan de Grote Leider van de PVV, vertelden de ex-kamerleden van de PVV deze week (een flink aantal PVV lui zal straks ruime overgangsregelingen trekken, iets waar Wilders en de regeringskrant als het om PvdA'ers gaat altijd tegen te hoop lopen). Dat is ook geen verrassing. De Hond speelt politicus en is daar aardig succesvol in. Hij heeft meer invloed op de politiek dan de meeste parlementariërs.

7 juli 2012

Klein vuil

Ik ben blij dat de PvdA nu tot inkeer is gekomen over de JSF. Beter laat dan nooit. Het was uiteindelijk de PvdA, toen bij monde van de tone meteen onvergeterelijke Sharon Dijksma die onder Kok de draai maakte die ons vastzette in dit heilloze project. Enfin, mooi. Nou nog eens nadenken over defensie (want laten we bij het gedoe over Samsom en Ko Colijn niet vergeten dat het de VVD was die de afgelopen twee jaar weer een miljard schaafde, terwijl ze in haar programma geen bezuinigingen had beloofd).

De lijsten van de partijen veranderen zelden op congressen of door ledeninvloed. Bij Groen Links of de PvdA wil dat nog wel eens gebeuren maar nooit bij de meest gezagsgetrouwe partij van allemaal: D66. De door Pechtold en de voorzitter opgestelde lijst bleef hetzelfde, met Pia Dijkstra, die vorige keer uit het niets opdook, een plaatsje hoger. De al drie verkiezingen durende pogingen om ervaren kamerlid Koser Kaja te dumpen lijken nu meer succes te gaan krijgen. Pechtold mag haar duidelijk niet, ze staat nu weer op plaats 12. De grote leider van D66 kan gemakkelijk vergeten dat zijn voortbestaan in 2007 was te danken aan Koser Kaja. Het waren Turks Nederlandse kiezers die D66 drie zetels gaven in plaats van twee. In dat laatste geval was Pechtold niet het succes geworden dat hij nu is. Overigens is deze lijst weer weinig interessant als het gaat om volksvertegenwoordigers. Zeker drie, misschien meer, van de top tien, inclusief Pechtold, zijn zo kien op besturen dat ze straks in de regering gaan zitten. Tel uit je winst.

Obamacare

Obama boekte natuurlijk een grote overwinning met de Supreme Court uitspraak over zijn hervorming van de gezondheidswetgeving. Het was een kunstige uitspraak om de straf voor niet verzekeren als een belasting neer te zetten en op die grond het congres dat recht tot verplichte verzekering te geven. Hoogste rechter Roberts was tegelijk grootste winnaar en grootste verliezer.

De liberals prezen hem omdat hij niet ideologisch vastgeroest zat en de wetgeving daarmee redde. De conservatieven waren pissig omdat hún man niet deed wat hij moest doen. Wat maar weer onderstreept dat het geneuzel van conservatieven over rechters die niet op de stoel van politici moeten gaan zitten volstrekte flauwekul is.

Roberts was ook op een andere manier een verliezer. Zoals ik eerder schreef, vermoedde ik dat hij de ene of de andere kant op een grotere meerderheid wilde halen dan 4 tegen 5. Dat lukte hem niet. Het gewicht van deze uitspraak was oneindig veel groter geweest als hij justice Kennedy ook had kunnen overhalen om met de meerderheid mee te gaan. Ook de afwijzing van het beroep op de commerce clause kan nog lange termijn gevolgen hebben. Conservatieven zijn goed in het plannen van lange termijnveranderingen door nu vast opstapjes in uitspraken te stoppen die ze later kunnen gebruiken. Onderstreept nog maar eens hoe belangrijk het is dat Obama in zijn tweede termijn de kans krijgt om nieuwe rechters te benoemen.

Romney's reactie was typerend onbenullig. De Republikeinen hebben niets te bieden. Ze hebben geen beleid, ze doen geen voorstellen, ze verwerpen alleen maar. Obama daarentegen begon nu eindelijk, voor het eerst na drie jaar, eens uit te leggen wat de voordelen waren van zijn wetgeving. Onbegrijpelijk dat hij niet eerder daar werk van maakte maar helaas ook typerend voor zijn eerste termijn.

Zonder last of ruggespraak, maar niets van de PVV helden gehoord

Het was amusant om Wilders vorige week te zien ploeteren met de dissidenten in zijn fractie. Ineens was hij wél bereid om een televisie interview te geven. Helaas bleek Bas van Werven van Eénvandaag geen partij. Wat een gemiste kansen. Hij liet alle mogelijkheden om Wilders serieus aan te pakken lopen.

Overigens waren die twee afvallige kamerleden weliswaar amusant maar ook volstrekt oninteressant. Twee jaar lang hebben ze in de pas gelopen van de Grote Leider. Als kamerleden met een mandaat en zonder last of ruggespraak hadden ze al veel eerder wat kunnen laten horen. De held spelen als het er niet toe doet, daar zijn deze lui goed in (zie de flapdrol die zich gisteren heeft afgescheiden nadaat hij van de lijst gedumpt was). Geldt natuurlijk ook voor Hero de Hoofddoekenheld die toen het er toe deed in geen velden of wegen was te bekennen en vervolgens zichzelf als verzetsheld neerzette. Er zijn overigens wel heel erg veel kamerleden die alleen maar stem- of werkvee zijn en geen echte vertegenwoordigers, en natuurlijk wordt ook elders de lijst door de baas bepaald. Er is iets grondig mis met onze democratie en de PVV is daar slechts één symptoom van.

Verder is de PVV natuurlijk een lastig fenomeen. Niemand wil met het clubje van Wilders regeren, hoewel je niet moet uitsluiten dat de belangenbehartigers van de VVD gewoon toch weer een deal maken. Als het kan met de SGP dan kunnen die zogenaamde liberalen met iedereen door de deur. Onbegrijpelijk dat iemand Rutte of zijn partij nog vertrouwt.

Vanuit mijn verre gezichtspunt was het ontluisterend om Rutte vorige week te zien kronkelen met zijn ferme standpunten en zijn totale irrelevantie voor wat er in Brussel of elders gebeurt. Wat een lulhannes. Een laffe politicus die als minister president zich niet weet los te maken van enge partijpolitiek. Een tegenvaller maar het schijnt er niet toe te doen.

23 juni 2012

'Liberale' moed en vertrouwen van de kiezer

Zoals u weet heb ik geen hoge pet op van Mark Rutte. Jofele vent, leuk voor een pint maar zonder enige visie en, ernstiger, gespeend van politieke moed. Een beetje leider zou in deze barre Kunduz tijden een visie kunnen geven die voorbij gaat aan de belangenbehartiging, aan de verkiezingen per se, een visie die verder reikt dat prolongatie van zijn baantje als premier. Zijn labbekakkerigheid en kijk-mij-eens-Wilders-overtroeven attitude (nadat hij in een overmoedige bui verteld had dat hij Wilders kapot zou maken) wordt in de NRC vandaag mooi gefileerd. Natuurlijk begrijpen ze in Brussel dat er verkiezingen zijn maar ze weten nu ook dat je aan Rutte niets hebt. In eigen land wisten we dat al. Zo ferm als Rutte stond voor zijn moreel gemankeerde coalitie, zo snel laat hij de Kunduz compromissen vallen.

Vertrouwen van de burgers is het belangrijkste dat een premier bezit. Ik was het zelden eens met Balk maar ik vertrouwde hem wel. Bij Rutte ligt dat anders. Ik vertrouw hem niet. Voor de frisheid van de Nederlandse politiek zou het goed zijn als de kiezers op vertrouwen en visie stemden, ook als dat net een slagje anders ligt dan ze zelf zouden willen. Een betrouwbare politicus? Kom er eens om. Dat is de reden Roemer zo aantrekkelijk is, ook voor mensen die normaliter niet het SP programma uitgevoerd zouden willen zien. Hij wordt de winnaar, simpelweg omdat hij de enige politicus is die vertrouwen oproept.

'Of je nou door de kat gebeten wordt, of door de hond, dat maakt toch geen bal uit', zei mijn slager laatst. Een grote volkswijsheid maar een die niet deugt. Het maakt wel degelijk uit wie Nederland leidt of wie alleen maar meedeint.

Liberale fractiediscipline

Volgens het interview in de NRC met de COC bestuurder die nu volksvertegenwoordiger wordt voor D66 mag ze van de grote baas, Pechtold, één keer afwijken van de fractiediscipline. Een enorme overwinning voor deze dame want dat is één keer meer dan de gesloten gelederen van waaruit de fractie in het Kunduz kwadraat opereerde. Vrijzinnig zouden ze er zijn. Liberaal. Maar de fractiedisicipline is heilig. Geen wonder dat de Nederlandse politiek zo armetierig is.

Samsom en Spekman zouden de macht aan zich getrokken hebben bij het opstellen van de kandidatenlijst van de PvdA. Misschien en het is de zoveelste klungelige move van de nieuwe PvdA aanvoerder, maar het zou fijn zijn als een van de kranten eens alle procedures voor alle partijen op een rijtje zette - en meteen daarbij in hoeverre een partijcongres afwijkt van wat de advieslijst is. Het is een spel voor een klein gezelschap, die zetelverdeling.

22 juni 2012

Romney flopt over immigratie

Minister van Justitie Eric Holder ligt onder vuur van de obstructionisten in de Republikeinse Partij. De essentie van de zaak is minder relevant dan de gelegenheid voor de abjecte afgevaardigde uit Californië, Darell Issa, om weer eens flink te keer te gaan. Dat wil niet zeggen dat er niets aan de hand is. Obama's gebruik van executive privilege lijkt hier wat overdreven, maar alweer een onafhankelijke aanklager? Het wordt een ziekte.

Ondertussen is Romney halverwege zijn flip flop over immigratie. Het zal hem niets opleveren. De mensen die dat onderwerp ter harte nemen, geloven hem niet, en degenen die hem toch al niet vertrouwden, kunnen hun gelijk bevestigd zien.

Ron Paul heeft toegegeven dat hij de nominatie niet kan winnen. Wow, wat een realiteitszin. Maar zijn campagne is al geslaagd. De boeken van de maffe ideologe Ayn Rand, idool van ideologische libertarians en afgod van bijvoorbeeld Alan Greenspan, zijn weer bestsellers ondanks hun crack pot ideologie en bordkartonnen karakters. Ook in Nederland vinden de libertarians meer gehoor dan ooit. Studenten die in mijn jonge jaren dweepten met Marx, lopen nu weg met Rand. Ach, gaat wel over.

Meer ambtenaren in de kamer!

Afgewezen worden door de leider en niet door de kiezers, dat is het ergste van allemaal. Diederik Samsom haalt zijn eigen mensen aan, Pechtold vult zijn applauscollege in de kamer op. Irak-deskundige A.J. Boekestijn, die graag overal verantwoording over af legt behalve over zijn eigen orakelspraak, hoorde ik zojuist bezwaar aantekenen tegen ambtenaren die de politiek in gaan. Hij kwalificeerde het door te zeggen dat hij alleen bezwaar had als ze over hun eigen terrein praatten, maar het ging hem vooral over de Ontwikkelingslobby bij Groen Links.

Geen woord over zijn eigen fractieleider in de Eerste Kamer, de superlobbyist die eigenlijk nergens meer het woord over zou mogen voeren, idem voor Brinkman, Van Boxtel. En in de Tweede Kamer zitten heel wat ex-ambtenaren die over hun terrein het woord voeren. Sterker, dat is de reden waarom ze zijn binnengehaald. D66'er Koolmees kan begrotingen van binnen en van buiten lezen, dat deed hij op Financiën al. Vandaar dat hij woordvoerder Financiën werd, architect van het Kunduz akkoord en veelbelovend kamerlid. Ik heb ze niet geturfd, de kamerleden die eerder ambtenaar of belangenbehartiger waren, maar het moet een hele lijst zijn. De partij, oh pardon, Pechtold, voert een onderwijsbestuurder aan de lijst toe en een hoge ambtenaar van Sociale Zaken. Boekenstijn kan flink doorfoeteren.

De kamerfractie van D66 zal meteen na de verkiezingen al gedecimeerd worden omdat ze gaan besturen. Dat is de functie van de partij en reken maar dat Pechtold, Schouw, Koolmees en nog wat anderen meteen van functie veranderen. Hoewel, Schouw misschien niet want die moet opvolger worden van de grote leider. Overigens moet ik zeggen dat de lijst van D66 wel heel nieuw oogt vergeleken met de vorige versie. De breedte van de partij, althans in bestuurderskringen wat minder bij de kiezers en de leden, is weer heel behoorlijk.

Samsom heeft geluk dat hij op niet-SP-links het rijk alleen heeft want de perikelen binnen de partij, dat gemonkel van ex-en, zijn eigen misstappen en de nog steeds geharnaste partijstructuur (vorige week een mooi verhaal in de NRC over hoe de 500 jonkies met ambitie in afdelingen van de PvdA werden kaltgestellt) maken hem voor weldenkende burgers weinig aantrekkelijk. Dat ik nog steeds kan overwegen om toch op de SP te stemmen - ik blijf mezelf een echte liberaal noemen, daar hebben we het nog wel eens over - is misschien indicatief. Ik ben nog niet gewonnen voor Samsom en zijn club en de rest heeft afgedaan na Kunduz in het kwadraat. 't Is armoe troef.

Er is al veel gelachen over de D66 slogan En nu vooruit. Of het een vooruitgang is ten opzichte van de herhaalde Ja campagne (die overigens wel eerlijk was want Ja was wat D66 zei tegen Kunduz in het kwadraat) staat te bezien. Obama's campagne houdt het op 'vooruit' wat mag gelden als de meest nietszeggende slogan in decennia. Maar ja, it's evening in America was wat al te eerlijk. En Ja, eindelijk weer regeren zou het voor D66 ook niet echt doen. Benieuwd welke variant van 'eerlijk' de PvdA weer gaat bedenken en hoe de VVD de premierbonus (idioot dat die er is na zo'n wanprestatie) probeert te innen door VVD belangen als Nederlandse belangen te presenteren.

20 juni 2012

Pawlenty front runner voor Republikeinse vp

Voor de positie van vp kandidaat voor Romney (en front runner voor 2016 als het team verliest) worden nog maar drie namen serieus genoemd: Tim Pawlenty, Rob Portman en Paul Ryan. Eigenlijk maar twee dus want Ryan is niet echt een optie voor Romney. Ryan is de afgevaardigde die nu twee jaar achter elkaar een begroting heeft ingediend van belastingverlagingen voor de rijken en het opbreken van sociale voorzieningen zoals AOW en ziektekostenverzekering voor bejaarden en armen. Niet een programma om de verkiezingen in november mee te winnen.

De mannen die op bepaalde punten dit voorjaar snoepjes van de week waren, senator van Florida Marc Rubio en de gouverneur van New Jersey Chris Christie, zijn niet meer in de running. Rubio is te jong, te onervaren en te Florida (en Cuba) om een president te kunnen vervangen en de aantrekkingskracht van de krachtige debater Chris Chrisie is zo langzamerhand wel verdampt.

Romney zelf is degene die beslist (anders dan kleine Bush die protodictator Cheney zichzelf naar voren liet schuiven, en de gerontocraat McCain die zich Palin liet opdringen) en het schijnt dat persoonlijke chemie de doorslag zou geven (zegt Politico.com). Met Pawlenty zit dat wel goed, zo lijkt het. Hij voldoet ook aan andere eisen. Hij heeft bestuurservaring als ex-gouverneur van Minnesota, voert goed campagne (stukken beter dan toen hij zelf kandidaat was en geprogrammeerd leek), heeft arbeiderswortels en is religieus conservatief genoeg om de christelijke zeloten het idee te geven dat ze vertegenwoordigd zouden zijn. Overigens waren dit allemaal kwaliteiten die Pawlenty een betere presidentskandidaat zouden maken dan Romney, maar door de desastreuze campagne met de onnodige en irrelevante nederlaag tegen Michelle Bachman (remember her?) in de Ohio staw poll in de zomer van 2011, pleegde hij politieke zelfmoord.

Rob Portman, nu senator voor Ohio, is ervaren bestuurder vooral als budgetdirecteur van de kleine Bush en dat is meteen een probleem. Het was Bush die de overheidsfinanciën uit de hand liet lopen. Portman is ook saai en degelijk en geen christelijke barricadenbestormer.

Vrouwen heeft de Republikeinse partij niet in de aanbieding. Weliswaar zit in New Mexico een onbekende Hispanic dame en in South Carolina een Indiaas-Amerikaanse als gouverneur, maar die hebben onvoldoende gewicht. Gouverneur Bobby Jindal van Louisiana lijdt nog steeds onder zijn wanprestatie als respondent na de inaugurele rede van Obama (een taak die hij zich nooit had moeten laten opdringen).

Persoonlijke chemie heeft effect op de kiezers. Terwijl McCain toe moest kijken hoe Palin meer mensen trok dan hijzelf en ze daardoor alleen nog maar samen op pad konden (de oude man zelf trok zo weinig toeschouwers dat het beschamend was) konden Clinton en Gore in 1992 een plezierig ogend team presenteren.

Stef Blok steeds schriller

De NRC haalde gisteren stevig uit naar de vermenging van rollen die Rutte veroorzaakt door als premier andere dingen te roepen dan als lijsttrekker. Het is jammer dat hij er voorlopgi mee weg komt. De rolverdeling lijkt overigens op die van Balk en Maxime Verhagen bij eerdere verkiezingen, met Rutte als boven de partijen zwevende premier en Stef Blok, die met de dag schriller en onaangenamer overkomt, in de rol van de pitt bull die Verhagen lange tijd speelde. Helaas kan Rutte dankzij de Kunduz partijen zich deze houding permitteren - zijn mislukking wordt niet breed genoeg uitgemeten. Dat Buma daartoe wel bereid is, viel te verwachten en is verstandig. Hopelijk leidt het tot veel aanvaringen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors