2 maart 2012 - 14 maart 2012
Like ons op Facebook

2 maart 2012 - 14 maart 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

14 maart 2012

De déconfiture van Rutte: gebrek aan moed wordt bestraft

Ruttes lafheid over het Polenmeldpunt is niet alleen pijnlijk maar ook kostbaar. En dan heb ik het niet over de schade voor ons dierbare vaderland dat misschien een paar tomaten minder exporteert, nee de schade voor Rutte, die is aanzienlijk. Het was een pr blunder van jewelste.

Door halstarrig niet te doen alsof het hem niet aangaat wat de partij met wie hij in de achterkamertjes zit in de voorkamer doet, heeft het onderwerp een levensduur gekregen die niet nodig was. Want wat was er nou op tegen geweest dat Rutte, als premier van alle Nederlanders, afstand had genomen van Wilders provocatie? Waar was hij nou eigenlijk bang voor? Dat hij iedere keer als Wilders hem een streek levert afstand moet nemen? Of dat Wilders zou weglopen als Rutte hard tegen hem zou uitvallen?

Beide overwegingen zijn slappe excuses om niets te zeggen. Rutte staat gewoon in zijn hemd. Dat is overigens een hemd dat steeds knellerder gaat zitten, het hemd van de macht om de macht. Zo gezien past het regeerakkoord van Rutte/Wilders: wij de macht, jij de vrijheid om verdeeldheid te zaaien, prima bij de liberale déconfiture bij de SGP en bij het Polenmeldpunt. Over de nieuwe ronde van chantage door de Partij Van het Verbieden hebben we het dan nog niet eens.

Mijn inschatting is, is dat Rutte al een tijdje aan het bladderen is. Sinds zijn foutje van 50 miljard om precies te zijn. Daarna stapelden de pr debacles zich op, nu culminerend in een beschamende Europese positie waar evenmin iemand meer geduld heeft met die zeikers uit Nederland. Het is jammer. Rutte had een historisch premier kunnen worden. Hij had er alles voor in huis behalve politieke moed.

Dankzij de achterkamers van Wilders is nu alles geheim

Premier Rutte heeft het duiken tot een nieuwe kunst verheven. Nadat de PvdA bij monde van zijn nieuwe leider Plasterk had gezegd niet akkoord te gaan met het Euro akkoord, zei Rutte desgevraagd dat dat ging over het Achterkamergeheim van het Catshuis. Tja, zo kun je elke vraag wel ontlopen. Het commentaar in het journaal vond ik overigens nogal gestoken. Deze stap van de PvdA is, gegeven het commentaar van de directeur van het CPB en de eigen standpunten, gecombineerd met de weigering van Rutte om zijn machtsbasis uit te breiden buiten de SGP, volstrekt logisch. De parlementaire redactie van de NOS vond van niet. Dat was commentaar, geen analyse.

Romney lijdt nederlagen in het Diepe Zuiden

Ik moet bekennen dat ik niet had verwacht dat Santorum zowel Alabama als Mississippi zou winnen. Niet omdat ze daar niet conservatief genoeg zijn, verre van dat, maar omdat ik dacht dat Romney met een last minute blitz actie nipt zou gaan winnen. Mooi niet dus. Het omgekeerde gebeurde.

Ondanks de concurrentie van Gingrich wist Santorum te winnen en dat is, hoe je het ook wendt of keert, een prestatie. Voor Romney is het desastreus. Maar liefst zestig procent van de kiezers wil hem niet.

Santorum claimde de echte tegenstander van Romney te zijn maar Gingrich deed het goed genoeg om met zijn gedelegeerden naar de conventie te marcheren. Vorige week werd flink gerekend over die aantallen gedelegeerden, waarbij sommigen concludeerden dat Romney niet meer te pakken was. Maar dat veronderstelde dat hij de winner takes all staten vanaf 1 april zou winnen. En dat lijkt nu een stuk minder zeker hoewel deze uitslagen qua gedelegeerden allemaal weinig uitmaakten.

Dit is de nachtmerrie van het establishment - en van Romney natuurlijk. De praat over een brokered convention met Mitch Daniels als duveltje uit een doosje, zal nu weer de kop opsteken. Maar met deze gedelegeerden zal de Republikeinse conventie hoe dan ook een conservatief feestje worden. Dat maakt het trouwens wel onwaarschijnlijker dat een gematigde dark horse kan opduiken die wél aan de eisen voldoet. Als Santorum vasthoudt aan zijn überkatholieke waardenstrategie, dan wordt dat een lastig verhaal voor gematigde Republikeinen en zeker voor kiezers in het midden.

De peilingen lieten zien dat kiezers iemand willen die Obama kan verslaan en dat ze denken dat Romney daarvoor de beste is maar tegelijkertijd vertrouwen ze hem niet. Overweldigend enthousiasme voor Santorum en Gingrich is net zo ver te zoeken als voor Romney, wat dat betreft lopen ze gelijk op. Maar Obama kan een confrontatie met Santorum gerust tegemoet zien, Gingrich wordt het zeker niet. De columnist George Will veroorzaakte vorige week Republikeins ongenoegen door op te roepen die hele presidentsverkiezingen te vergeten en zich te concentreren op het Congres. Dat zou wel eens precies de strategie van het establishment kunnen zijn - uiteindelijk bestaat het establishment precies uit die mensen die in het Congres graag macht willen.

13 maart 2012

Wanneer is DWDD niet een STER-spot?

Ik begrijp niet goed waarom De Wereld Draait Door een boete krijgt voor het promoten van een servies. Avond aan avond presenteert het programma boeken die gepromoot moeten worden (jazeker, de jonge historicus die klaagde heeft gelijk: als je bij DWDD of bij P&W zit, heb je meteen een bestseller, anders is het sappelen) en vooral televisieprogramma's die een zetje nodig hebben. Twee weken geleden mocht Castricum zijn Ibiza verhaal komen aan prijzen, een mooie combinatie van beide varianten en dan ook nog een bekende Nederlander. Gisteren de biografie van James Brown - leuk maar zonder verder actualiteitswaarde, goed geplaatst door een inkoper. Enfin, wat is er mis met dat servies? Gewoon een variant op het normale patroon.

Pechtold verliest wedstrijd 'liberaal' verpissen

Ik zat zojuist in de BNR uitzending om mijn boek te promoten en over Alabama en Mississippi te praten. Daarin zat ook een item over het vragenuurtje waarin twee liberale pretendenten een wedstrijdje verpissen aangingen. Pechtold onderhield Rutte over zijn afspraken met de fundamentalisten van de SGP. Het ging nergens over maar het was toch amusant om te horen hoe Pechtold het debat verloor.

Hoe dan? In plaats van zijn aanval scherp en ideologisch te plaatsen, ging Pechtold tekeer over euthanasie en de rem die de SGP daarop wil. Dat bood Rutte een mooie uitweg. Door de aanval over te nemen en om te zetten in een aanval op Pechtolds ondoordachtheid door over 'zo'n belangrijk onderwerp' zo'n flutdebat aan te gaan, wist Rutte de vrijzinnige debater bekwaam te ontwapenen. Niet dat Rutte er iets om geeft, dat onderwerp, maar het werkte als een speer. Dwars door Pechtolds 'liberale' hart.

Het was amusant, ontluisterend in zekere zin voor Pechtold. Dit soort 'gotcha' debatjes zijn niet de manier waarop Rutte/Wilders bestreden moet worden. Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat Ruttes bezoek aan de mannenbroeders van de SGP het beste onbesproken zou kunnen blijven. Dat wil zeggen, laat het voor zichzelf spreken. Wat denkt u, beste kiezer, dat een zich liberaal noemend politicus daar doet? Nu was het een eigen doelpunt.

Zijn er eigenlijk Republikeinen waar de Republikeinen trots op kunnen zijn? Anders dan Reagan?

Okay, laten we het verwijt dat we nooit de Republikeinen op een aardige manier benaderen, of uitleggen wat er daar in het Republikeinse heartland, serieus nemen. Een nadere beschouwing van Republikeinse presidenten en presidentskandidaten laat zien dat het eigenlijk armoe troef is met die partij. Romney past wat dat aangaat in een lange traditie. Ga maar na: op wie zijn de Republikeinen nou eigenlijk trots? Verder dan Ronald Reagan komen ze niet (maar ja, die had eigenlijk afgezet moeten worden na Iran Contra). Hun beste presidenten, Theodore en Abraham Lincoln, worden niet omarmd door de huidige oogst van politici. Sterker, ze zouden zich in afschuw hebben afgewend van de moderne Republikeinse Partij.

Wat doen we in vredesnaam nog in Afghanistan?

Afghanistan wordt nog erger dan ik had verwacht. Zoals u weet vond ik Obama's belofte om de 'echte oorlog' te vechten in Afghanistan, in plaats van die in Irak, altijd onzinnig. Helaas zat hij er zelf zo in verstrikt dat hij zich door de militairen liet ompraten om 30.000 extra troepen te sturen naar een verloren zaak. Vice-president Joe Biden stond in deze discussie nadrukkelijk aan de goede kant, namelijk die van de mensen die zo snel mogelijk weg wilden uit Afghanistan.

Jaap de Hoop Scheffer die als NAVO baas de toekomst van het bondgenootschap aan Afghanistan verbond (maar dat nu niet meer doet) stelde zaterdag dat Nederland eigenlijk alleen maar bij Kunduz is betrokken omdat er zo'n veertig andere landen even dom zijn. Er kwamen geen argumenten bij te pas, het naakte meedoen omdat iedereen meedoet was nu de enige redenering. De treurigheid van onze participatie is inmiddels ook bij Groen Links doorgedrongen, niet bij D66 want daar praten ze er niet over. Maar terug naar Obama.

De recente incidenten, verbranden van oude korans, een militair die doordraait omdat hij een opdracht heeft die onzinnig is (Vietnam is toch echt niet ver weg van dit hopeloos corrupte en disfunctionele land), vrienden als Karzai, bondgenoten als de Europeanen: er valt voor Obama geen eer aan te behalen. Het zal in de verkiezingscampagne niet erg belangrijk blijken maar het is toch een smetje op Obama's verder redelijk goede buitenlandse politiek prestaties. Het is te gemakkelijk om te zeggen, eigen schuld dikke bult.

Belangrijker lijkt me, met de opstokerij rondom Iran op volle kracht, hoe het westen zo stupide heeft kunnen zijn om zich in zo'n dom pak te naaien. Niet 'laten naaien' want het is helemaal onze eigen schuld. Natuurlijk heeft de peilloos slechte Cheney bende de meeste schuld. Maar hoe kan het dat al de westeuropese landen weer blind dezelfde val in lopen? Enkele en alleen om de schijn te wekken mee te doen? En gaan we dat straks weer doen, opgejaagd door onze free lance lobbyist die nu minister van Buitenlandse Zaken is?

Wat doen we in vredesnaam nog in Afghanistan? Als een enorme olifant in de kamer staat die vraag recht overeind.

12 maart 2012

President Bling Bling gaat voor de onderbuik

Verkiezingstijd nu ook in Frankrijk. Hebben we al maanden de onzin van de Republikeinse kandidaten moeten aanhoren, nu komt ook Bling Bling president Sarkozy met een onderbuikprogramma. Als hij al niet verdiende te verliezen op basis van zijn prestaties, dan toch zeker nu op basis van zijn ranzige opportunisme.

De actualiteit van de kiezers van Bristol

Puur bij toeval, dat denk ik tenminste, liep ik de afgelopen twee keer tegen de rede aan die de Engelse conservatief Edmund Burke in 1774 hield voor het district Bristol dat hij in het parlement vertegenwoordigde. Tot zijn kiezers zei hij:
'Het parlement is niet een bijeenkomst van ambassadeurs van verschillende en vijandige belangen, belangen die zij moeten dienen, als een behartiger en een advocaat, tegen andere belangen en advocaten; maar het parlement is een debatterende verzameling van één natie, met één belang, namelijk dat van het geheel - waar niet lokale belangen de gids zouden moeten zijn, maar het algemene goed, dat voortkomt uit de algemene rede van het geheel. U moet inderdaad een lid (van het parlement) kiezen; maar als u hem hebt gekozen is hij niet het lid van Bristol maar een lid van het parlement.'

De tekst is een klassieke verwoording van het vraagstuk of je als parlementariër je afgevaardigde bent van die kiezers of hen vertegenwoordigt met een eigen verantwoordelijkheid voor het geheel. Het is meer dan een nuance verschil. Het is de essentie van parlementaire democratie en de basis van ons systeem. Er staat niet voor niets in de grondwet dat leden van ons parlement gekozen zijn zonder last of ruggespraak en hun eigen gang kunnen gaan.

Deze afweging is belangrijk op verscheidene niveaus die van belang zijn voor de Nederlandse politiek. Om te beginnen heeft het te maken met een klacht die ik al heel lang op onze parlementariërs heb. Ze zijn tegenwoordig gespecialiseerde hulpjes van de grote baas of bazin, veel meer dan individuen met een bepaalde overtuiging die het algemeen belang proberen te dienen. Dat komt door politieke partijen, die in het oorspronkelijke systeem helemaal niet bestonden. Het komt ook door onze op de topdogs gericht mediacratie die er nu voor zorgt dat u nauwelijks parlementsleden kent. Zij lopen in de pas van de partijlijn.

Dat zag je na de formatie van Rutte/Wilders, je zag het bij D66 over Kunduz - geen weerspiegeling van de achterban of zelfs de mening van de individuele leden (voor zover ik weet heeft niemand er ook maar iets over gezegd) maar de mening van de top. Binnen Groen Links nam ten minste één lid zijn verantwoordelijkheid serieus en werd er ten minste gedebatteerd. Zo gaat het niet alleen met Kunduz, zo gaat het met veel onderwerpen, soms met alle onderwerpen zoals in de verzameling individuen in de Partij van het Verbieden die formeel een eigen verantwoordelijkheid hebben maar die hebben ingeleverd bij de grote leider.

Hoewel ons systeem formeel dualistisch is, is de praktijk een andere. Parlementsleden zitten nu aan tafel in de achterkamer van het Catshuis om een regering overeind te houden die, strikt genomen, zijn eigen verantwoordelijkheid zou moeten nemen en het parlement een plan zou moeten voorleggen. Zoals het nu gaat bedisselen twee kamerleden (maximaal, namelijk bij de zogenaamde gedoger, de rest doet het met één kamerlid) alles voor hun hele parlementaire groep. Iedereen gaat straks door de pomp. Niet dat er geen overleg is, maar een eigen verantwoordelijkheid is een andere. De twee zogenaamde dissidente CDA'ers hebben laten zien dat ook die beleden verantwoordelijkheid als het er op aankomt een wassen neus is.

Maar laat ik niet te veel in de partijpolitiek blijven hangen. Het is een probleem dat veel verder strekt dan de ongelukkige constructies van het moment. Er is een probleem met ons systeem. Parlementsleden zijn op de lijst gezet door partijen die steeds minder mensen vertegenwoordigen. Meer keuze is er niet. Als je geen partlijlid bent, omdat je daar niet aan wilt doen of geen van de geboden clubjes interessant vindt, dan heb je niets te zeggen. En als je wel lid bent, dan heb je in de meeste partijen nog steeds weinig tot niets te zeggen (de PVV is geen uitzondering).

Het gevolg is dat volksvertegenwoordigers dat niet zijn. Ze zijn de keuze in ondersteuning van de leiders (D66, VVD, CDA) of van een congres dat per se op ieder even nummer een vrouw wil of voldoende Turkse of Marokkaanse Nederlanders. Van de meeste leden hoor je niets. Ik vond het frappant dat toen het lijstje van fractieleden van de PvdA verscheen, in verband met een binnenshuis verkiezing die onterecht en misleidend een buitenverkiezing is geworden, ik daarvan bijzonder weinig mensen kende. En ik mag wel zeggen dat ik bovengemiddeld over dit soort dingen lees.

Geen wonder dat burgers weinig voeling hebben met de mensen die hen formeel vertegenwoordigen. Sommige mensen vinden dat een goede zaak, ik niet. Het ondermijnt betrokkenheid, leidt of tot apathie of tot zinloze en redeloze zweefpartijen die kiezers steeds maar wat anders laten proberen, tot ze over iedereen ontevreden zijn. Dat soort populisme, door sommigen bezongen of bepleit, lijkt me een slechte zaak. We hoeven niet meer ongeschoolde arbeiders, Jantje Smit liefhebbers of Telegraaflezers in de kamer. We moeten daar mensen hebben die het algemeen belang, ook dat van deze mensen, vertegenwoordigen.

Zoals zo vaak heb ik het antwoord niet op zak maar één van de voorstellen die langskwamen, namelijk afgevaardigden kiezen op basis van het aantal stemmen dat ze op de lijst krijgen, klinkt me aardig in de oren. Maar bovenal vereist het dat de partijen mensen kiezen die breder zijn dan dienaren van het partijbelang. Een brede deskundigheid en gezond verstand en goede kwaliteiten in het communiceren met een achterban zijn belangrijker dan, laten we zeggen, specialist zijn in het lezen van begrotingen, de thuiszorg of het speciaal bijzonder onderwijs.

Het algemeen belang. Waar hoor je er nog over? Overigens werd Edmund Burke bij de volgende verkiezingen gewipt door de kiezers die zijn voorkeur voor vrijhandel niet in het lokale handelsbelang vonden. Maar het loont de moeite om weer eens goed over ons systeem na te denken.

10 maart 2012

Rutte schept duidelijkheid

Rutte heeft natuurlijk gelijk. De SGP en de VVD lijken erg op elkaar. Het verschil is dat hij een opportunist is en de SGP principieel maar voor een opportunist is dat natuurlijk een kleinigheid. De toespraak van Rutte kan zo gebruikt worden als campagne materiaal bij de volgende verkiezingen. Wie liberaal is, heeft bij de VVD niets te zoeken. Quod erat demonstrandum. Fijn, zo'n heldere en duidelijke premier.

Hij heeft zijn punt verder gedemonstreerd door te proberen een boek dat de Grote Leider van de Partij van het Verbieden onwelgevallig is te dwarsbomen. Lijkt de PVV op de stormtroepen in de jaren dertig? Ik zal het niet zeggen, maar ik dacht dat de vrijheid om dat wel te zeggen de essentie van het recht op vrije meningsuiting was. Mag Rutte nog blij zijn dat zijn senator er geen gevolgen aan verbindt en gewoon lekker met de SGP en de PVV meestemt. Misschien is het een geval van besmetting met Maxime Verhagen. Die VVD'ers lijken wel katholiek geworden.

Hoe de 'liberalen' de fundamentalisten omarmden

De eerste nominaal 'liberale' premier in bijna honderd jaar op bezoek bij de SGP omdat hij voor zijn beleid van de hollandse fundamentalisten afhankelijk is. Hoe diep kun je zinken? Niet zo diep, welbeschouwd, want Rutte is geen liberaal en de VVD is geen liberale partij. Ze zijn belangenbehartigers, pluche zitters en ze hebben voor hun belangen de hulp nodig van een partij die niets maar dan ook niets liberaals heeft.

Dat de Grote Leider van de Partij van het Verbieden alles fout vind aan moslims in Nederland maar geweldig kan samenwerken met extreme gelovigen die veel intoleranter zijn dan de overgrote meerderheid van die moslims, ach, dat is aan Wilders eigen. Hij is erger dan Rutte, hij is een politieke opportunist. Hoewel, erger? Nu ik er over denk, van Rutte had ik wel iets meer verwacht terwijl Wilders geheel aan de verwachtingen voldoet. Rutte was een verademing na Balkenende, maar zijn politieke lafheid (het meldpunt en andere zaken) maken dat zijn afbladdering nog sneller gaat dan ik al dacht.

Een mini media hype of Rutte al of niet mediatraining heeft gehad. Natuurlijk heeft hij training gehad, al of niet in formele zin maar zeker via zijn partij of zijn eigen agitprop departement. Niets mis mee.

De volgende PvdA leider: Aboutaleb?

In de tijd dat ik zelf nog mediatrainingen gaf was mijn eerste advies altijd het meest eenvoudige: 'nee' is het meest simpele en het veiligste antwoord. Je hoeft niet, houd je zelf in toom, wees niet medaigeil. Natuurlijk kom je daar niet altijd mee weg, natuurlijk kun je niet altijd duiken maar je moet wel zorgen dat je pas 'ja' zegt als je de omstandigheden zelf mee kunt bepalen en weet waar je aan toe bent. Ik citeerde niet lang geleden Peter Wakkie van de Raad van Bestuur van Ahold die niet naar Pauw en Witteman ging omdat je nooit weet welke idioten daar aan tafel zitten (en hij had niet over de presentatoren).

Ik had de PvdA kandidaten graag en geheel gratis van dit advies voorzien. Volgens mij heeft geen enkele kandidaat baat gehad bij een bezoek aan de geijkte borreltafels en had je eruit kunnen springen als je had gesteld: ik richt me tot de leden en ik doen niet mee met het destructieve spelletje dat de borrelaars spelen.

Ik had dan ook Diederik Samson kunnen adviseren om zijn grote klep te houden over Aleid Wolfson. Bestuurlijk gekloot, druktemakerij over baantjes, dat is nou net een van de problemen van de PvdA. En dan ga je daar nog eens lekker in stoken? Dom, dom, dom.

De heiligverklaring van Lodewijk Asscher is prematuur, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Eerst een programma, domkoppen, en dan eens verder kijken. Zo hoorde ik gisteren burgemeester Aboutaleb spreken voor Eurocities een grote internationale conferentie over integratie en gemeentebeleid. Hij deed het superb. Dat hij zijn geschreven rede weglegde en een stump speech hield, zo uit het blote hoofd, was een prachtige gimmick die een mediatrainer hem had kunnen leren. Maar het werkte uitstekend. Zijn toespraak was beter en het applaus was luider en langer dan de toespraken van wethouder van Es en burgemeester Van der Laan genereerden. Aboutaleb is een bestuurder, net als Asscher en net als Van der Laan (ook een potentiële partijleider). Deze politici moeten niet ambiëren om aan het hoofd van een fractie te staan, ze moeten in de markt zijn als mogelijke minister president. Laat ik dan hier zeggen dat Aboutaleb betere papieren heeft dan Asscher.

7 maart 2012

Santorum mist zijn laatste kans. Romney winnaar.

Romney wint in Ohio maar het is vooral Santorum die verliest. Had hij Ohio kunnen winnen en de nominatie echt dichterbij brengen als hij zich onthouden had van zijn geloofsextremisme? In elk geval was het zijn laatste kans. In rook opgegaan.

En: het ongenoegen over Romney als kandidaat moet niet worden overdreven. Het establishment weet heel goed dat verkiezingen in het midden worden gewonnen.

6 maart 2012

Obama legt uitdaging neer over Iran

Mijn tegenstanders moeten hun zaak maar voorleggen aan het Amerikaanse volk en vertellen waarom we oorlog moeten voeren, wat de voordelen en kosten zijn. Obama was eindelijk weer eens goed op dreef met zijn uitdaging aan Romney en Santorum om hem niet alleen maar appeaser te noemen maar ook te vertellen hoe zo'n oorlog precies in elkaar zou zitten. Reken maar dat hij geen antwoord krijgt.

Slappe verdediging van de Euro door Rutte/Wilders

Natuurlijk komt er geen debat over een terugkeer naar de gulden. Niemand is overtuigd door het gestoken rapport van Wilders. De economen hadden geen moeite om te laten zien dat je eruit krijgt wat je erin stopt en erin stopt wat je eruit wilt krijgen. Maar Wilders heeft al bereikt wat hij wilde: een heel weekend aandacht, onderstreping van zijn bereidheid om dwars te denken en als de gemiddelde kiezer de analyses van Wilders' rapport heeft gemist, dan heeft hij niet de koppen van de regeringskrant over het hoofd gezien.

Opmerkelijker dan dit voorspelbare geheel vond ik de tamme reacties van Rutte/Wilders. Niemand nam de moeite om het rapport af te serveren, ze stelden enkel dat ze voor de euro bleven en dat die uiteindelijk goedkoper was. Waar was een behoorlijke verdediging? Niet bij De Jager of bij Rutte. Zo dragen beide heren bij aan de verdere ondermijning van de EU, waarbij enkel valt te hopen dat ze door diezelfde EU behoorlijk op de bast worden gezeten over hun cijfergekakel van de afgelopen jaren. En, geheel gratis, een tip voor de achterkamer onderhandelaars: als het over immigratie gaat, zeg tegen Wilders dat hij geen cijferfetisjist moet zijn. Onder druk wordt alles vloeibaar, zelfs, of juist, de 'harde' eisen van de Grote Leider.

De gevaren van chantage politiek

Een paar jaar geleden werd onderzoek gedaan naar welk land mensen als het meest gevaarlijk in de wereld beschouwden. De VS onder Bush eindigde hoog maar de topper was Israël. Dat werd gezien als een vorm van anti-semitisme, de knee jerck reactie tot alle kritiek op Israëls onvoorwaardelijke wens om zelf te bepalen wat goed is voor de wereld. Onzin natuurlijk. Je kunt gemakkelijk kritiek hebben op Israël vanuit eenvoudige geopolitieke strategische overwegingen.

De aanloop naar alweer een oorlog in het Midden Oosten, althans de poging daartoe door de hitsers, laat zien dat die respondenten in dat onderzoek het nog niet zo slecht hadden gezien. Dat het Amerikaanse belang in de omgang met Iran samenvalt met het Israëlische belang (zoals gedefinieerd door Nethanyahu, Barak en Lieberman) is onzin ook al wil de pro-Israël lobby dat steeds maar weer horen. Obama maakt geluiden die lijken te bevestigen dat dit zo is maar Nethanyahu is terecht wantrouwig.

Terecht omdat hij zelf ook weet dat de Amerikaanse belangen ergens anders liggen en dat Obama verstandig genoeg is om zich niet te laten meeslepen. Ik betwijfel of een Republikeinse president de Amerikaanse belangen anders zou definiëren (afgezien van een onfrisse groep evangelische anti-semieten die hun eigen redenen hebben om Israël te steunen). Nu er een Democraat in het Witte Huis zit, doen Republikeinen net alsof de Amerikaanse belangen overboord gezet worden door die on-Amerikaanse appeaser.

Het is niet alleen onverantwoord vanuit breder perspectief (Republikeinen lijken niet boven kleine partijdigheid te kunnen uitstijgen), het zal hen ook duur te staan komen. Ik durf wel te voorspellen dat als Israël zo onverstandig is om Iran aan te vallen, de oorlogsstemming in de VS een paar dagen, misschien een paar weken onaangenaam martiaal zal zijn, maar dat dit vrij snel weer zal verdwijnen. Amerikaanse burgers zitten niet te wachten op opnieuw een oorlog, na twee zeperds onder leiding van incompetente en leugenachtige Republikeinen.

Dat zadelt Nethanyahu op met een dilemma. Als hij vroeg aanvalt, heeft Obama de tijd om te wachten tot de stemming in Amerika zich tegen betrokkenheid keert. Als hij wacht tot vlak voor de verkiezingen, is het moeilijk voor Obama om de staatsman uit te hangen maar kan hij meepraten tot de verkiezingen voorbij zijn, misschien zelfs meevliegen. Het zal echter lijken op chantagebeleid van Israël en als Nethanyahu dat doet dan voorspel ik dat het de laatste keer zal zijn geweest dat Israël als grootste vriend van Amerika wordt gezien.

U vraagt: wat dan? Ophouden met zeuren. Accepteer dat Iran een kernwapen ontwikkelt, probeer het te voorkomen door onderhandelingen maar laat jezelf niet in de hoek verven als dat niet lukt. De wereld vergaat niet met een nucleair Iran, zelfs Israël niet. Het alternatief, een nutteloze en gegarandeerd onsuccesvolle militaire actie zal de wereld een decennium lang in de militaire ellende storten. De kritiek op Amerika vanwege de oorlog in Irak zal kinderspel lijken vergeleken met het verlies aan prestige als de leider van het westen zich laat chanteren. De VS als leidend land zal het niet overleven (in politieke zin). De keuze lijkt me eenvoudig.

Romney beslist vandaag de race

Het ziet er naar uit dat Romney in alle staten die vandaag stemmen naar de top kruipt. Gingrich is eigenlijk al sinds Florida irrelevant en als Georgia niet vandaag stemde, zou hij opnieuw nergens kans maken te winnen. Santorum kon eerder hopen op Ohio, Tennessee en Oklahoma, waarbij Ohio verreweg de belangrijkste staat was. Het plaatste hem in een spagaat. Het geloofsextremisme dat Santorum de afgelopen weken ten toon spreidde, doet het goed in staten als Tennessee en Oklahoma, maar hij verloor zijn blue collar boodschap die nodig was in Ohio.

5 maart 2012

Een uur praten over de radiostilte

Onder normale omstandigheden is het al moeilijk om naar de babbelzender Radio 1 te luisteren. Een goede update van het nieuws en een serieuze analyse is er niet bij, wel een verslag dat meldt dat Stef Blok op de fiets kwam bij het Catshuis waar een wit laken op tafel ligt, en waar niemand wat zegt. Niettemin slagen de knappe reporters van Radio 1 over dat niets zeggen eindeloos door te ouwehoeren. Als er geen nieuws is, jongens, dan is er toch gewoon geen nieuws. Praat over iets anders, bevraag een interessante deskundige over een serieus onderwerp. Ik weet het, het is vechten tegen de bierkaai, maar we krijgen de media die we verdienen. Aaaaaaaah.

Vlaamse gewoontes

Via een onverwachte correspondentie met een Vlaamse lezer die reageerde op mijn verhaal over integratie in Vlaanderen, bleek me dat de leider van de NVA, Bart de Wever, als politicus een column heeft in de Standaard. Tevoren had hij een column in het 'linkse' De Morgen. De motivatie voor die colums was om een ander, een tegengeluid te laten horen. Allez, nou begrijp ik waar Peter Vermeersch dat ridicule idee vandaan heeft om politici in te huren als columnisten: het is een Vlaamse gewoonte.

Het kan zijn dat je een interessante denker, en De Wever is dat, inderdaad ruimte geeft als hij opinies verkondigt die interessant zijn. Maar zodra zo iemand een landelijk politicus is met een platform, dan is dat per defintie niet meer nodig. Uiteindelijk kun je niet volhouden dat een landelijk politicus een 'nooit gehoord' tegengeluid biedt. Nee, hij biedt dan gewoon agitprop van zijn partij. Vermeersch heeft in Nederland dan ook geen succes gehad met zijn politici als columnisten. Geheel voorspelbaar kwamen ze nooit met een de benauwde partijpolitiek overstijgende gedachte.

De Volkskrant, al jaren dolend en nu zonder eigen mening (alleen redacteuren hebben een mening want die ondertekenen hun eigen frutsels, waardoor ze als Volkskrant editorial belachelijk zijn) had al eerder een strategie van tegengeluiden laten horen. Het leidde tot de anti-islam hordes die de opiniepagina overnamen. Wat is er nou eigenlijk tegen op een behoorlijk opinieredactie die gewoon op basis van argumenten en interesse kijkt of een stuk interessant is? Wat lul ik over Radio 1? Het is gewoon de Nederlandse manier van media doen. Irritant maar uiteindelijk irrelevant.

James Q. Wilson, socioloog van de 'broken windows' 1931-2012

Iedereen die geprobeerd heeft kinderen te leren fietsen in Amsterdam weet dat het moeilijk is hen duidelijk te maken dat rode lichten bedoeld zijn om voor te stoppen. Wie dat heeft gedaan ervaart ook een interessant mechanisme. Als er één persoon stopt voor een rood licht stoppen er meer. Als iedereen doorrijdt, rijdt iedereen door. Dit is, voor Nederlanders samengevat, de theorie van de 'broken windows', de analyse waarmee de vorige week overleden sociaal theoreticus James Q. Wilson het meest wordt geassocieerd. Eén raam gebroken en binnen de kortste keren zijn ze allemaal kapot. Rommel op straat leidt tot rommel op straat. Gebroken gezinnen tot gebroken gezinnen. Een onsociale samenleving tot onsociaal gedrag. New York is een veel plezierig stad geworden nu de politie probeert criminaliteit te voorkomen dan criminelen op te pakken, want dat was de essentie van Wilsons artikel.

Hoewel een leuke analyse die een beleidsdoel diende in de vorm van interesse voor het op niveau houden van de publieke sfeer - en voor conservatieven om iedere kleine overtreding meteen flink aan te pakken - is het een belediging voor Wilson om hem hieraan op te hangen. Hij verdient beter. Wilson was een conservatief, beter gezegd voordat het woord vervuild raakte in het Cheney-moeras, een neoconservatief. Neoconservatieven waren onderzoekers, vaak sociologen, die van hun progressieve geloof waren gevallen, deels door de gevolgen van al te gemakzuchtig invoeren van delen van de verzorgingsstaat. De armoedeval was zo'n concept dat ogen opende. Daniel Patrick Moynihan schreef over de falende gezinsstructuur in de zwarte gemeenschap als reden voor armoede, nu door de paleoconservatieve socioloog en moralist Charles Murray uitgebreid tot de blanke onderklasse. Wilson was niet neo, hij was altijd conservatief maar in zijn schrijven over misdaad paste hij in deze ontwikkeling.

Het boek dat ik zelf las en dat indruk maakte heette The Moral Sense, gepubliceerd in 1993. Hij verzette zich tegen het idee dat moreel gevoel vooral of zelfs geheel door cultuur wordt bepaald. Cultureel relativisme was niets voor hem. Zijn betoog over zelfbeheersing en eigen verantwoordelijkheid was veel interessanter dan wat Theodore Dalrymple later betoogde, maar kwam op hetzelfde neer. Sociale structuren zorgen ervoor dat moreel gevoel wordt aangeleerd, daarom zijn gezin, kerk en school belangrijk.

Wilson past in het huidige denken van sommige conservatieven dat de Verlichting eigenlijk niet zo'n vreselijk groot goed was, althans een vervelende erfenis heeft nagelaten vooral omdat traditionele bronnen van morele overdracht verloren gingen. Dat is een goed echt conservatief standpunt, er is niets neo aan.

Ik weet niet of Wilson mijn interpretatie van zijn morele stelsel, dat individuen moreel gedrag ten toon moeten spreiden om moreel gezag te verwerven en navolging te vinden, zou waarderen. Wilson was interessant omdat hij ver voor dat gemeengoed werd, ons aan het denken zette. Een echte Amerikaanse intellectueel van het soort dat de conservatieven in Amerika nu node missen.

4 maart 2012

Niet nodig om op te blijven dinsdagnacht

Super Tuesday is niet zo super dit jaar. De enige uitslag van enige importantie is die in Ohio. Daar kan Santorum het Romney nog lastig maken maar inmiddels is de uitdager begonnen aan een tactische terugtocht: na een tijdje voor te hebben gelegen in de peilingen claimt hij nu een underdog positie. Waarom precies die peilingen zijn teruggelopen, is niet helemaal duidelijk. Romney heeft momentum en Santorum is door zijn geloofsextremisme behoorlijk afgedwaald van zijn boodschap dat hij de enige is met wortels in de arbeiderswereld (met enige fantasie is dat waar).

Virginia, waar het staatscongres nu geheel Republikeins is en het soort van maatregelen probeert door te voeren dat Santorum zou bevallen, had interessant kunnen zijn. Al was het maar omdat gouverneur Bob McDonnell, van het geblowdryde, frisse conservatieve jongens soort, graag vp kandidaat wil worden (van wie dat maakt hem niet uit, hij heeft enkel landelijke bekendheid nodig). Virginia is ook een belangrijke staat in november. Ging in 2008 voor Obama en is altijd verdeeld tussen zijn superconservatieve zuidelijke wortels en de Democratische suburbs van Washington, waar ze toevallig net wat anders over de overheid denken omdat ze ervoor werken.

Maar helaas, noch Gingrich noch Santorum staan op de kieslijst. Mooie overwinning van Romney dus.

Enfin, ik wil niet ieders plezier verpesten en de spannende verkiezingsnacht - er zijn mensen in Nederland die ervoor opblijven - verpesten. Maar het zal een slow motion bevestiging worden dat Romney de nominatie niet meer kan ontgaan. Dat geluid dat u dan op woensdag hoort is een collectieve zucht van opluchting in het establishment. Ook daar weet men heel zeker dat Romney de kandidaat moet zijn die tegen Obama moet verliezen.

Het establishment is al weer met heel andere dingen bezig. Het congres is meer bedreigd dan het leek na 2010. En iedereen in Washington kent het verhaal van Harry 'give them hell' Truman die in 1948 niet alleen op eigen kracht de presidentsverkiezingen won maar het 'do nothing' congres zodanig zwart wist te maken dat de Republikeinen beide huizen kwijt raakten. Het geeft al aan hoever de Republikeinen zijn afgedwaald in hun extreme standpunten op het terrein van belastingen, buitenlandse politiek, Obama haten en nu ook vrouwen wegjagen, dat ze zich zorgen beginnen te maken.

Dinsdag markeert het einde van het begin van de verkiezingscampagne. Nu kan Romney zich met meer geloofwaardigheid en minder zenuwen richten op het aanvallen van Obama, gesteund door alle zenuwachtige Republikeinse politici. Vergeet de brokered convention, de white knight of de draft kandidaat: mooie onderwerpen om dinsdag de nacht vol te praten maar het zal niet gebeuren. Sorry dat we nu al het plezier wegnemen, kunt u in elk geval rustig slapen.

Alsnog kampioen in 1978? Cup uit handen van Zorreguieta

Er zijn, serieus, mensen die denken dat Nederland alsnog wereldkampioen zou worden omdat Argentinië vals gespeeld zou hebben in 1978. Ik wens hun geluk met deze dappere overwinning van de eeuwige tweedes (deze zomer gaan ze opnieuw bewijzen hoe goed we daarin zijn). Maar vooral heb ik dit advies: als we alsnog wereldkampioen worden, vraag dan of papa Zorreguieta de beker uitreikt. Ik geef toe, het is minder imposant dan de beker uit de van het bloed druipende handen dan van Videla zelf, maar het zou in elk geval al die voetbalzeikers die nog steeds over Zorreguieta zeuren de mond snoeren.

Marokkaanse rotjong in Tirol?

Ons brede jongerenprobleem - arrogante etterbakken die te veel drinken en denken dat ze alles mogen - exporteren we één week per jaar naar Tirol (nou ja, ten behoeve van de televisie mogen ze geloof ik ook de Costa del Sol onveilig maken). Er valt ondertussen een mooie lijst te maken van uit de hand gelopen jongerenfeestjes, en dan neem ik nog niet eens de wekelijkse voetbalrellen mee of de bedreiging van Ajax bestuurders. To the point: er zijn vast wel Marokkaanse rotjong en ik zal de opstokers niet tegenhouden om daar een punt van te maken. De rest van ons doet er beter aan om een veel groter en veel breder probleem te onderkennen: we hebben in Nederland een serieus jongerenprobleem. Kunnen we het daar eens over hebben?

Limbaugh maar vooral de Republikeinen laten zien hoe diep Amerika gezonken is

Het gedoe rond Rush Limbaugh en zijn 'sloerie' en 'hoer' commentaar over een studente van Georgetown die het lef had haar mond open te doen, is verontrustend op alle mogelijke niveaus. Limbaugh kunnen we negeren. Hij is een immoreel, intens slecht mens, mogelijk de Satan die Rick Santorum zag ronddolen in de VS. Luistercijfers zijn zijn enige waarde en daarin verschilt hij in weinig van veel andere amusement aanbieders, zij het dat zijn dieptes peilloos zijn.

Nee, laten we Mitt Romney nemen. Een keurige man waarvan menigeen denkt dat hij misschien geen interessante president zou zijn maar toch een capabele, niet een Republikein die het land de sloot in zou rijden à la kleine Bush. Forget it. Het commentaar van Romney op Limbaugh: 'het zijn niet de woorden die ik gebruikt zou hebben'. Wat een held. De implicatie is dat Romney het eens is met Limbaugh (wiens standpunt even onzinnig is als zijn scheldpartij - net doend alsof de belastingbetaler contraceptie zou financieren en daarmee, oh horror, 'sexual entertainment'). Romney is een van die politici die zichzelf diskwalificeert (een andere politicus met een R doemt op) door geen morele standpunten in te nemen.

De Republikeinen die zoveel gedaan hebben om het niveau van de publieke discussie omlaag te halen, hebben ook in deze affaire zichzelf overtroffen. 'Het draagt niet bij aan onze zaak', vond een zegsman. John Boehner, die moet doorgaan voor de leider van de Republikeinen, was boos omdat Limbaugh de boodschap van de obstructionisten verstoorde: Obama wil de burger zijn niet-religie opleggen. Geen enkele Republikein van enig statuur heeft de moed gevonden om niet alleen Limbaugh te veroordelen maar al diegenen die het land zover omlaag getrokken hebben.

Verdere verliezers zijn moedige burgers zoals mevrouw Fluke die de guts hebben om in dit klimaat op te komen voor hun medeburgers - haar betoog in het Congres ging niet over seks maar over de pil voor een studente aan Georgetown die hem nodig had om een cyste op haar eierstokken te voorkomen. Fluke wist wat ze deed. Ze getuigde in een commissie die was opgezet om een all male Republikeins forum eerder in februari te diskwalificeren. Alles is politiek maar alles is ook moreel in deze. Fluke werd als persoon aangevallen en dat doet denken aan de beste tradities in oude verkrachtingsdebatten (en niet zo oude, helaas): 'ze vroeg er toch om'.

Voor degenen onder ons die Amerika een warm hart toedragen wordt het wekelijks moeilijker om nog respect op te brengen voor dit land dat deze mannen tolereert als publieke personen. Is dit een specifiek Republikeins spel? Jazeker. Je kunt zeggen wat je wilt van Obama, het met hem eens zijn of oneens, kritisch zijn of niet, de diepten die Republikeinen bereiken in hun totale gebrek aan moraliteit kun je hem niet verwijten.

Maar Nederland is niet veel beter ..

Een andere vraag na weken van, zoals Bas Heijne terecht opmerkte, intens intern Hollands geneuzel, van de elfstedentocht tot Friso, van lafheid van de premier tot lafheid van de bullebak van het publieke omroepbestel, is of bij ons het niveau van het publieke debat zoveel hoger reikt. We hebben geen Limbaughs en zijn onfrisse radioterrorisme is niet usance. Maar onze media hebben hun eigen problemen, ons publieke debat zijn eigen gebrek aan niveau. En laat ik niet suggereren dat het de schuld is van één persoon of één partij. Iedereen lijkt mee te doen. De premier was een goed voorbeeld maar de ongelooflijk lege beauty contest van PvdA leiders, uitgevoerd aan absurde publieke borreltafels, valt die partij te verwijten. We zijn geen haar beter dan Amerika, al is het beangstigender om Romney en Santorum te zien hengelen naar het machtigste ambt van de wereld dan de Grote Opstoker in Nederland met de grote lafaard in de achterkamer te zien verdwijnen.

3 maart 2012

Waarom blijven bij de gulden? Terug naar het goud!

Lichte voorsprong voor Wilders nu hij in de regeringskrant de helft, of minder, van zijn nieuwste guldenplot heeft onthuld. Het zou ons geld opleveren als we teruggaan naar de gulden. Natuurlijk schrijft de Telegraaf dat braaf op ook al weten we niet hoe en of dat kan, want het rapport is er niet. Dit is het publiceren van een persbericht, een soort lange twitter. Populisme is gecompliceerder dan één enkel plannetje van een sluwe beroepsmanipulator, maar dit guldenplot is gewoon spelen op de onderbuik en, als altijd bij Wilders, onverantwoord. Ik heb zo'n vermoeden dat het guldenrapport volgende week aan stukjes geanalyseerd zal worden. Een model is zo betrouwbaar als de aannames die je erin stopt en dat zal een gestoken dek blijken. Ik wacht met interesse af.

Het radioprogramma Tros Kamerbreed heeft ondertussen een irritante manier van interviewen en één deel daarvan was eerst vaststellen dat we de inhoud van het rapport niet kennen en dan vragen 'maar stel nou dat het rapport …'. Wat moet je daar nou mee? Helaas waren de aanwezige politici niet adept genoeg om die vraag naar maandag te verschuiven. Idem met Wilders' flauwekul oproep naar een referendum. Daarvoor hoef je geen details te weten van het rapport, je kunt dat verzoek gewoon negeren als onzin. Zelfs bij D66 zijn ze nu van overtuigd dat je simpele vragen met gecompliceerde antwoorden niet direct aan de kiezers moet voorleggen. Je krijgt dan namelijk simpele antwoorden van mensen die de materie niet beheersen. Daarvoor hebben we een parlement. Bij de verkiezingen kan er worden afgerekend.

Persoonlijk betwijfel ik of Wilders ver komt met zijn guldenverhaal. Hoewel veel mensen sceptisch staan tegenover de EU, hebben de meesten toch wel aanvaard dat de Euro een stuk gemakkelijker is en over het geheel genomen in ons voordeel werkt - we handelen namelijk en produceren niets. Dus laat Wilders maar gewoon Wilders zijn.

Het was aangenaam om Rutte deze week te zien kronkelen met zijn slap verhaaltje dat hij als regering niets te maken heeft met het meldpunt. Deze lafheid komt hem duur te staan, zeker gecombineerd met de dwarse houding in Brussel en de nieuwe cijfertjes van het CPB. Wat was er nou eigenlijk op tegen om te zeggen: dat meldpunt is geen regeringsbeleid en als minister president van u allen vind ik het verwerpelijk? Labbekak. Afbladdering vordert gestaag.

Helaas heeft nog niemand voor de achterkamer een belastingverhoging op tafel gelegd. Een verhoging van de hoogste schijf, of een extra schijf, van, laten we zeggen, boven de 300.000 Euro van 60 procent? Nog maar twintig jaar geleden, toen we het economisch beter deden dan nu, was dat ook zo. Levert geen rampen op en is een mooi gebaar. In het kader van de bezuinigingen kunnen we ook de 1 miljard voor wegenbouw op tafel leggen, lijkt me, en het geld dat het flutcontract voor de HSL gaat kosten. Alle miljardjes helpen, niet? JSF? Kunnen we ons niet veroorloven als derde rangs defensieland. Beetje creatief daar in het Catshuis!

Het was een mooie week. Castricum is afgezeken en bleek huilie huilie. Het zijn butsen in zijn imago die hij niet meer te boven zal komen. Over en uit. Laat overigens gaat zien hoe onzinnig Tahir was. Je moet vervelende lui gewoon verder uitlokken tot ze over de streep gaan. Geef ze voldoende touw en ze hangen zichzelf op. Castricum is nu zelf het object van belachelijk maken. Dodelijk. En amusant

Limbaugh spreekt namens de Republikeinen - dat deed hij gisteren, dan ook vandaag

Rush Limbaugh, de zegsman van de Republikeinen, althans als het zo uitkomt, is weer eens over de schreef gegaan. In een debat over de vraag of katholieke instellingen naar keuze mogen plukken in verzekeringsprogramma's om te kijken of bijvoorbeeld daarin aangeboden voorbehoedsmiddelen hen niet bevallen, getuigde een studente van Georgetown University, gerund door Jezuïeten, over haar recht op voorbehoedsmiddelen. Volgens Limbaugh was ze een 'slut', een sloerie en een 'prostitute'. De ex-verslaafde aan pillen sprak wat veel Republikeinse idiote kiezers denken, maar hij kreeg snel tegenvuur van het Republikeinse establishment.

Niet omdat ze Limbaugh een smerige opstoker met dubieuze opinies vinden, nee hoor, dat zeker niet. Maar omdat hij de boodschap verkeerd overbracht. Het debat dat de Republikeinen wilden moest gaan over de vrijheid van geloofsorganisaties die door die socialist Obama aan banden werd gelegd. Vrijheid van geloof kortom. Dat is rood vlees voor de evangelische en katholieke hordes. En nu liet Limbaugh het ineens gaan over vrouwen en het recht op 'reproductive freedom', oftewel, de vraag of vrouwen door Republikeinen hun recht om zelf te beslissen over voorbehoedsmiddelen (en abortus, maar dat zegt niemand) wordt ontzegd. Dat is geen fijne van John Boehner en zijn obstuctietroepen in Washington. Dus buitelden ze over elkaar om afstand te nemen van Limbaugh. Adverteerders, altijd goed als opportunisten, zien de bui hangen en hebben zich teruggetrokken uit het programma van de radioterrorist.

Afstand nemen? Gaat niet lukken. Rick Sanatorium en de bisschoppen hebben een pot met teer omgegooid met hun voorbehoedsmiddelen verhaal. Daar valt voor de Republikeinen geen enkel voordeel te halen. Mensen die de Limbaugh/Boehner/Sanatorium lijn aanhangen zijn al voor hen gewonnen maar een beetje denkende vrouwelijke kiezer past wel op om op deze heren te stemmen. Obama was slim genoeg om de studente (met de lastige naam Fluke) te bellen voor ondersteuning. Slechte week, opnieuw voor de wrede oude mannen.

2 maart 2012

Integratie in Vlaanderen: anders dan in Nederland?

Deze week hield ik een lezing in Mechelen, België, over Nederlandse integratie. Het was een interessante ervaring die aan beide zijden, zowel bij mij als bij mijn gehoor van studenten en werkers in het veld, vragen opriep. Misschien meer vragen dan antwoorden maar dat is naar de aard van een uitwisseling van gedachten het begin van stimulerend denken.

Mij verbaasde het enigszins te horen dat er in België geen serieus debat in de kranten en tijdschriften is over de vraag wat er wel en wat er niet goed gaat, en hóe goed het gaat. Noch aan wat we de Scheffer-kant mogen noemen van het benoemen van problemen, noch aan de Lucassen-kant waar ik mezelf ook toe reken in het laten zien dat dingen veel beter gaan dan we denken, wordt blijkbaar veel geschreven. De verklaring die ik hoorde was dat de kranten niet durven, min of meer gedwongen door de dominantie van partijen die het antwoord al klaar hebben, in casu Vlaams Belang en NVA. Misschien heeft ook het specifiek Belgische aspect van de nationale disintegratie ermee te maken. Mijn gesprekspartners wisten ook niet goed hoe het zat in Wallonië. In elk geval weinig artikelen en nog minder boeken over het onderwerp.

Het gaat anders in België. Minder snel, leek me toe, dan in Nederland, met een deel van dezelfde problemen in onderwijs en jongerensfeer maar tegelijk ook veel hardere standpunten in een onaangename dagelijkse atmosfeer (ik overdrijf denk ik). Dat er verschillen zijn, lijkt me logisch. Een Marokkaanse Vlaming is geen Marokkaanse Nederlander. Vanzelfsprekend zou je zeggen want die overkoepelende identiteit is anders: Vlamingen zijn geen Nederlanders.

De Nederlandse identiteit is uiterst zwak en gelukkig steeds minder een punt waarop we zonodig progressie moeten maken. De roep van Scheffer en anderen om daar werk van te maken is gelukkig minder luid geworden en ik kan alleen nog steeds maar vaststellen dat een debat over wat Nederlander zijn betekent met Wilders nauwelijks tot vruchtbaar resultaat kan leiden - behalve de vaststelling dat we daar heel andere, even legitieme visies op hebben. In België ligt dat nog moeilijker. Er is geen België. Vlaanderen is misschien wat maar wat moet je daar als Brusselaar nou mee? En bepalen lui als De Winter en De Wever wat dat betekent of zijn er anderen? En wat moet een Marokkaanse Vlaming daarvan denken?

Net als in Nederland schat ik dat de stadsidentiteit van jongeren sterker is dan de nationale of in België de regionale identiteit. Maar meer nog dan in Nederland Amsterdam is Brussel een lastig waterhoofd met een eigen non-identiteit. Lastig kortom, zowel voor allochtonen om zichzelf te 'bewijzen' als voor autochtonen die zich bedreigd voelen niet alleen in hun autochtoon zijn maar ook in hun Vlaming zijn en vol zitten met afkeer van de rest van België. Maakt 'integreren in België' alleen maar lastiger.

Misschien is ook, ik aarzel met het te zeggen, het Vlaams een probleem. Een docent met ervaring aan de HBO's en Universiteiten in Vlaanderen merkte op dat terwijl in Eindhoven, Tilburg en Breda de allochtone Nederlanders in behoorlijke percentages aanwezig zijn, dat aan de overkant van de grens niet zo is. Hij constateerde een taalprobleem. Eerder had ik gehoord dat net als in Nederland de tweede generatie Marokkanen met elkaar Vlaams spreekt en de tweede generatie Turken voornamelijk Turks. Wat ik me afvraag is of het Vlaams een probleem zou kunnen zijn in de taalverwerking, zowel voor autochtonen als voor allochtonen maar meer voor de laatsten. Overigens past daar de kanttekening bij dat onze studenten aan de universiteiten (en helemaal aan de Pabo's) tegenwoordig ook bijspijkercursussen Nederlands nodig hebben.

Al met al een interessante uitwisseling. Vlaanderen en Nederland lijken helemaal niet op elkaar, is mijn indruk, in elk geval niet wat de ervaringen met integratie betreft. Dan heb ik ook nog niet over de andere geschiedenis gehad, met Italianen in de mijnen en later in de autoindustrie (Genk bijvoorbeeld). Maar in een brokkelige, bedreigde wereld identiteit als de Vlaamse lijkt het me moeilijk integreren.

Hoedt u voor de oorloghitsers (en pas op voor Rosenthal/Wilders)

Ik wil niet steeds terugkomen op eenzelfde onderwerp maar het is echt nodig om het sabelgeratel tegen Iran zodanig in perspectief te plaatsen dat we ons niet mee laten slepen. Er is geen sprake van een casus belli, ook niet als Iran zichzelf voorziet van de capaciteit om een kernbom te maken, zelfs niet als ze dat doen. Het zou de pre-emptive strike van de kleine Bush tot norm verheffen. Nog los van de vraag hoeveel we werkelijk weten en of we niet opnieuw ons laten bedriegen om een overdreven actie te rechtvaardigen, moeten we het eerst maar eens hebben over de vraag of een kernbewapend Iran zoveel verandert. En vervolgens over de vraag wat ons rechtvaardigt om een land aan te vallen dat doet wat verscheidene andere landen voor haar, onder wie Israël, Pakistan en India, straffeloos konden doen. En als er sprake is van een casus belli dan is het de boycot van Iran - maar ik ben voorzichtig omdat zo scherp te stellen want dat is precies wat oorlogshitsers willen: een reden vinden om Iran aan te vallen.

De manier waarop de conversatie nu gevoerd wordt is bijzonder kortzichtig en eenzijdig. Hij wordt vrijwel geheel gestuurd door de vraag of Israël gaat aanvallen. De argumenten daarvoor worden tot de onze gemaakt alsof we ons allemaal achter een zelfmoordmissie van Israël moeten scharen enkel omdat het Israël is. De argumenten om niet betrokken te raken zijn naar mijn smaak oneindig veel sterker. Het zou ons bovendien sieren, moreel gezien, om Israël van zijn onverstandig beleid te weerhouden omdat het tot de ondergang van Israël zal leiden. Ze moeten haast tegen zichzelf beschermd worden. En in elk geval moeten wij, het westen, onszelf beschermen tegen een rogue country dat een hele regio de oorlog injaagt.

Helaas is het een verkiezingsjaar en de Republikeinen hebben geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel laten zien. Als Mitt Romney nu president was, dan zou hij ongeveer hetzelfde doen wat Obama doet, al zou hij moeite hebben om zich de neoconservatieve zeloten van de Cheney bende van het lijf te houden. Onder de omstandigheden doen de Republikeinen alles om Obama te ondermijnen, zelfs als dat de Amerikaanse veiligheid aangaat. Het is een geluk bij een ongeluk dat na twee mislukte oorlogen, duizenden Amerikaanse doden, miljarden verspild en regeringen die elke geloofwaardigheid verloren, de Amerikaanse kiezer zich misschien wat minder snel op sleeptouw zal laten nemen.

Nethanyahu speelt dat spel mee maar moet zich realiseren dat Obama gaat worden herkozen. Daardoor wordt het helaas voor hem aantrekkelijk (hier blijkt het moraliteitsgat een te meer) om voor november onverantwoord te handelen. Het zou Obama in elk geval in een lastig pakket brengen, meer dan na 6 november, hoewel alles nog veel lastiger is voor Israël zelf. De grotere vraag bewaren we voor laten: wat heeft de wereld, wat hebben wij aan een land waar de politieke sfeer zo verpest is dat politici er geen been in zien om voor politiek voordeel het land een oorlog te storten?

In kleinere vorm speelt het probleem in Nederland. Minister Rosenthal en onze Grote Leider, beide kritiekloze lobbyisten voor dit Israël van Nethanyahu, zullen ons land meezuigen in onverantwoordelijkheid als het zover komt. Het is zaak om daar nu vast over na te denken, daarom kom ik er steeds op terug. Rutte/Wilders kan niet vertrouwd worden om bij een Israëlische aanval een standpunt in te nemen dat zelfs maar doordacht is, laat staan een waarbij westerse brede belangen en Nederlandse belangen een rol spelen, om het nog maar niet te hebben over internationaal recht.

De oorlogstaal doet denken aan de aanloop naar de Irak oorlog, niet in zijn vorm maar in zijn dynamiek. De oorlogstaal is eigenlijk die van elk gezocht conflict. De oorlogshitsers proberen geen conflict te voorkomen maar juist bij elke gelegenheid de zaak scherper te stellen en net te doen alsof het conflict steeds onvermijdelijker wordt. Iran met een bom is geen reden om een oorlog in het Midden Oosten te starten, simpel en helder lijkt me dat. En er zijn geen overwegingen die rechtvaardigen om Iran in een pre-bom stadium aan te vallen. De hitsers moeten tegenvuur krijgen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors