2 juni 2009 - 10 juni 2009
Like ons op Facebook

2 juni 2009 - 10 juni 2009

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

10 juni 2009

Wie meeregeert levert blijkbaar zijn verstand in

Plasterk heeft de verkiezingsnederlaag van de PvdA geanalyseerd. Duh. Luisteren naar de mensen. Hoe verzint hij het? Hij zegt in het AD dat hij wel op de markt in Volendam zou willen staan om te horen wat die mensen bezig houdt. En hij begrijpt dat de multiculturele samenleving verzet oproept 'als mensen de bovenburen niet meer verstaan en de zakken huisvuil naar beneden zien vliegen'. Het is moeilijk om in dit soort kletspraat de intellectueel te herkennen in Plasterk.
Dit soort clichés, alsof dat het gevolg zou zijn van allochtonen in Nederland doen niets anders dan ... de mensen in Volendam, waar geen allochtoon woont, bevestigen in hun ideeën. Onbegrijpelijk dat Plasterk de termen van het debat overneemt van de anti-islambrigades. Hij komt ook met het nogal belegen voorbeeld van de verwende bureaucraat Herfkens. Bedacht, gezocht en goedkoop, Plasterk. Dat is geen analyse. Dat is kletspraat.
De PvdA is een partij van bureaucraten die geen kiezersachterban meer heeft. De arbeiders waren al lang weg, die dolen, 30 zetels sterk van de ene Grote Leider naar de andere. De denkende mensen vertrekken naar Groen Links en d66. En Plasterk komt dan met deze analyse? Je ziet het probleem in een notendop. De partij weet niet eens meer waarvoor ze bestaan. En als we in clichés moeten denken, dan vermoed ik dat Plasterk met zijn hoedje en stropdas op een boot in de Gay Parade, of orakelend over Oerol, meer doet om gewone mensen weg te jagen dan mevrouw Herfkens. Plasterk lijkt te bevestigen wat Rick van der Ploeg ooit zei: politiek is slecht voor je intellectuele kapitaal. Dit soort onzin had Plasterk nooit uitgekraamd als hij professor was gebleven en kritische columns mocht voordragen op zondagochtend.

De volgende leider van de PvdA

De volgende aanvoerder van de PvdA, Eberhard van der Laan, heeft het beter begrepen. Hij stelde zich gisteren in de kamer teweer tegen de kletspraatjes van het PVV kamerlid dat de 55 procent cijfers van Marokkaanse jongeren in Rotterdam probeerde uit te buiten. Met dank aan Frank Bovenkerk, die de cijfers lanceerde en de nuance pas later wist in te brengen, toen niemand meer luisterde. Van der Laan zei dat hij er genoeg van had dat de PVV (en anderen) het kabinetsbeleid verkeerd voorstelden en hij gaf een waslijst van wat het kabinet had gedaan. De PVV heeft natuurlijk geen oplossingen en kan dus blijven roepen, maar Van der Laan gaf, anders dan Plasterk, tenminste wel een idee waar het probleem zit.

Waarom zouden allochtonen bij de gemeenteraadsverkiezingen in vredesnaam PvdA stemmen?

Beide heren zullen een groot probleem krijgen bij de gemeenteraadsverkiezingen. De partij van de belachelijke integratienota (die volgens Martin Sommer namens de Volkskrant als een slappe uitverkoop werd beticht - het had allemaal veel harder moeten blijven, lekker wij tegen zij, zoals de opiniepagina dat graag doet) zal bij de gemeenteraadsverkiezingen moeite hebben om de allochtone kiezer te behouden. Waarom zouden die op de PvdA stemmen? Een partij die hen 'zij' noemt en erop aandringt dat ze zich aanpassen. D66 en Groen Links staan klaar om deze kiezers op te vangen. Liberale partijen die zich niet laten opjuinen met clichés en stoere kijk-ons-eens-luisteren-naar-de-burger taal.

Do or die voor de hervorming van de Amerikaanse gezondheidszorg

De gezondheidsdiscussie in de VS komt op gang. Sterker, deze zomer gaat hij door een beslissende fase. Obama moet kiezen, het congres moet kiezen en het resultaat moet ferm neergezet worden. Ik meldde al dat Ted Kennedy een plan heeft laten maken, ook al ligt hij zelf thuis dood te gaan. Zijn inbreng schijnt gemist te worden. Kennedy is goed in het smeden van coalities van vreemde bedgenoten en nu gebeurt er niet veel. Het zal moeilijk worden met die ziektekostenverzekering. En als het Obama nu niet lukt dan is het voorgoed verloren. Keep your fingers crossed.

9 juni 2009

Genoeg van Wilders, basta

Wilders was goed voor veel media aandacht deze week. Hopelijk is het nu afgelopen. Even samengevat: de kiezer stak een dikke middelvinger op tegen de gevestigde orde; Wilders interpreteert dat als steun voor zijn anti-islampartij; hij toonde zich een pathologische, verwrongen persoon in een debat waar de dames Kant en Hamer lieten zien niet geschikt te zijn; Wilders krijgt in het Europarlement gezelschap van racistisch British National Party lui. Ten slotte: deze verkiezingsuitslagen vertellen veel over ongenoegen en weinig over hoe het er bij nationale verkiezingen aan toe zal gaan. That's it. Nu over tot andere onderwerpen, graag.

Nieuws! Nieuws! Christelijken discrimineren homo's gebaseerd op de bijbe!l

Zo is daar de Raad van State die christelijke scholen toestaat om homoseksuele docenten te weigeren, dat wil zeggen, ze mogen gedrageisen stellen gebaseerd op de grondslag van de school. Als ik dat goed lees dan mag je uit dat liberale tolerante boek de Bijbel criteria opvissen om mensen te discrimineren.

Brown en de kunst van het overleven

Brown blijft met zijn nagels hangen aan zijn baan en zolang de meeste Labour MP's dreigen hun zetel te verliezen als er nu verkiezingen zijn, zal dat zo blijven. Ik vond een artikel in de New York Times opmerkelijk, van John Burns. Hij betoogde dat dit in essentie een egotrip is van Brown die privé belang stelt boven algemeen belang. Zijn argumenten daarvoor waren nogal wankel, maar ik was verrast dat een serieuze journalist deze analyse maakt. Klik hier voor het verhaal. Het lijkt me onzin. Dit is wat Burns schreef: "Gloomier critics have said Mr. Brown's clinging to office may be an allegory of something broader about British society and politics, a symptom of a malaise that puts personal gratification above the public good, and of a disregard for traditions of accountability and self-denial that many in Britain have seen as integral to the country's history as the fount of parliamentary democracy." Hij verschuilt zich achter die 'gloomier critics' om een onbewezen (en onbewijsbaar) punt te maken. Valt me tegen van hem.

Geïsoleerd in de gemeenschap

In de FT betere verhalen die zich afvragen wat David Cameron, de opvolger van Brown, nu aanmoet met zijn afgevaardigden in het Europarlement. Hij heeft ze, uit opportunistische overwegingen, uit de centrum rechtse groep gehaald. Daarmee heeft hij ze ook invloedloos gemaakt. Dat deelt hij dan met de PVV en de racisten. Ze zitten daar in Brussel en Straatsburg en doen niets - behalve de presentielijst tekenen anders krijgen ze hun dagvergoeding niet.

Komt hij nu mee!

Jeroen van der Veer, ex Shell baas, vertelt ons nu dat het niet uitmaakte of hij een paar miljoen meer of minder bonus kreeg. Hij had er echt niet beter of slechter door gepresteerd. Allicht niet. Dit soort lui werkt hard en lang en op de top van hun kunnen. Daarvoor moeten ze goed betaald worden. Maar niet overdreven met als flutargument dat ze dan nog beter werken. Het had Van der Veer gesierd als hij eerder in het debat over belachelijke bonussen zich had laten horen. En nog meer als hij de onverdiende bonus die vorige maand de irritatie van aandeelhouders opwekte terugstortte, of beter nog, aan een goed doel geeft - laten we zeggen, vechters voor democratie in Nigeria. Ik doe maar een suggestie. En bij wijze van maatschappelijke dienstplicht zou Van der Veer overal lezingen moeten houden om te vertellen dat die bonussen flauwekul zijn.

8 juni 2009

Het ego van Lawrence Summers

Voor het eerst heb ik een artikel gezien over de rol van Larry Summers in de regering Obama. Hij is geniaal op zijn gebied en een lastig persoon om mee te werken. Timothy Geither, de huidige minister van Financiën en zijn leerling, kan redelijk met Summers ego omgaan, schijnt het. En ook de andere leden van het economische team kunnen tegen een stootje. En iedereen is het erover eens dat een discussie met Summers altijd tot inzichten leidt.

Maar het artikel over enige aanvaringen lijkt de wijsheid te tonen van Obama's besluit om Summers buiten de door de Senaat goed te keuren posten te houden. Dat maakt het mogelijk om Summers te laten vallen als het zo uitkomt en je niet druk te hoeven maken over de vervanging. Dit zijn presidentiële posities. In het artikel wordt ook gesteld dat Summers oorspronkelijk front runner was om Bernanke op te volgen als president van de Federal Reserve, als diens termijn op is. Maar het schijnt dat Obama nu de voorkeur geeft aan het houden van Bernanke, om de financiële wereld niet te verontrusten - dat waren overigens ook de argumenten om eerst Paul Volcker en later Alan Greenspan te herbenoemen.

Reiswereld lobbiet tegen de vliegtaks en steelt hem vervolgens

Wat een verrassing. De reiswereld verzette zich tegen een vliegtaks en had succes met zijn lobby. Nu vinden ze de bedragen van 11 Euro in Europa en 45 daarbuiten te klein om terug te storten en geven ze dus niet terug aan de reizigers die al betaald hebben. Overal elders zou dit diefstal heten maar de Telegraaf weet al hoe het zit: het is de schuld van het zwabberend beleid van de regering. Zo lust ik er nog wel een paar. De argumenten van de reiswereld waren leugens en het vasthouden van twintig miljoen Euro is regelrechte diefstal.

Een wereld van verschil

Een ietwat irrationeel optimisme dook vorige op: het verlies aan banen in de VS was deze maand langzamer dan de maand ervoor. Toch nog bijna 400.000 en dat was nog voordat alle gesloten GM bedrijven erbij waren opgeteld. Maar de markten verlangen naar goed nieuws en slobberen het op. In de Trib vandaag een lang verhaal dat betoogt, met goede argumenten, dat er feitelijk niets veranderd is. Als het bank en financieringssyteem zes maanden geleden totaal verrot was, waarom is het dat nu dan niet meer? In de FT doet Wolfgang Münchau, altijd een goede economische waarnemer, een duit in het zakje. Frau Merkel liep vorige week te roepen dat de centrale banken een te ruim monetair beleid voerden. Het was puur opportunisme, gericht op de Europese verkiezingen en het heeft haar geen windeieren gelegd. Maar het geeft ook de verschillen weer aan tussen Europa en Amerika. Stimuleringsbeleid daar en vuistje op de knip hier. Münchau betoogt, net als Martin Wolf, dat de export georiënteerde economie van Duitsland zichzelf niet aan de haren uit het moeras zal kunnen trekken. Merkel & Co rekenen op een heropleving van Amerikaanse consumenten om hun producten weer te kopen. Dat zal niet gebeuren. En dus zal de economische crisis voor Duitsland (en voor Nederland) langer duren dan velen nu denken. Hij verwacht een opwaardering van de Euro tegenover dollar en pond, en dat zal de problemen nog vergroten. Mij klinkt het overtuigend in de oren, zoals Wolf's eerdere argumenten over de instabiliteit van de wereldeconomie geloofwaardig klonk. We zijn er nog lang niet doorheen.

Zuur voor de echte Europarlementariërs

Het is vervelend voor echte Europarlementariërs dat zij de prijs betalen voor de focus op lokale politiek. Vrijwel alle uitslagen in de Europese landen hebben te maken met verzet tegen de zittende regering (zoals ook het Nederlandse verwerpen van de Europese grondwet, ik herhaal het nog maar eens, een daad van verzet tegen Balk was en niet zozeer tegen die grondwet) en dat moet zuur zijn als je vier jaar lang hard hebt gewerkt aan Europese zaken. Maar het is niet anders en als ze het willen veranderen zullen ze Europa op een andere manier op de politieke kaart moeten zetten. Ondertussen is de afstraffing voor Brown compleet. Het valt moeilijk in te zien dat hij nog lang kan overleven. De vraag is wie gaat uitdagen en wanneer. Maar ja, stel u voor dat u de macht in Labour wilde overnemen. Dan gaat u niet nu Brown omver werpen om dan vervolgens zelf de verkiezingen te verliezen - dat overkwam drie Tories na John Major. Er zal een straw kandidaat moeten opduiken die Brown laat tuimelen en een offerbereide leider die die eerste verkiezingen ondergaat. Daarna kunnen Milliband en andere hopefuls pas weer aan bod komen.
Wat de Europarlementariërs enige voldoening moet geven is dat de Ierse dwarsligger die Libertas oprichtte als anti-Europa partij (en in Nederland die barbiepop liet opdraven) geen zetel heeft verworven. Aan de andere kant wel de piraterij partij in Zweden, twee extreem nationalisten in het Verenigd Koninkrijk. Die kunnen fijn bij Wilders aansluiten. Ook goed nieuws maar minder vanwege de stemverhoudingen dan vanwege de beteuterde De Winter was het verlies van het Vlaams Belang. De clown in Italië schijnt ook gewonnen te hebben.

7 juni 2009

Beter uitleggen aan de mensen. Way to go, Bert!

In alle analyses van de verkiezingen waarbij PvdA'ers aan het woord kwamen viel me dit op: ze hadden het steeds over 'de mensen'. Een typische do gooder als Bert Koenders wilde het weer beter gaan uitleggen aan 'de mensen'. Bos heeft het daar ook graag over, en ik meen ook Berman daarover gehoord te hebben. Ik denk dat het typerend is. Patroniserend, beleid voor en niet namens. Afstand met je eigen kiezers. De PvdA is niet meer een partij van die mensen maar voor die mensen. Ik stel het maar even vast. Wat ze eraan moeten doen, dat weet ik ook niet. Leiderschap impliciert een zekere mate van paternalisme (overigens minder dominerend en eigengereid dan iemand als Dick Pels voorstaat) en ook een elite vorming. Je doet dingen voor 'de samenleving' zou ik zeggen, niet voor 'de mensen' als je daarmee de ondankbare ex-PvdA kiezers bedoelt die liever naar een man als Sörensen luisteren dan naar Bos.

Zorgen in de anti-islam brigades

Zelfs Ephimenco, de columnist van Trouw die zelf een kruisvaarder is voor de anti-islam boodschap van Wilders, maakt zich zorgen over de pathologie van de man. Ook hij stelde vast dat het debat een man liet zien die de kiezers niet zullen omarmen. Een zieke geest, te lang in isolement gehouden. Van charisma is geen sprake. Overigens, dit terzijde, wat mensen aantrekt in Alexander Pechtold is geen charisma, zoals een andere Trouw columnist lijkt te denken. Er zijn in Nederland geen charismatische politici. Fortuyn was de enige sinds Joop den Uyl. Er zijn deskundigen die mensen een beetje charisma of veel charisma toedichten, zoals 'mediaprofessor' Henri Beunders, maar dat is onzin. Charisma heb je of heb je niet.

Help Obama Guantanamo te sluiten

Obama liep vrijdag een blauwtje bij Andrea Merkel in zijn pleidooi om de 9 chinese Uighur bewoners van Guantanamo in München onder te brengen (waar een grote Uighur gemeenschap woont). Steinmeier, de leider van de SDP, was er wel voor te vinden maar minister van Binnenlandse Zaken Schlauble hield het tegen. Hij had de redering die ook bij onze minister Verhagen favoriet schijnt te zijn: als ze ongevaarlijk zijn waarom neemt Amerika ze dan zelf niet op, als ze gevaarlijk zijn, komen ze er niet in. Zo zit je altijd goed. Obama kwam er niet veel verder mee en moest erkennen dat het nog maanden zal duren voordat zijn belofte om Guantanamo op te ruimen, werkelijkheid wordt. Anders dan bendeleider Cheney wil, is dat overigens niet omdat Obama moet erkennen dat het onwaardige Cheney beleid goed was, maar omdat het vreselijk moeilijk is om de gevolgen van dat beleid ongedaan te maken. Het zou, ik herhaal het nog maar eens, mooi zijn als Nederland een gebaar maakte. Als we achter Amerika aan konden hobbelen om in Irak mee te doen (om De Hoop op zijn plek te krijgen), kunnen we dan nu niet een relatief goedkoop gebaar maken? Verhagen weigert, waarmee hij maar weer laat zien waarin een klein land klein kan zijn.

De nieuwe leider van de PvdA

Ik lees in de Wakkere krant dat minister van der Laan de importbruiden weer gaat aankaarten. In wat ik er van kan zien noemt hij geen cijfers. Ik had juist begrepen dat het aantal nogal meeviel, hij suggereert dat ze via België komen. Maar even los van die cijfers, hier spreekt de nieuwe leider van de PvdA. Het is geen toeval dat Van der Laan twee dagen na Wilders de PvdA op deze manier neerzet. Bos lijdt, Hamer is op weg naar buiten. Misschien dat Diederik Samson de nieuwe hoop kan worden - ik kan het me toch moeilijk voorstellen, maar Van der Laan geeft hier wel een voorschotje op de nieuwe lijn. Boodschap en timing. Duidelijk toch?
Ik lees op teletekst dat Van der Laan in het interview ook gezegd heeft dat het goed gaat met de integratie. Een paar duizend klootzakken verpesten het voor iedereen, zou hij gezegd hebben. Lijkt me een hoog aantal, maar de juiste boodschap, waarvan akte. Het is wel typerend dat de Wakkere Wilderskrant het bericht over de bruiden op de site en niet de rest van het interview.

Ahmedinejad probeert alles

Ik viel vanochtend in een interessante discussie op de BBC world service over Iran. Mensen die het kunnen weten vertelden over de jeugd van Iran, veel linkser en pro-Amerikaanser dan veel mensen denken (geen revolutionair nieuws maar goed om weer eens bevestigd te horen). Ik wist ook dat er meer dan een miljoen bloggers zijn in Iran, ondanks de censuur, en dat Farsi de vierde taal op het internet is.

Obama heeft de kar ook omvergeduwd. Niet met zijn toespraak in Cairo, maar met de eerdere handreiking op Irans nationale feestdag. De machthebbers in Iran wisten niet wat ze daarmee aan moesten, maar de bevolking wel. Ahmendinejad heeft geen andere keuze - en hij is een sluwe politieke vos - dan zijn boodschap te blijven herhalen, inclusief one liners, beledigingen en aperte leugens (alles lijkt op Wilders deze week, maar vooruit, ik moest er even aan denken).

Ik denk dat het een enorm verschil zal maken als Iran een andere leiding krijgt, volgende week. Overigens zou dat volgens een mooi verhaal in de FT mede afhangen van de resultaten van het Iraanse voetbalteam. Ahmedinejad heeft zich bemoeid met de trainers, zijn eigen maatjes opgedrongen, de resultaten waren slecht en Iran moet alles winnen om zich nog te plaatsen. Dat mogen ze eerst doen bij Noord Korea, een interessante match up van de axis of evil, en daarna bij Zuid Korea. Ahmendinejad heeft nu een Iraans-Amerikaanse coach gevraagd, zodat hij altijd goed zit als het mis gaat.

Goed nieuws van het integratiefront

Gisteren was ik bij de slotbijeenkomst van het Maroccan Dutch Leadership Initiative, een organisatie die met Marokkaanse jonge leiders (studenten) kijkt hoe zij wat kunnen betekenen voor de Marokkaans Nederlandse gemeenschap. Geheel privaat gefinancierd met een board waaruit vertrouwen spreekt, met onder meer Rinnooy Kan en Cohen. De burgemeester was er gisteren ook en kon met zichtbaar genoegen vertellen dat zijn vertrouwen niet beschaamd was. En inderdaad, het was een ware kick om deze goed sprekende, intelligente en bewogen mensen te horen vertellen wat ze hadden bereikt. Eén groep had vijftig scholieren geholpen bij de voorbereiding op de cito toets en had positieve resultaten bereikt. Het klonk mij als een vrijwilligersprogramma met meer potentieel. Een groep die met werkgelegenheid (eigenlijk arbeidsmarkt) aan de slag was gegaan, had minder succes. De afzwaaiende jongeren van het mbo bleken minder bereid te investeren in sollicitatievaardigheden e.d. dan de vrijwilligers bereid waren om hen te helpen. Maar er zijn goede banden gelegd met een aantal grote bedrijven en inzicht in hoe het proces van banen krijgen werkt, is nuttig en nodig. Zo blijkt een factor voor meer banen voor deze groep goede ervaringen met Marokkanen in het bedrijf. Er moet een hoop negatieve publiciteit worden overwonnen en niets werkt beter dan goede ervaringen. De derde groep hield zich bezig met dat imago. Ze zijn nog bezig met een film waarvan ze hoge internetverwachtingen hebben, maar belangrijker is een lange termijn strategie voor positieve informatie (om de 'goed nieuws is geen nieuws' terreur te doorbreken) en een database van Marokkaans Nederlandse deskundigen. Het was een intieme bijeenkomst met mensen die hard gewerkt hebben - vooral veel vrouwen en veel betrokken moeders in de zaal. Ik had helemaal aan het begin een lezing gegeven en was trots dat ik bij dit project betrokken was. Volgend jaar gaan ze verder met een nieuwe groep.

Browns langzame wurging

Gordon Brown zal het nog wel een paar maanden volhouden. Zijn partij heeft niet echt belang bij verkiezingen nu, mag je wel zeggen. En de Tories zijn ook nog niet helemaal klaar, hoewel je ze graag naar de stembussen zullen gaan. Het cruciale punt van Browns falen was zijn suggestie van verkiezingen net na de overname van Blair. Uiteindelijk durfde hij het niet aan en blies het af. Die laffe daad markeerde zijn regering en maakt dat hij zonder mandaat zit en afstevent op een roemloze nederlaag - als hij niet al eerder gewipt wordt, want ik verwacht niet dat Labour met hem de verkiezingen in wil. Verdient hij het? Misschien, zijn karakter is misschien minder geschikt als minister president. Maar een deel van de blaam hoort thuis bij Tony Blair, die te lang bleef zitten. Een soort Lubbers/Brinkman en Kok/Melkert verhaal, waarbij de zittende baas te lang wacht met de macht overdragen (in mindere mate gold dat voor Kok, overigens) en daarmee zijn opvolger dodelijk ondermijnt. Vervolgens kan hij zeggen: zie je nou wel, ik had gelijk, hij kan er niets van.

6 juni 2009

Volendam en de rest van Nederland

Ik vind het wel fascinerend dat de NRC meldt dat Volendam, een van de meest gesloten gemeenschappen van Nederland, met de nodige problemen, het land wakker wil schudden. Er woont geen allochtoon in Volendam maar de interviews geven wel een indicatie van waarom ze denken dat ze alleen in Volendam wakker zijn. 'Als ze het op tv over misdaad hebben, zie ik nooit een blanke. Turken en Marokkanen hebben tijd genoeg voor de criminaliteit.' Deze kiene observeerder heeft niet ongelijk, althans niet voor het eerste deel van zijn stellingname.
De media, amusementsprogramma's die voor discussie doorgaan, hebben een ongezonde interesse in het bevestigen van wat ze denken dat de er leeft onder het volk. Ik las onlangs een afstudeerscriptie over de media ontvangst van het boek van Martijn de Koning in 2007 over moslim jongeren en radicalisering. Een dik en genuanceerd boek waarin duidelijk werd dat er niet zo gek veel radicalisme was te vinden - in zijn onderzochte groep, heel gelovige jongeren in Gouda. Hij werd gebeld door de redactie van P&W, praatte men hen en werd afgeblazen omdat ze aan zo'n verhaal geen behoefte hadden.

Maar weer wel een hele dag praten over het Rotterdamse contract om uithuwelijking te ... voorkomen? Miniem probleem, erg maar door dit contract niet veranderd. Wel hele dag publiciteit. Overigens wil ik hier niet de schuld aan de media geven, wel opmerken dat ze bijdragen aan het probleem of in elk geval hun rol van nuanceerders en context bieders niet altijd vervullen.

Frank Bovenkerk kwam met zijn Marokkaanse jongerenverhaal wel heel ongelukkig uit, qua timing. Maar de media doken er bovenop. Terwijl het feitelijk onjuist is dat alle misdaadverhalen over Marokkanen en Turken gaan - in de wakkere krant komt de meeste misdaad van autochtonen en het meest immorele gedrag van bekende Nederlanders - kun je als je ervoor open staat en als de media je nooit wat anders voedt, heel gemakkelijk denken dat het inderdaad een allochtonenprobleem is. De nuances die Bovenkerk bijvoorbeeld in zijn verhaal aanbracht, met name over oplossingen, gingen in de 'discussie' al snel verloren.

Tja, en Volendam? Jan Smit laat Nederlandse normen en waarden van hun beste kant zien, zullen we maar zeggen. En het helpt natuurlijk niet als je voetbalteam degradeert.

De overheid functioneert niet, de markt is kaputt. Wat nu?

Ik las zojuist een interview met de politieke polster De Hond in de NRC. Hij verdedigt zijn fantasievoorspellingen en claimt dat die geen invloed op het politieke veld hebben. Hij weet wel beter, maar dit is zijn business.
Wel merkt hij terecht op dat zodra de overheid zich ergens mee bemoeit, het te veel kost, te lang duurt of mis gaat. Lees: Noord Zuidlijn, Rijksmuseum etc. Dat 'de overheid' niet goed functioneert bij grote projecten is geen geheim maar de vraag is wat je er aan doet. Daar hoor je deze criticasters nooit over. Wel is aardig dat de markt tegenwoordig geen alternatief meer is. De huidige crisis heeft het vertrouwen in marktwerking ondermijnd. Nu een alternatief. We moeten grote projecten toch uitvoeren, de overheid heeft een rol te spelen. Het grote ideologisch debat zou daarover moeten gaan: de rol van de overheid. In plaats daarvan gaat het over ... ja, waarover eigenlijk?

PS. Ik begrijp dat de Hond geld nodig heeft na al die schadevergoedingen aan de door hem onterecht beschuldigde klusjesman, maar kunnen we van zijn conterfijtsel op posters en televisie verschoond blijven? Interessant voorbeeld van een reclame die er bij mij voor zorgt dat ik nooit en te nimmer met die adverteerder in zee ga. (Dat gold ook voor de stupide reclame van ING met die ex parlementaire verslaggeefster die niet kan acteren).

5 juni 2009

Kluveld en haar ongezonde obsessie

Onze eigen islam groepie, mevrouw Kluveld van de Volkskrant, ging er vandaag weer eens lekker tegenaan over haar favoriete onderwerp: Tariq Ramadan. Ik heb nooit goed begrepen waarom dit geobsedeerde mens de ruimte in het Volksdagblad krijgt die ze krijgt, maar deze keer blijken de reacties op de site unosono: stuk voor stuk roepen ze het mens op om op te donderen, op te houden en haar obsessies te bewaren voor als bij de hulpverlener op de bank ligt. Wel leuk om te zien hoe geobsedeerdheid hier tegen zijn grenzen aan loopt.

Wilders was niet Fortuyn, Wilders was Melkert

Frits Abrams had hetzelfde gevoel gekregen bij dat debat gisteren dat ik kreeg: wat is die man haatdragend. Ik zag vandaag andere gedeelten van het 'gesprek'. Wilders die met zijn vinger zwaaide, cordon sanitaire als een banier wapperde en over het geheel genomen gespeend was van enige gratie. Ik denk dat Balkenende terecht (ook politiek strategisch terecht) concludeerde dat je het uiterst onwaarschijnlijk is dat het CDA met Wilders regeert. Rutte zat er wat lullig bij. Agnes Kant verloor haar zelfbeheersing en Pechtold gebruikte teveel woorden. Halsema deed het weer heel goed. Ze vroeg of Wilders met Groen Links wilde regeren en toen moest de Grote Leider erkennen dat hij ook partijen uitsluit. Dat is de manier.Hij rechtvaardigde het op programmatische basis. Dat antwoord was te eenvoudig voor Hamer, die er inderdaad murw gebeukt bij zat. Overigens was het punt waar het om ging dat Groen Links blijkbaar in haar programma heeft staan dat zoiets als 'de Nederlandse cultuur' niet bestaat. Onverteerbaar voor Wilders. maar laten we doorbijten: wat is dan wel die Nederlandse cultuur? Kunnen we dat ook even horen?
Ik pleit er al langer voor: confronteer Wilders met keuzes die hem definiëren. De interviews in Volendam, waar ze na de degradatie van het voetbalteam inderdaad erg ongelukkig zijn, waren misleidend, denk ik. Dat mensen die 'dat tuig' op het vliegtuig willen zetten op Wilders stemmen is geen verrassing. Meer verbazend zijn mensen die blijkbaar zo genoeg hebben van de regering dat ze bereid zijn om dat te doen. Dat sentiment doet mij vooral denken aan halverwege het vorige kabinet, toen d66 op de schopstoel zat - precies dezelfde sentimenten. Maar vooral, wat een haat, wat een frustratie. Ik had een rare ervaring. Ik zag daar niet de spottende, superieure Fortuyn zitten van 2002 maar juist Melkers. Wilders als Melkers.

Twee schorpioenen in een pot

Ik lees dat Prem en Theodoor Holman door het Gesprek waren uitgenodigd voor een blind date. Nou ja, blind. Ze wisten natuurlijk van elkaar wie ze waren: twee grofgebekte schreeuwlelijken die in het Parool om de zoveel tijd hun vijf cent mogen droppen. Persoonlijk heb ik met beide heren weinig geduld, althans met de manier waarop ze menen te moeten discussiëren. Deze twee schorpioenen in een pot stoppen zonder hen daarover vooraf te raadplegen was waarschijnlijk een aardig idee, dachten de Gesprekkers. Waarom, dat is me niet helemaal duidelijk. Je weet zeker dat er opwinding ontstaat, gedoe, ruhring, kortom, alles waar televisiemakers behoefte aan hebben, zoals we dagelijks zien bij P&W en K&K. Misschien was dat de reden. Maar dat er ooit sprake zou kunnen zijn van een uitwisseling van meningen en het luisteren naar elkaar, was gezien de belabberde geestestoestand van beiden, uiterst onwaarschijnlijk. Ze zijn een soort lolbroekerige varianten van Wilders: voorspelbaar, gedachtenloos en smakeloos. En dat schijnt het ook te zijn geworden. Zodra ze hoorden wie de andere gast was (als goede publiciteitsbeesten hadden ze de uitnodiging natuurlijk aangenomen) begonnen ze te kiften. En vervolgens vertrokken ze, of misschien was Holman de eerste die dat deed. Dat Prem daarna 10 mille eiste omdat hij een werkdag had laten lopen, lijkt me wat hebberig. Hij kwam vanwege de publiciteit, die kreeg hij. Wat zit hij nou te zeuren?

Over tot de orde van de dag

De Europese verkiezingen zullen snel weer vergeten zijn. De PVV mag met vier man sterk gaan laten zien dat Europa er niet toe doet. Ik wens ze veel plezier. Het is in elk geval een mooie baan. In Den Haag maakt het weinig verschil, vermoed ik. De opgestoken middelvingerpolitiek van Wilders heeft, ik blijf het volhouden, een beperkt bereik. Ik vraag me ook af hoe lang je kunt doorgaan zonder enige vorm van partijstructuur - al ben ik daar minder zeker van, zelfs de meest democratische partijen zijn niet erg open en democratisch.

De enige partij waar de dreun nog lang voelbaar zal zijn is de PvdA. Dat heeft minder met Europa te maken dan met de existentiële crisis waarin de partij al een paar jaar verkeerd. Ik denk inderdaad dat duidelijkheid wordt beloond, al zou ik dat ook doortrekken tot ideologische duidelijkheid want dan hoef je niet steeds ad hoc uitleg te verzinnen. Maar ook politieke moed. Als de PvdA bijvoorbeeld had gekozen voor een ruimhartig en inclusief beleid voor integratie (niet dat beleid veel meer dan de marges verandert, maar toch, de toon is belangrijk) dan had de partij zich kunnen afzetten tegen de PVV en ook wel tegen de CDA en zeker de VVD (vraag maar aan Zijderveld en Ankersmit). Maar Bos heeft geen moed. Hij steunde Vogelaar niet toen het er op aan kwam, liet haar bungelen. Op andere terreinen is de partij onzichtbaar en irrelevant. Minder dan twee jaar om de partij weer een gezicht te geven. Dat is wel erg kort dag.

Ook opmerkelijk en nog wel doordreunend is, denk ik, de teloorgang van de SP. Die opgestoken middelvinger ('dat zal mij worst wezen') is het kenmerk van Wilders en het past hem veel beter dan Agnes Kant. Ik durf te wedden dat veel ooit-SP kiezers naar Wilders zijn overgelopen. De groei van de SP was veel groter dan haar natuurlijke groei, zoals de PVV nu allerlei loshangend kiezersvolk oppikt (waarbij inderdaad soms mensen waarvan je je afvraagt wat ze zoeken bij de man). De SP gaat ook niet meer terugkomen, denk ik. Wilders gedroeg zich gisteren als een echte populist. Niet iemand die de massa's bespeelt of charismatisch is, want dat is hij zeker niet. Maar iemand die verongelijkt tegen de elite loopt te roepen die hem zelf heeft voortgebracht. Dat is populisme als methode, niet als fundament. Daarom denk ik ook dat het niet zal beklijven.

Twee jaar is lang om die vinger te blijven opsteken en verder niets te doen (ik ga hier kort door de bocht want de PVV kamerleden hebben wel een aantal ballonnetjes opgelaten, die inhoudelijk ook de populistische kaart spelen - zoals harder straffen en zeiken over de Antillen). Laat Wilders maar roepen over het cordon, zijn minister presidentschap, zijn grootste partij. En zorg ondertussen dat je hem definieert. In het debat gisteren riep hij terecht (en iets weggevend van zijn eigen strategie - want je praat daar eigenlijk niet over): bekvechten jullie maar over mij. Daar gaat het over. En ik pluk de vruchten. Het is tijd om hem neer te zetten, te definiëren en te laten ontkennen dat hij is wat hij is, een stoker en een opportunist die mensen tegen elkaar opzet. Hij liet gisteren aan tafel zien waarom je niet met hem zou willen samenwerken. Het zal je niet goed bekomen.

4 juni 2009

Wat een ongelukkige, gekwetste, permanent in de contramine man is die Wilders

Ik zag net het begin van het verkiezingsdebat en ik moet zeggen, het was onthullend. Wie herinnert zich niet het debat na de Gemeenteraadsverkiezingen met Fortuyn, in 2001, waarbij de man elegant en grappig de anderen te kijk zette? Wat een verschil.
Hier zat winnaar Wilders en binnen twee zinnen liep hij weer verongelijkt te roepen. Het linkse cordon sanitaire, het elite kabinet, oprotten, wegwezen. Wat een enge, ongelukkige man, dat hij op zo'n succesvol moment, gefeliciteerd door iedereen, alleen maar zuur kan zijn.
Pechtold pakte hem meteen subtiel aan door (net als ik) te verwijzen naar de Obama speech, die wel aan Wilders gericht leek - maar niet uit instemming met zijn standpunten. Ik moet zeggen dat ik geschokt zat te kijken naar die Wilders. Hoe diep zit dat zeer? Hoe gekwetst is deze man? Hoe gemeen, hoe intolerant en hoe bereid tot kwetsen is hij? Heel erg, vrees ik.

Ondertussen haalde Sophie drie zetels en ze verdient het. De keuze voor de campagneleuze was niet de mijne, maar duidelijk was hij wel. En haar prestaties van vier jaar Europa moeten beloond worden. Heel goed. Zegt het wat over de resultaten die wellicht over twee in de parlementaire verkiezingen geboekt gaan worden (over twee jaar want niemand, Wilders nu uitgezonderd, heeft er belang bij)? Ik denk het niet. Dat is een heel ander verhaal. Er moet nog hard getimmerd worden aan een landelijk beeld van d66 dat meer is dan de hup Pechtold boodschap. Maar de kansen zijn er.

Een nieuwe opening van Obama - ook mooi leesvoer voor de anti islam brigade dichter bij huis

Mooie speech van Obama. In essentie betoogde hij dat we belangen hebben, allemaal samen, als mensheid, die een en ondeelbaar zijn. We zijn als het ware tot elkaar veroordeeld. Obama maakte duidelijk dat de basis voor vrijheid in Amerika en ook elders de vrijheid is om je geloof te belijden. Zijn positieve woorden over de eerbiedwaardige tradities van de islam, de geschiedenis en het geloof waarop mensen trots zijn, was welgemeend en goed verwoord. Ik ben maar een dorpeling maar het schijnt me toe dat ene Geert Wilders deze speech eens goed zou moeten lezen. Voor anti-islam denken is geen plaats in de wereld van Barack Obama. Wilders plaatst zich daar nadrukkelijk buiten.

Maar terzake. Obama liep niet om de hete brij heen. Hij verwierp gewelddadig extremisme, overal en altijd. En daarbij ging hij ervan uit, terecht denk ik, dat de overgrote meerderheid van alles moslims dat ook doet. Hij legde uit dat Amerika niet afwezig kan zijn in Irak, Afghanistan en Pakistan en niet ongevoelig voor wat Iran doet, omdat er lui rondlopen die gevaarlijk zijn. Niet alleen voor Amerika, maar vooral ook voor de mensen in islamitische landen zelf.
Natuurlijk stelde Obama dat de band met Israël onbreekbaar is. Hij liet nog maar eens weten, in een steek aan Ahemedinejad, dat het ontkennen van de holocaust simpelweg stupide is. Maar het ontkennen van het lijden van het Palestijnse volk is dat ook, voegde hij er meteen aan toe. Hij noemde de Israëlische aanwezigheid wat het is: een bezetting en begreep hoe vernederend die bezetting is, dagelijks en in kleine en grote aspecten van het leven. Een eigen staat voor Palestijnen is zijn doel. Zonder hem te noemen gaf Obama Nethanyahu een draai om zijn oren: de twee staten oplossing is de enig mogelijke. Klaar uit.

Zijn verwijzing naar de burgerrechtenbeweging en de geweldloosheid was elegant maar ik denk niet dat hij daar veel begrip mee kweekt bij zijn gehoor. Wel met de boodschap dat 'geweld een doodlopende straat is'. Hij noemde Hamas en de verantwoordelijkheden die de organisatie heeft. Ook een steek aan Nethanyahu. Ik had Obama wel wat harder gewild over de nederzettingen, hij beperkte het nu tot 'continued settlements' en impliceerde dat het over 'construction' ging. Dat zou twintig jaar van Israëlische landdiefstal negeren. Obama suggereerde dat als het aan gewone Moslims en gewone Israëli's lag, een vrede gevonden kon worden.

Belangrijk was ook dat Obama de Arabische staten opriep om het conflict niet langer te gebruiken om hun eigen slechte beleid te rechtvaardigen. Dan Iran. Belangrijk vond ik de erkenning dat de VS een rol speelde in het omverwerpen van de democratie in Iran, in 1953. Maar hij wil verder.
Hij bouwde voort op zijn wens om een kernvrije wereld te hebben om zichzelf te rechtvaardigen in het kiezen voor het najagen van het tegenhouden van kernwapens in Iran. Slim. En ieder land kan kernenergie hebben als het zich aan de regels houdt.
Ten vierde praatte hij over democratie. Zijn verwijt aan machthebbers was duidelijk genoeg voor de Arabische potentaten die Obama niet noemde.
Obama koppelde geloofsvrijheid direct en heel sluw aan rechten voor vrouwen. Een vrouw, zegt hij, heeft het recht om een hoofddoekje te dragen maar ook het recht op een opleiding. Het is ook zeker niet eenduidig, merkte hij op en verwees naar moslimlanden waar vrouwen het land bestuurd hadden. Keuzes voor vrouwen was zijn thema. Ze hebben er recht op.

Ten slotte waarschuwde hij dat je geen gezonde economie kunt bouwen op olie alleen, op wat uit de grond komt. Een nieuw 'corps of business volunteers' was een aardige vondst, net als zijn belofte om een conferentie over ondernemerschap te beleggen.
Zijn slotappel was om samen te werken, onder het universele beginsel: doe niet aan anderen wat je niet wilt dat anderen jou aandoen. Drie quotes uit de Koran, Talmud en de bijbel sloten het verhaal af.
En ik kan alleen maar zeggen, in diep ongeloof, 'amen'. Een goede rede. Ik vermoed goed ontvangen in de moslim wereld en beter geanalyseerd en beter begrepen dan de video's die Osama de wereld in stuurt. Maar vooral, met een boodschap die iedereen kan delen. Amerika is bereid te leiden, in het gezamenlijke belang. Zo is het gemakkelijk om de slechte jaren Bush te vergeten.

Marokkaans Rotterdams criminelen en wat eraan te doen

Frank Bovenkerk is een van de mensen die ik wel vertrouw met cijfers over misdaad en de interpretatie daarvan. Gisteren stelde hij in een afscheidsrede als hoogleraar dat 55 % van de Marokkaanse jongens tussen 18 en 24 jaar 'met de politie in aanraking gekomen zijn wegens verdenking van een delict'. Voor 90 procent van die jongens is dat niet de enige keer (ze recidiveren). Hoe je de cijfers ook interpreteert, een akelig beeld. Jammer alleen dat Bovenkerk, althans niet in het artikel in de Volkskrant, definieert wat 'onder verdenking staan' betekent. Hoeveel veroordelingen zijn daar daadwerkelijk uit voortgevloeid? Ook die getallen moet je met andere groepen vergelijken om te zien of er misschien meer dan gemiddelde miskleunen bijzitten van de politie.
Interessant vond ik het tweede artikel, van Janny Groen, waarin Bovenkerk een bewogen pleidooi houdt om deze criminaliteit niet in etnische of culturele termen te duiden. Hij wil eerst kijken naar sociaal economische omstandigheden, simpelweg omdat dit een aspect is wat voor hen allemaal geldt: zonder slechte sociaal economische omstandigheden, geen misdaad. Een tweede aspect is verlies aan controle, zegt hij. Bovenkerk is fel tegen het laten meespelen van etniciteit of cultuur bij straftoebedeling of behandeling. Dus geen politie agenten naar Marokko om daar te kijken waarom die jongen in Rotterdam crimineel zijn. Daar zeggen ze immers: weten wij veel, het zijn grote stadskinderen uit een westeuropees land. En vooral geen straf die gebaseerd is op het Marokkaan zijn.
Ik kan het daar niet meer mee eens zijn. Jeugdcriminaliteit is een groot probleem maar we scheppen pas echt een probleem als we in Nederland verschillende straffen hebben voor mensen van verschillende afkomst. De Grote Leider zou dat wel willen maar het is de bijl aan de wortel van onze rechtsstaat.

Cambuur supporters slecht geïntegreerd

Het is mooi op zo'n verkiezingsdag om de kiezers er nog eens aan te herinneren dat voetbalsupporters, inclusief die van Cambuur gisteravond, meer schade hebben veroorzaakt dan terroristen. Negentien politemannen gewond. En waar is de PVV? Waar zijn de maatnemers? Wat bedoelen we eigenlijk met integratie, burgerschap en al dat soort uitsluitende termen? Horen deze mensen niet bij onze samenleving? Wat vertellen ze eigenlijk over ons? Tijd om het leger in te zetten, Wilders!

Ferguson tegen Krugman: 0-3

Martin Wolf, de beste economische commentator, trad gisteren op als arbiter tussen de neocon historicus Niall Ferguson en de liberal econoom Paul Krugman. Het onderwerp was ietwat problematisch voor een niet econoom zoals ondergetekende: de prijzen van de lange termijn overheidsobligaties. Ferguson verkondigde drie stellingen. Ten eerste dat de hogere prijzen voor die obligaties tonen dat de overheid te veel leent; ten tweede dat fiscale tekorten niet nodig zijn en contraproductief (zie hier de neocon in Ferguson); ten derde dat je bang moet zijn voor inflatie. Wolf stelde dat het eerste punt verkeerd was. De financiële markten zijn onvoorspelbaar en tamelijk irrationeel. So, what else is new. Er was een deflatie angst dit najaar, nu gaan we terug naar normaal. De privé leningen worden niet weggedrukt door hogere rentes want de rentes zijn nog steeds minimaal.

Tweede punt. Ferguson vindt de recessie geen depressie en dus niet erg genoeg voor fiscaal beleid. Tja, zegt Wolf terecht, misschien is het geen depressie geworden door adequaat Keynesiaans beleid. Monetaristen zoals Ferguson draaien altijd dezelfde riedel af, maar zegt Wolf, als de rente bijna nul is, is het effect van monetair beleid dat ook. Angst voor inflatie begint nu weer op te komen - ook Bernanke had het er gisteren over. Wolf noemt het, mooi, in essentie de vraag hoe we ons losmaken van het huidige beleid. Net als in de jaren tachtig toen de inflatie uit het systeem geperst moest worden, gaat het over inflatieverwachtingen. Dit is wel interessant. Hoe geloofwaardig is de belofte dat de inflatie laag zal blijven? Of zullen mensen al gaan speculeren op hogere inflatie, zoals de monetaristen toen (en nu) betoogden? Maar, zegt Wolf, het punt om dat door beleid duidelijk te maken is nog niet gekomen. Mijn lezing van de conflictbeslechting die Wolf hier pleegde: Ferguson verliest.

Amusement maar toch eigenlijk niet

Ik keek gisteren even naar de amusementshow van Knevel en Kneet. Ze waren Balkenende aan het opvrijen. Misschien kwam ik op het verkeerde moment maar de vergelijking van foto's van Balk uit 2002 en 2008 en van Bos in die jaren, als een soort bewijs dat het Bos veel harder valt om te regeren dan Balk, was voldoende om me meteen weg te jagen. Eerder op de avond verwijlde ik vijf minuten bij het 'smurfen debat', het debat tussen de kleine partijen over Europa. Iets kleurrijker dan de grijze heren, maar even weinig interessant. Alleen de pratende barbie pop van Libertas was wel aardig als vertegenwoordigster van een raar soort wereldvreemdheid. Vor in 't Veld zelf, met lullige in d66 t shirtjes gehulde supporters op de achtergrond, geen goede omgeving om te laten zien dat ze het beste parlementslid is. Ze had in het grote debat moeten staan - maar ja, de publieke omroep koos voor de Tweede Kamerfracties, waardoor dat leeghoofd van de PVV wel mee mocht doen en in 't Veld niet. Fijn dat ze er zijn, die publieken.

Steun voor Barosso = steun voor een zwakke commissie

Nog even over Balk. Hij steunt Barosso en gaat verder voor de zwaarst mogelijke positie bij de commissarissen. Barosso steunen garandeert een ineffectieve commissie, dus dat leidt verder nergens toe. En het niet uitspreken van onvoorwaardelijke steun aan Kroes betekent de zwaarst mogelijke post laten vallen. Dan komt er weer een CDA lanbouwlobbyist op landbouw te zitten. Goed voor het CDA maar niet voor Nederland.

Opportunisme in het kwadraat

Merkel ging gisteren nog een stapje verder in haar pre-verkiezings opportunisme. Ze kritiseerde de centrale bank van Duitsland en de Europese CB voor het riskeren van inflatie. Inflatie = Weimar = jaren dertig ellende. U weet wel. In Duitsland is het een no no om de centrale bank lastig te vallen. Merkel liet zich niet weerhouden. En dat terwijl juist Duitsland het land is dat zijn economie zo fundamenteel moet hervormen maar in ontkenning verkeert.

Israëls kwade intenties

Richard Cohen schrijft in de Trib opnieuw een mooi artikel over de redenen waarom het nodig is hard op te treden tegen Israël. Hij refereert aan toenmalig minister van Buitenlandse Zaken James Baker die in 1989 dit zei, nota bene tegen AIPAC, de Israël lobby: "For Israel, now is the time to lay aside, once and for all, the unrealistic vision of a Greater Israel." En verder ging Baker: "Israeli interests in the West Bank and Gaza, security and otherwise, can be accommodated in a settlement based on Resolution 242. Forswear annexation; stop settlement activity." Enfin, we zijn twintig jaar verder en we weten allemaal wat er is gebeurd. We weten dus ook allemaal wie de zwaarste verantwoordelijkheid draagt voor de permanente staat van agitatie waarin Palestijnen verkeren (ik vraag altijd maar: stel dat u zelf in Ramallah zou wonen, wat dan?). Het onbetamelijke gemanipuleer van Nethanyahu en zijn onfrisse bondgenoten (vorige week stelden ze een eed voor voor Israëlische burgers die onder meer inhield dat je trouw moest zweren aan een 'joodse staat' - het soort retoriek dat we maar één keer eerder zo prominent hebben gehoord) om uitbreidingen van de uitbreidingen sinds 1989 te rechtvaardigen, oogt zo nog minder acceptabel dan prima facie het geval is. Ik mag hopen dat Obama die Israëlische zeepbel nu eindelijk eens doorprikt. Vandaag niet, vermoed ik. Maar het grondwerk wordt gelegd. Verderop in de Trib een artikel over pogingen van Nethanyahu om 'stilzwijgende afspraken' met de regering Bush dat nederzettingen autonome groei mochten ondergaan. Ze proberen dat nu als officiële toestemming in te kleden. Het past in het patroon. In meerdere patronen. De slapheid van Bush en de slechtheid van Nethanyahu. De regering Obama heeft al laten weten dat ze zich er niets aan gelegen laat liggen. Dat zal ongetwijfeld de woede opwekken van AIPAC en bij ons de voorspelbare CIDI lui, maar het is de enig mogelijke reactie.

3 juni 2009

Allochtonenprobleem? Waar hebben jullie het in vredesnaam over? Zegt Joseph O'Neill (Netherland)

Zoals u weet ben ik geen fan van de opiniepagina van de Volkskrant. Niettemin verdient de krant lof voor een mooi stuk van de schrijver Jospeh O'Neill, de auteur van Netherland, een schitterend boek. Hij woonde twintig jaar geleden in Nederland, al is en was hij nooit Nederlands. Nu verbleef hij een paar weken in Amsterdam en verbaasde zich over de nationale obsessie met het 'allochtonen' probleem. Hij keek om zich heen en zag vrouwen met hoofddoeken. Ja, dat was nieuw. En inderdaad, misdaadstatistieken toonden een oververtegenwoordiging van Marokkaanse jongens. En verder? Verder leek het hem toe dat er niet veel veranderd was. Dat de nieuwe mensen keurig hard werkten en studeerden en gewoon in de mierenhoop van Amsterdam meedraaiden.
Nederland had weinig te vrezen van dat groepje Noord Afrikanen, denkt O'Neill. In elk geval minder dan van mensen die proberen op basis van angst de basiswaarden van Nederland te ondermijnen om politiek gewin te halen. Zijn aanbeveling? Eens nuchter naar de feiten kijken en dan gewoon adem halen. Hear, hear.

Alweer een ontluisterend slechte campagne

Ik lees dat de kijkers van Eén Vandaag massaal afhaakten toen hen een verkiezingsdebat werd voorgeschoteld. Ik keek ook even, vijf minuten om precies te zijn. Per toeval. Wat een ellende. Dat afhaken mag geïnterpreteerd worden als een oordeel over Europa - ik zal het niet ontkennen. Maar ook als een veroordeling van deze campagne die mij, als bovengemiddeld geïnteresseerde, toch vooral voorbij is gegaan. En dan die lijsttrekkers. Ik weet niet waar de twee vrouwen, van d66 en van Groen Links waren gebleven, maar deze zes lelijke grijze mannen waren toch echt geen promotie voor een fris en toekomst gericht Europa. De lijsttrekkers weerspiegelden hun boodschap: blijf lekker thuis in Den Haag, daar doen we het zoals we gewend zijn, onder elkaar en saai en grijs. De heren konden ook geen mond open doen zonder te vertellen dat ze zoveel mogelijk uit Brussel wilden terug halen, behalve de CDA'er die de boeren nog moest lijmen. Op een andere zender probeerde een charmante NCRV presentatrice de tijd vol te praten met de onvermijdelijke deskundigen (hoewel ik niet van iedereen begreep wat ze er deden). Ook zonder blijvende trekkracht (ik switchte snel naar NCIS).

Deze campagne was net zo treurig als die voor de grondwet. De tegenstanders papegaaiden elkaar maar na, van PVV tot SP, in gelukzalige overeenstemming. De voorstanders (dat is al een verkeerde stellingname), vooral d66, maakten toch niet echt duidelijk dat ze niet argeloze, naïeve en elitaire Europese federalisten waren, deels toch door die onwrikbare kreet: D66 zegt ja tegen Europa. Daar valt weinig meer op te nuanceren. En inderdaad, Sophie in t' Veld mag de beste parlementariër zijn, ze kijkt, zoals Bas Heijne opmerkte, permanent verongelijkt. Ze begrijpt maar niet hoe niet iedereen voluit ja wil zeggen tegen Europa.
Ze krijgt mijn stem maar het zal mij benieuwen of d66 de gehoopte drie zetels zal halen. Ondertussen was deze hele campagne weer een pluim in de reet van Wilders, want iedereen voerde debat op zijn termen, ook al daagde zijn acoliet meestal niet op. Laten we het maar snel weer vergeten. Misschien is dat het permanente probleem: Brussel gaat gewoon door, ongeacht de verdeling van de stemmen morgen.

2 juni 2009

Duits opportunisme

Als je opportunistisch moet zijn, doe het dan maar helemaal. Dat moet Frau Merkel gedacht hebben toen ze de afgelopen weken haar scherpe stellingname over Turkse deelname aan de EU ('nooit') afzwakte. In Duitsland zijn er 650.000 Turks Duitse kiezers die haar deze absolute standpunten niet in dank afnemen. En dus doet ze er het zwijgen toe. Niet alleen voor de EU verkiezingen, maar ook voor de Bondsdag verkiezingen dit najaar heeft ze die kiezers nodig. En aangezien ze over het geheel genomen sociaal conservatief zijn, kan de CDU daar behoorlijk wat verliezen. Inderdaad, opportunisme.

Een doorbraak in het Midden Oosten vereist revolutionair denken

De Washington Post roept Obama op om de Arabische leiders die hij deze week spreekt aan te sporen om de Palestijnse leiders Abbas te steunen. Ik schrijf 'leider' maar Abbas is een zwakke politicus, zonder een meerderheid in eigen land. Hams is de organisatie om mee te praten en Nethayahu's 'in your eye' houding zou het gemakkelijker moeten maken om de al te nauwe banden tussen Israël en Amerika wat losser te maken. Ik zie het nog niet gebeuren. Obama zit nu al gevangen in de kalm aan, het is zo ingewikkeld schema's van het Midden Oosten. Dat leidt nergens toe. Obama moet de soft power maar even laten zitten en wat hard power gebruiken, niet militair geweld maar diplomatiek geweld. Gewoon, Israël onder druk zetten. Voor zijn eigen bestwil.

Industriepolitiek revisited

Het verhaal in de New York Times over de ondergang van General Motors (en de wederopstanding morgen, na een Chapter 11 om de boeken schoon te vegen) was toepasselijk. GM bracht miljoenen Amerikaanse arbeiders middenklasse inkomens en levenswijzen. Dat deed het. Dat deed de Amerikaanse oude industrie. Maar de ondergang is niet van vandaag of gisteren. Ik schreef in de jaren tachtig al over de rust belt en de problemen van Detroit, Flint en andere autosteden. Er waren externe factoren die verantwoordelijk waren maar vooral de bijna onvermijdelijke gang van een organisatie beheerst door hubris, overmoed, en een organisatie, leiding en werknemers die niet bereid waren de werkelijkheid onder ogen te zien. Het is goed om nog even te herinneren aan de eerste film waarmee Michael Moore bekendheid kreeg, in Amerika althans. Dat was 'looking for mr. Smith'. Op zijn inmiddels bekende wijze ging Moore op zoek naar de baas van GM, die hij verantwoordelijk hield voor de vernietiging van zijn thuisstad, Flint, een stadje dat helemaal afhankelijk was van één merk. So what else is new?

Ook Schumpeter en de creative destruction komen onvermijdelijk naar boven nu GM kastje wijlen is. GM kon niet hervormen, het moest vernietigd worden voor het anders kon. Eigenlijk is dat het enige hieraan dat deprimeert: blijkbaar kunnen we problemen niet oplossen zonder dat er een grote kladderatsj ontstaat. In die jaren schreef ik ook veel over 'industrial policy', dat was het concept dat Democraten bedachten om sunset industries te helpen zich om te vormen en sun rise industries om zich te ontwikkelen. Het hele idee werd tijdens de Reagan jaren de nek omgedraaid. De overheid moest zich niet met de markt bemoeien, zou nooit winners en losers kunnen kiezen. Dat kon de markt veel beter. Nu de losers bij de overheid hun hand ophouden, wil ik daar nog wel eens een discussie over voeren.

De Italiaanse operette (deel 223)

De operette in Italië krijgt meer dramatische akkoorden nu Bersolini een privé verbod heeft uitgevaardigd op het publiceren van foto's van zijn nieuwsjaarfeestje, waar blijkbaar in verschillende staat van ontkleding verkerende dames werden geknipt. Die werden aangevoerd moet vliegtuigen van het Italiaanse leger. Enfin, het begint leuk te worden. De vraag is hoe lang zo'n idioot zijn spel kan spelen met de Italiaanse kiezer, die, dat is waar, bijzondere lage standaarden hanteert. De blaadjes van de premier/mediaboer hebben gereageerd met verhalen dat zijn vrouw, die nu scheiding wil, zelf ook een affaire heeft. Ondertussen blijft het onwaarschijnlijk dat de man verdwijnt. Ik lees dat hij zou aftreden als werd aangetoond dat hij loog over zijn 'relatie' maar dat zou moeten betekenen dat hij 'in flagrante' betrapt zou moeten worden en dat zal niet gebeuren.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors