19 november 2011 - 5 december 2011
Like ons op Facebook

19 november 2011 - 5 december 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

5 december 2011

Onvermijdelijkheid van Romney niet onvermijdelijk

Romney nu overal in de problemen. Mitt Romney droomde even van een kansje om de caucuses in Iowa te winnen. De ene na de andere knullige conservatief viel uit de boot en de enige echte andere bedreiging, Ron Paul, is zo extreem dat hij nooit de nominatie kan krijgen. Newt Gingrich heeft dat plaatje veranderd. Dat is voor Romney op zich nog geen probleem maar hij moet New Hampshire winnen anders is hij verkocht.

Als Gingrich het goed doet in Iowa, dicht bij of voorbij Romney komt in New Hampshire, dan kan hij doorstomen naar South Carolina en Florida om het drie of vier overwinningen op een rij te maken. Het zou Romney opnieuw, net als in 2008, op voortdurende achterstand zetten. Het grote verschil is nu dat veel Republikeinse staten niet meer 'winner takes all' zijn, waardoor in 2008 Hucklebee de stemmen van Romney kon winnen, ten gunste van McCain. Het gaat nu meer gelijk op en zal dan misschien niet zo snel beslist zijn.

Opgeruimd staat netjes

Cain is weg. Niemand zal er een traan om laten. De pizza entrepeneur had nooit een kans, was nooit serieus. Het is vervelend voor hem dat zijn indiscreties hem de kop kosten maar anders was het iets anders geweest, Libië, Iran of een van de vele onderwerpen waar hij niets vanaf wist.

Huntsman rising?

Jon Huntsman heeft tot nu toe weinig kunnen betekenen. De ex ambassadeur van Obama in China mag verstandig, ervaren en gewoon conservatief zijn, hij ligt niet lekker bij de Tea Party. Huntsman runt een magere campagne, vooral zijn drie dochters maken nieuws met hun aardige you tube filmpjes. Huntsman slaat Iowa over, vanuit de verstandige overweging dat hij daar niets te zoeken heeft omdat de kiezers evangelisch conservatief zijn. Hij zet al zijn kaarten op New Hampshire. Schrijf hem niet onmiddellijk af. In New Hampshire ligt Huntsman nu achter op Romney en Gingrich maar hij begint de tien procent te naderen. Schrijf hem nog niet helemaal af.

Conservatieve scepsis

De opkomst van Gingrich leidt bij het conservatieve commentariaat tot gemengde gevoelens. George Will en Fred Barnes van Murdochs The Weekly Standard beginnen zich zorgen te maken. Gingrich, denken ze, is iemand die voor hen ongrijpbaar is. Dat was al zo toen hij in de jaren tachtig opstoomde, toen hij speaker was en na zijn vertrek uit de actieve politiek. Ongrijpbaarheid, daar houden de commentatoren niet van. Is Gingrich echt conservatief of is hij een radicaal? Misschien weet Newt zelf het niet, maar het commentariat mag hem niet zo. Nu is het zo dat de vrouw van Will werkt voor Perry en dat Murdoch het liefst plooibare lieden heeft, van het soort Palin/Bachmann/Cain en niet erg houdt van Wall Street conservatieven zoals Romney, maar Gingrich is zeker niet hun keuze.

Het andere thema van bange verhalen is dat Gingrich geen kans zou hebben tegen Obama omdat hij teveel weerstand oproept of/en zo ongedisciplineerd is dat hij ongetwijfeld ergens de fout in gaat. Dat is goed mogelijk, Gingrich heeft een lange geschiedenis van ongelukken. Maar zijn vaardigheid in de debatten kan hem tegen Obama ook nog een aardig eind brengen en zijn radicale insteek kon de campagne wel eens compleet anders maken. Tegelijkertijd zitten deze verhalen vol met twijfel aan de ware conservatieve aard van Mitt Romney, de robotman die geen harten kan verwarmen.

Het leidt tot speculaties die we altijd zien: een derde kandidaat, hetzij een onafhankelijk iemand die de zaak op zijn kop zet, of een Republikeinse conventie die alsnog een sterkere man kiest: Chris Christie, Mitch Daniels of zelfs, het kan echt paniekerig worden, Jeb Bush. Het zal niet gebeuren, conventies zijn niet meer zo spannend. Maar dit is een ongewoon jaar met een Republikeinse Partij die last heeft hersenverweking in de vorm van de Tea Party. Zo keert dat fenomeen, dat hen in 2010 de meerderheid in het Huis opleverde, zich tegen de Republikeinen. Sterker, kiezers zijn zo ongelukkig met scherpslijpers van de Tea Party dat het niet onmogelijk is dat het Huis weer Democratisch wordt.

Lessen van de skeletten van Gingrich

Maar hoe zit het met al die skeletten in de kast van Gingrich? Stiekem voor legalisatie van immigranten, vreemd gegaan, drie keer getrouwd, met Nancy Pelosi op de bank gezeten? Het aardige is dat hoe meer mensen van je weten hoe minder extra probleempjes ertoe doen. Anders gezegd, de kiezers die nu zeggen voor Gingrich te zijn, hebben de negatieve kanten van de man al ingecalculeerd. Ze vinden conservatief succes belangrijker dan conservatief sociaal leven, of misschien zijn ze gewoon vergevingsgezind - al denk ik dat ze vooral pragmatisch zijn. Alles open en daarmee wegkomen is niet helemaal een nieuw fenomeen. In 2000 liet Al Gore weten dat hij wel eens een joint gerookt had. Niets bijzonders voor iemand van zijn generatie en toen het eenmaal naar buiten was gekomen, leverde het geen problemen op. Vergelijkbaar, min of meer, was de drunk driving bekeuring die George Bush ergens in zijn laatje had liggen. Iedereen wist dat de frat boy vroeger teveel dronk, dan komt zo'n 'onthulling' minder hard aan. Cain bewijst, op zijn beurt, dat hypocrisie en leugens nog steeds hard afgestraft worden.

Een pro in plaats van anti-Washington gemonkel

Gingrich ondermijnt een andere heilige koe van het presidentiële circuit. De afgelopen decennia was het vrijwel altijd voordelig voor politici om tegen Washington te hoop te lopen. Zelfs beroepspolitici als Rick Perry, Michele Bachmann en ook Mitt Romney (die al in 1994 probeerde van Ted Kennedy te winnen) doen net alsof zij met schone handen kunnen beginnen.

Gingrich pretendeert dat niet, het zou al te opzichtig niet kloppen. Maar het rare is dat hij er geen last van heeft. Zelfs anti-overheidszeloten van de Tea Party zijn bereid op Gingrich te stemmen omdat ze denken dat hij wat kan bereiken. Hij weet hoe Washington in elkaar zit. De terugkeer van de professionele politicus? Het zou een bizar maar welkom gevolg zijn van de Republikeinse gekte van de afgelopen jaren. Interessant genoeg is het precies de onervarenheid van Obama die conservatieven nu verleidt om hun lot te verbinden aan iemand die al dertig jaar in Washington rondloopt.

Het is geen uniek fenomeen. Geert Wilders is zo ongeveer de langst zittende parlementariër in Nederland en claimt toch steeds dat hij als outsider het systeem zal veranderen.

3 december 2011

Newt Gingrich heeft Mitt Romney uitgedaagd tot Lincoln-Douglas debatten, iets wat hij al eerder beloofde met Obama te doen als hij de nominatie krijgt. Zeven debatten van drie uur, het zal natuurlijk niet gebeuren, maar Gingrich spint er wel garen bij. Romney heeft de uitdaging beleef afgeslagen.

2 december 2011

Democraten hebben voordeel bij mislukken deal

Ik heb nog geen gelegenheid gehad om te schrijven over de voorspelde ondergang van het Supercommittee dat in de VS met een bezuinigingsdeal moest komen. Het werd niets en dat kon ook niet. Eén van de partijen weigerde überhaupt over inkomsten te praten en de burgers weten heel goed dat de Republikeinen de dwarsliggers zijn.

Het zal ze nog duur te staan komen, komend verkiezingsjaar. Het lijkt erop dat, achteromkijkend, de niet-deal die Obama dit vorig werd afgeperst nog voordelig uitpakt voor de Democraten. Nu er niet 1200 miljard aan bezuinigingen is gevonden, gaan er automatische bezuinigingen van start, onder meer in Medicare en Defensie. Die zullen aan de Republikeinen verweten worden. Of dat terecht is, doet er niet toe.

Ondertussen lopen de Bush belastingverlagingen af in december 2012. Dan is Obama van het rijke voordeelverhaal af en tot die tijd kan hij campagne voeren tegen de partij van de superrijken die geen gevoel voor de samenleving hebben. Op 31 december komt er 3 triljard vrij voor de komende tien jaar aan nieuwe inkomsten. Om de middenklasse ter wille te zijn, kan Obama dan een verlaging aanbieden en die niet laten gelden voor de rijken. De tekorten lopen dan vanzelf al terug.

Natuurlijk moet hij eerst worden herkozen maar dat regelt zichzelf wel. Newt is sterk maar ongedisciplineerd. Het zou wel helemaal out of character zijn als hij een jaar lang geen zelfmutulatie toepast. Mitt Romney is zenuwachtig aan het worden. Hij gaf een desastreus interview over zijn flip flop gedrag. De meeste Republikeinen wantrouwen hem, anderen denken dat hij een empty suit is. Lekker zo die gaat. De Republikeinen zitten in de problemen - en ze verdienen het.

Speaker Boehner zal nog wel eens terugdenken aan de mooie deal die dit voorjaar mogelijk was: vier triljard serieuze bezuinigingen met 1,5 triljard belastingverhogingen voor de rijken. Had hij het maar gedaan. Hij mocht niet van Grover Norquist en andere ideologen. Nu betaalt hij de prijs.

Hoezo bezuinigen?

Premier Rutte kan niet serieus zijn over nieuwe bezuinigingen. Deze week schoof zijn regering 1 miljard naar filebestrijding. Vandaag besloot hij niet een voor de hand liggende bezuiniging te overwegen, het schrappen van het idiote JSF project. Zelfs de Amerikanen geloven er niet echt meer in, het is overbudget en onnodig. Hillen zou beter daar geld kunnen zoeken dan in het uitkleden van de Nederlandse krijgsmacht.

Rutte/Wilders is een lachertje als het om structurele veranderingen gaat. Als ze niet de bezuinigingen die ze nodig vinden (en waarover we ook nog eens stevig van mening kunnen verschillen: bezuinigen met een recessie om de hoek - is dat verstandig?) kunnen maken op hun favoriete speelterrein, de autoweg, dan moeten we ze niet helpen.

1 december 2011

Bachmann blundert

In de erecategorie 'Dom, dommer, Dion' heeft Bachmann nu voorgesteld om de Amerikaanse ambassade in Iran te sluiten. Uh, sinds 1980 hebben de VS geen ambassade meer in dat land. De spindocters doen grote moeite om Bachmann gestuntel recht te praten. Ze sprak hypothetisch. Als Amerika een ambassade had, dan zou ze hem gesloten hebben. Tja, als. Als Bachmann een Nederlandse politica was dan kon ze zo bij de PVV terecht, die groothandel in 'dom, dommer, Dion'. Niet dat het allemaal veel toe doet. Dion heeft meer succes dan Bachmann. Hier in Holland gaan we tenminste nog een hoop geld verspillen aan animal cops, Bachmann overleeft Iowa niet eens.

Debatten zonder teleprompter

Newt Gingrich, de huidige front runner bij de Republikeinen, mag graag pesten. Zo roept hij niet alleen Obama op tot drie uur durende debatten, in Lincoln-Douglas stijl, maar het zegt er ook vilein bij dat Obama 'zijn teleprompter thuis mag laten.'

Het is een interessant fenomeen dat methoden om succes te hebben met speeches op een zeker moment uitgewerkt zijn. Deels omdat de magie van de persoon is uitgewerkt, maar ook omdat het trucje bekend is en gaat irriteren. Obama is een geweldig toespraakschrijver, maar zijn methode van voordracht met dat heen en weer praten van de linker teleprompter naar de rechter, gaat tegen hem werken. Eigenlijk zegt Gingrich: je lult een aardig eind weg met zo'n apparaat, maar kom eens gewoon zonder hulpstukken, dan wordt het lastiger. De vraag is of dat zo is - Obama verpletterde de oude man McCain in de debatten - maar als pesterij werkt het.

Maar terug naar die houdbaarheidsdatum, de mate waarin politici als ze hun routine behouden, gaan vervelen. Rutte begint voor mij aan glans te verliezen. Altijd dezelfde frases, dezelfde gezichtsuitdrukking, een vriendelijk naïef optimisme (behalve als hij vertelt dat de multiculturele samenleving is mislukt), altijd dat blije toontje: het gaat vervelen. Zeker als hij ondertussen 50 miljard kwijtraakt (ik zat vandeweek te denken dat het misschien zijn steenkolenengels is dat hem toen van de wijs bracht - begrijpt hij wel wat er wordt afgesproken?). Rutte is niet de enige die metaalmoeheid vertoont. Pechtold heeft zijn houdbaarheidsdatum ruim overschreden, Wilders is een repeterende plaat, terwijl Roemer nog heel naturel overkomt - zoals ook zijn voorman Marijnissen dat altijd wist te handhaven.

Dit soort fenomenen beperkt zich niet tot politic. Ik krijg al metten vliegende pukkeluitslag als ik Peter de Vries zelfgenoegzaam hoor oreren. Ik zag Maarten van Rossem, als voetbalhater uitgenodigd om een cabaretvoorstelling bij Voetbal International te maken, dezelfde belegen grappen maken die hij over politiek maakt. Nu is het niet Rutte, of Bush, of Obama die als Jezus Christus over het water loopt, maar Cruijff. Relativeren is een kunst maar als je het steeds doet, wordt het saai. Het doet je realiseren dat deze performers maar één repertoire hebben waarin ze alles proberen onder te brengen.

Newt heeft een punt. Obama is mechanisch gebleken in zijn presidentschap. Hij toont niet de empathie die hij als kandidaat had, raakt niet de snaren. Of het aan de teleprompter ligt, weet ik niet. Er moet meer zijn. Ik vond Ronald Reagan als performer altijd professioneel maar ook duidelijk niet authentiek terwijl de meeste Amerikanen dat jarenlang wel het geval vonden. Gingrich zelf heeft ook zijn routines. Steeds met een historisch voorbeeld komen - bij voorkeur een waarin hij laat zien dat hij eigenlijk de opvolger van Lincoln is. Of het aanvallen van de media en het patroniseren van zijn tegenstanders. Maar hij is slim, een verademing tussen die machinepolitici als Perry, Bachmann en Romney.

Politiek is keuzes maken. 1 miljard voor files?

De 130 kilometer bonus van Rutte/Wilders is fijn voor het gevoel, dat geeft minister Schultz toe, hij doet nauwelijks iets aan de reistijd en verhoogt de CO2 uitstoot. En ook, zo meldt de regeringskrant, de inkomsten uit benzine accijns want harder rijden betekent meer verbruiken dus meer kosten. Allemaal nauwelijks relevant weet de gewone automobilist. Ondanks flitsers en andere maatregelen wordt er op de autowegen gewoon stelselmatig tien á twintig kilomter te hard gereden. Je ziet de dreigden koplampen van BMW's, Audi's en ander duur tuig opdoemen, ook als je zelf al te hard rijdt. En niet te vergeten, de Polo's en andere Volkswagens van hardrijdende jongemannen.

Het sinterklaasfeest voor de automobilist is nog niet voorbij. De bezuinigingen mogen klemmen, we moeten nog meer schrapen, maar even vrolijk weet de VVD één miljard extra te vinden voor filebestrijding. Ik heb niets tegen filebestrijding maar als je extra moet bezuinigen lijkt het me wat frivool om hier je geld aan te besteden. Het zijn politieke keuzes en zoals met de hypotheekrente subsidie voor de rijken, wedt de VVD op het verkeerde paard.

Met die subsidies kon het de partij nog wel eens opbreken, vooropgesteld dat de oppositie er gebruik van weet te maken, want de gewone burger is al lang klaar met die regeling. Er is maar één clubje in Nederland dat de regeling wil behouden en dat is de VVD.

Red Job Cohen: breed vertrouwd, geen bühnespeler. Hij, wij verdienen beter.

Met Job Cohen is iets raars aan de hand. Als ik mensen er naar vraag dan zegt vrijwel iedereen dat ze hem vertrouwen, capabel achten en dat soort dingen (een enkele Amsterdamse Cohen hater daargelaten) maar dat hij het in de kamer niet lekker doet. Inderdaad is hij in dat theaterspektakel weinig bedreven.

Maar de vaststelling dat er veel vertrouwen is in de man persoonlijk roept de vraag op hoe hij de volgende verkiezingen kan scoren. Ik denk dat hij vooral zichzelf moet blijven, iedere poging om hem om te vormen tot een populist is tot mislukken gedoemd - luister je Monash? Wat Cohen nodig heeft is een behoorlijk programma met een behoorlijke programmatische grondslag. Niet het gelul in de Volkskrant of van Spekman dat de PvdA er is voor achterstanders, arbeiders of kreukelgevallen. Nee, de PvdA moet zich positioneren als de partij van de samenleving, de inclusieve samenleving die iedereen kansen geeft en de tegenstelling verkleint in plaats van vergroot.

Cohens verhaal over de makke van de meritocratie was okay, in elk geval beter dan het antwoord van Nederlands pseudo intellectueel (de crisis werd niet veroorzaakt door de banken en de markt maar door de overheid die hen verkeerde dingen liet doen - hoe is dat voor persoonlijke verantwoordelijkheid?) Fritsje Bolkenstein. Cohen verdient beter dan Spekman, Ploumen, Dijksma en Monash. De partij moet zich niet op doelgroepen richten maar de samenleving als doelgroep nemen en daarvoor een positief verhaal ontwikkelen en vertellen. Het is nog niet te laat, hoewel de tijd begint te dringen. Help Cohen de verkiezingen te winnen.

30 november 2011

Foute krant

Ik hoorde gisteren een discussie op de radio over de vraag of de Telegraaf partij was bij het Cruijff gedoe. Los van de vraag of dat nog nieuws is, maar goed, blijkbaar moeten we allemaal meedraaien in die Ajax caroussel, is die vraag natuurlijk overbodig. Jaap de Groot is de chef sport van de regeringskrant. Hij schrijft de column van ons nationale orakel. Hoe kun je dan in vredesnaam objectief berichten over wat er gebeurt? Niet natuurlijk maar, eerlijk is eerlijk, de Telegraaf pretendeert dat niet eens. De Telegraaf heeft dit relletje opgestookt en aangejaagd om wat voor redenen dan ook. Elk bericht is gekleurd. Als je de Telegraaf leest denk je dat iedereen gek is behalve de heilige Johan. Met journalistiek heeft het niets te maken. Het ergste is dat hun vervuilende journalistiek de rest doordrenkt. Nieuwenhuis stelde in DWDD dat Cruijff een kunstje geflikt is. Dat is Telegraaf nonsens maar blijkbaar meteen geaccepteerd door een zich kritisch noemenden Vara man.

Wat ik alleen niet begrijp is waarom een amusementsprogramma als Pauw en Witteman zo'n man als De Groot laten praten. Ik heb nog niets hoeven te rectificeren, lult de man. Alsof dat een criterium is voor serieuze journalistiek. Ik zou willen dat onze wakkere interviewers zich eens bogen over de grootste krant van Nederland die pretendeert journalistiek te bedrijven maar altijd en eeuwig met politiek bezig is. Of het nu gaat om Rutte/Wilders, om wegbeprijzing, om Ajax, er is geen sprake van nieuwsvoorziening of brede opinievorming, maar gewoon van een Telegraaf partijlijn, braaf nagepapegaaid door de Telegraafomroepen WNL en PowNed. Voor de opiniestukken heeft rechts Nederland De Volkskrant en heeft het de Telegraaf helemaal niet nodig. Die heeft geen opiniepagina, die ís opiniepagina, maar dan van de Paradijs kliek.

De conclusie is eigenlijk simpel. De Telegraaf is trouw aan haar wortels. Eens fout, altijd fout. Een foute krant, dat is de Telegraaf. Niet omdat er in de politiek goed en fout bestaat maar omdat slechte journalistiek, of misschien moet ik zeggen, de pretentie om überhaupt journalistiek te bedrijven, bij de Telegraaf ontbreekt. Heel fout.

Tijd om leiding te geven

Ik had gisteren een discussie over de Euro. Iemand stelde met grote zekerheid dat de bevolking van Nederland tegen de redding van de Euro was en dus de PVV op de juiste golf zat. Hoe weet je dat, vroeg ik. De enquetes van de Hond, was het antwoord. Het is typerend, vrees ik, voor de perfide invloed van die enquetes. Niemand is gevraagd om voor of tegen de Euro te zijn met een prijskaartje eraan geplakt. Wilders heeft maar wat geroepen en Rutte heeft dat toegelaten (tot zijn eigen schade). Om nu te zeggen dat een ongeïnformeerd publiek hetzelfde roept op een te simpele vraag voor of tegen, zonder verdere afwegingen, is niet terecht. Ze zeggen dat niet omdat ze het niet gevraagd is. En ze weten het niet omdat niemand van de politici het verhaal nou eens behoorlijk vertelt.

Rutte speelt mooi weer in Washington maar Obama was beleefd genoeg om niet te vragen wat die mafketel in zijn regering doet, die man die alles negatief benadert, inclusief de Euro. Die man die de regering in de houdgreep heeft maar geen enkele verantwoordelijkheid hoeft af te leggen. Goed dat Obama het niet vroeg want Rutte had het niet kunnen uitleggen. Is de Nederlander tegen de Euro, had Obama kunnen vragen? Bent u totaal out of touch met uw bevolking? Had Rutte daar een antwoord op geweten? Tijd om eens wat leiderschap te betonen. De Europese grondwet ging onderuit omdat politici niet de moeite namen om het verhaal goed te vertellen. Gaan we dat nu nog een keer mee maken? Of moeten de regeringspoedels D66 en PvdA hier Rutte weer redden van Wilders?

29 november 2011

Cain zoekt de uitgang

Het ziet er naar uit dat Herman Cain, de Godfather pizza zakenman die tot zijn en ieders verrassing ineens het snoepje van de maand werd van de Republikeinen (wat je al niet doet in je wanhoop) binnenkort uit de race stapt. Niets te vroeg. Behalve vier klachten van sexual harassment krijgt Cain nu ook te horen van een dame met wie hij een dertien jaar durende on off relatie zou hebben. Opnieuw iemand die financieel problemen heeft, maar misschien is dat soort roofdiergedrag wel zijn specialiteit.

Het doet er niet toe. Cain was nooit een serieuze kandidaat. Joost mag weten wat die maffe conservatieve kiezers ooit in hem zagen, maar iedereen die zijn verstand erbij hield, weet dat de man er niet voor geschikt is. Cain zelf wist dat ook. Zijn kandidatuur was een uit de hand gelopen public relations truc. Hij wilde zijn boek en zijn speeches promoten en kon als enige zwarte in het gezelschap min of meer geloofwaardig aanwezig blijven - althans niemand durfde zich af te vragen wat Cain daar eigenlijk deed.

Enfin, opgeruimd staat netjes. Na Iowa gaan ook Bachman en Santorum terug naar huis, na New Hampshire ook Huntsman en - verrassend - misschien ook Romney. De peilingen lijken erop te wijzen dat Romney nu niet alleen in Iowa achter ligt maar ook in New Hampshire. Dat zou dodelijk zijn voor zijn kandidatuur. Hij zal niet onmiddellijk opgeven want hij kan wachten tot Gingrich struikelt. Met zoveel lijken in de kast is dat niet onmogelijk maar de kiezer lijkt dat voor Gingrich al ingecalculeerd te hebben. Perry zal na die twee eerste staten ook rustig op de veranda kunnen nadenken waarom hij tweede garnituur is, niet thuis hoort in de eredivisie van de politiek. En de grote verrassing (behalve voor degenen die mijn blog al lang lezen) is Newt Gingrich.

27 november 2011

De gemakzucht van de Volkskrant

In de Volkskrant een zelfgenoegzaam stuk over het waarom van het plaatsen van de Wilders tirade tegen Turkije. De ombudsvrouw vertelt waarom de redactie vroeger daarover debatteerde en er een soort waarschuwing bij zette maar het nu gewoon liet passeren. De reden is dat de tirades van Wilders nu gemeengoed zijn geworden en deel van wat zij net zo gemakzuchtig het maatschappelijk debat noemt. Hoera, laten we onszelf op de rug kloppen, roept de Volkskrant, we zijn een meerstemmig dagblad, een spiegel van het maatschappelijk debat.

Wat een onzin. Een opiniepagina heeft criteria om opinies te plaatsen en dat criterium is niet enkel dat een politicus ergens iets over loopt te roepen. In een opiniestuk moet een mening worden gegeven, gebaseerd op feiten. Een scheldkannonade zoals Wilders die vorige week afleverde, voldoet niet aan die criteria. Gemeten aan de standaard die deze ombudsvrouw aanlegt, kan iedere politicus die dat wil zijn ei kwijt op de daardoor wat ranzige pagina van haar krant. Dat is geen maatschappelijk debat, dat is gemakzucht.

Zoals ik eerder schreef, als je Turkije had vervangen door Israël en wat details had veranderd, had het een artikel opgeleverd dat zelfs deze slappe krant niet had gepubliceerd. Het zijn kulargumenten want geen argumenten. De Volkskrant heeft gewoon geen eigen gezicht, geen mening (alleen de mannetjes en vrouwtjes van de krant hebben dat, getuige de ondertekende opiniestukken) en een opiniepagina die niet aan het denken zet maar een platform is van roeptoeters zoals Wilders. Mevrouw de ombudsman vond het prima omdat Paul Brill, een van de op persoonlijke titel schrijers (is dit de mening van de krant of van Brill alleen?), een commentaar schreef. Probleem was dat Brill het alleen maar erger maakte.

Hij stelde niet vast dat Turkije een democratie is, dat er problemen zijn met de persvrijheid, maar dat Turkije oneindig veel beter af was dan onder de seculiere generaals en ecnomische zakkenvullers. Brill vond alleen dat islamofobie tot wereldvreemdheid leidt - guh, dat is nou wel een opinie die elders in de Volkskrant bij de bangerikken in zou moeten slaan. Hi stelde ook niet vast dat Wilders geen serieus te nemen argumenten aanvoerde.

Maar daar ging het helemaal niet om, vond Brill. Wij hebben economische en diplomatieke belangen. Het Rosenthal argument, mag je tegenwoordig zeggen - de Rosenthal doctrine. Ik ga er maar vanuit dat dit de mening is van de gezamenlijke redactie van de Volkskrant. Ze kunnen zich wel verschuilen achter die individuele namen (lafheid, hoofdredacteur!) maar een serieuze lezer rekent de krant af op zijn opiniepagina en zijn commentaren. De Volkskrant is al jaren bezig zichzelf daarin weg te schrijven.

Het bezorgt deze redactie van de krant blijkbaar niet dat Wilders nergens anders zijn pulp gepubliceerd krijgt. De Telegraaf, zijn huiskrant, heeft geen opinies want het is een opinie. Maar Paradijs is niet zo dom om zijn krant over te geven aan anderen met opinies, hij maakt ze zelf wel. De Volkskrant is erger. Ze doet net alsof ze geen rol speelt in het maatschappelijk debat en alleen maar spiegel is. Bullshit.
Er was maar één lezer die dreigde de krant op te zeggen, concludeerde deze dappere ombudsvrouw opgelucht. Tja, behalve dan al die mensen die de krant al eerder hebben opgezegd, zoals ik.

26 november 2011

Hoezo Liberaal? Doe effe normaal, zeg.

Tja, VVD'ers zouden liever een andere partij erbij hebben om hun beperkte belangen te behartigen. D66 lijkt hen wel geschikt. Het zegt alles wat je over D66 moet weten, althans voor zover de burger die partij bekijkt. Een regeergeile partij die geen of weinig echte eigen punten heeft of het moet zijn een volledige en onvoorwaardelijke overgave aan Europa. Pechtold komt weer met een bon mot: het is geen zoek en vervang. Maar hij zou zich zorgen moeten maken over twee dingen: het imago van zijn partij en de scheurkans als hij inderdaad met de VVD samen gaat regeren - ooit, hijzelf is er niet tegen en hij heeft zijn belofte om in de kamer te blijven beperkt tot deze periode (zijn vorige optreden als minister, laten we het ons herinneren, was niet zo'n succes). D66 heeft nog steeds geen gezicht anders dan dat van Pechtold en de partij is door zijn gebrek aan programmatische diepgang nog steeds een amalgaam van linkse en rechtse liberalen of sociaal democraten die allergisch zijn voor de PvdA.

Daar, het is genoemd: liberaal. De VVD zou Nederland meer liberaal maken. Dat roepen ze op hun congres vandaag. Het is ironisch dat juist op het hoogtepunt van de partij ze alles wat nog maar enigszins liberaal lijkt, hebben ingeleverd. Structurele hervormingen zijn er niet bij. De hypotheekrente subsidie mag blijven, de arbeidsmarkt is niet hervormd, de publieke omroep verdeelt de poet nog steeds en ze lopen op een tamelijk obscene manier aan de leiband van hun vroegere lid, de Grote Leider, supertwitteraar Wilders.

De voorman van de JOVD zette er al wat kanttekeningen bij, maar het congres van de belangenbehartigers zal dat niet doen. De macht voelt veel te lekker om liberale idealen uit te dragen. Zoals Mark Chavannes vandaag schrijft in de NRC: de rechtervleugel van de VVD heeft gewonnen, niet door Frau Verdonk te omarmen maar door Rutte te corrumperen. Gefeliciteerd. D66 mag wel oppassen dat hen niet hetzelfde overkomt.

Dat ongedefinieerde Nederlanderschap: houden zo

Bas Heijne had het vandaag over burgerschap en identiteit en dat soort zaken. Ik denk steeds meer dat het een non onderwerp is. Er is geen Nederlandse identiteit waarover we het allemaal eens kunnen zijn. Amerikanen hebben een grondwet, burgerrechten en een conceptueel idee over hun land. Een soort contract. Daar kun je je achter scharen. Als het allemaal over cultuur gaat, krijg je alleen maar ruzie. En ruzie zou er komen als we proberen te bepalen wat die Nederlandse identiteit is (dat we dat moeten doen is inmiddels een soort mantra geworden, ingestoken door Paul Scheffer en andere somberaars over onze vermeende multiculturele brokkensoep).

Bij de lezingen over integratie die ik houd voor middelbare scholen vraag ik altijd wat hen nou Nederlands maakt. Het is een interessante exercitie, niet bedoeld om de scholieren zich ongemakkelijk te laten voelen maar om te laten merken dat het nog niet meevalt om dat Nederlanderschap te definiëren. Kaas, voetbal, klompen, sinterklaas: dat is het soort dingen waar ze mee voor de dag komen. Maar ik houd niet van voetbal en doe geen sinterklaas, zeg ik dan, ben ik dan geen goede Nederlander? Ongemakkelijk schuiven. Met enig pushen komen ze op wel typische Nederlandse dingen zoals het unieke fenomeen van 'gedogen' en het 'poldermodel'. Vaag weten ze dat dit wortels heeft in de Nederlandse geschiedenis maar ze kunnen er meestal niet veel van brouwen.

De conclusie waar we meestal gezamenlijk op uitkomen is dat Nederlandse identiteit een nogal ruim of in elk geval ongedefinieerd begrip is. Overigens komen volwassenen ook tot die conclusie. Het is heel Nederlands om te zeggen: wat zeur je toch, ik ben Nederlands en ik hoef jou toch niet te vertellen waarom? Een mooie conclusie want zo'n open identiteit biedt veel ruimte. Als iemand anders zich Nederlander noemt, wat geeft jou dan het recht om te zeggen dat hij of zij dat niet is? Je kunt het zelf niet eens goed definiëren.

Moeten we een zoektocht opzetten naar die identiteit? In vredesnaam. Nee, we krijgen er alleen ruzie van. Wilders en ik zijn allebei Nederlander en claimen dat allebei maar we hebben wel heel andere ideeën over wat ons Nederlands maakt. Er is geen simpele mal waarin je iedereen kunt passen om het af te meten. Gelukkig maar, zeg ik dan. Sylvain Ephimenco en andere bangeriken mogen pleiten voor een monoculturele samenleving - ik weet niet wat ze daarmee voor hebben en heel verstandig, ze spellen dat zelf ook nooit uit. Wilders past wel op.

Mooi. Laten we daar dan over ophouden. Een katholieke jezuïet als Maxime Verhagen, geboren en getogen en voor eeuwig Limburger, zou als geen ander moeten weten dat Nederland altijd multicultureel is geweest. Balkenende naast Verhagen. En Leers en ook Wilders weten wel beter als ze niet met politiek bezig zijn (zou het toeval zijn dat deze heren allemaal hun wortels in Limburg hebben?).

De Nederlandse identiteit bestaat niet, althans, hij is niet eenduidig te definiëren. Het was een slimme buitenstaander als Maxima die dat onomwonden uitsprak en de hoon van bang Nederland over zich heen kreeg. Niet-bang Nederland weet wel beter. Het is wat ons sterk maakt. Laten we er dus niet te veel aandacht aan besteden. Heijne heeft voldoende andere dingen om over te schrijven.

23 november 2011

Rosenthals nieuwe dieptepunt = Nederlands dieptepunt

Ik had even de reactie van onze krachtige minister van Buitenlandse Zaken gemist over de onzinretoriek van Wilders in zijn favoriete krant over Turkije. De reactie van de minister was dat Nederland belangrijke economische relaties met Turkije heeft en daarom die 400 jaar handelsrelaties moet vieren.

Rosenthal stapelt dieptepunt op dieptepunt. Fijn dat we als land een bevriend democratisch bondgenoot laten beledigen door een regeringspartij en dat onze minister, nadat hij eerst zijn ontevreden ambtenaren de mond gesnoerd heeft, niet verder komt dan een neuzelpraatje over economische belangen. Als ik Turkije was dan liet ik weten dat ik geen behoefte had aan wat voor viering dan ook met een land dat door dergelijke sukkels wordt geregeerd. En die ambtenaren? Ze haalden hun gelijk onmiddellijk. Dit is geen minister van Buitenlandse Zaken, het is een minister van Handel. Tijd om hem te dumpen. De reacties van de andere partijen waren veel te slap - geheel verwacht van de pluchezitters van VVD en CDA, wat minder van de rest.

19 november 2011

De Volkskrant en Wilders: een fijn stel

Altijd fijn dat Wilders de Volkskrant heeft om zijn parels van wijsheid te publiceren. De boutade tegen een democratisch bondgenoot, lid van de NAVO, de scheldpartij vol insinuaties tegen Turkije kon hij daar kwijt. Moet je zo'n schotschrift publiceren? De Volkskrant zal wel zeggen dat Wilders ook het recht heeft om opiniestukjes te publiceren. Dat is waar maar je stelt daar minimale eisen aan. Je moet met argumenten komen en je onthouden van die insinuaties of feitelijke onjuistheden.

Niet dat je geen kritiek mag hebben op de manier waarop de Turkse regering de pers behandelt, of de Koerden. Je hoeft Erdogan niet te vertrouwen maar hij is wel door een grotere meerderheid gekozen dan Rutte/Wilders in Nederland voor elkaar kon krijgen. Er zijn plenty opiniestukken verschenen die over de Turkse pers gaan. Maar Wilders heeft een andere agenda. Hij is van de Elsevier doctrine. Hij heeft liever moorddadige seculiere generaals zoals in de jaren tachtig en daarna nog een paar keer met interventies in de politiek, dan een democratisch gekozen moslim. Dat mag, maar zeg dan je democratie maar beperkt wilt laten gelden.

Waarom plaatst de Volkskrant zo'n rommelstukje? Ik weet het niet. Als je Turkije door Israël zou vervangen en de insinuaties en verdachtmakingen over nationalisten en fundamentalisten daar zou publiceren en om de nek van Nethanyahu zou hangen en op basis daarvan zou betogen dat we de banden wat minder strak zouden moeten aanhalen dan minister Rosenthal en Israëlofiel Wilders willen, als je zo'n stukje aanbood - ik wed dat het geweigerd zou worden. En terecht.

Jammer dat de Volkskrant als het over Wilders gaat blijkbaar geen gangbare criteria gebruikt die voor andere opiniestukken wel gelden. Jammer, maar niet verrassend.

Cain struikelt verder

U weet het, ik heb Cain nooit serieus genomen. Natuurlijk is niemand meer verrast als hij de Taliban ziet opduiken in Libië. Cain is een farce en de Republikeinse Partij heeft onvoldoende zelfreinigend vermogen om een dergelijke kandidaat als het ware pre emptief te dwarsbomen. Het resultaat is dat de partij, of in elk geval zijn kiezers, zich volstrekt belachelijk gemaakt hebben. Nou ja, dat hadden ze met Trump en Bachmann natuurlijk al gedaan, maar Cain is de icing on the cake, de topping op de pizza, zogezegd.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors