19 april 2011 - 19 mei 2011
Like ons op Facebook

19 april 2011 - 19 mei 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

19 mei 2011

Aha Erlebnis

Beetje raar en flauw dat de VVD er nu ineens achter komt dat de PVV onverantwoord is. Het gaat over Griekenland, maar er zijn wel een paar andere onderwerpen waarover de VVD zou mogen vaststellen dat de regeringspartner niet geheel fris op de graat is. Maar, oh, daarover hebben we afgesproken dat we elkaar niet de maat zullen nemen. Het is plezierig vast te stellen dat er blijkbaar een parlementaire meerderheid is die Wilders een onverantwoord persoon vindt. Maar pluchezitters als ze zijn, zal Rutte/Wilders daar geen consequenties aan verbinden. Het staat geboekstaafd. Inderdaad, de VVD regeert met onverantwoordelijke lieden.

Rome beledigt de intelligentie

De kerk van Rome is uitzonderlijk goed in het zichzelf voor de gek houden. Van mij mogen ze. Je hoeft er geen lid van te zijn. Maar het is en belediging voor de intelligentie van de rest van ons om het wangedrag van priesters op seksueel gebied te wijten aan de 'Woodstock jaren'. Door de veranderde seksuele moraal in de jaren zestig zouden al deze wantoestanden zijn ontstaan. Als ze dit geloven, hebben ze het probleem ook opgelost.

Seksueel misbruik op kostscholen, in pastorieën en in het parochiegebouw is niet van de jaren zestig. Het is van alle tijden. Het heeft te maken met machtsverhoudingen, zoals alle ongelijkwaardige seksuele relaties (van Lewinsky tot Strauss Kahn). En ja, natuurlijk met het celibaat en de mannengemeenschap van broeders en priesters. Rome is tevreden met een gemakkelijke, sociopop verklaring. Het vertelt alles over de kerk van Rome wat je dient te weten.

Verspilde moeite in omroepland

De omroepbazen hebben hun spaarvarkentje herverdeeld. Fuseren van clubs met leden geeft al aan hoe weinig die leden met die clubs te maken hebben. En ze hebben al helemaal niets te maken met de aard van publieke uitzendingen en de oorspronkelijke gedachte achter het financieren van omroepen uit de publieke kas. Ook deze nieuwe ronde van pappen en nathouden gaat natuurlijk niets opleveren. Zolang niemand bereid is om het hele systeem tegen het licht te houden en grondig te hervormen is het allemaal verspilde moeite. Niemand durft echt wat te doen.

DSK en het grotere beeld van verdeeldheid en wantrouwen

Meer dan de helft van de Fransen denkt dat DSK genaaid is, excusez le pun. Het vertelt iets over de Franse samenleving. Heel veel zelfs. Om te beginnen over de 'domheid' van de gemiddelde Fransman die bereid is sprookjes te accepteren. Verder zegt het wat over het elitaire karakter ervan, waar ik gisteren ook over schreef. Het idee dat DSK in Frankrijk nooit zo behandeld zou zijn voor hetzelfde vergrijp, is waarschijnlijk juist en maakt duidelijk dat de elite in Frankrijk een vrijheid van handelen voor zichzelf claimt die gewone mensen niet hebben.

Franse burgers zijn daaraan gewend - ook dat zegt veel. Vandaar hun ongeloof, blijkbaar, dat in een in veel opzichten even vreemd en soms niet al te beschaafd land als Amerika, op dit terrein veel harder en veel eerlijker is. Het is veelzeggend dat er niet wordt getwijfeld aan de predatore eigenschappen van DSK maar dat de verbazing vooral daarin ligt dat hij er niet mee weg komt. Het is waarlijk kosmische gerechtigheid dat Frankrijk en de wereld een dergelijke president bespaard is gebleven.

Maar wat vertelt het over een samenleving dat zoveel burgers vanzelfsprekend uitgaan van een complot om politieke tegenstanders uit te schakelen? Een samenleving van wantrouwen. Maar ook een samenleving waarin mensen elkaar veel wijs kunnen maken. We denken vaak dat alleen Amerikanen dit soort bizarre ideeën erop na houden. Meer dan de helft die denkt dat Obama niet in Amerika geboren is. Structureel samenzweringsdenken. Wij, wij in Nederland, denken soms dat we te nuchter zijn voor dat soort onzin. Maar het lijkt er eerder op dat samenzweringsdenken, verdeeldheid zaaien en vergroten, mensen tegen elkaar opzetten (want dat is het als je toestaat, stimuleert of instigeert dat er spraken is van opzettelijk bedrog door de powers that be) zich lijkt te verspreiden als een inktvlek. Sommige poeh poehende commentatoren komen dan altijd met de dooddoener dat wij in Nederland daarvoor allemaal veel te nuchter zijn. Dat is de grootst mogelijke onzin. Wij zijn net zozeer deel van deze trivialisering en verdomming van het publieke discours.

Er is de afgelopen weken veel geschreven over populisme. Te veel, wat mij betreft. Maar misschien hebben we hier de grondslag van opstandig stemgedrag en steun voor de verbrokkeling van het politieke landschap in de politiek van het persoonlijke en de persoon. Het wantrouwen is enorm gegroeid. Niet autonoom. Er zijn mensen die belang hebben bij opgejaagd wantrouwen. Hoe meer sophisticated onze samenleving, des te simplistischer de verklaringen voor dingen die ons niet bevallen of die we niet kunnen bevatten. Des te meer winst valt er te behalen met onverantwoordelijke stellingnames.

De Fransen zijn daar niet uniek in hoewel dit staaltje van de ultieme klassensamenleving de zogenaamd egalitaire modieuze filosofen hun arrogantie voor de Franse manier van samenleving zou moeten ontnemen. Ik reken daar niet op. Niet alleen de Franse samenleving, Europa als geheel, de VS, het hele westen is aan het verbrokkelen. Dingen samen doen is uit (ik durf het woord solidariteit niet meer te gebruiken) en eigen voordelen uitbuiten is in. Vrijblijvend roepen (nou ja, twitteren) kosteloos.

Er is iets verloren gegaan. Niet meer de atomisering van de samenleving moet ons zorgen baren maar het tegenover elkaar zetten van groepen. Dat is, om ten slotte een draai te maken die misschien in deze context raar overkomt maar die er wel op aansluit, de uitdaging voor sociaal democraten en andere burgers die hechten aan het idee van samen leven. Maar laat ik die sociaal democraten eruit pikken. Ik las dat die nog steeds op zoek zijn naar een verhaal. Nou, dit is het verhaal: de samenleving zat redelijk goed in elkaar met een mate van samenhang en solidariteit die er onder meer voor heeft gezorgd dat we in Nederland (laat ik me daartoe even beperken) een inclusieve samenleving hebben. Die inclusieve samenleving heeft er onder meer voor gezorgd dat arbeiderskinderen niet vastzitten in hun afkomst, dat de integratie en sociale mobiliteit van immigranten en hun kinderen buitengewoon snel gaat, dat we goed wonen, goede voorzieningen hebben en in het algemeen, een behoorlijke verzorgingsstaat hebben opgebouwd.

In plaats van die toe te snijden op veranderde omstandigheden dreigen we die in zijn geheel te ondermijnen door deze verdeeldheid zaaiende boodschappers te accepteren en niet te pareren. Terwijl we trots zouden moeten zijn over wat we als samenleving hebben bereikt, vervallen we in modieus gezeur over 'wij' en 'zij'. We laten het trots zijn over aan holle vaten als mevrouw Verdonk, terwijl de Nederland juist trots zou moeten zijn op onze beschaafde samenleving.

Dat is een verhaal. Het is niet alleen een verhaal dat sociaal democraten zouden moeten vertellen al zouden zij er het meeste baat bij hebben. Het is ook een verhaal dat christen democraten en echte liberalen zich eigen zouden moeten maken. Ja, dan kun je op partijbijeenkomsten niet meer voortdurend tekeer gaan tegen de anderen. Dan moet je ook vertellen waar je zelf voor staat. Dan hoef je niet meer eindeloos te hakketakken maar kun je zelf een verhaal vertellen. Ik zie geen Nederlandse politici die dat doen.

Ik ben een aardig eind afgedwaald van DSK en al helemaal van onze eigen Grote Leider die de Grieken een kopje kleiner wil maken - een soort linkse kerk, die hellenen. Het punt is dat de verdeeldheid zaaiende gemakzuchtige beschuldigingspolitiek uit dezelfde bron spruit.

17 mei 2011

Gelijkheid voor de wet, ook wel 'egalité' genoemd

Het is de nachtmerrie van iedereen die regelmatig in Amerika komt: iets fout doen en in het Amerikaanse strafrechtsysteem terecht komen. Je denkt er maar liever niet over na. Evenmin sta je er graag bij stil dat dit honderden, duizenden Amerikanen overkomt, iedere dag. De broer van een vriend van me is manisch depressief. Dat was ongediagnostiseerd tot hij met een jachtgeweer een zakenrelatie van zijn vader doodschoot. Hij heeft ondertussen tien jaar in de gevangenis doorgebracht, afweer- en acceptatiemechanismes ontwikkeld, maar je wilt niet horen hoe dat is. Hij probeert nog steeds zijn insanity defense voor elkaar te krijgen, dat door zijn eerste advocaat klungelig was gevoerd. Een nachtmerrie.

Moeten we medelijden hebben met DSK, zoals hij daar zit in zijn twee dagen oude hemd, lichte stoppelbaard en donkere wallen onder de ogen? Vermoeid terugdenkend aan zijn 3000 dollar suite? Bernard Henri Levy, de modieuze huisfilosoof van Frankrijk, vindt van wel. Omdat hij DSK kent en een vriend noemt. Omdat hij maar vast meewerkt aan het verdedigingsgerucht dat DSK in werkelijkheid lunchte met zijn dochter. Omdat hij niet DSK accepteert als een predatief monster, dat herhaaldelijk blijkt heeft gegeven zijn diepste driften niet te beheersen terwijl hij die werkelijkheid toch niet kan ontkennen. Omdat dit niet de manier is waarop je een geachte Franse staatsburger behandelt. Veel leden van de Franse elite denken er zo over.

Ik heb er nogal gemengde gevoelens over, op zijn minst. Waarom zou deze verdachte van een seksueel misdrijf anders behandeld moeten worden dan wie dan ook? En laten we eerlijk zijn, de gemiddelde Franse verdachte is niet iemand over wie de Franse elite zich erg bekommert. Het is vast niet zo erg als in de gevangenis in de VS, hoewel me het niet zou verbazen, maar inderdaad, een lid van de gevestigde elite zou coulant behandeld worden.

Ja, je vindt DSK een zielige man, zoals hij daar zit, gevallen van zijn troon. Maar tegelijkertijd is de Amerikaanse les duidelijk: niemand staat boven de wet. Vandaar de ostentatieve walk die verdachten moeten afleggen. Ik hoorde niemand klagen toen die arme zielepoot Bernard Madoff die behandeling kreeg, of beursfraudeurs. Ik denk dat menigeen graag een grijpgrage bankier in de rol van verdachte zou zien. Amerikanen zijn egalitairder dan Fransen, denk ik, in elk geval in dit opzicht, hoewel de Fransen het copyright claimen op die term.

Medelijden met DSK? Natuurlijk, niets menselijks is me vreemd. Tegelijkertijd ben ik blij dat we een presidentschap van deze man bespaard zijn gebleven. Als hij zich nu al zo gedraagt, wat moet hij dan wel niet doen als hij de almacht heeft in zijn land? Privé zaken? Bullshit. Poging tot verkrachting of aanranding zijn geen privé zaken. Ik wil nog wel verder gaan - ik ben niet zo tolerant over zogenaamde privé zaken, maar dat is een verhaal voor een andere keer.

De Fransen moet niet zeuren en hun krokodilletranen opbergen. DSK wordt verdacht van serieuze zaken. Het is ook tijd om die fameuze maar onzinnige Franse zogenaamde vrije moraal, die net doet alsof dit soort zaken niet belangrijk zijn voor iemands functioneren, bij het grof vuil te zetten. Politici mag je beoordelen op hun morele gedrag. Ze vervullen een publieke functie, misschien niet direct voorbeeld maar wel in een ambt dat van de vervuller verlangt dat hij of zij dat ambt met respect behandelt en niet als een vrijbrief.

Ja, een nachtmerrie. Je zou het je ergste vijand niet toewensen. Maar gelijke behandeling van iedereen voor de wet, dat is een mooi principe. Zelfs voor de Fransen die wel eens vergeten wat 'egalité' betekent.

Intellectuelen en politiek, geen goede match?

Vorige week verloor de Liberal Party in Canada de verkiezingen. Niet zomaar, ze kreeg een pak slaag. Dat zegt niet alles in Canada. De conservatieve partij die nu de meerderheid heeft, daalde ooit tot twee zetels, als ik me goed herinner. Interessanter is dat de leider van de Liberal Party, Michael Ignatieff, verantwoordelijk is of wordt gehouden voor de nederlaag. Ik weet niet of dat terecht is en of de omstandigheden waaronder Ignatieff de partijleiding overnam daarin meespeelde (hij verbleef tot vier jaar geleden grotendeels in het buitenland) maar wat ik interessant vind is dat een intellectueel faalde in de politiek.

Ik heb me al eerder afgevraagd of het misschien onvermijdelijk is dat intellectuelen vastlopen. Dat was in de context van het tegenvallende presidentschap van Barack Obama. Misschien moet je niet hopen op een te intellectualistische president, dacht ik toen. Over het geheel genomen vergaat het intellectuelen niet zo goed in de politiek. Ignatieff is zeker een fascinerend figuur, schrijver van artikelen die uitdaagden, stelingnames die provoceerden, zoals zijn steun voor de oorlog in Irak (tot hij zich daarvan bekeerde) en schrijver van een biografie van Isaiah Berlin. Blijkbaar is hij er niet in geslaagd zijn kwaliteiten als journalist, denker en spreker over te brengen naar zijn politieke rol. Ergens moet je een vertaalslag maken naar praktische politiek, geïnspireerd door een goed verstand en een intellectuele achtergrond.

Maar het is opnieuw een indicatie dat politiek en zwaar denkwerk niet goed samengaan - of omgekeerd. De meeste grote denkers laten politiek aan zich voorbij gaan. Een van de grote uitzonderingen was Daniel Patrick Moynihan, de socioloog die bloeide als senator van New York. Misschien moet je het ook niet willen, van die vrijdenkers in de politiek.

Maar toch, er is een enorm gat in het publieke debat, ook in Nederland, juist omdat de politici geen bijdrage leveren aan werkelijk interessante discussies. Frits Bolkestein, hoewel soms pseudo intellectueel, heeft in elk geval wel meegediscussieerd over allerlei interessante onderwerpen. Maar hij is een uitzondering. Paul Kalma, hoofd van de Wiardi Beckman Stichting, werd als kamerlid gedumpt omdat ze in de fractie niets aan hem hadden - te vaak afwijkende opinies, dat krijg je als je zelfstandig nadenkt. Hirsi Ali, onafhankelijk in alle opzichten, functioneerde evenmin als kamerlid.

Het onvolprezen nummer van de Groene Amsterdammer over de tien grootste problemen van Nederland signaleerde tussen neus en lippen de beperkte kwaliteit van onze kamerleden. Ik kan daar ver in meegaan. Veel beroeps carrière planners, die vooral in de kamer zitten om later bestuurder te worden. Ze moeten de regering controleren maar zouden liefst zelf in die regering zitten - kijk naar al die staatssecretarissen in Rutte/Wilders: ex-kamerleden. Veel specialisten, bij D66 veel ex-ambtenaren die weten hoe ze de begroting moeten lezen of anderszins uiterst deskundig zijn - met cijfertjes. Maar weinig origineel denkwerk, zelden een spannend artikel of een uitdagende stellingname. Ronald Plasterk, een van de weinige zoniet de enige hooggeleerde die de moeite heeft genomen zich in het politieke handwerk te bekwamen, is vooral bezig zichzelf neer te zetten als volgende leider van de PvdA. Intellectueel uitdagen is daarvan niet een onderdeel.

Is het onvermijdelijk? Moeten kamerleden gewoon werkbijen zijn en niet interessante denkers? Misschien is het de enig mogelijke uitkomst van ons bizarre systeem van kandidaatstelling maar goed is het niet. De politiek heeft meer morele zeggingskracht, meer aan de samenleving te bieden als ze interessante denkers herbergt die niet kijken wat de opiniepeilingen vertellen maar de opinie beïnvloeden.

Onvermijdelijk? Misschien. Voor zover ik kamerwerk heb gezien, van enige afstand dat moet ik toegeven, is het niet de meest interessante bezigheid voor een denker of freischwebende intellectueel. Dikke pakken papier of geestdodende commissievergaderingen of oppervlakkige hoorzittingen. 't Is niet de moeite. De meest succesvolle kamerleden - waarbij het al begint dat succes wordt afgemeten aan in het nieuws zijn - zijn de mensen die hypes gebruiken of kleine onderwerpen in hun tanden nemen en ermee aan de haal gaan. Grote ideeën zijn niet populair, een debat over echt liberalisme met de eerste liberale premier sinds Cort van der Linden vindt niet plaats. Hakketak en klein bier, daar gaat het over. Discussie in het parlement (op zich al een interne tegenspraak) is nooit interessant. Het kan politiek scherp zijn, zeker, maar inhoudelijk is het zelden de moeite waard.

De media dragen daar ook aan bij. Amusementsprogramma's als Pauw en Witteman en de EO jongens bieden niet het platform voor interessante discussies. Weinig programma's hebben daar wat aan bij te dragen (waarbij overigens de EO beter is dan menigeen).

Willen we wat we krijgen? In elk geval accepteren we het. We krijgen als samenleving de politici die we verdienen en dat zijn, haast per definitie, degenen die we hebben. Hoe breek je daar doorheen? Het probleem is dat in ons systeem de partijleiders dat moeten doen. Zij moeten interessante mensen op de lijst zetten, een kans geven, vragen mee te denken en dat dan ook waarderen in plaats van hen af te serveren (zie Kalma). Zal het gebeuren? Ik verwacht er niets van. Politieke leiders houden niet van onafhankelijke geesten in hun omgeving. Zo blijft er een scheiding bestaan tussen de intellectuele sfeer en de politieke sfeer. Formeel luisteren die wel naar elkaar en beïnvloeden ze elkaar, maar in de praktijk ligt er tussen beide een onoverbrugbare kloof. Dat is jammer en dat is schadelijk voor de samenleving. Als de grondslagen nooit ter discussie komen dan zijn we gedoemd aan de marge te rommelen. Politiek is van kleine marges zei Joop den Uyl. Hij had gelijk, maar dat hoeft niet zo te zijn.

16 mei 2011

Exit Trump, geheel volgens verwachting

Donald Trump is een narcistische arrogante ijdeltuit. Het zijn eigenschappen die wel meer presidentskandidaten hebben aangekleefd, maar Trump steekt hierin met kop en schouders uit boven andere zichzelf capabel achtende lieden. Een korte boom in de opiniepeilingen, te danken aan het miserabele niveau van de andere kandidaten, gaf de onroerend goed boer uit New York een paar weken de illusie dat er iets moois kon groeien. Weldenkende mensen wisten wel beter.

Trump mag een idioot zijn, hij is niet zo geschift dat hij ook daadwerkelijk denkt president te kunnen worden. Vandaar dat hij zich vandaag heeft teruggetrokken uit een campagne waarvoor hij zich nooit had aangemeld. Ach wat. Het was leuk divertissiment, door letterlijk niemand serieus genomen. Opgeruimd staat netjes. Het had het verrassingseffect van, laten we zeggen, Dominique Strauss-Kahn die aankondigt toch maar niet voor het Franse presidentschap te gaan.

De enige die nu nog moet aankondigen dat ze toch ook liever groot geld verdienende commentator blijft bij Fox, net als haar collega Huckabee, is Sarah Palin. Ook voor haar geldt dat de vijftien maanden van bekendheid voldoende zijn. Nadere kennismaking ongewenst. Ze weet het want ze is niet dom. Alleen heeft ze er geen baat bij om het eerder dan op het allerlaatste moment aan te kondigen.

15 mei 2011

Okay, daar gaan alle voorspellingen en speculaties over de Franse presidentsverkiezingen. Straus-Kahn, hoofd van het IMF en meest waarschijnlijke socialistische kandidaat in 2012, is in New York gearresteerd voor de aanranding van een kamermeisje in zijn hotel. Moeilijk te geloven maar ook moeilijk te negeren als de Newyorkse politie de moeite neemt om de man uit de eerste klasse van een vertrekkend vliegtuig te halen.

Als het waar is, als er ook maar iets van waar is (Straus-Kahn heeft een reputatie, als ik me goed herinner) is het gedaan met zijn kandidatuur. Vergeet al die flauwekul dat Fransen zich hier niets van aantrekken en dat affaires deel van zijn de lokale mores. Dit is politiek dodelijk. Voor Sarkozy, wegzinkend in een moeras van teleurstelling, is het het eerste goede nieuws in tijden.

Obama verschaft zichzelf vrije handen bij het Pentagon

De benoeming van generaal Petraeus tot hoofd van de CIA is gekoppeld met het doorschuiven van Leon Panetta van de CIA naar Defensie. De laatste stap is logisch. Nu de Republikein Robert Gates vertrekt, kan Obama grotere bezuinigingen aan het Pentagon opleggen dan Gates wilde. Gates maakte wel geluiden van bezuiniging maar dat was vooral om mee te spelen in het koor van bezuinigers. Er valt veel meer te halen. Niet de minister is daar meestal het probleem maar het congres dat investeringen in eigen districten beschermt. Panetta staat bekend als budget cutter, hij was budget directeur onder Clinton, en kan daar waarschijnlijk mooie dingen doen - nog afgezien van het weghalen van de troepen uit Afghanistan.

Dat is het terrein waar de benoeming van Petraeus zich afspeelt en dat spel is interessanter. Zoals u weet ben ik geen fan van Petraeus. Ik houd niet van politieke generaals. Zijn massage van het congres en de publieke opinie om zijn eigen beleid te rechtvaardigen, begonnen in Irak en voortgezet in Afghanistan, was stuitend politiek. Bush vond het prima, Obama kon zich moeilijk tegen de generaal keren. Dat bleek toen Obama in 2010, na veel heen en weer, gedwongen werd om een soort halve oorlog in Afghanistan te blijven voeren. Petraeus dwong hem daartoe. Het voorgestelde terugtrekken van troepen in de zomer van 2011 was een slap compromis dat meteen na aanvaarding door Petraeus werd opgerekt tot 2014.

Kortom, deze benoeming is intrigerender. Obama haalt Petraeus weg uit het Afghanistan verhaal. Hij heeft ongetwijfeld mee overwogen dat Petraeus ooit zelf de politiek in zal gaan. Hij is een McArthur stijl generaal. Het lijkt me sterk dat dat in 2012 al zou gebeuren maar je weet maar nooit met het veld van hele en halve idioten bij de Republikeinen. Ook moet Obama binnenkort een nieuwe Chef van Staven benoemen, de top militair. Door deze benoeming haalt hij Petraeus uit die race en heeft hij meer vrijheid iemand er neer te zetten die minder noten op zijn zang heeft.

Bij de CIA tenslotte, kan Petraeus weinig kwaad doen. Een buitenstaander van zijn kaliber kan er weinig anders doen dan de tent runnen en proberen andere veiligheidsafdelingen, zoals die bij het Pentagon, aan de leiband te leggen. Kortom, sluwe benoemingen van Obama. In het Congres zullen ze geen weerstand ontmoeten en hij zorgt ermee dat hij de handen vrij krijgt.
Donald Rumsfeld heeft nooit bekend gestaan voor zijn oprechtheid en beoordelingsvermogen. Maar het verwijt aan Obama dat ze als ze Osama Bin Laden toch niet aan de praat hadden gekregen met hun ouwe wijven methoden van ondervragen is van een zeldzame kleinheid van geest. Hoewel, zeldzaam? De afgelopen weken waren veel Republikeinse kleine geesten te horen die alsnog hun martel gelijk wilden halen, van de creatieve jurist Yoo tot afgevaardigde King, de moslim basher. Het zijn napruttelgeluiden, dat is waar, en misschien moet je je er niet druk over maken, maar het geeft iets weer van de kleinzielige wereld van de Bush club. Dat Sarah Palin zichzelf opnieuw in de voet schoot door in haar felicitaties van Amerika niet de naam van de president te noemen, was geheel in stijl en voorspelbaar. Zelfs Dick Cheney, die van de Cheney bende en de Bush staatsgreep, was genereuzer. Maar goed, Palin is toch al uitgerangeerd.

14 mei 2011

Het nieuwe Midden Oosten begint niet bij Israël

George Mitchell, de midden oosten onderhandelaar van Obama heeft ontslag genomen. 'Na twee jaar frustrerend functioneren', zoals de meeste kranten zeggen. Inderdaad, waarom heeft Mitchell er zo lang over gedaan? Het is volstrekt duidelijk en het is dat al enige tijd, dat er geen mogelijkheden zijn voor vrede in het Midden Oosten. Israël wil niet en de Palestijnen kunnen niet. Omdat Israël de partij is die wél kan maar niet wil, ligt daar de grondslag voor de stagnatie. Mitchell, die ik bewonderde als senator en als onderhandelaar in Noord Ierland, moet dat al lang geweten hebben. Dat hij niet opstapt, zonder enig resultaat voor zijn moeite, moet hem behoorlijk dwars zitten.

Obama heeft aangekondigd dat hij deze week een toespraak zal houden over het Midden Oosten in de context van de Arabische lente (en de wat koelere zomer) en de situatie in Israël. Hij doet dat voordat Nethanyahu die de kans mist om de geschiedenisboeken in te gaan, op bezoek komt in Washington. Nethanyahu zal niets nieuws te vertellen hebben en Obama evenmin. Er is geen hoop. Voor zover er leverage was aan Amerikaanse kant, is dat niet gebruikt en zal het niet gebruikt worden. Verspilde moeite. Obama kan zich beter met de rest van het Midden Oosten bezig houden. Daar ligt de toekomst, niet in Israël.

Libertijnse hoofdpijn voor de theedrinkers

Ron Paul heeft aangekondigd dat hij opnieuw meedoet aan de Republikeinse voorverkiezingen voor het presidentschap. Paul scoorde in 2008 goed bij studenten met zijn simplistische libertijnse boodschap. Het is de ideologie van de jongeren van nu, althans de Ayn Rand variant die anti-overheid is. Paul ligt dit jaar iets beter in de markt omdat de theedrinkers een deel van zijn anti-overheidsboodschap overnemen. Al staat te bezien of de consequenties ervan (geen AOW, geen ziektekosten etc voor bejaarden en armen) nadere bestudering zullen overleven.

Paul is een tikkeltje te radicaal voor de Republikeinen. Maar binnen de groep mogelijke kandidaten van de Republikeinen is hij een van meer intelligente mensen en een van de meest integere. Hij zal het water ter rechterzijde nog verder vertroebelen en de kans op een Republikeinse patstelling vergroten, wat kan leiden tot een brokered convention met Daniels of Richie als kandidaat. Dat zal de campagne tenminste nog wat schwung geven.

Obama in de lift

Ik zat in Indonesië toen Osama aan zijn welverdiende einde kwam. Ook daar weinig mensen die dat erg vonden. Terugkijkend op de zaak kan ik alleen maar concluderen dat Obama er eer mee in kan leggen. Zijn delibererende, professorale, steeds vragen stellende manier om beleid te maken heeft in dit geval geleid tot een succesvolle onderneming. Ik moest natuurlijk meteen denken aan de arme Jimmy Carter die bij zijn poging om de gijzelaars in Teheran te bevrijden alleen maar tegenslag ontmoette.

Obama heeft het goed gedaan, voor zover je uit de uitdijende informatie kunt opmaken. De vraag is niet of hij gerechtvaardigd was om het te doen. Ik ben geen voorstander van regeringen met een license to kill maar in dit geval ga ik er niet over zeuren.

Laat de Pakistani maar monkelen over de interventie op hun grondgebied. Obama gaat er, verstandig genoeg, niet op in. Je moet ze ruimte geven om dat verhaal te vertellen, om zichzelf te rechtvaardigen. En ze hebben wat te rechtvaardigen, vooral het simpele feit dat Osama onder hun neus daar kon bivakkeren. Ik heb geen twijfel dat ze ervan wisten.

Moet Obama foto's laten zien van een dooie Osama. Nee, lijkt me niet nodig. Laat de samenzweringsidioten maar kletsen, ik denk dat het argument om niet de gemoederen op te juinen of een martelaarsbeeld te creëren belangrijker zijn dan het 'bewijs' dat door verstokte lui toch niet wordt geloofd.

Het hele geval heeft Obama's populariteit een zetje gegeven. Of dat beklijft, staat te bezien. Het is mooi dat zijn stijl van leiding geven nu tot een resultaat heeft geleid dat de big talker Bush steeds ontschoot. De Republikeinen zijn er mismoedig onder en dat is mooi. Ze hebben reden om mismoedig te zijn met hun mislukte beleid, de schade die ze hebben aangericht en hun oogst van minkukels als presidentskandidaten. Het is wel leuk ze te zien spartelen.

Eén kanttekening bij de operatie: de naam Geronimo was smakeloos, onverstandig en getuigend van een gebrek aan historisch besef.

Integratie op zijn Vlaams

Afgelopen week gaf ik een lezing in Antwerpen over integratie in de VS en Nederland. Ik wist dat ze in België een stuk pessimistischer zijn dan ik ben over de integratie in Nederland. Ik kan nog niet beoordelen of ze daar gelijk in hebben. Een onverwerkt koloniaal verleden (Kongo) en collaboratie in de oorlog, evenmin goed geplaatst, zouden volgens een van de organisatoren meespelen. Er zou met name in Antwerpen en Brussel veel meer sprake zijn van eilandvorming en achterstand van etnische burgers.

Ik kon niet goed vaststellen of dat zo is, daar moet ik eens in duiken - de neo marxist die me van repliek diende, was het feitelijk wel met me eens dat sociaal economische factoren veel belangrijker waren maar omdat hij het inkleedde in een oproep tot 'solidariteit', klonk het nogal naiëf en ietwat dogmatisch.
In een eerdere discussie met de organisatoren hadden we het gehad over de Hema in Hasselt die een vrouw met hoofddoekje eerst ontsloeg en vervolgens een baan aanbood in het magazijn omdat klanten over haar hoofddoekje hadden geklaagd. Het klinkt absurd maar misschien is het dat niet waar veel zogenaamde intellectuelen in Nederland zich ook bezondigen aan bizarre bespiegelingen over de onderdrukking die uitgaat van hoofddoekjes. Alsof vrouwen zelf niets kunnen besluiten.

Maar goed, uiteindelijk kun je maar één ding doen en dat is nooit meer naar de HEMA gaan. Als consument heb je maar beperkte macht, negatieve macht, en die is om niet te consumeren. In de VS is het in de strijd om de burgerrechten en ook later rondom apartheid wel gebruikt als middel om bedrijven tot inkeer te brengen. Niet altijd met succes maar het is het enige middel dat je hebt als consument. Niet meer naar de HEMA, laten we het daarop houden. In deze context gaf het me persoonlijk ook voldoening om nee te kunnen zeggen tegen de Telegraaf omroepen Powned en WNL toen ze me benaderden. Nee, ik ben uitgesproken tegen hun respectievelijk shockjournalistiek en non-journalistiek en wil dus ook niet bijdragen aan hun programma's. Druppel op de gloeiende plaat? Persoonlijk gezeur? Misschien. Maar je moet toch wat doen - of, als consument of participant, níet doen.

What if geschiedenis

In de Trib vanochtend een bespreking van een boek over de Eerste Wereldoorlog door Christopher Hitchens. Niet opmerkelijk behalve zijn stelling dat het juist de interventie van de Amerikanen was in 1917 die de oorlog tot een ongewenst einde bracht en misschien verantwoordelijk was voor de uit balans hangende vrede en alles was daarna kwam. 'What if' geschiedenis is altijd lastig, maar wat zou er inderdaad gebeurd zijn als de loopgravenoorlog tot een min of meer vanzelfsprekende patstelling en een patvrede had geleid en een vorm van bestand en vrede die niet de wortels hadden gevormd voor de Tweede Wereldoorlog?

Tja, het zette me aan het denken. Allerlei revoluties zouden dan niet of anders hebben plaatsgevonden - of misschien toch wel? Je kunt er weinig over zeggen behalve dat inderdaad de interventie van de Amerikanen de Engelsen en Fransen deed winnen en leidde tot de wurgconstructies voor Duitsland die inderdaad vervelende gevolgen zouden hebben.

Ik wil er verder over denken, met in het achterhoofd ook de flauwekul geschiedenis van Theedrink idioten in de VS, onder leiding van Glenn Beck die de wortels van alle kwaad bij Woodrow Wilson leggen. Dat is niet what if geschiedenis maar het vervormen van geschiedenis om honderd jaar later politiek te scoren. Daar heb je weinig aan. Misschien heb je ook weinig aan wat Hitchens te berde brengt. Maar hij zet wel aan het denken.

23 april 2011

Uri in Washington

Onze minister was in Washington! Op bezoek bij Hillary! Wat een eer!

Tom Jan Meeuws maakte gisteren in de NRC korte metten met Rosenthal. De brekebeen van het kabinet (nota bene specialist in crises) kan zijn zenuwen niet de baas en staat, zeker vergeleken, met Hillary als een kleine jongen te draaien en te schutteren. Het journaal liet er ook al wat van zien, maar Meeus' portret is beeldender dan beelden konden zijn.

Ligt het aan de afgenomen rol van Nederland? Nu we geen 1500 soldaten meer leveren maar de belofte van een paar honderd politietrainers liggen we niet meer in de kast. Ik zou zeggen: nou en? Maxime Verhagen kon in de beste slijmtraditie nog de illuse volhouden dat we meetelden ook al deden we dat niet, Rosenthal is gewoon niet flex genoeg om dat te doen. De man is gewoon niet geschikt. Hij zal de eerste zijn van de oude mannen in deze regering die vertrekt, let op.

22 april 2011

Integratie is niet hot meer

In de NRC vanavond een artikel over hoe integratie geen hot topic meer is. Het was onder meer het verslag van een bijeenkomst voor de kamercommissie Binnenlandse Zaken waarvoor ik ook wat mocht zeggen. Hieronder mijn gesprekspunten. Inderdaad, het gaat reuze goed. Dank u.

Het enige wat ik er nog aan toe wil voegen is dat het treurig is dat zowel Rutte als Verhagen meezingen in het multicultureel is mislukt koor. Volstrekte onzin en als er nog één probleem is dan is het dat te veel mensen autochtonen tegen allochtonen opzetten en daardoor een probleem maken dat er niet is.

Gespreksnotities/stellingen Frans Verhagen, auteur Hoezo mislukt?

Uit de rapporten van SCP en CBS blijkt dat de tweede generatie niet-westerse allochtonen in vrijwel alle opzichten gemiddeld steeds meer lijkt op het gemiddelde van de Nederlandse samenleving. Voorzover dat niet het geval is, beweegt de trend zich naar het gemiddelde. Daaruit mag je concluderen dat integratie, of assimilatie in de klassieke sociologische definitie, plaats vindt. Ook het rapport van de parlementaire onderzoekscommissie in 2004 wees die kant op en het concludeerde verder dat overheidsbeleid hieraan weinig vertraagd of versneld heeft. Over ons begrip 'allochtoon' valt veel te zeggen maar ontegenzeggelijk weten we erg veel van intergenerationele progressie.

Hadden we dertig jaar geleden voorspeld hoe het onze immigranten en hun kinderen zou vergaan, gebaseerd op ervaringen in klassieke immigratielanden, dan waren we veel te pessimistisch geweest. Hun ontwikkeling in Nederland gaat namelijk veel sneller en is veel positiever dan in bijvoorbeeld de VS, het land dat vaak wordt opgevoerd als hét voorbeeld van een mobiele integratiesamenleving. Dat beeld is fout: hun multiculturele acceptatie mag groter zijn, onze integratie gaat sneller.
Relevant daarvoor is één vaststelling: in Nederland is de sociale mobiliteit groter dan in andere immigratielanden. In één generatie maken vele Nederlanders met een etnische achtergrond een sprong in sociaal economische eigenschappen die elders moeilijk voorstelbaar is (zij het enigszins vergelijkbaar met die van arbeiderskinderen sinds de jaren zestig). De onderliggende reden is de inclusieve aard van onze samenleving, of zo u wilt, onze goed opgetuigde verzorgingsstaat. Ons onderwijs is goed en betaalbaar; onze woningen zijn beter dan die in andere immigratielanden; onze gezondheidszorg is toegankelijk en effectief; onze veiligheid is groter; er is geen serieuze spatiale segregatie; in de politiek zijn etnische groepen goed vertegenwoordigd.

De tweede generatie allochtonen pakt in optimistisch stemmende aantallen de kansen die ze krijgt, vrouwen voorop. Met name in het onderwijs, de basis voor alle andere ontwikkelingen, zien we dat veel studenten in één generatie de stap zetten van een laag opgeleid, laag inkomen milieu naar een opleiding aan hogeschool en universiteit - zelfs als ze aanvankelijk te laag zijn ingeschat. De penetratie op de arbeidsmarkt van deze afgestudeerden wordt steeds meer zichtbaar.

Kortom en kort door de bocht: we zouden in Nederland veel trotser moeten zijn op wat we daadwerkelijk bereikt hebben. Het zou plezierig zijn als de politiek deze ontwikkeling positief zou beoordelen in plaats van op vaak misleidende gronden ons een mislukking aan te praten.

'Multiculturalisme' is een misbruikt woord. Het zou impliceren dat we een bewust beleid van (zelf)scheiding van groepen hadden gestimuleerd, als beleidsdoelstelling. Dat is niet zo. Te zeggen dat 'multiculturalisme' heeft gefaald, is daarom inhoudsloos: een beleid dat niet gevoerd is kan ook niet gefaald hebben. Multicultureel is elke samenleving. Te zeggen dat de 'multiculturele samenleving' zou zijn gelukt of mislukt, heeft geen betekenis. Hij is er gewoon en hij draait bij ons beter dan in Californië.

Landelijk 'integratiebeleid' is overbodig. Elk beleid moet tot betere integratie van de samenleving leiden. Natuurlijk zijn er problemen. De meeste daarvan, op terreinen van onderwijs, jongeren, wonen en elders, zijn echter brede maatschappelijke problemen die breed maatschappelijk beleid verlangen. Het zou goed zijn om de hele noemer integratiebeleid te laten vallen en te onderkennen dat het geen beleidsmatig doel dient om Nederlanders met een etnische achtergrond anders te bezien en te beoordelen dan andere Nederlanders. Sterker, het is misleidend en onnodig. Het houdt bovendien een integratie industrie in stand die alle belang heeft bij het voortdurend blijven hameren op problemen als 'integratieproblemen', in plaats van vast te stellen dat de meeste problemen dáár weinig mee hebben te maken.

Echte liberalen? Niet bij de VVD en D66

Ook in het nieuwe nummer van de Groene een leuk verhaal over het liberalisme van de VVD en van D66. Naar mijn smaak zitten ze er beiden langs en zijn beide partijen vooral bestuurdersclubs die een vlag voor hun schuit gebruiken. Het is waar dat D66 steeds vaker koketteert met liberaal maar in de praktijk is het slappe hap in de Pechtold partij. Een liberaal beginselprogramma was en is taboe, in plaats daarvan hebben ze vijf richting aanwijzers. De belangrijkste is 'vertrouwen op de eigen kracht van mensen' en toen ze daar een min of meer theoretisch verhaal omheen plukten, was de eerste versie treurig stemmend, de eindvariant terecht onopvallend. De reden: er zijn geen liberale denkers binnen D66 (zie hieronder); het is een bestuurderspartij.

Toen ik er met Pechtold over discussieerde, meer dan eens, wilde hij niet aan liberalisme en, ik moet zeggen, het past hem ook nauwelijks. Ik heb er zelf ooit een voorzitterscampagne over gevoerd, zonder succes. Vrijzinnig was zijn nietszeggende alternatief. En in de campagne, weet u nog,' paars' (wat dat ook moge zijn) en 'redelijk alternatief'. Liberalisme wilde hij niet omarmen. Ja, een beetje nog in de vorm van sociaal liberalisme (wat dat ook moge zijn) maar niet te veel als het deed denken aan Lousewies.

Het artikel in de Groene ga ik niet samenvatten. Te veel van deze discussie heb ik te vaak geahd met de gebrekkige liberalen in zowel de VVD als D66. Maar één stelling in het verhaal is me uit het hart gegrepen. De schrijver merkt op dat de paar mensen die serieus denken over liberalisme binnen beide partijen te gering in aantal zijn en te weinig invloed hebben om zelfs maar aan bod te komen. Ik weet het. Uit eigen ervaring. Geen van beide partijen heeft echter liberalen in de kamerfracties en de denkers in de partij zijn nauwelijks te vinden.

Geen paniek, HJA!

Ik heb meestal bewondering voor HJA Hofland, maar zijn buitenland colums kunnen me zelden bekoren en over de VS valt het af en toe ook tegen. Obama zou nooit gekozen kunnen worden. Een zwarte man, ik hoor het Hofland nog zeggen. Nu verklaart hij in de Groene dat de stormballen gehesen moeten worden omdat Donald Trump gekozen kunnen worden. Kom op. Gimme a break.

21 april 2011

Wie geeft er wat om De Mollen?

Ik moet bekennen dat ik nog nooit een programma met Linda de Mol heb gezien. Ik vrees dat ook alle programma's die John de Mol gemaakt heeft aan me voorbij zijn gegaan - helemaal zeker weet ik dat niet, hij heeft bijna alles gemaakt dus misschien heb ik wel wat gezien. Ook Wie is de Mol ken ik alleen via anderen die daarover praatten.

Bijgevolg kan de verkoop van SBS en aanhangende rommel me niet echt interesseren. Wel kan ik, zij het enigszins op afstand, meeleven met de stap die Sanoma maakt. Niet in positieve zin. Vroeger werkte ik bij VNU. We maakten bladen, soms mooie bladen zelfs. Intermediair in zijn goede jaren, Avenue. Donald Duck. Dat was het wel, realiseer ik me. Nu is het een multimediaal bedrijf dat geen enkel interessant tijdschrift maakt. Erger nog, in heel Nederland wordt geen interessant tijdschrift meer gemaakt.

Ho, ho. Laat ik mezelf tot de orde roepen. Koopt het nummer van de Groene deze week. Een mooi staalkaart van 'de problemen van Nederland' volgens degenen die dat kunnen weten, want de spraakmakende intellectuele elite. Die heeft het zo slecht niet gezien, dunkt me. De rol van de staat. Heb ik al jaren iets mee. Het meest overschatte probleem van Nederland: integratie en immigratie. Hosanna. Wijsheid breekt door. Via een tijdschrift. Daar valt nauwelijks televisiepulp van de maken. Zelfs de publieke praters kunnen er niets mee. Levert geen kijkcijfers op. 't Is armoe troef. Behalve voor De Mol. Ik gun het hem. En de kijker (en lezer) krijgt wat ie verdient.

Lekker rustig op zondag. Houden zo

Ik ben niet zo voor koopzondagen en de uitbreiding ervan. Staan de bevoorradingstrucks van Dirk ook op zondag hier op de Sloterkade. Waarom niet? Simpel, het is wel rustig om een dag in de week dichte winkels te hebben. Houdt ook de provincie weg uit Amsterdam op zondag. Sterker, ik ben het eens met de SGP. Mijn motivatie is anders en als heiden doe ik allerlei leuke dingen op zondag, maar niet winkelen. Alleen moeten de VVD en de PVV over de hekel gehaald worden voor vergaande hypocresie, of beter, gewoon, machtspolitiek. Ze hebben de fundamentalisten nodig voor hun achterkamerkabinet. Zie hieronder.

Achterkamertjes

Rutten en de Grote Leider van zijn kabinet hebben in het torentje overleg gehad met een Zeeuws statenlid. Poging tot afpersing? Omkoping? Morele chantage? Of gewoon, luistert goed PVV kiezers, achterkamertjespolitiek. De Grote Leider zou daar eens even een einde aan maken. Wat een flauwekul. Laat hem zich gewoon beperken tot beledigen en aanklagen wegens meineed. Daar is ie pas echt goed in. En dat hoeft ook niet in de achterkamer.

Lapmiddelen

Minister Kamp wil uitkeringsniveaus voor niet in Nederland wonende rechthebbenden verlagen in verhouding tot het kostenniveau in het land waar ze wonen. De bereikte bezuinigingen van een veel bureaucratie kostende maatregel die met name geldt voor kinderbijslag, zou 30 miljoen opleveren. Ik ben onder de indruk. Liever zag ik dat kinderbijslag helemaal wordt afgeschaft, dan heb je dit probleem niet. Laat kinderen maar fiscaal voordelig zijn in de laagste schalen.

Het is ook een beginsel waar je wel wat kanttekeningen bij kunt zetten. Waarom zou dit principe in Nederland niet gelden? Iemand die in Oost Groningen, Drente of Oost Zuid Limburg woont heeft aanzienlijk lagere levenskosten, met name wat wonen betreft, dan mensen in de rest van het land. Gaan we daar ook op aanpassen? En als je in een duurder buitenland terecht komt dan Nederland, gaan de toelages dan omhoog?

Het is een lapmiddel omdat er niet structureel wordt doorgedacht over de basis van deze uitkeringen. Bühnepolitiek, daar zijn Kamp, Leers en Opstelten goed in. Daar is deze regering goed in. Verder gebeurt er niet veel.

Tijd voor Europa om echt wat te doen

Na Griekenland kwam Ierland en toen Portugal en nu zijn we weer terug bij Griekenland. Zoals de FT stelt in een hoofdredactioneel, het is tijd voor plan B als dat land in 2012 niet in staat is naar de markt te gaan voor financiering van zijn verplichtingen (met gevraagde rentes van 21 procent lijkt dat lastig). Er moet zekerheid geboden worden dat Europa blijft helpen. En, tweede deel, de optie om op de secundary market obligaties te kopen moet worden overwoven.

Daar zit de crunch. Als je dat goed aanpakt, zegt de FT, dan kun je die waardepapieren terugkopen tegen lage kosten en zo de lasten van Griekenland verminderen. Het probleem is dat de banken die die papieren bezitten ze dan moeten verkopen tegen een lagere prijs dan waarvoor ze ze in de boeken hebben staan. De krant suggereert dat de testen voor bank stress (tot nu toe een wassen neus) gekoppeld worden aan die terugkoopregeling en zo de banken te dwingen daartoe over te gaan. Vooral, zegt de FT, moet Europa iets doen voordat de wal het schip keert.

Het uiteindelijke punt is, ik heb daar al eerder over geschreven, dat politici duidelijk moeten maken aan bijvoorbeeld Finse en Nederlandse anti-EU stemmers en de Britse conservatieven, dat het puur eigen belang is van de banken dat de huidige problemen door laat etteren. Niet Europa is het probleem, de banken zijn en blijven het probleem. Dat zouden die politici best eens mogen uitleggen in plaats van mee te surfen op woede dat die zuidelijke landen er de kantjes vanaf lopen.

19 april 2011

Amsterdamse taxi's en klantvriendelijkheid

Gisteravond op het Mercatorplein. Een taxichauffeur die zijn klant uit de taxi sleurde en midden op straat met hem op de vuist ging. Samen met een omstander heb ik de Engels sprekende klant, die niet helemaal fris leek (paddo's of wat dan ook) weggesleurd. Het bleek voldoende om de doorgedraaide chauffeur tot in keer te laten komen. Hij ging er snel vandoor. Wij moesten de domme klant nog tegenhouden, anders had hij een deuk in de taxi geschopt. Helaas niet het nummer van deze chauffeur genoteerd - ik zou trouwens ook niet weten wie er wat doet met klachten over taxi's. Wat er in de taxi gebeurd is, weet ik niet, maar er is geen excuus voor chauffeurs om aan het vechten te slaan. Amsterdamse taxi's zijn blijkbaar nog steeds in slechte handen.

Grieks drama

Houd wel in het achterhoofd waarom de problemen met Griekenland ons probleem zijn. Niet omdat Finse of Limburgse anti Europa lui weigeren te betalen voor die luie zuiderlingen. Nee, kijk naar de plek waar de staatsobligaties van Griekenland liggen. Dat is bij de banken, vooral in Engeland, Duitsland en ook Nederland. Ze staan in hun boeken voor de nominale waarde, niet de marktwaarde. Het gaat helemaal niet over de Euro, de EU of Griekenland, het gaat over de nog steeds voortdurende bankencrisis - bonussen of niet.

Pedante Lorin Maazel

Misschien niet waar u op zit te wachten, maar ik wil het toch even vastleggen voor mijn mede Concertgebouw Orkest bezoekers. De opening van de Mahlercyclus (nee, niet weer) in Londen, geleid door Lorin Maazel, kreeg een uitzonderlijk slechte bespreking van de Financial Times recensent. Zijn grootste bezwaar zat bij de opening Mahlers Lieder eines fahrendes Gesellen dat zo traag werd opgezet dat de zangeres adem moest halen voordat ze verder kon. De eerste symphonie voer niet veel beter. 'Pedante nauwkeurigheid' was een van de klachten. Luisteraars die Maazel in Amsterdam hebben gezien, kunnen daar ook over meepraten. Nog afgezien van zijn eis om minstens een van zijn eigen composities uit te voeren (niemand anders is daarin geïnteresseerd). So, for what it's worth, hopelijk zien we Maazel niet terug als gastdirigent.

19 april 2011

Grieks drama

Houd wel in het achterhoofd waarom de problemen met Griekenland ons probleem zijn. Niet omdat Finse of Limburgse anti Europa lui weigeren te betalen voor die luie zuiderlingen. Nee, kijk naar de plek waar de staatsobligaties van Griekenland liggen. Dat is bij de banken, vooral in Engeland, Duitsland en ook Nederland. Ze staan in hun boeken voor de nominale waarde, niet de marktwaarde. Het gaat helemaal niet over de Euro, de EU of Griekenland, het gaat over de nog steeds voortdurende bankencrisis - bonussen of niet.

Pedante Lorin Maazel

Misschien niet waar u op zit te wachten, maar ik wil het toch even vastleggen voor mijn mede Concertgebouw Orkest bezoekers. De opening van de Mahlercyclus (nee, niet weer) in Londen, geleid door Lorin Maazel, kreeg een uitzonderlijk slechte bespreking van de Financial Times recensent. Zijn grootste bezwaar zat bij de opening Mahlers Lieder eines fahrendes Gesellen dat zo traag werd opgezet dat de zangeres adem moest halen voordat ze verder kon. De eerste symphonie voer niet veel beter. 'Pedante nauwkeurigheid' was een van de klachten. Luisteraars die Maazel in Amsterdam hebben gezien, kunnen daar ook over meepraten. Nog afgezien van zijn eis om minstens een van zijn eigen composities uit te voeren (niemand anders is daarin geïnteresseerd). So, for what it's worth, hopelijk zien we Maazel niet terug als gastdirigent.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors