18 oktober 2011 - 2 november 2011
Like ons op Facebook

18 oktober 2011 - 2 november 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

2 november 2011

Is politiek te moeilijk voor kiezers?

Ik denk eigenlijk dat Papandreou het wel goed heeft gezien. Een eenvoudige vraag: dit plan of faillissement. Zelf zou ik als ik Griek was voor faillissement stemmen ook al weet ik heel goed dat de Griekse banken dan kopje onder gaan. Wat Papandreou doet is verstandig. Hij vraagt om een mandaat. Krijgt hij het, dan kan Papandreou zonder verkiezingen door regeren en heeft hij aanzienlijke vrijheid om een EU deal te maken. Krijgt hij dat niet dan is er ook duidelijkheid.

Verkiezingen of een wisseling van de wacht lossen niets op. Nea Democratia, de huidige oppositie, was dan wel niet verantwoordelijk voor Pasoks cliëntelisme, zij waren wel degenen die de afgelopen jaren logen en bedrogen over de Griekse tekorten. Ze zijn niet te vertrouwen. Wat dat betreft verdient Papandreou de benefit of the doubt. Maar ja, dan moethij wel steun krijgen. De gevestigde instituten, zijn eigen partij en de vakbonden, trekken die terug. Over hun hoofden heen gaat hij nu naar de kiezers.

De rest van Europa en de rest van de wereld is weer in paniek. Na één dag van euforie was al snel duidelijk dat er weer geen serieuze zaken gedaan waren. Sweder van Wijnbergen maakte gehakt van het plan en hij was niet de enige.

Wat die Grieken zelf betreft, ze produceren weinig of niets maar zijn voor een belangrijk deel afhankelijk van inkomsten uit toerisme. Een drachme kan daar wonderen verrichten. Niet meer vijf Euro voor een koffie op een terras maar een paar drachmes. Het is sowieso wel leuk om nu eens naar de kiezers te gaan. Het hele pokerspel was er tot nog toe een van de politieke leiders, er is nergens over gestemd - ja, in parlementen en dat is democratisch genoeg maar vertelt niets over de stemming onder kiezers.

Wat zijn de kosten voor Nederland van een faillissement van Griekenland? Laat Rutte dat maar eens welsprekend uitleggen, kan hij meteen vertellen waarom hij bij zijn fijne gedoogpartner geen steun kan vinden. Wij kiezers hebben er recht op.

Wilders blijvertje dankzij CDA

Misschien heeft het CDA straks geen kiezer meer over maar de partij heeft zeker het grootste bestand aan misselijk makende karakters in de Nederlandse politiek. De über machtspoliticus Verhagen, de sluwste in Den Haag maar door niemand gewaardeerd (een Shakespeare karakter). De naprater over de zogenaamd mislukte multiculturele samenleving. De man van de eenheid in de partij. De overlever. En dan is er de ultieme stofkruiper Leers, pijnlijk de gevangene van Wilders. De publiciteitsgeile Bleker, altijd met zijn kop op televisie maar nu definitief ontmaskerd met zijn voetbalvoorstel aan Mauro. Hij zal nu definitief plaats moeten maken voor die andere duikelaar die minstens even publiciteitsgeil is, Jack de Vries. Misschien kunnen de zich praatprogramma's noemende entertainmentshows in Nederland nu eens afspreken die lui niet meer uit te nodigen, maar dat ter zijde.

Maar ik moet eerlijk zeggen dat de ergste wel de twee zogenaamde dissidenten zijn, Ferrier en Koppejan. Voor de zoveelste keer hebben ze laten zien dat een rechte rug in de CDA een rekkelijk begrip is. Koppejan was tevreden met het gedrocht dat de fractie had gebakken, 'hier staat een tevreden man', zei de held zelfverzekerd. Je moet maar durven. Dit was dezelfde man die moedig verkondigde dat Mauro niet zou worden uitgezet. Dezelfde die net deed of hij dwars lag tegen de chantage van Wilders. Ferrier, zelfde verhaal. Nu heeft het CDA een lange traditie van zogenaamde dissidenten, een variant op het aloude katholieke spel 'hebben en tegoed houden'. We dankten er de kruisraketten aan. Verhagen kan tenminste nog bewondering oogsten voor zijn politieke vaardigheden, deze twee, tja, wat moet je er van zeggen? Het CDA heeft de politici die het verdient. En straks de bijbehorende kiezers.

Ik betwijfel of het Wilders strategie was om de CDA leeg te eten op basis van verregaande principeloosheid, maar dat is wat hij zal doen. Waar moeten die Limburgse kiezers straks naar toe? Hopelijk kan de SP wat oppikken met zijn Henk en Ingrid turflijst, kijk eens wat Wilders voor jullie heeft gedaan. Maar of het nu zo bedoeld was op niet, Wilders dreigt een blijvertje te worden, niet omdat hij zijn oude partij decimeert maar omdat hij de christen democratie genadeloos heeft gefileerd.

31 oktober 2011

De radioterroristen slaan weer toe

Het zou amusant zijn als het niet zo treurig was. Ann Coulter, Rush Limbaugh en een hele zwik rechtse mediaterroristen lopen te hoop tegen de 'liberal media' die het verhaal van Cain publiceerden. Het zou racisme zijn. Sterk verhaal van de mannen die Obama van zwart racisme beschuldigden en over Clinton van alles bij elkaar fantaseerden. Het ergste is nog wel dat dit soort 'analyses' deel worden van het politieke circuit, dat ze serieus genomen worden en dat de consumenten van deze nonsens ze gaan verkondigen.

Weggegooid geld

Ik begrijp dat de Nederlandse kandidatuur voor de WK voetbal, onder leiding van onze karpatenheld Ruud Gullit, niet de 4,5 miljoen Euro heeft gekost die ervoor waren vrijgemaakt. Iets minder. Het bleef een kneuzenverhaal, tot mislukken gedoemd, al was het leuk om te horen wat voor onzinnige eisen die corrupte FIFA lui stellen. Maar ook als het wat minder was, was het weggegooid geld. We willen helemaal geen WK, en geen Olympische Spelen of andere pogingen om ons op te stoten in de vaart der volkeren. Niet omdat we ons terugtrekken achter de duiken, veilig onder de vleugels van de grote leider, maar omdat het ons niet past en wij het niet moeten willen. Niet aan beginnen.

Het detectiveverhaal van Olympus

Ik weet niet of u het verhaal van Olympus heeft gevolgd, maar het is nooit te laat om aan een goede thriller te beginnen. Olympus, een Japans bedrijf, verkwanselde bijna 700 miljoen dollar aan adviseurs in een aantal deals die inhoudelijk niet veel te bieden hadden en in hun gezamelijke waarde van 3 miljard (daarna weer fluks afgeschreven) onder geen enkele omstandigheid dit soort adviesprijzen rechtvaardigden. Een paar mensen zijn hier erg rijk geworden van bedrijfjes die na overmaking van honderden miljoenen van de aardbodem verdwenen. Olympus benoemde een paar weken geleden een Britse CEO, iemand die ze kenden want hij werkte er al geruime tijd. Toen deze man de transacties tegenkwam en er naar begon te vragen, werd hij ontslagen. De president directeur meende dat hij de Japanse mores niet kende. De president directeur is vorige week zelf vertrokken. Nu moet het verhaal loskomen. Het heeft alle ingrediënten om spannend te blijven. De japanse cultuur, de mogelijkheid dat georganiseerde misdaad hier achter zit, de vraag of aandeelhouders de onderste steen boven willen. Volg het vooral, een aardige antidote voor het gevoel dat Azië binnenkort de wereld runt.

Eindelijk heeft Obama een verhaal

Voor het eerst sinds hij geïnaugureerd is, heeft president Obama zijn verhaal gevonden. Het is modieus, dat gedoe over een 'narrative' maar het is belangrijk om een geloofwaardig en eenvoudig verhaal te hebben dat de basis vormt voor je politieke handelen. Even afdwalen: de PVV heeft (of had) dat verhaal, het CDA ook ooit (middenveld en zo), de SP heeft het, maar het klungelende middenveld van de Nederlandse politiek heeft geen geloofwaardig verhaal - PvdA niet, D66 niet, Groen Links niet. Vraag aan mensen waar die partijen voor staan en ze weten het niet. Luister naar hun voorlieden en je hoort klein bier, geen groot verhaal.

Terug naar Obama. Die had in 2008 natuurlijk een fantastisch verhaal: change, of, in een variant, hope. Na vier jaar kun je daarop natuurlijk niet meer campagne voeren. Maar inkomens ongelijkheid, 'inequality', daarop kun je kastelen bouwen. In de NYT schrijft de opmerkzame columnist E.J. Dionne over een toespraak die Paul Ryan, voormalig lieveling van hard economisch rechts, onlangs hield. Hij klaagde erover dat Obama verdeeldheid zaaide met zijn ongelijkheids verhaal, dat hij de Republikeinen in de hoek zette als dwarsliggers en onsociaal. Opmerkelijk om dat te horen uit de mond van een Republikeinse afgevaardigde, na alle obstructie van de afgelopen drie jaar, maar het belangrijke punt is dat Ryan aangeeft dat de Reps het initiatief kwijt zijn.

Door de protestbeweging, ongeordend en ongefocust als die is, zijn de Republikeinen ineens het verhaal kwijt. Belastingen zijn geen hot onderwerp meer, enkel en alleen in de context van hogere belastingen voor de rijken. Begrotingstekorten zullen snel oninteressant worden als thema omdat de bezuinigingen onacceptabel zijn. Maar ongelijkheid en economische groei, woede over banken en grootverdieners, dat is een thema waarmee valt te scoren. Daar zit het verhaal.

Het is de basis waarop Obama de verkiezingen gaat winnen. Geleidelijk aan begint de president in campagne modus te komen. Hij heeft zich gerealiseerd dat hij twee jaar lang genaaid is door het Washingtonse establishment in zijn moedeloos stemmende pogingen om bruggen te bouwen. Zelfs zijn keuze voor het Wall Street toegedane team A, Lawrence Summers en Timothy Geither, leverde alleen maar een scheldcampagne op van de lobbygroep de Chamber of Commerce. Obama is wakker geworden. Het is niet zozeer dat hij allerlei linksig beleid wilde uitvoeren en nu wijs geworden is, niet zoals Mitterand in 1981 en Clinton in 1993. Nee, het is dat hij geprobeerd heeft om dat juist niet te doen, om balans te vinden en bruggen te bouwen, en keer op keer de deksel op zijn neus kreeg die maakt dat hij nu ook bekeerd is.

Het is niets te vroeg. Politieke strijd is de essentie van campagnes en Obama zal er tegen aan gaan. Achteraf zal het misschien strategie lijken - laat de Republikeinen twee jaar hun kruit verschieten en kom dan zelf met een aanval - maar dat was het niet. Obama verloor het verhaal, verloor het zelfvertrouwen. Hij lijkt het weer terug te hebben. Het werd tijd.

Cain op weg naar de uitgang

Herman Cain wordt beschuldigd van seksuele opdringerigheid in de tijd dat hij lobbyde voor de Amerikaanse restaurants, we praten jaren negentig. Twee vrouwen zouden daarover geklaagd hebben waarna die met een afvloeiingsregeling het bos in werden gestuurd. Cain weigerde de beschuldigingen te ontkennen en dat lijkt ook moeilijk gezien het materiaal dat Politico, een Washingtonse site, heeft opgeduikeld. In zijn upbeat en donder op stijl zal Cain misschien directe schade kunnen ontlopen. Maar er zijn twee aspecten die zijn toch al wankelende front runner status kunnen ondermijnen. Het eerste is de onaangename vaststelling dat alweer een zwarte man in zo'n verhaal verzeild is geraakt (ik zeg alweer omdat het ook rechter Clarence Thomas 'overkwam', maar vooral omdat het een cliché reputatie is die zwarte mannen aankleeft, waardoor ieder bewijs van daadwerkelijk wangedrag het cliché bevestigt). Het tweede is dat het nog eens onderstreept dat Cain helemaal geen onbevlekt ontvangen nieuwe politicus is. Hij was gewoon lobbyist in Washington in een niet zo ver verleden. Nog helemaal los van dat is het gemak waarmee Cain maar wat roept en dan vertelt dat hij het zo niet heeft bedoeld steeds problematischer aan het worden. Abortus is het meest problematische voorbeeld, althans voor conservatieve geloofszeloten in Iowa. Maar alles bij elkaar opgeteld onderstreept het mijn stelling dat Cain geen schijn van kans heeft - nooit gehad, nooit zal hebben.

30 oktober 2011

Tijd voor klassenstrijd

Deze week verscheen een rapport van het Congressional Budget Office over inkomensongelijkheid in de VS. Het onderstreepte nog maar eens dat klassenstrijd niet een uitvinding is van de Republikeinse verdedigers van gevestigde belangen maar een dagelijkse werkelijkheid voor de meeste Amerikanen. Het rapport bevestigt wat mensen die dit al langer in de gaten houden, al wisten. De bovenste twintig procent (inkomensgroepen worden in quintielen gerekend) is er de afgelopen dertig jaar behoorlijk op vooruit gegaan, de top 1 procent zag zijn inkomen zelfs stijgen met 275 procent. Laat het vooral even tot u doordringen.

Alle andere inkomensgroepen stegen magertjes, met rond de vijftien procent. Het was niet echt nieuws, we wisten dat al, maar het is nuttig dat het op dit moment nog eens officieel wordt bevestigd. Net op tijd heeft Obama het thema voor zijn verkiezingsstrijd ontdekt: de stuitende inkomensongelijkheid en onverschilligheid van de rijken voor de samenleving, geholpen door de Republikeinse partij. Niet tekorten en belastingen gaan deze verkiezingen beheersen maar banen en economie en inkomensongelijkheid. Is dat een aanval op het kapitalisme zoals sommige opgewonden Occupy lui en de Economist menen? Helemaal niet. Het is een aanval op het egoïsme.

Obama heeft geluk. Het is niet aan hem te danken dat dit thema, dat al jaren boven de markt zweeft, aan de orde komt. Het is ook geen populisme maar inderdaad, daar hebben de Republikeinen gelijk in, goede oude klassenstrijd. Een klasse van goed verdienende, uitbuitende bonusvergaarders die zich geen lor aantrekt van de samenleving, de politiek opkoopt en uitbuit, en de publieke diensten, die onderdelen van de samenleving die alleen door de overheid kunnen worden uitgevoerd, uitholt en ondermijnt, die klasse heeft geen solidariteit, voelt niet eens verantwoordelijkheid voor de rest van de samenleving. De tientallen miljoenen armen zijn niet de essentie van Obama's campagne straks, het zijn de midden quintielen, de middenklasse en iets hoger, die hij zal moeten overhalen. En dat wordt steeds gemakkelijker.

Ik denk niet dat Obama zoveel geluk verdient, maar het valt hem toe. Het boek van Suskind lezend wordt je niet vrolijk van wat Obama in zijn eerste termijn presteerde. Het binnenhalen van Larry Summers en Timothy Greig waren foute besluiten die een schaduw over zijn regering gelegd hebben. Enfin, we zullen er nog uitgebreid op terugkomen in het aanstaande verkiezingsjaar.

De eindfase voor Bachmann

Slate had een mooi verhaal over de Tea Party activisten die willen dat Michele Bachmann opdondert. Ze realiseren zich dat de afgevaardigde niets heeft toe te voegen maar het spel vervuilt voor de ware theedrink kandidaat. Dat is overigens niet Herman Cain die al lang klaar is voor zijn onvermijdelijke val (anders dan Bachmann lijkt hij niet te worden meegesleept door het idee dat hij echt zou kunnen winnen) maar is Rick Perry. Gezien de ontwikkelingen van de afgelopen weken lijkt het niet meer onmogelijk dat Bachmann al voor de caucuses in Iowa op 3 januari de aftocht zal moeten blazen. Ik heb het verhaal nog niet in andere media gezien maar het moet een kwestie van tijd zijn.

Verspild talent

Mooi column van Maarten Schinkel waarin hij feitelijk zegt dat talentvolle individuen hun energie en talent hebben vergooid door de afgelopen 25 jaar bij banken niets anders te produceren dan gebakken lucht. Al die mensen die wilden bankieren omdat het de cutting edge was. Kul. Zonde. Hadden ze maar iets productiefs gedaan.

Begrijpelijk cynisme

Ik zat toevallig in de auto gistermiddag en hoorde daarom Maxime Verhagen en minister Leers spreken op het zielige CDA congres. Zielig omdat de partijleden het ook niet meer weten. Meegesleept door de machtspoliticus Verhagen en de afdeling 'liever macht dan geweten' van de club, zitten ze vast in een regering die verwerpelijk is omdat hij vereist dat ze een verwerpelijke partij steunen. Het is ze van harte gegund, die zieligheid.

Luisteren naar Verhagen en Leers overviel me een grote weerzin. Ik begrijp uit de cijfertjes die de Hond bij elkaar gesprokkeld heeft dat die weerzin geldt voor de meeste kiezers - interessant genoeg, denk ik, ook die Limburgse PVV kiezers die met een serieuze rechting van ruggen in de CDA, bereid zouden zijn weer eens naar de partij te kijken, want de PVV zit op dit onderwerp helemaal op de foute lijn. Verhagen en Leers, de vleesgeworden machtspolitici, de stoelklevers, de belangenbehartigers, de gespleten tongen van de KVP, ze staan te kijk voor wat ze zijn.

Het laffe congres liet het aan de fractie over. De twee dissidenten mogen tegen stemmen, de harteloze fundamentalisten van de SGP zullen de regering overeind houden. Geen wonder dat mensen cynisch worden over de politiek.

Over de issue: als een achttienjarige, goed geïntegreerde burger van dit land niet mag blijven om ook daadwerkelijk aan de samenleving bij te dragen, dan deugt de wetgeving niet. Simpel. Niks studieuitzonderingen, gewoon de wet veranderen.

Italiaanse nachtmerrie

Nou, dat is een nachtmerrie scenario: het welzijn van Europa hangt af van de clown die Italië runt. Binnen een dag was iedereen weer genezen van de positieve indruk die de midden in de nacht vastbeslotenheid van de besluiteloze politici had laten zien. Ineens drong het weer tot iedereen door: ons leven en welzijn hangt af van Berlusconi! Crash, crash.

Overigens ook gehoord op een of andere radio, een zeldzaam stupide interview met de minister president. Softbal vragen, niet doorvragen zoals of hij even kon vertellen wat het alternatieve plan van PVV zou gaan kosten. Ik weet niet meer wie het deed, dat interview, maar ernstig was het.

28 oktober 2011

Geen nieuwe verkiezingen svp

Het zou mooi zijn als Mauro Rutte/Wilders in gevaar bracht. Op de merites van de zaak: als iemand hier goed functioneert, geen last is voor de samenleving, integendeel, waarom moet hij dan weg? Het CDA zit er mee in de knoop en dat is mooi. Ze zouden vaker knopen moeten hebben bij deze coalitie. En iets meer dan Maxime Verhagen niet vertrouwen als leider - de rest van Nederland vertrouwt hem ook niet, dus wat dat betreft lopen ze in de pas.

Maar de werking van Mauro moet beperkt blijven. Nieuwe verkiezingen op dit moment zijn desastreus. CDA en PvdA hebben hun zaken niet op orde. De PVV heeft geen zaken en de SP heeft zijn offensief tegen die partij nog niet goed op de rails. Bij gebrek aan beter zouden veel kiezers terecht komen bij VVD, D66 en Groen Links. Geen goede zaak en lost niets op.

Ik blijf voorstander van een tussentijdse regeringswissel. Een breed kabinet van vijf partijen. Dat Verhagen daarbij zou sneuvelen, lijkt me geen groot probleem. Durft Rutte het? Ik denk het niet. Maar als je geen verkiezingen wilt en geen andere regering, is er dan wat anders te kiezen dan de terreur van de PVV en de valse medelevendheid van Fritsma en de slome honden onderdanigheid van Leers te accepteren?

Geheel gratis een advies aan het CDA. Doe wat je geweten je vertelt in de Mauro zaak en je zult zien, nieuw vertrouwen en nieuw eland zijn je deel. Ineens zouden mensen weer weten waar je zo'n partij voor nodig hebt. En de PvdA: schiet op met je programmatische heruitvinding. Mauro en Spekman zijn niet genoeg.

26 oktober 2011

Selectieve verontwaardiging erg genoeg, ook zonder Dibi's afleidende getwitter

De houding van de Partij van het Verbieden in een debat over het wegpesten van mensen uit woonwijken is, on the face of it, ridicuul. Als Wilders zich zo druk maakt over weggepeste homo's waarom niet over iedereen die in een treiterklimaat terecht komt? Het is meten met twee maten, iets waarin de Grote Leider excelleert. Gewoon dit aan de kaak stellen is voldoende om het duidelijk te maken. Tofik Dibi heeft zichzelf en de samenleving geen dienst bewezen door een debat te entameren over een twitter die met dubbele tong sprekende vrijheidsbedrieigers voor racisten uitmaakt. Dat kunnen we zelf wel uitmaken. Toegegeven, Wilders is selectief in zijn verontwaardiging en mag dankzij onze lauwe media per twitter de meest idiote bagger de wereld in sturen, dat wil niet zeggen dat Dibi dat ook moet doen. Jammer, Dibi bwijst zijn zaak, onze zaak, geen dienst. En het is niet de eerste keer dit najaar dat we dat moeten vaststellen.

Perry in paniek

Rick Perry, de gouverneur van Texas, kwam als een meteoor naar de top in de campagne voor de Republikeinse nominatie. Hij viel even snel weer toen bleek dat hij een hol vat was. Geen wonder dat hij nu aandacht zoekt. Hij doet het op twee manieren die beide te denken geven over zijn staying power.

De eerste is ronduit stupide. Perry neuzelt weer over de vraag of Barack Obama al of niet in Amerika is geboren. Het is een onderwerp waar conservatieve idioten en gelovige fanaten erg warm voor lopen en dat door het Republikeinse establishment, tot hun schande, werd getolereerd maar dat nu licht absurd lijkt. Obama heeft zijn birth certificate laten zien, Donald Trumps onderzoek is nooit gehouden, en Perry zou zich moeten schamen voor het opstoken van dit soort nonsens. Het valt te hopen dat het werkt als een boemerang. In elk geval zal het zijn campagne niet doen herleven.

Een serieuzer geval is zijn voorstel voor een flat tax van twintig procent voor individuen en bedrijven. Je aangifte moet op een index kaart kunnen plaats vinden. Hij is ingefluisterd door Steve Forbes die deze mand met licht riekende vis al in 1996 en 2000 probeerde te verkopen aan een ongeïnteresseerd publiek. Het zou het belastingsysteem vereenvoudigen, claimt Perry en de economie stimuleren omdat al die hoge inkomens die ervan profiteren onmiddellijk een bedrijf beginnen dat banen schept, dat begrijpt u. Het is de Wall Street Journal droom in zijn nieuwste vorm: Arthur Leffer die verkondigde dat lagere belastingen hogere inkomsten voor de overheid zouden opleveren. Keep dreaming, dat gebeurde nooit en het zal niet gebeuren.

Dan die vereenvoudiging. Iedereen is het er over eens dat dit moet gebeuren, vooral congresleden die voortdurend nieuwe regeltjes maken om hun lobbyisten van dienst te zijn. Maar Perry's plan is ietwat bizar als het het leven gemakkelijker moet maken. Om middeninkomens te helpen, zegt Perry, die inderdaad meer zouden gaan betalen onder dit flat tax systeem, mogen die het oude systeem gebruiken.
Huh, come again? Iemand die 900.000 dollar verdient krijgt het inderdaad eenvoudiger. Hij hoeft niet meer een dure accountant in te huren om gaten en aftrekposten op te sporen maar kiest gewoon voor die twintig procent (over arbeidsinkomen, overigens). Iemand die 90.000 verdient krijgt het niet eenvoudiger maar moeilijker. Die moet namelijk het oude systeem en het nieuwe systeem doorrekenen om te kijken waar hij voordeliger mee uit is. Simpel? Bull shit.

Dan de inkomsten. Perry moet alle fantasie zeilen bijzetten om de begrotingstekorten terug te dringen. De werkelijkheid is dat belastingverlagingen voor de rijken (en dit is er een) simpelweg de inkomsten van de overheid verlagen en daarmee het tekort doen oplopen. Perry claimt dat een hoger entree niveau van medicare en social security bezuinigingen genoeg bezuinigingen kunnen opleveren en dat verder het Congres zo'n beetje alle discretionaire uitgaven moet terugdraaien. Fat chance. Dat gebeurt niet en dus lopen inkomsten terug en uitgaven op. De cijferaars laten geen spaan heel van Perry's plan (en evenmin van dat van happy go lucky Herman Cain).

Flat tax is populair dezer dagen. Het is een bekend stadium in de verkiezingscampagnes van de afgelopen dertig jaar. Steeds als iemand niet in staat of niet bereid was moeilijke keuzes te maken of moeilijke verhalen door te rekenen, kwam er een simplist met flat tax op de proppen (in Nederland hebben we ook een paar van die vrolijkerds). Ze zijn een paar weken populair tot iedereen weer gezien heeft dat het flauwekul is en dan verdwijnen ze weer.

Mijn verwachting is dat Perry plat op zijn bek zal gaan, zowel met zijn birthers schande als met zijn moeilijke vereenvoudiging. Het zal aandacht trekken maar aandacht die hij niet wil, namelijk opnieuw bewijzen dat Perry niet geschikt is voor het presidentschap. Hij is een Texaanse politicus, een provinciaal niet geschikt voor het hoogste niveau. Romney zal er garen bij spinnen.

Vrije meisjes, dubbelverdieners

Ach, die Partij van het Vrije Verdienen toch. Statenleden die hun eigen assistenten zijn en zo extra vangen, als ze al niet driedubbel vangen omdat ze ook nog eens Europarlementariër zijn. Niets mis mee voor een beginnende club, vindt de grootste grootverdienster. Henk en Ingrid hebben het nakijken bij de profiteurs die hun populistische volgelingen uitmelken. Ook leuk is de Friese PVV'er die al dat gedoe om de islamisering maar onzin vindt. Wat hij bij de PVV doet is onduidelijk, maar hij kan nu zijn eigen zeteltje gaan uitmelken. Het is niet de Partij van het Verbieden die een probleem is maar de mensen die deze club als vehikel gebruiken om zichzelf een positie te geven of een dubbel inkomen. En dan hebben we het nog niet eens over dubbelverdiener Hero de Hoofddoekenheld. Ach, laat ook maar.

Overigens lijkt de partij gelijk te hebben met zijn verzet tegen de weldoenersregeling. Als je inderdaad een aftrekpost krijgt van 150 procent en dat de overheid kosten oplevert van 78 procent van elke honderd euro, dan is het een slechte regeling.

24 oktober 2011

De polarisatie begon bij Robert Bork en was de schuld van de Democraten

Joe Nocera schrijft in de NYT over de afwijzing van Robert Bork als rechter voor het Supreme Court in 1987 en de blijvende gevolgen daarvan. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, ik was toen correspondent in Washington en zat op de eerste rij. Waarom moeten we ons deze afwijzing herinneren, er zijn wel meer rechters gesneefd, toch? Wel, Bork was het punt waarop het land hopeloos verdeeld raakte, waarop de polarisatie verdiepte tot de onoverbrugbare tegenstellingen die Amerika nu een armoedig land maken.

Flash back. Wat was er precies aan de hand met Robert Bork? Wel, Bork was een van de leidende juristen van Amerika. Een man met een uitgesproken mening, een jurist die scherp kon redeneren en als rechter zeker een stempel zou drukken. Bork was professor aan Yale Law School, was sollicitor general geweest in de regering Nixon (dat is de man die de regering vertegenwoordigt in zaken voor het Supreme Court) en had daar de Saturday Night Massacre ondertekend, het ontslag van de top van het ministerie van Justitie dat Nixon zelf onderzocht, en Bork was federale rechter, benoemd door president Reagan. Borks stempel was conservatief, althans hij was voor 'judicial restraint', dat wil zeggen dat rechters zich moesten inhouden en voor 'original intent', een stroming die de waarden van de Founding Fathers toepast op de huidige wereld en probeert te ontdekken wat zij zouden hebben gevonden (dit is een denkende variant van de original intent die uiterst conservatieve rechters aanhangen, die willen de grondwet letterlijk interpreteren - wat ze met slavernij doen laten ze in het midden). Conservatief maar waarom zou dat niet acceptabel zijn?

Nocera stelt terecht vast dat de nominatie hearings over Bork 'het einde van beschaafde conversatie' tussen Democraten en Republikeinen betekenden. En hij herinnert daaraan om ons even fijn onder de neus te wrijven dat polarisatie niet enkel door Republikeinen wordt veroorzaakt. De dwars Democraten onder Reagan wisten er ook weg mee.

Bork werd kapot gemaakt door de Democraten, onder leiding van toenmalig senator Ted Kennedy. Hij zou abortussen weer naar de 'back alley's' terugbrengen, zwarten zouden weer gesegregeerd worden en zo verder. Het was een malicieuze speech. Bork werd weggezet als een extreme ideologische activist. Republikeinen stonden erbij en keken ernaar. Ze waren verrast over zoveel vitriool. Bork werd uiteindelijk afgestemd door de Senaat omdat hij zoveel had geschreven en uitspraken had gedaan dat iedereen wel iets kon vinden wat hem of haar niet beviel.

Het was inderdaad het begin van de eindeloze nominatie veldslagen over Supreme Court rechters, die nu uit zijn gelopen op nominatie hearings waarop kandidaten geen enkele mening meer verkondigen en de hearings dus overbodig zijn. Voor Republikeinen kwam de diffamatie van Bork bovenop hun nog half open wonden van Watergate. Terecht of onterecht verweten ze de Democraten nog steeds dat hun president was afgezet - ook al wisten ze dat Nixon niet meer houdbaar was.

Twee jaar na Bork lieten de Republikeinen in het Huis Speaker Jim Wright struikelen op een vorm van corruptie die heel gebruikelijk was: je eigen boek laten opkopen door lobbyisten.

Nocera stelt vast dat die meerderheid in het Supreme Court uiteindelijk gewoon conservatief is geworden en met rechters als Scalia, Alito en Clarence Thomas zou de scherpe geest van Bork als een rem hebben gewerkt. Nu heeft Scalia, de slimste en de sluwste van het stel, de meeste macht.

Ten slotte suggereert Nocera, heel terecht, dat als de Democraten zich weer eens afvragen waarom de Republikeinen zo onhandelbaar en dwars zijn, ze eens in de spiegel moeten kijken.

Buitenland bestaat niet voor Republikeinen

Buitenlandse politiek is lastig voor Republikeinse presidentskandidaten. Herman Cain vond het niet nodig om landen te kennen of te kunnen uitspreken, ook niet als de dictator ter plaatse een goede vriend is van de VS. Bachmann vond het erg dat Obama de NAVO in Libië had geholpen en nu een Afrikaans land - daarmee de suggestie wekkend dat ze niet wist dat Libië in Afrika lag. En wie twijfelt er niet aan haar gebrek aan kennis.

Mitt Romney heeft iets meer in huis. Hij heeft zelfs al een toespraak gehouden. Perry staat droog, weet nog net dat Mexico aan de andere kant ligt en wil de VN bijdrage van de VS stoppen. Alle kandidaten waren tegen het terugtrekken van de laatste 3000 soldaten uit Irak, maar hoe dat valt te rijmen met de wens van de Irakese regering om die Amerikanen eruit te zetten, hebben ze nog niet verteld. Was de democratie die Amerika er bracht nou niet precies bedoeld om Irak daar zelf over te laten beslissen?
Het is ook moeilijk. Vroeger waren de Democraten altijd 'liberal interventionists' die overal ingrepen om hun goede werken te verrichten. Bob Dole, in een moment van dementia, zei nog ooit dat alle grote oorlogen door Democraten waren begonnen, waarin hij, verdomd, nog gelijk had ook. Klein puntje dat de Keizer, Hitler en Noord Korea wat deden, maar goed. Ronald Reagan probeerde dat goed te maken door het eilandje Grenada binnen te vallen, om de aandacht af te leiden van 270 Amerikaanse militairen die in Libanon waren opgeblazen.

Na die kleine poging van Reagan heeft George W. Bush het zicht vertroebeld. Hij en zijn neocon vrienden besloten om de wereld veilig te maken voor democratie (een terminologie die voor het laatst door Democraat Woodrow Wilson was gebruikt) en Afghanistan en Irak binnen te vallen. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, de Republikeinen zijn weer thuis op een oude stelling: isolationisme.

De huidige kluit van kandidaten wil Amerika thuis houden. Liever geen bemoeienis met het boze buitenland. Alleen als er echt Amerikaanse belangen op het spel staan, maar over wat die belangen zijn daarover hebben de kandidaten weinig gedachten. Isolationisme is de default positie van Republikeinen. Ze bleven liefst zo ver mogelijk verwijderd van de Tweede Wereldoorlog tot Pearl Harbour afstand onmogelijk maakte - en Bob Dole oorlogsinvalide werd door die verdraaide FDR. Ze wilden niets doen toen Griekenland communistisch dreigde te worden. Ze waren, vanzelfsprekend, tegen NAVO, Marshall hulp en de Koude Oorlogs opbouw. In 1952 probeerden ze hun eigen man, Robert Taft, Mr. Isolationism himself, de nominatie te laten krijgen. Het denkende deel van de partij hield dat tegen door Dwight Eisenhower te rekruteren die nogal internationaal was en de geesten open hield voor een wereld die uit meer landen bestond dan de VS.

Enfin, denkende Republikeinen zijn met een lampje te zoeken, maar deze kandidaten zijn nu, in elk geval om hun onnadenkende achterban te overtuigen in de voorverkiezingen, weer voor een onversneden isolationisme. Simpel, toch? Dan hoef je, net als Herman Cain, niet na te denken over wie neoconservatieven zijn (hij had geen idee). Geen zorgen, na de voorverkiezingen wordt deze stelling weer verlaten en zal kandidaat Romney in Foreign Affairs een gespierde stellingname laten horen. Ik durf te wedden dat het lijkt op wat de kleine Bush in 2000 schreef. Een bescheiden Amerika dat niet overal in de wereld brandjes blust.

Ach, de Republikeinen mogen zich afkeren van de wereld, de wereld laat de VS niet met rust. Zodat wat er aan debat plaatsvindt (op 9 november over buitenlandse politiek) in een soort vacuüm valt.

De leiderloosheid van de EU

Geheel volgens verwachting werd in Brussel niets beslist. Dat doen ze woensdag. Ook daar zal niets worden gedaan. Ik vrees dat Walter Münchau in de FT vanochtend gelijk heeft: de Euro in zijn huidige vorm is verloren. Iedereen weet dat Griekenland minstens 60 procent moet afwaarderen en eigenlijk gewoon failliet moet. Iedereen weet dat de clown die Italië aanvoert, niets tot stand brengt. Maar de leiders van de EU verdienen die naam niet. Er gebeurt niets, niemand neemt besluiten. Dat Nederland loopt te kraaien over de commissaris van wie ze denken dat zij het bedacht hebben, ach, heeft Rutte tenminste iets om trots op te zijn. De miljarden waarover hij het soms heeft, die vertrouwt niemand meer.

Krediet voor Kunduz moet ook naar D66

Thomas von der Dunk moet niets hebben van Kunduz. Mooi, ik ook niet. Maar als hij Groen Links de maat neemt, laat hij dan D66 niet vergeten. Het is jammer dat D66 niet het krediet krijgt dat de partij verdient voor ons misavontuur in Afghanistan. Laten we eerlijk zijn en Groen Links en D66 in dezelfde adem noemen. Pechtold is even verantwoordelijk voor Kunduz als Sap, en zij had er ten minste nog een discussie over binnen haar partij.

21 oktober 2011

Goed dat hij dood is

De beelden van de dood van Gadaffi zijn schokkend, zoals elke doodstrijd dat is. Dat hij ruimschoots de doodstraf verdient, doet er niet toe. Dat zijn belagers uit hun dak gaan is begrijpelijk. Maar je moet onmenselijk zijn om niet een vleugje medelijden te voelen.

Ondertussen is het goed dat de man dood is. Ik geloof niet dat Libië een soort verzoening nodig heeft die een proces kan brengen en het zou de man een platform gegeven hebben om opnieuw twijfel en onrust te zaaien. Zoals het goed was dat Hitler de dood koos, zo is het goed dat Gadaffi dood is. Moet zijn evil son straks berecht worden? Lastig.

Of het allemaal een succes wordt voor de NAVO en voor Frankrijk en Engeland staat natuurlijk nog te bezien. En de vraag wanneer je wel en wanneer je niet ingrijpt in een binnenlandse strijd ligt gewoon op tafel, ook in Syrië. Goed ook om niet te vergeten dat Gadaffi speelde met politieke leiders. Hij ontwapende George W. Bush door van pure schrik voor de neocons elke kernontwikkeling stop te zetten en het leverde hem weer status op. Blair kwam langs, de clown van Italië at uit zijn hand en zo voort. Slim politicus, Gadaffi.

Donner in de sloot, Rutte bladdert, Rinnooy Kan to the rescue

De vice voorzitter van de Raad van State is een prestigieuze baan. De manier waarop Rutte/Wilders om is gegaan met de benoeming van een nieuwe vice voorzitter is incompetent en dom. Minister Donner, de man achter het arm omdraaien van CDA fractieleden om met Wilders in zee te gaan, is het aanzien dat hij ooit genoot al lang kwijt. Hij moet de functie niet krijgen. Het gesjacher met zijn al of niet kandidatuur is schadelijk, zowel voor de functie als voor Donner - al kan ik gezien 's mans eigen rol, met dat laatste niet zitten.

Is Rinnooy Kan de beste kandidaat? Misschien. Rinnooy Kan wordt zo langzamerhand het oliemannetje van de Nederlandse politiek. De enige betrouwbare polderaar en misschien nog wel de enige die er ook echt in gelooft. Altijd verstandig genoeg geweest om niet in openlijk politieke posities te gaan zitten, zich niet op te knopen aan Van Mierlo of Pechtold. Prima vice president. Criterium? Rinnooy zou een prima president zijn als Wilders erin zou slagen onze veel goedkopere en veel onschadelijker Beatrix kwijt te raken.

Rutte begon al te bladderen, de afgelopen maanden. Zijn vijftig miljard foutje-bedankt, het afzijken door zijn maat Wilders, simpelweg het in stand houden van een achterkamer kabinet in tijden van crisis, nu dit weer. Ik merk ook weerstand tegen zijn toonzetting bij interviews. Interessant, die houdbaarheidsdatum van politici. Wat Rutte een verademing maakte, gaat straks tegen hem werken. Wat Pechtold een theatrale maar succesvolle parlementariër maakte (althans qua applaus) werkt nu tegen hem. Fascinerend hoe dat werkt.

20 oktober 2011

Aftershocks van het Republikeinse slug fest

Het Republikeinse debat dreunt nog na. Perry krijgt betere kritieken dan ik hem gaf, Romney mindere. In het geval Perry speelt in zijn voordeel dat de verwachtingen laag gespannen waren na zijn vorige debat prestaties. Hij was nu tenminste wakker, constateren veel commentaren. Inderdaad, hij was nadrukkelijk aanwezig maar het gaf me niet het idee dat hier de Republikeinse verlosser stond.

De persoonlijke animositeit tussen Romney en Perry, die elkaar duidelijk niet kunnen uitstaan, ziet er niet lekker uit. Omdat ze er allebei last van hebben, straalt het vooral af op de Republikeinen als geheel. In 2008 had McCain zo'n negatieve houding ten opzichte van Obama dat het McCain schade toebrengt. In dit geval schaadt het beide heren. Het Obama kamp zal met genoegen hebben gekeken.

Het volgende debat is op 9 november en zal over buitenlandse politiek gaan. Perry zal zich moeten verdiepen in briefing books, Bachmann moet eens goed naar de kaart van de wereld kijken. Cain zal daar hopeloos onderuit gaan. In de tussentijd kunnen de heren campagne voeren en dat is een opluchting voor Perry. Hij zal ook met een flat tax plan komen dat, naar verluidt, is geschreven door Steve Forbes, de miljonair die in de jaren negentig zelf kandidaat was - en hopeloos faalde. Ik geloof niet dat flat tax een publiekstrekker zal zijn. Het is een misvatting van de Republikeinse ideologen dat het belastingsysteem per se een onderwerp van discussie is. De Democraten hebben een beter verhaal met de ongelijkheid van de inkomensstructuur en de voordelen voor de rijken.

Zaterdag komen de geloofsgedreven kiezers bijeen in Iowa, waar de kandidaten hen naar de mond moeten praten. Dat wordt een plek waar Perry zijn kandidatuur opnieuw kan lanceren. Romney en Huntsman hebben geen baat bij dit soort fora, noch bij Iowa als caucusstaat, en blijven weg. Daar hebben ze groot gelijk in. Het biedt Perry de kans (de laatste misschien) om zijn zwakke campagne een zetje te geven.

Nog steeds geen agenda voor de voorverkiezingen

Ondertussen wordt er door de Republikeinen flink gemanoeuvreerd met de data en structuur van de primaries. Nevada heeft zich al naar voren gedrongen, voor New Hampshire. Andere staten willen juist naar achteren en dan met een winner takes all oplossing, precies het systeem dat McCain in 2008 de nominatie bezorgde met minder dan veertig procent steun. Het lijkt erop dat de nominatie later beslist wordt dan de partij graag wenst. Dat betekent dat de kandidaten hun geld moeten verspillen aan elkaar, niet aan de campagne tegen Obama. Dat hoeft geen probleem te zijn - Obama en Hillary gingen uiteindelijk door tot aan de conventie en ook toen was het zeker dat de bejaarde McCain zou gaan verliezen. Maar zo eenvoudig is het niet. Obama is geen McCain. Ik sluit nog steeds niet uit dat er een hung convention komt waarop een andere kandidaat opduikt, een gouverneur als Chris Christie of Mitch Daniels. De voorwaarde daarvoor is dat Romney er niet in slaagt om zijn positie als enige serieuze kandidaat te consolideren, en dat vereist weer dat Perry zo vlak blijft als hij nu is maar de theedrinkers ongelukkig blijven.

18 oktober 2011

Occupy heeft zijn doel al bereikt

Ik geef niet veel om de Occupy protesten als zodanig. Niet omdat het jaren zestig zou zijn, omdat het allemaal activisten zijn en omdat anarchisten er weer een zootje van zullen maken, maar omdat dit soort protesten op zich niets uithaalt. Dat betekent niet dat ze nutteloos zijn. Sterker, ze hebben hun nut al gehad.

De functie van de protesten was te laten zien dat ongenoegen en woede geen monopolie zijn van de theedrinkers. Het steekt een hart onder de riem van de liberals die stevig campagne willen voeren, inclusief Barack Obama die eindelijk wakker is geschrokken. De banken hebben op kosten van de belastingbetaler overleefd en de bankiers lijken niet te beseffen dat enige bescheidenheid, ook in hun inkomensverwachtingen, op zijn plaats zou zijn. Integendeel, ze hebben alle lobbyisten ingezet om regulering te voorkomen. De volgende ronde van op kosten van de belastingbetaler overleven, het onvoldoende afwaarderen van de Zuideuropese schulden, is al bezig.

Geen wonder dat mensen boos zijn. Maar ze moeten ook boos zijn op de fantasieloze politici die in bijna alle landen een bezuinigingsbeleid voeren dat de recessie alleen maar verdiept. Boos op Obama omdat hij zich door de Republikeinen laat ringeloren. Boos op Rutte (boos op Wilders heeft geen zin) maar eigenlijk op alle Nederlandse politici die klakkeloos de 18 miljard bezuinigingen accepteren. Boosheid op zich levert niets op. Maar misschien kunnen de politici nu eens bedenken wat ze zouden doen als ze het werkelijk voor het zeggen hadden, in plaats van steeds aan de kiezers te vragen wat die wel of niet willen. Sta ergens voor. Ruil die flapdrol van een Wilders in voor een breed kabinet met een beleid dat gedragen wordt door de samenleving.

Als meer ruggengraat van politici het effect is van Occupy dan mogen we heel tevreden zijn. Niet dat ik mijn adem in houdt. Dat moet je nooit doen als je fantasie en ruggengraat verwacht van politici.

Het achtste (!) Republikeinse debat en weer niets nieuws

Vanavond in Las Vegas, de hoofdstad van werkloosheid in de VS, alweer het achtste debat van de Republikeinen. Eerst even Vegas. Die enclave van totaal onproductieve verdwazing was twee decennia de snelste groeier van de VS. Midden in een onvriendelijke woestijn stampten ze het ene gigagebouw na het andere golfveld uit de grond. Nu blijkt dat de klanten hun geld niet meer willen weggooien, zitten ze daar met de gebakken peren (en niet alleen daar, ik las deze week dat Deutsche Bank eigenaar is van 4 miljard dollar aan prutinvesteringen in weer een nieuw casino, met dank aan de verstrekte hypotheek). De werkloosheid is er hoger dan elders en de toekomstverwachtingen zijn beperkt. Een boomtown loopt tegen zijn grenzen aan.
In dat Las Vegas gaan zeven Republikeinen (Huntsman doet niet mee, om procedurele redenen, maar tja, niemand zal het merken) vertellen dat belastingen per se niet omhoog moeten en we overal op moeten bezuinigen. Eens kijken hoe dat valt bij zoveel werkloosheid - al zitten die mensen natuurlijk niet in de zaal.

Het zal een avond Cain bashen worden. Ik vermoed dat hij als performer zal excelleren maar gefilleerd wordt als het om programmatische inhoud gaat. Cain is de zoveelste flash in de pan van de dolende ideologisch geïnspireerde Republikeinen. Hij bedient hen wel, zoals toen hij zondag durfde te beweren dat liberals bewust de Amerikaanse economie kapot maken. De presentator keek ongelovig, vroeg het nog een keer, maar liet na om door te duwen en de details te vragen.

Romneïnspireerde Republikeinen. Hij bedient hen wel, zoals toen hij zondag durfde te beweren dat liberals bewust de Amerikaanse economie kapot maken. De presentator keek ongelovig, vroeg het nog een keer, maar liet na om door te duwen en de details te vragen.

Romne zal zich gedeisd houden. Hij heeft niets te winnen in dit stadium. Dat geldt niet voor de verkreukelde voormalige Texaanse held, Rick Perry, die in de vorige debatten liet zien dat hij niet geschikt is voor de eredivisie van de politiek. Hij heeft wat goed te maken. Verder zal Gingrich zijn nieuw verworven momentum (de volgende golf - laat ik erbij zeggen dat ik het zoal niet voorspeld heb, toch wel van hem had verwacht) proberen uit te buiten. Maar hij heeft de neiging om overboord te gaan in zijn betogen. Bachmann? Tja, Bachmann. Ron Paul zal weer wat libertijnse onzin uitkramen, Santorum het gezin weer verdedigen en menen dat dit bedreigd wordt als homo's een gezin willen stichten. Kortom, veel gedoe, weinig inhoud en Romney houdt zijn treintje in het spoor richting New Hampshire. Alleen als hij zou struikelen dan is er nieuws te melden.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors