18 december 2011 - 30 december 2011
Like ons op Facebook

18 december 2011 - 30 december 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

30 december 2011

Waarom is Ron Paul zo aantrekkelijk?

Het zal er om spannen maar Ron Paul zou wel eens kunnen winnen in Iowa. Het bewijst alleen maar dat Iowa irrelevant is voor de rest van de verkiezingen maar toch, het is een interessant fenomeen dat een 76-jarige afgevaardigde met een heldere en consistente boodschap zoveel aanhang weet te verwerven.

Schot in eigen doel

Ai,ai wat een geblunder weer van Cohen. Kan hij voor een interview met De Telegraaf nou echt niets beters bedenken dan opnieuw een aanval aan te kondigen op Wilders? Het is zo'n zwaktebod, altijd maar weer zeuren over die zeikerd. Kan Cohen nou niet eens wat positiefs bieden, een verhaal dat de sociaal democratie weer relevant maakt? Geen wonder dat de even zeurderige treiteraar vanuit zijn confortabele achterkamer al even voorspelbaar en simplistisch (en behoorlijk saai) weer komt met zijn PvdArabieren. Wat dat betreft zijn deze twee aan elkaar gewaagd.

In de NRC betoogde de opiniepagina wat ik al maanden roep: als Rutte verstandig is (en lef heeft) dan ruilt hij de Partij van het Verbieden in voor D66, Groen Links en de PvdA. Volgens Van Schendelen kan het zonder nieuwe verkiezingen en volgens mij ook. De drie beoogde partners zijn regeringsgeil genoeg om akkoord te gaan met dingen die ze eerder onacceptabel vonden en de VVD kan zo, onder druk van de crisis, de albatros om haar nek, de hypotheeksubsidie voor de rijken, bespreekbaar maken. Rutte is verstandig, denk ik, maar of hij lef heeft, dat betwijfel ik.

29 december 2011

Romney op koers, Santorum stoomt op maar is kansloos

Iowa lijkt meer en meer een overwinning te worden voor Mitt Romney. Niet dat hij daar direct hoeft te winnen, al is dat goed mogelijk, maar zijn enige directe concurrent, Newt Gingrich, lijkt te wankelen. Ron Paul is de storende factor voor Newt. De geloofsfanaten lijken hun keuze te gaan maken voor de enige nog niet geteste conservatief, Rick Santorum. Dat is leuk voor Santorum maar irrelevant voor de race want deze extreem conservatieve katholiek zonder meer ervaring dan één termijn als senator waarna de kiezers van Pennsylvania hem naar huis stuurden, is kansloos voor de nominatie.

Ik had hogere verwachtingen van Newt Gingrich in Iowa. De ex-Speaker had een hoop lastige bagage, kasten vol lijken maar de meeste deuren van die kasten stonden al open dus ik dacht dat de kiezers al die informatie al in hun stemgedrag verwerkt hadden. Blijkbaar niet of in elk geval niet op een manier die bestand is tegen een week van negatieve commercials op de Iowa televisiekanalen.

De opkomst van Santorum is niet helemaal een verrassing al moet ik eerlijk zeggen dat ik hem niet had zien aankomen. Het is de overwinning van de retail campagne: iedereen een hand geven in alle 99 counties van Iowa. Santorum appelleert aan de evangelische conservatieven omdat in Amerika de katholieke zeloten nog conservatiever zijn dan hen. Abortus onder geen enkele omstandigheid, zelfs niet verkrachting, incest of gevaar voor het leven van de moeder - het is wat Santorum altijd al vond en waar Rick Perry, ferm biddend voor moed in bange dagen, net toe bekeerd is. Al zijn zeven kinderen zijn 'home schooled' vertelt Santorum apetrots. Sowieso is het beschamend om te zien hoe de kandidaten hun boodschap toesnijden op de enge wereld van de gelovigen in Iowa, inclusief verborgen boodschappen die alleen door de ingewijden worden herkend.

Dit alles is prima voor Romney. Een vierde plek voor Gingrich, en de meest recente peiling van CNN lijkt daarop te wijzen, zou de ex-Speaker meteen uitschakelen. Als Romney dan ook nog dik wint in New Hampshire is het gedaan. Als we straks terugkijken dan zal het lijken alsof er niets is gebeurd in deze campagne, dat de voorspelde establishment kandidaat het is geworden. Maar ondertussen hebben we een hoop gezien. In het positieve: Romney is een betere kandidaat geworden, deels door ervaring, deels gedwongen door de kiezers en de opponenten. In het negatieve: van de negen Republikeinen die meededen waren er zes niet geschikt als presidentskandidaat, laat staan als president en ze hebben de partij geen goed gedaan. Gecombineerd met de schade die de Republikeinen in het Congres zichzelf hebben toegebracht met hun ideologische halsstarrigheid, is de grote winnaar Obama.

28 december 2011

Twit, tweet, tweet: Wilders breekt. Doen man!

En hop, daar is ie weer. Wilders dreigt per tweet het kabinet op te blazen. Doen man! De Nederlanders en vooral Henk en Ingrid, zijn nu wel overtuigd van de noodzaak om de hypothekensubsidie aan te pakken. Rechts speeltje, nietwaar? Doen Wilders. Laten we campagne voeren over de aftrek voor de rijken, de 130 kilometer die een honderd miljoen kost, doe Mauro er ook nog maar bij en vooruit, Beatrix, waarom niet? Tweet, tweet, dit is politiek in Nederland. Ik hoef nooit wat te zeggen maar de krant publiceren alle nonens die ik in 140 tekens bij elkaar kan rommelen.

De politieke armoede van Nederland

Voordat de Amerikaanse politiek het toneel gaat beheersen nog even een wrap up van het afgelopen jaar in de armzalige, armetierige Nederlandse politiek. Mensen zijn er cynisch over en niet onterecht. Hoe kun je nu 'de politiek' verdedigen als er een regering zit die zijn bestaan dankt aan een partij die op het belangrijkste onderwerp van het jaar, de eurocrisis, gewoon lekker doet waar ze zin in heeft? Een premier die vrolijke plezierigheid uitstraalt maar in Brussel keer op keer de weg kwijt was? Een zwakke ministersploeg met dito kamerleden? Een paar observaties.

De PVV was dit jaar een paar keer totaal out of tune met haar eigen kiezers. De lamme oppositie kon er geen gebruik van maken en de comatose CDA zag de uitgelezen mogelijkheid niet om zichzelf een nieuw leven te geven. Mauro was het duidelijkste voorbeeld. Nergens was de gelegenheid beter om Limburgse kiezers terug te winnen dan in de Mauro zaak te kiezen voor compassie en - het is niet allemaal opportunisme wat de klok slaat - rationele overwegingen in immigratiebeleid. Wilders zat helemaal fout in dit geval, zijn kiezers dachten er heel anders over dan hij, en het was niet voor niets dat hij het debat overliet aan zijn onpopulaire onderknuppel Fritsma die dorknoperachtige onverdraagzaamheid in zijn gezicht heeft gebeiteld.

Het CDA had op een aantal terreinen van deze misstap gebruik kunnen maken maar de grootste mogelijkheid was Wilders uit te dagen. Had Wilders het kabinet laten vallen over Mauro? Dat zou nog eens een opsteker zijn geweest voor de Limburgse CDA'ers die hun franchise daar ondermijnd zien door de Partij van het Verbieden. Het CDA durfde niet en eerlijk gezegd denk ik dat ze niet mochten. Een crisis zou het einde zijn van minister Verhagen en die heeft meer persoonlijke belangen dan het herstel van het CDA. Enfin, eigen schuld, dikke bult.

Ook op het terrein van de majesteit zit Wilders helemaal niet op de lijn van de gemiddelde kiezer voor zijn partij. Dat Wilders onbeschoft is ('doe even gewoon man' was een gemiste kans voor Rutte en daardoor een eerste investering - nou ja tweede, na zijn verloren 50 miljard - in zijn ondergang) dat wisten we al. Maar zijn tirades tegen Beatrix en zijn voorstellen om het koningschap uit te kleden worden niet zo breed gedeeld als sommige hele en halve republikeinen schijnen te menen. Hetzelfde geldt voor zijn verzet tegen wetenschappelijk bewijs van milieuproblemen. Niemand pakt hem er op aan. Misschien dat de kwaliteit van de afgevaardigden van Wilders privé legertje de kiezers aan het denken zet, maar ik vrees dat dat denken niet vanzelf gaat en enige aanmoediging verdient.

Ik durf wel te stellen dat ook op het gebied van de hypotheekrente subsidie voor de rijken Wilders op het foute paard wedt, maar daar kan hij in de luwte opereren omdat de VVD en de CDA dezelfde fout maken. Iedereen in Nederland is nu wel overtuigd van de noodzaak om iets aan dit absurde beleid te doen. De vraag waarom er juist op een punt waarop de meerderheid dat zo vond en er algehele overeenstemming over bestond, niets gebeurde, kan straks een mooi proefschrift opleveren. Helaas doet de oppositie er niets mee.

De enige partij die op een serieuze manier oppositie voert tegen Rutte/Wilders is de SP. Hoe kun je de kiezer nou beter overtuigen van de destructie die Wilders vanuit zijn eigen, hoogstpersoonlijke hang up met macht uitvoert door gewoon een lijst te maken met wat onze Grote Leider heeft gedaan voor Henk en Ingrid. De resultaten spreken voor zich. De fantasiecijfers van De Hond zeggen mij weinig maar ze geven wel een trend aan en die is gunstig voor de SP.

Het is dan ook volstrekt terecht dat Roemer de politicus van het jaar was. Voor sommige stemmers in dat jaarlijkse spel had Rutte de beste papieren maar ik geloof dat het de laatste keer was dat we Rutte überhaupt in die positie zagen. Pechtold is ook uit de voorkeur van de media verdwenen. Zijn charmes werken niet meer: teveel one liners en te weinig programma. Het is een kwestie van tijd voordat ook kiezers teleurgesteld afhaken - en, by the way, er is nog steeds ruimte voor een programmatische echte liberale partij in het midden, zeker zo lang de PvdA zijn zaken niet op orde krijgt.

Nog een raadsel van 2011: Job Cohen heeft vernedering na vernedering over zich heen moeten laten komen - het youtube filmpje, oneerlijk als het was, is moeilijk te bestrijden. En toch heeft hij het vertrouwen behouden van veel mensen die hem een betrouwbaar bestuurder zouden vinden. Hij zit in een lelijke spagaat tussen wat hij heeft te bieden en wat het theaterwerk in de kamer verlangt (in die zin zijn Pechtold en Cohen spiegelbeelden: de een goed theater en mislukt minister, de ander slecht theater en betrouwbaar bestuurder).

Ik heb de moed nog niet opgegeven dat de PvdA zijn kern weer ontdekt. Spekman zal dat niet doen als voorzitter. Cohen moet het doen. Een thema kiezen en daarop bouwen.

Groen Links, de arme zielen, hadden moeite de vergiftigde erfenis van Halsma (de Kunduz belofte om er regeerbaar uit te zien en de domme kabinetsformatie) weg te werken - ze werden door D66 lelijk te pakken genomen. Sap werd vakkundig in het pak genaaid en had beter oneerlijk en onbetrouwbaar kunnen zijn door Kunduz in de wieg te smoren. Nu zal het hen nog jaren om de nek gehangen worden. Ook geen goed doet de profilering van Tofik Dibi op integratie terrein. Ik begrijp zijn inzet, ben het zelfs vaak met hem eens maar het werkt averechts. En op lokaal niveau is een van de meest vergruisde en minst vertrouwde GL politici hier in Amsterdam wethouder Van Poelgeest. Over Amsterdam gesproken, D66 heeft er niet alleen op stadsniveau een puinhoop van gemaakt maar ook in de stadsdelen, met name in West.

Te weinig aandacht is er geweest voor de samenwerking van Rutte/Wilders met de SGP. Dat twee partijen met vrijheid in hun naam de fundamentalisten gebruiken om hun onliberale plannen door te drijven zou meer zorgen moeten baren dan het doet. Het is begrijpelijk dat VVD'ers op hun landdag de macht koesterden die ze nu hebben en daar opgetogen over waren maar de krakende combinatie daarvan met zelfs maar de schijn van liberalisme zou hen aan het denken moeten zetten. De rare ontwikkeling van de afgelopen jaren is dat de VVD bijna spleet tussen liberalen en conservatieven. Verdonk zette zichzelf buitenspel en Wilders zette een concurrerende club op. Maar het kostte de VVD geen kiezers en evenmin maakte het de VVD een liberale partij. Het rare is dat Rutte pas won toen hij zijn liberalisme inruilde voor de traditionele belangenbehartiging en politiek opportunisme. Nu hebben we twee conservatieve partijen ter rechterzijde die samen sterker zijn dan de VVD tevoren was. En het opmerkelijke is dat ze met hun conservatisme niet de 'liberale' VVD hebben uitgekleed maar de wishy washy CDA en dat juist omdat die partij voor een machtspositie koos en zo dom was om Balkenende voor nog een verkiezing te wensen. Zo zitten we met een traditioneel conservatieve partij en een radicaal conservatieve partij en kent dit land geen liberale partij meer. Een vreemde ontwikkeling die nog eens wat dieper uitgespit zou moeten worden.

Het was geen goed jaar voor parlementariërs in zijn algemeenheid (ik heb het maar niet over de minkukels van de PVV die door hun baas in het kolenhok zijn gestopt). Te vaak waren ze bezig met flutonderwerpen, te weinig toonde iemand visie. Er is een geweldig gat tussen politiek en samenleving, dat is wel duidelijk. We hebben andere kamerleden dan we nodig hebben om dat gat te dichten en ik vrees dat dit voorlopig niet zal veranderen. Nu krijgen we vooral bestuurders-in-spe. Partijen zijn inderdaad achterhaalde instituten, wat Spekman ook mag willen met zijn verdubbeling van het ledental. Ook de Nederlandse politiek is poppetjespolitiek geworden: een herkenbare en aansprekende leider, de fractie in de kamer doet er minder toe (waarbij overigens diezelfde in crisissfeer verkerende Groen Links fractie de meest interessante kamerleden heeft).

Het gaat goed met Nederland en slecht met de Nederlandse politiek. Ergens moeten die twee invloed op elkaar gaan uitoefenen. Of is dat al zo. De hufterigheid tegen ambulancepersoneel e.d. of de onbeschoftheid en onsociale zelfzucht waarover in de laatste dagen van het jaar weer uitgebreid wordt gekeuveld zijn normaal geworden. Maar komt dat nu omdat politici zoals Wilders en zijn maten de norm zetten of omdat zij de norm volgen? En hoe verander je het? Niet met deze leiders, zo valt te vrezen.

Commentaar van Wilders gevraagd

Waar is Wilders als je zijn mening wel eens wilt horen? De twitterkoning was er als de kippen bij om op de koningin te reageren maar over de discriminatie van vrouwen in Israël door joodse fundamentalisten en de onliberale wetgeving in dat land heb ik hem nog niet gehoord. Zal ook niet gebeuren, schat ik zo.

24 december 2011

Eindejaarsoverwinning voor Obama

Barack Obama kan met een gerust hart naar Hawaii vliegen. Een welverdiende kerstvakantie nadat hij de Republikeinen een kleine maar effectieve hak heeft gezet. Het dwarsliggen van de Afgevaardigden over de uitbreiding van werkloosheidsuitkeringen en een kleine belastingverlaging voor twee maanden was kleinzielig en ridicuul. Ze krijgen nu hun trekken thuis. Huisbaas Boehner bleek opnieuw machteloos tegenover de thee zeloten maar kon uiteindelijk niets anders doen dan hen opdracht geven op te donderen.

Het was plezierig om te zien. Ten eerste hoe de Republikeinen hun trekken thuis kregen. Ik blijf bij mijn voorspelling dat ze in november ook het Huis gaan verliezen, simpelweg omdat de kiezers een aantal van de mafkezen die ze in 2010 hebben gekozen weer naar huis sturen. Ten tweede omdat Obama eindelijk zijn 'fighting spirit' heeft laten zien. Genoeg vernederd, genoeg kritiek op zijn gebrek aan bereidheid om het politieke spel hard te spelen. Het was zeker geen strategie om zo lang te wachten maar het kon nog wel eens goed uitpakken.

22 december 2011

Oops, Ron Paul raakt geïrriteerd

Ron Paul toch in de problemen. Foute vrienden, foute nieuwsletter. Mag je daar nu (twintig jaar later) nog over lastig gevallen worden? Wel als je Gingrich zijn stapatsen in de jaren negentig nog aanrekent. Paul liep weg uit een CNN interview.

De katholieke cultuuroorlogen

De katholieke kerk heeft heel wat demonen om mee af te rekenen. De ridicule fascinatie van de mannenkerk met seks en de criminele excessen waartoe dat leidt spelen zich niet alleen in het verleden af. De kerk van Rome houdt er nog steeds uitzonderlijk achterlijke ideeën op na over voorbehoedsmiddelen en geboortebeperking in het algemeen. Dat zijn niet alleen ideeën, de operators van de kerk proberen die ook in beleid om te zetten. Je zou denken dat de kerk zich met alle zaken rondom kindermisbruik wat gedeisd zou houden, maar niet in de VS (en trouwens ook niet in Brabant, maar dat terzijde)

In de VS zet de katholieke kerk Obama onder druk om regelingen ter voorkoming van ongewenste zwangerschappen, voorbehoedsmiddelen, niet te laten dekken door health care verzekeringen als de bedrijven die in dat land de verzekeringen verschaffen daar bezwaar tegen hebben. Opnieuw een reden om die verzekeringen bij de bedrijven weg te halen, maar dat terzijde. De katholieke kerk in de VS is ook bijzonder actief in het promoten van het meest recente anti-abortus initiatief, namelijk leven aanwezig verklaren bij de conceptie. De meeste Republikeinse kandidaten hebben daarop ingetekend.

De meest prominente katholieke politicus is Newt Gingrich, in opportunisme en fleksibele ruggegraat een voorbeeld voor onze katholieke politici. Drie keer getrouwd terwijl een 'annulment' voor katholieken nauwelijks te krijgen was maar nu de allergrootste mond over het 'beschermen van geloof tegen de niet gelovigen'. Deze bekeerling legde zijn credo neer in het aan duidelijkheid niets overlatende boekje 'To save America: Stopping Obama's secular-socialist regime'. Ziet u, niet geloven is socialistisch. Zo eenvoudig kan de wereld zijn.

Newt de bekeerling heeft aangekondigd dat als hij president wordt hij op 'dag één' een commissie zal instellen die 'de bedreigingen en gevaren voor geloofsvrijheid in de VS moet bestuderen en documenteren.' Dan kan president Newt actie ondernemen, zo ongeveer zoals hij moslims aanpakte toen hij het gebedscentrum in Manhattan tot zijn onderwerp maakte. Het is het zoveelste opportunistische kleefballetje dat Newt naar de evangelische geloofsfanaten gooit in Iowa, desperaat om daar te winnen. Het lijkt er steeds minder op dat Newt daar succes mee gaat hebben, zijn radicalisme bevestigt wat het establishment al over hem zei: hij is oncontroleerbaar opportunistisch en heeft geen discipline.

Premiers hebben geen particuliere persoon

De NRC pakte premier Rutte gisteren terecht aan over zijn opmerking dat hij 'als particulier persoon' die gefrustreerde priesters graag nog zou willen vervolgen. Ook hier was sprake van populistisch opportunisme want Rutte weet heel goed dat het niet mogelijk is - nog afgezien van de vraag of het gewenst is. Meer to the point is dat Rutte geen 'particulier persoon' is maar de premier en zich van dit soort gesundes Volksempfinden moet onthouden. Ik begreep dat het harde interview met Twan Huys een wederzijds love fest was, vandaar misschien het huwelijksaanzoek dat waarschijnlijk een goede weergave was van de kwaliteit van het programma.

De NRC maakte helaas zijn redenering waarmee het op ed stuk was begonnen, niet af. Of het al of niet gewenst is nog te vervolgen is niet de zaak waar het om gaat. Het is de premier die spelletjes speelt op terreinen waar hij, als vertegenwoordiger niet alleen van Wilders en Verhagen en zijn conservatieve belangenbehartigers maar ook van de hele bevolking, zich van dat soort onzin zou moeten onthouden. Er is geen particulier persoon Rutte als hij geinterviewd wordt als minister president. Sterker, er is geen particulier persoon Rutte, punt. Het doet denken aan Bolkensteins escapade toen hij, ik dacht als fractieleider van de VVD, een 'privé brief' schreef naar een minister die iets over een pharma bedrijf deed waar Bolk belangen in had. Zou het kunnen zijn dat VVD'ers die scheiding tussen particulier en publiek persoon moeilijk kunnen maken?

21 december 2011

Amerikaanse jongeren zijn bijna net zo erg als Marokkanen

Een opmerkelijk bericht in de Amerikaanse kranten deze week: zo'n dertig procent van alle Amerikaanse jongeren is in aanraking geweest met justitie. Dertig procent? Misschien is dat niet verwonderlijk als je weet dat meer dan 2,5 miljoen Amerikanen in de gevangenis zitten. Een overdreven geen tolerantie, zware straffen beleid heeft dat veroorzaakt.

Maar wat ik aardiger vind is om dit te vergelijken met de vermeende 50 procent van alle Marokkaanse jongeren die in aanraking gekomen zou zijn met de politie. Zouden die cijfers voor de gewone Amerikanen dezelfde achtergrond hebben als die voor hun Nederlandse equivalent? Overigens meldden de kranten deze week ook dat de criminaliteit in Amerika al vijf jaar stevig daalt. Geldt ook voor Nederland al zou je anders denken als je onze nationale brompot hoort.

De irrelevantie van Iowa, misschien volgt op 3 januari het bewijs

Iowa heeft een grote angst. Dat is dat libertariër Ron Paul op 3 januari de caucus wint en laat zien dat dat hele caucus gedoe in een totaal onrepresentatieve mini-staat niets voorstelt. Het is bizar dat Paul daarvoor nodig is, want het is veel vaker vertoond, die irrelevantie van Iowa (voor de goede orde, radicale idioten als dominee Pat Robertson en de isolationistische jaren dertig rechtse Pat Buchanan scoorden er hoog). Maar nu zou het wel eens kunnen dat iemand wint die niet alleen geen kans heeft om president te worden of zelfs maar de nominatie te krijgen, maar ook iemand die het partij establishment helemaal niet ziet zitten. Okay, Newt Gingrich is ook niet hun favoriete kandidaat, maar Ron Paul? Daar schrikken ze echt van. Het zou wel mooi, het laten zien dat de Iowa keizer geen kleren aan heeft.

Ideologie gaat een comeback maken

Nog meer Ron Paul. De libertariër onderstreept mijn stelling dat ideologie een comeback gaat maken. Er komt een punt, zelfs in Nederland, dat niet mannetjes en vrouwtjes de kiezers moeten overhalen maar diep gevoelde overtuigingen. Jazeker, ideologie. Een programmatische basis voor je stellingnames en je beslissingen. Bij de zogenaamd liberale VVD en D66 hebben ze geen programmatische grondslag, bij het CDA en de PvdA zoeken ze naar een manier om die weer relevant te maken. Juist de partijen die duidelijkheid bieden omdat ze een stevige verankering hebben in een programma zoals de Partij Van het Verbieden (al is dat anker nogal fleksibel als het maar macht oplevert) en de SP, blijken de kiezer te kunnen overhalen.

Paul bewijst dat ideologie relevant is en dat iemand met stevige meningen, gebaseerd op duidelijke overtuigingen ook bij het publiek goed overkomt. Er zijn vele redenen waarom Paul zo hoog scoort en goede organisatie is daar één van. Maar de belangrijkste is dat de man integer overkomt en al heel lang dezelfde boodschap verkondigt. Dat wekt vertrouwen. Misschien zouden Nederlandse politici daar ook wat van kunnen leren.

20 december 2011

Weinig optimisme voor Republikeinen

Misschien is Newt al opgebrand voordat de kiezers er wat over zeggen, maar het is nooit te vroeg voor scenario's. Obama gaat winnen maar tegen wie maakt nogal wat verschil - voor de Republikeinen. Stel dat Gingrich de kandidaat wordt. Een conservatieve bommengooier, de Tea Party zou er moeilijk over kunnen klagen. Het zal interessant worden, debatten tussen Gingrich en Obama, maar de kans dat Gingrich ergens implodeert en dat de partijbonzen hun ongenoegen niet kunnen verbergen, zal hem doen verliezen nog afgezien van het ideologisch onappetijtelijke programma van de partij. Oogst: Republikeins rechts moet voorlopig zijn mond houden. Ze hebben hun radicale kandidaat gehad, hoofdstuk gesloten. De kans om de partij te repareren.

Voor een van de andere Tea Party klanten geldt hetzelfde, minus de interessante debatten. Bachmann, Perry en Santorum zijn moeilijk voor te stellen als serieuze kandidaten maar als de Republikeinen zo gek zijn om voor ze te kiezen, is dat evenzeer een voorlopig einde van de rechtse machtsovername in de GOP. Ze zullen in vlammen ten onder gaan, tweede rangs kandidaten zonder de kwaliteiten voor een echte campagne, laat staan het presidentschap.

Als Romney de kandidaat is, zal hij gewoon verliezen van Obama. Het verschil tussen beide is niet zo vreselijk groot, ondanks alle flip floppende retoriek van ROmney. Maar het wantrouwen tegen Romney is in de middengroepen van kiezers, degenen die het verschil maken, te groot om in een campagne te overwinnen. De opstand in de Republikeinse Partij zal enorm zijn. De Tea Party enthousiasten en ander gelovig volk zullen claimen dat opnieuw is bewezen dat een middenkandidaat alleen maar afgemaakt wordt. Ze zullen de GOP voorgoed de woestijn in slepen.

Een derde kandidaat zou nog kunnen opduiken. Huntsman zou Obama zomaar kunnen verslaan op competentie, maar het is onwaarschijnlijk dat hij genomineerd wordt. Een conventiekandidaat zou het verschil kunnen maken. Daniels en Ritchie kunnen Obama verslaan (hoewel ik Daniels daartoe beter in staat acht). De speculatie over Jeb Bush is niet meer dan dat. Een derde Bush zou geheid verlies opleveren.

In het onwaarschijnlijke geval dat Romney wint, is dat in elk geval voorlopig het einde van de rechts radicale oprispingen in de Republikeinse Partij. De Wall Street vleugel, middle of the road Republikeinen zullen de macht hebben, hem gebruiken en de partij zal de hunne zijn. Ach, het zijn maar scenario's maar afgezien van rechtstreekse winst van Romney, geen enkel waar de Republikeinen gelukkig van gaan worden. Wat de rest van de wereld weer enige moed geeft.

19 december 2011

Hoe Israël zichzelf ten gronde richt

Mooi artikel in Foreign Affairs over de zelfdestructie van Israël. Hoe de bezetting van de Westbank de natie vernietigt, is de onderkop. Ook in het artikel hoe de klaplopers van de haredim, de eigen fundamentalisten, te duur worden, hoog opgeleide Israëli's vertrekken, Arabieren worden gediscrimineerd en de Russen en fundamentalisten de politiek in de greep hebben. Ook in FA een artikel van twee Israëlische ambtenaren die eisen dat de Palestijnen Israël erkennen als joodse natie en dat dat de reden is dat er van alles niet gebeurt. U mag zelf oordelen.

18 december 2011

Permanent onder vuur

Lachen wel. De VVD gaat nu al weer morrelen aan het geld voor de publieke omroep. Zoveel bezuinigen en dan op dezelfde lage kwaliteit blijven: daar kan nog wel wat vanaf. Het past bij de discussie over het stelsel, die er niet is. Een beetje schuiven, wat passen en meten en dan toch die rare leden houden met hun 15 Euro om miljoenen los te krijgen? Ze verdienen nog veel meer ellende en zullen het krijgen. De VVD wil eigenlijk van het systeem af en miste een mooie kans om dat nu te doen, want dat wil de PVV ook wel en zou D66 ook moeten willen. Een mooie gelegenheidscoalitie. Behalve dat er niet over nagedacht wordt.

Beste en slechtste politicus zonder partijpolitiek

Nog meer lijstjes. Tja, als je het de gepeilde lui van De Hond vraagt, dan is het niet verrassend dat ze Cohen opgeven als slechtste politicus. Je moet het ook niet aan hen vragen, nog afgezien van de inherente afwijking die De Hond de grootste vervuiler van de Nederlandse politiek maakt. Je krijgt dan alleen maar partijpolitieke antwoorden.

Ik dacht dat deze 'eer', de 'beste' en 'slechtste' politicus een meer partijonafhankelijke invulling zou krijgen. Daarom vond ik vorig jaar Maxime Verhagen, ondanks mijn afkeer voor de man, de meest succesvolle politicus. Je partij zie je halveren en dan de helft van het kabinet binnenschoffelen? Knap werk. Gemeten aan wat Verhagen ermee gedaan heeft om het CDA te redden van de door hem veroorzaakte neergang, mag hij dit jaar in de categorie slecht eindigen. De slechtste politicus? Niet Cohen. Nog niet althans. Hij heeft zijn orde dit jaar nog niet gevestigd ook al zijn er meer mensen die hem wel degelijk vertrouwen dan De Hond of zijn achterban denken. Leers zou hoog in de slecht peilingen mogen maar hij beseft waarschijnlijk zelf niet waar hij mee bezig is, dus laat eigenlijk maar zitten.

Beste politicus? Rutte vindt ik eigenlijk niet, al domineert hij het politiek spel op het moment - maar ja, in het land der blinden... De afbladdering van Rutte, ingezet met zijn 50 miljard fout, is al begonnen en gaat doorzetten als hij die happy go lucky houding niet laat varen. Het hobbyisme van dit kabinet is stuitend, de Aptrootjes en Wilders met hun privé programma's moeten aan banden gelegd worden, en ik denk niet dat Rutte het kan. Wie dan wel? Donner natuurlijk! Om een falend ministerschap om te zetten in een rol als onderkoning. Knap werk. Gefeliciteerd.

Nee, toch maar Roemer, die erin slaagt om serieus oppositie te voeren waar de rest (GL en D66 en PvdA) geen deuk in een pakje boter slaat. Of zich in Kunduz in het pak liet naaien en zelf kampt met afbladderende leiders (Pechtolds one liners vervelen, Sap fungeert als bijwagen). De lijst met dingen die Henk en Ingrid aan Wilders danken: dat is slimme oppositie, niet het namecalling van de anderen.

Of ex aequo als slechtste politici van het jaar: de zogenaamde dissidenten van het CDA, Ferrier en Koppejan. Hoe je van een potentieel sterkte positie een laf zwaktebod maakt. Hier staan twee heel gelukkige CDA'ers als politieke slogan van het jaar 2011.

Lijstjes, lijstjes en de truc van DWDD

Lijstjes zijn altijd hot. Geheid succes. Weet een hoofdredacteur niet goed meer hoe het interessant kan zijn, een lijstje helpt. De Wereld Draait Door stelde de afgelopen weken een lijst samen van 17 (?) popmusici die de muziek veranderd hebben. Het moest, zo begreep ik het, muziek zijn die tot een trend leidde, volgelingen schiep en leidde tot andere muziek. Het idee was aardig en het was een van de weinig keren dat ik 'uitzending gemist' gebruikte om te kijken wat er vrijdag van terecht gekomen was. Noem dat maar een succes voor DWDD: het genereerde enorme aandacht en controverse.

Dat doet ook de zielloze top 2000 lijst, schijnt het, al begrijp ik daar minder van. Het lijkt me een intens saaie bedoening met een onvermijdelijke uitkomst van matte songs als Stairway to Heaven, Bohemian Rhapsody (niet mat en in elk geval nog Queens beste werk, dat kun je niet van Stairway zeggen), Sweet Child in Time en een onnozel lied van Boudewijn de Groot. Geef mij maar die goede oude top honderd aller tijden van singles. Voor mij blijft A Whiter Shade of Pale daar altijd bovenaan - dat orgeltje knalt er nog steeds in (geef de credits maar aan Bach). Maar dat soort lijsten hebben een hoge ervaringswaarde. Sommige songs blijven bij je omdat ze een periode omarmen waarin je de wereld ontdekte, voor mij en vele anderen de jaren zestig. Dus staat er bij ook een raar liedje in als The Sound of the Screaming Day van de Golden Earrings en meer to the point als nog steeds interessant nummer The Truth about Arthur ook van The Earrings.

Enfin, lijsten zijn per definitie omstreden. Rolling Stone heeft lijsten van singles (Satisfaction is natuurlijk de ultieme popsong), albums en artiesten maar ja, die zijn weer toegesneden op de VS. Zo ontbreekt Jan Akkermans bij de honderd beste gitaristen. Maar beste albums, inderdaad, Sgt. Peppers, Pet Sounds, Revolver, Highway 61 - onomstreden. Slim van DWDD om een aantal te nemen en niet te rangschikken.

Enige tijd geleden probeerde een muziekcriticus van de NYT dit te doen voor klassieke componisten. Ook daar bleek de toegankelijke muziek populairder dan de grote veranderaars (Bartok en Debussy ondergewaardeerd). Maar Beethoven als onmiskenbaar genie, samen met Mozart, Bach en Haydn, daarover was weinig verschil van mening. Daarna werd het lastiger. Schubert, Mahler, Shostakovitch (daar werd het al moeilijk), enfin, mijn lijstje zou anders zijn. En daar zijn ze voor deze lijstjes. Leuk initiatief dus van DWDD.

Helaas had de redactie de boel belazerd door in de laatste uitzending nog eens zes van de zeventien gekozen artiesten te veranderen. Waar sloeg dat nou weer op? Ik heb het niet over het resultaat op zich maar zo kregen de drie 'deskundigen' de overhand, waarbij ik de zich popprofessor noemende deskundige Leo Blokhuizen met zijn Carole King het summum van politiek correcte nietsheid vond. Heeft King de popmuziek veranderd? De eerste vrouw die zelfstandig een goedverkopend album maakte. Okay. Maar heeft het navolging gekregen? Nee, natuurlijk niet, want King was deel van het soft country folk pop revolutietje (zie hieronder) van haar tijd. Er moest een vrouw in, vonden de heren. Wat een onzin. Let's face it. Er zijn geen vrouwen die de popmuziek een nieuwe richting gegeven hebben (zelfs niet Joni Mitchell die oneindig veel revolutionairder was dan King). Jammer, interessant je af te vragen waarom, maar het is nou eenmaal zo.

De opdracht was revoluties in de popmuziek te traceren. Wie veranderde de muziek fundamenteel of zette iets in gang? Okay, The Beatles staan erin voor het vormgeven van de popmuziek als zodanig en nog een keer voor het volwassen maken van die muziek (op Sgt. Pepper). Elvis natuurlijk (hoewel die er bij DWDD pas laat bij kwam) voor het combineren van country en blanke muziekvormen met zwarte gospel en bluesmuziek. The Rolling Stones voor het vestigen van een Rhytm and Bluestraditie die veel is nagevolgd (en niet voor Brown Sugar waar Harry de Winter mee aankwam). Ik miste rap artiesten en hiphop maar aangezien ik daar niets van weet, weet ik ook niet wie de doorbraak heeft gemaakt.

Frank Zappa, misschien wel de grootste vernieuwer van de begin jaren zestig opengebroken popmuziek, ging er de laatste uitzending nog uit. Onbegrijpelijk want hij opende een nieuwe wereld die veel navolging heeft gevonden en zelf weer tot uitbarstingen van creativiteit heeft geleid maar de popprofessor zit vast aan zijn singletjes cultuur, blijkbaar. Jimi Hendrikx moest erin, vond ik, omdat hij heeft laten horen wat je met een gitaar kunt doen. Dat deed Pete Townsend ook maar toch, Hendrikx is de man. Bob Dylan hoort erin, natuurlijk. Maar eigenlijk samen met The Band omdat ze de folkmuziek naar de popwereld brachten.James Brown, vooruit, als eerbetoon aan de soulmuziek die eind jaren zestig doorbrak, overigens minder met Brown dan met Sam and Dave, Arthur Conley en Otis Redding (en als je een vrouw wilt, de karaktervolle Aretha Franklin). Maar laten we Brown nemen als symbool.

Kraftwerk werd erin gehaald alsof die de synthesizer hadden ingevoerd en zou tot de huidige elektro zou hebben geleid. Onzin, lijkt me. Een gezochte reden. Als je per se een synthesizer groep wil die symbool staat voor een richting die niet altijd even succesvol was, neem dan toch maar Pink Floyd als representant van de overdreven, bombastische boetseermuziek. Een negatieve opneming, al was Dark Side of the Moon fantastisch. Je kunt ook Genesis nemen, of Yes. Maar Pink Floyd was het meest commercieel en is tot de grootste diepte gezakt. Maar een revolutie was het.

Ik zou Gram Parsons and The Byrds erin gezet hebben, vanwege Sweetheart of the Rodeo. Dat revolutionaire album koppelde country aan popmuziek en de wereld was nooit meer hetzelfde. Deze doorbraak leidde tot een golf van wat mij betreft vaak flauwe en weeïge muziek, The Eagles in hun Desperado tijd, Jackson Brown, Dillard and Clark, en Parsons eigen solo albums. Dan heb ik het nog niet over Emmylou Harris en anderen, zoals James Taylor en Carole King die in hun slipstream met ballades de popmuziek verarmden.

Moet Michael Jackson erin? Nee, vind ik. Heeft de popmuziek niet veranderd. Sorry, twee leuke albums, een stom pasje en verder niets. David Bowie was geen revolutionair maar een receptor, iemand die signalen opving en ermee aan de slag ging en daarom altijd nieuw en fris klonk. Knap, maar niet revolutionair.

Een groep die de punk vertegenwoordigt, dat was ook een uitdaging. Het hoort erbij, het was revolutie. The Sex Pistols zijn mij even lief in deze categorie als The Ramones. Ik miste een link naar de jazz invloeden die vanaf begin jaren zeventig alles veranderden. Weather Report zou een mooie symboolgroep zijn voor de jazz rock (hoewel Zappa het terrein opengooide). Een groep die de psychedelische muziek van de west coast vertegenwoordigt? Moeilijk in één groep te vangen, maar het meest invloedrijk dan toch maar Jefferson Airplane? Of toch Grateful Dead? Niet de Beach Boys die een prachtig album maakten maar geen revolutie.

Wie nemen we voor Indie muziek? Niemand, lijkt me, want het is een teruggrijpen op eerdere trends. Maar laat ik Marvin Gaye erbij nemen als symbool voor de zwarte getto muziek, om een grove categorie te nemen. Hij vertegenwoordigt Motown en de zwarte artiesten van die jaren, inclusief Stevie Wonder. Bob Marley, vooruit, hij heeft onontkoombare invloed uitgeoefend. The Clash, een revolutionaire groep, zou anders nooit bestaan hebben. De combinatie van reggae en ska leidde ook weer tot een hele nieuwe stroming. Prince mag van mij erbij, al weet ik niet of hij een stroming heeft meegebracht of gewoon zelf een stroming was.

Willem van Kooten haalde Led Zeppelin er weer in. Hij gaf geen goede redenen maar één zou kunnen zijn dat ze de grondleggers zijn geweest van heavy rock. En misschien hoort er wel een groep in die dat deed maar als ik moet kiezen toch maar niet, want revolutionair was dat geram allerminst, terwijl Led Zeppelin, zeker in het begin een leuke band was. Ray Charles snap ik eenvoudigweg niet en Little Richard was inderdaad een groot rock and roller en als symbool van die stroming, vooruit, hij er ook maar bij.

Mijn lijst:

Beatles

Bob Dylan and the Band

Elvis

Rolling Stones

Pink Floyd

Little Richard

Gram Parsons

Frank Zappa

Sex Pistols

Jefferson Airplane

Weather Report

James Brown

Prince

Jimi Hendrikx

Een rapper

Marvin Gaye

Bob Marley

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors