16 juni 2011 - 27 juni 2011
Like ons op Facebook

16 juni 2011 - 27 juni 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

27 juni 2011

Daar is ie weer: de vlaktaks. Lost al uw problemen op

Ach, die jongens van de jonge liberalen, ze bedoelen het goed. Met hun belangenbehartigerspartij vastgeklonken aan de macht, proberen ze wat heilige huisjes omver te schoppen. Een vlaktaks. Hoe verzinnen ze het? Van ruim dertig procent. Voor iedereen. Wat een onzin. Het miskent totaal dat dertig procent van een inkomen van pak weg 40.000 Euro nogal wat anders betekent in inleveren dan dertig procent van pak weg 140.000, laat staan van de inkomens in de private sector. Ja, al die aftrekposten worden afgeschaft en dat is mooi.Hypohteekrente subsidie voor de rijken, ook weg. Mooi. Maar in een samenleving waarin de hogere inkomens onevenredig profiteren van de collectieve voorzieningen die hun hoge inkomens mogelijk maken, is het onredelijk om dat niet in de schijven te laten zien.

De jongerenafdeling zit op de goede golf. Een simpel systeem met een hoge belastingvrije voet en twee schijven kon wel eens interssant zijn voor iedereen. Jammer dat ze de kans missen door het in een extreme vorm met één schijf te gieten.

Homohuwelijk kan nu in New York

Het homohuwelijk is nu officieel gelegaliseerd in New York. Niet de stad maar de staat. Dat is een enorme stap vooruit. In de NYT stond een interessant verhaal over de manier waarop de gouverneur van New York, Andrew Cuomo, dat politiek voor elkaar heeft gekregen. Te veel om hier samen te vatten, maar een voorbeeld van goed politiek managen. Hij kan er eer mee inleggen.

Waarom Griekse parlementsleden tegen zouden kunnen stemmen

Wolfgang Münchau, een van de betere columnisten van de Financial Times (jazeker, Heldring, de beste krant), legt vandaag uit waarom hij als grieks parlementslid nee zou kunnen stemmen. Die overbetaalde, inderdaad zakkenvullende parlementsleden, zouden het zomaar eens kunnen lezen.

Hij stelt dat de financiële steun voor Griekenland op zijn best halfhartig is en dat vande Grieken extreme bezuinigingen worden gevraagd zonder dat een endgame duidelijk is. Alles wordt vooruitgeschoven. Er is geen mogelijkheid meer voor de Griekse economie om te groeien. Hij geeft de Duitse, Finse en Nederlandse politici ervan langs dat ze alleen maar proberen de kosten van het progamma zo laag mogelijk te houden. Ze hebben zelfs de privatiseringsinkomsten al ingeboekt, als die tegenvallen, is er meteen weer een probleem en de volgende ronde. De Jager: zo'n strategie is financieel onverantwoord en politiek gevaarlijk.

Feitelijk, zegt Münchau, krijgen de Grieken de keuze om volgende maand hun schulden te verwerpen of volgend jaar. Je kunt het de Grieken nauwelijks kwalijk nemen als ze dan toch maar deze maand zeggen. Een afschrijven van de schulden, waarbij de lasten komen voor degenen die erin geïnvesteerd hebben, blijft de enige realistische optie. Misschien moeten de Griekse parlementsleden, geen lieverds, ons maar helpen dat te realiseren.

Kunstbeleid

Wat je ook vindt van de bezuinigingen, slimme move van de Rutte/Wilders partijen om wat regionaal snoepgoed per motie rond te strooien. Je laat de regering extreme bezuinigingen voorstellen en matigt hen dan, een beetje. Applaus verzekerd. Slim.

Publieke omroep

Het zijn maar cijfers van De Hond, maar toch, het zou die lui in Hilversum eens aan het denken moeten zeggen dat een stevige meerderheid van zijn bezoekers vindt dat de bezuinigingen op de publieke omroep gerechtvaardigd zijn. De steun voor het publieke bouwwerk, kortom, is minimaal. Dat laat eens te meer zien wat een kansen er door de regering gemist worden. Geen structureel beleid betekent alleen maar tijdelijke oplossingen, over drie jaar weer nieuwe onzin. De gemiddelde kijker/luisteraar heeft het door. Zal geen traan laten.

Ondertussen komt de Stichting van het Verbieden met verplicht luisteren naar Nederlandstalige muziek. Argumenten worden niet gegeven, misschien heeft Bosma ideeën opgedaan bij de Taalunie. Andere onzin komt van D66 die een soort volksinitiatief mogelijk wil maken om de NOS, NPR of NTS, of hoe dat niet ledenorgaan ook mag heten, opdracht te geven een bepaald programma te maken. Van Ham noemt Powned als voorbeeld, dat maar één programma schijnt te hebben. Ook populisme van Van Ham is populisme.

25 juni 2011

Eén land, zoveel waarden en zoveel onbegrip. Heerlijk, zo multicultureel als we zijn

Een week later ben ik nog steeds verbaasd over minister Donner en zijn verhaal over Nederlandse waarden en het vermeende falen van Nederland om een monoculturele samenleving te verwezenlijken. Als gereformeerde VU klant zou Donner beter moeten weten. Ik verdenk hem ervan dát hij ook beter weet.

Voor wie denkt dat multicultureel zich beperkt tot Marokkanen, Turken en autochtonen, biedt de NRC van vandaag een paar mooie voorbeelden van onze gevarieerde samenleving. In Het laatste woord, een rubriek waarin mensen die binnenkort dood gaan en dat weten, vertellen hoe ze daarmee bezig zijn. Deze week een gewone Nederlander met een verhaal dat nog maar eens onderstreept dat wij autochtonen totale vreemden voor elkaar kunnen zijn.

De man heeft een vorm van beenmergkanker. Ik zal het hem niet aandoen zijn verhaal hier weer te geven, dat moet u zelf maar lezen. Maar het gaat over god. Hij 'wandelt met god', en die heeft een plan voor hem. Hij vraagt advies en krijgt het. Hij vindt troost en zelfs redengeving. Allemaal heel fijn voor hem maar het is een wereld die mij geheel vreemd is. Alsof iemand in een ander universum leeft. Ongetwijfeld zou deze man niet begrijpen hoe ik mijn leven inricht.

Een paar pagina's eerder vertelt de schrijver P.F. Thomése, zelf een nazaat van Hugonoten, over zijn road trip in Israël en de West Bank. Een paar lapidaire opmerkingen over Jezus en zijn publiciteitsstunts en het verschil in reactie tussen de atheïst, de katholiek en de twee gereformeerden vertellen alles wat je over de gevarieerdheid van Nederland moet weten. Nou ja, alles. In elk geval hoe we altijd gelukkig gevarieerd zijn geweest, met gevarieerde waarden. Eén lid van zijn gezelschap was Jan Siebelink. Die schrijft over een wereld die ik niet ken, ook al gaat het over Nederland in de twintigste eeuw. Zijn boeken zijn bestsellers, omdat zoveel mensen wel wat herkennen. Eerder deze week vertelde Herman Amelink in de boekenbijlage dat we ons bij de herdenking van de 500ste geboortedag van Calvijn allemaal wel een beetje Calvinist voelden. Waar heeft die man het over, dacht ik.

Het staat allemaal in de krant voor de lezende elite van Nederland die inderdaad gevarieerd is. In dezelfde krant waar de vrijheid om te schofferen nog eens als Nederlandse waarde wordt neergezet - de partner van Donner in zijn waardenstrijd is immers de Grote Leider, waarmee Donner als persoon, denk ik, niets heeft. Gelukkig is het land met zoveel gevarieerdheid, zoveel verschillende waarden die toch een samenleving bewerkstelligen waarin mensen vrij zijn en toch samen. Een lofzang aan de multiculturele samenleving waarvan Nederland dagelijks laat zien dat het een succes is, al eeuwen.

Kunststof

Ook in deze categorie, kijk eens hoe gevarieerd we zijn, was eergisteren de uitzending van Kunststof met Patty Brard. Die naam had ik wel eens gehoord maar ik had geen idee waar het begin van het programma over ging. Ze was ergens ontslagen, bij SBS, en dat was groot nieuws. Ik had het gemist. Gaandeweg werd het wat helderder en Brard was geen oninteressante gesprekspartner voor Jellie Brouwer, die meespeelde dat ze ook de roddelpers leest. Ik weet het, Kunststof is een elitair programma en de gemiddelde luisteraar zal precies het omgekeerde hebben als hij of zij luistert naar een schrijver of musicus:waar gaat dít over? Misschien prijst die luisteraar zelfs de programmering van Radio 1 die serieuze gesprekken laat onderbreken voor voetbal in Veendam, Volleybal in Veenhuizen of Tennis in Teteringen.

Zo gezien is dit programma inderdaad een voorbeeld van een hobby - hoewel die waarschijnlijk niet zo links is als Bosma denkt als hij in Brussel bij de Taalunie zit. Het is het redden waard. Maar niet tegen de prijs van het redden van het hele bouwwerk van de publieke omroeponzin. Hoe dan wel? Tja, dat is een lastige.

Powned, een van de twee Telegraaf omroepen, is tenminste logisch en eerlijk. Met het beginkapitaal dat ze uit de publieke pot hebben gekregen om hun omroepje op te tuigen, gaan ze nu commercieel. Inderdaad, wie zou er 15 Euro voor over hebben? Dat hebben ze goed gezien. Vergeet dat hele ledenverhaal en gebruik de licentie en subsidie. Veronica heeft dat ook al eens gedaan en misschien moeten we andere omroepen ook weer eens aanraden om dat te doen. Zijn we af van dat gezeur dat een verhoging van 5,76 naar 15 Euro alle zogenaamde trouwe leden zou doen weglopen.

De softe linkse Plasterk gaf Powned, inderdaad, een rechtse variant van de VPRO humor, het plekje dat de hard rechtse Bijsterveldt hen weer af wil nemen. Verwarrend al dat multigedoe. Maar alle lof voor Powned, waarvan ik, vrees ik, nog nooit een uitzendig heb gezien. Doe het zelf. Ga commercieel.

24 juni 2011

Obama zal de deal moeten maken

De Republikeinen zijn weggelopen van de begrotingsonderhandelingen met Joe Biden. De reden: de Democraten willen behalve bezuinigen ook de belastingverlagingen voor de rijken terugdraaien. Natuurlijk noemen de Republikeinen dat belastingverhogingen.

De echte reden lijkt tactisch. De Republikeinen willen per se dat Obama zelf bij die belastingen betrokken is. Als hij het simpelweg kan accepteren als onderdeel van een deal hoeft hij er zijn nek niet voor uit te steken, lijken ze te redenen. Als hij zelf voor het einde van de Bush charitas voor de rijken pleit, kan hij van belastingverhogen beschuldigd worden.

Het is de vraag of dit plot van de Republikeinen gaat werken. Of het verdedigen van de belastingverlagingen nog acceptabel is in een slecht draaiend economie. Zeker, de Republikeinen zullen betogen dat je geen belastingen moet verhogen als het slecht gaat (en eigenlijk nooit) maar verkoop maar eens aan die negen procent werklozen dat het schadelijk zou zijn als de belasting voor inkomens boven de 250.000 dollar in de hoogste schijf (en alleen daar) van 34 naar 39 procent gaan. De Republikeinen spelen een gevaarlijk spelletje als Obama er in slaagt uit te leggen waar het om gaat. Om welke inkomensgroepen en om de marginal belastingdruk, niet de gemiddelde.

Het wordt in juli weer een lang spel van wat Amerikanen brinkmanship noemen. Eindeloos onderhandelen, gezeur, gedoe maar uiteindelijk wordt voor 2 augustus de kredietruimte voor de Amerikaanse overheid gewoon verlengd. Wat dat betreft hoeft Obama zich geen zorgen te maken. Wel moet hij een slimme manier vinden om zijn punt te scoren. En die deal, die wordt gemaakt door de Speaker, de Senaatsleider en Obama. Op 1 augustus, vermoed ik.

Juiste uitspraak, teleurstellende redenering

Nog even over Wilders. Ik vond het teleurstellend dat de rechtbank meeging in zijn onderscheid tussen de religie die je mag beledigen en de gelovigen die je niet mag beledigen. Lijkt me niet alleen onzin maar ook ongewenst. Van mij mag Wilders moslims beledigen. Net doen alsof de religie iets anders is dan de gelovigen is flauwekul.

Het andere punt dat niet lekker zat is dat Wilders als politicus meer mag zeggen dan ik als burger. Lijkt me ongerechtvaardigd en onzinnig. En wanneer ben je een politicus? Is Afshin Ellian een politicus? Lijkt me niet. Toch mag hij van mij alles verkondigen wat hij wil, en van de rechter ook. Is een ambitieus iemand die politicus wil worden, laten we zeggen, Eerdmans of zo, een politicus? Nee, en journalist is hij ook niet. Maar hij mag zeggen wat hij wil, hoop ik.

Inderdaad vrijheid van meningsuiting voor iedereen. Zodat ik in alle vrijheid kan zeggen: Wilders is een haatzaaier.

23 juni 2011

Sarah's spookcampagne is voorbij

De steeds meer kwakkelende bustoer van Sarah Palin - niemand wist waar hij was, waarom hij werd gevoerd en waar het eigenlijk over ging - is nu ook officieel stopgezet. Sarah moet even in de jury zitten, in Alaska. Daar staat ze nog steeds ingeschreven, hoewel het huis in Arizona straks, nu de zomer, belangrijkste stulpje wordt.

Het lijkt een welkom excuus om een einde te maken aan de Palin campagne die gaandeweg steeds meer kreeg van een Vliegende Hollander. Een spookcampagne. We kunnen er nu vrijwel zeker van zijn: Palin is uitgespeeld.

Weg uit Afghanistan

Obama geeft toe dat hij een kostbare fout heeft gemaakt. Als je in de zomer 2010 30.000 soldaten stuurt naar een disfunctioneel land en je trekt er in december 2011 10.000 terug en in de zomer van 2012 nog eens 20.000, dan lijkt me dat geen goede investering. Het was altijd een dubieus besluit, gebaseerd op Obama's te gemakkelijke claim in 2008 dat Afghanistan de 'juiste' oorlog was. Inmiddels is hij wijzer.

Het is waar dat je een van de achterlijkste landen van de wereld niet in een paar jaar kunt omvormen tot een model democratie met onderwijs en vrouwenrechten. Dat kost niet een paar jaar. Het kost een eeuwigheid. Als we al het geld dat in die militairen en die corrupte regering is gestopt met zijn zakkenvullende bankiers (snel verwesterd die jongens) gericht geïnvesteerd hadden in arme regio's buiten Afghanistan, waar er echt wat te verbeteren viel, dan was het goed besteed geweest.

Obama zal het niet willen horen maar dit is de klaroenstoot om eindelijk te vertrekken uit dat gedoemde land. Het is geen kwestie van geld of van bereidheid om militairen te sturen. Het is gewoon onmogelijk, nutteloos, en daarom ethisch ook onverantwoord. Je kunt er niemand voor laten doodgaan. Dit is het begin van de terugtrekking uit Afghanistan. Als je er geld op moest zetten, dan zou je zeggen dat het nu snel zal gaan. Niets te vroeg.

Aan de andere kant, zomer 2012? Vlak voor de verkiezingen? Midden in wat de militairen zo prozaïsch 'het vechtseizoen' noemen? Ik moet nog zien dat het gebeurt. Obama voegde zelf elementen toe aan het gebrek aan helderheid rondom Afghanistan. Al Qaida was nu voldoende verzwakt zei hij. Maar was het vechtseizoen niet dat van de Taliban?

Ontkomt Obama zo problemen in zijn verkiezingsstrijd? Ik denk het niet. Hij krijgt de verantwoordelijkheid voor dit debacle omgehangen en terecht. Het was een fout besluit. Het heeft iets van een 'peace is at hand' verklaring, à la Nixon.

Al doende heeft Obama het advies van generaal Petraeus en het Pentagon genegeerd. Ook dat is goed. Hij had zich in 2009 laten koeieneren door de militairen. In de NYT wordt dit een overwinning voor de Joe Biden factie genoemd, die toen al tegen de uitbreiding waren. Dat lijkt me verkeerd. Biden verloor dat debat en die beslissing. Maar het uiteindelijke verlies is voor Obama en als je honderd miljard en vele doden later krijgt wat in 2009 een goed besluit zou zijn geweest, dan kun je dat nauwelijks een overwinning noemen.

Niet de Grieken zijn het probleem, het zijn de populisten

109 miljard Euro. Dat is volgens de Jager het bedrag dat Nederlandse banken en pensioenfondsen hebben zitten in de PIIGS landen: Portugal, Ierland, Italië, Griekenland en Spanje. Eén zesde van wat die landen hebben uitstaan. Misschien moet de Jager eens met de Grote Leider praten als hij op maandag in het torentje zit te gedogen. Niet Griekenland heeft een probleem.

En dan hebben we het nog niet over de verzekeraars van die bedragen. Slimme banken hebben ervoor gezorgd dat ze gedekt zijn als een van PIIGS niet meer presteert. Wie die verzekeraars zijn? Dat ontdekkingen we pas als het zover is. Dan weten we waar de Nederlandse en Europese AIG's zitten. Het verklaart waarom Rutte en De Jager zich zo druk maken.

Allemaal goed en wel, die populistische gemakzuchtige anti-Griekenland actie van de Stichting van het Verbieden en de Wakkere Regeringskrant. Ze zouden eens wat dichter bij huis kunnen kijken. Maar het is te veel gevraagd om verantwoordelijkheidsgevoel te verlangen van deze twee. Bovendien knapt de oppositie het vuile werk wel weer op als de Grote Leider niet thuis geeft.

Wat de oplossing voor Griekenland is, schijnt niemand te weten, of niemand te durven. Maar dat die 106 miljard er ongeschonden uitkomen, zou niet mogelijk moeten zijn. Het zou plezierig zijn als de populisten eens het juiste doelwit namen. Of als Rutte/Wilders minder achterkamertjes had.

De vrije burger moet Wilders veroordelen, of niet natuurlijk

Wilders is vrijgesproken. Terecht. We mogen elkaar beledigen en wie gebrek aan goede smaak heeft, of groepen in de samenleving opstookt, populistisch rimram verkoopt en dat alles omdat hij ziek in zijn hoofd heeft, mag dat vrij doen. Heb ik altijd gevonden. Deze vervolging was flauwekul, met dank aan Rabbae en andere kortzichtige hulpsinterklazen bij het Wildersfestijn.

Het politieke einde van lui als Wilders en Bosma die gisteren in zijn gratis ter beschikking gestelde opinieruimte voor politici nog één keer geheel voorspelbaar uithaalde (het is verrassend hoe snel je verveeld raakt - leek hij aanvankelijk nog een aardige caberetier, het is wel heel erg saai), dat politieke einde komt vanzelf wel. Laat ze vooral vrijuit praten, hun obsessies botvieren, boeken verbranden en kranten aanvragen voor het restaurant van de Kamer. Laat de kiezer ervaren dat hij wordt uitgekleed door zijn populistische vrienden ten bate van de belangenbehartigers in het kabinet.

We zijn een land van vrije mensen. Vrij om onze eigen schreeuwlelijken en blaattoeters de ruimte te geven die we willen. We verdienen het. Eerdmans op tv, Bosma in de NRC, Prem op Radio 1, Wilders in de regering. De Telegraaf grootste krant. Publieke omroep. Allemaal van ons. Een overwining voor de vrijheid van meningsuiting? Een bevestiging.

Tegenwind

Philips doet het niet goed. Winstwaarschuwing. Zou de baas dit jaar geen bonus krijgen? Of die baas van vorig jaar, net vertrokken, die dit achterlaat, zou hij in 2010 geen bonus hebben gehad?

Via de achterdeur?

Als verklaard tegenstander van de hypotheekrentesubsidie voor de rijken, lijken me de nieuwe regels voor hypotheken een aardige manier om ervan af te komen. Liever wat sneller en wat duidelijker, maar dit kan ook. Als ik het goed begrijp (ik heb geen hypotheek meer - alles afbetaald - dus ik ben leek op dit terrein) dan ga je geleidelijk aan minder rente betalen en een groter deel van de schuld wegwerken, tot er na dertig jaar niets meer over is. Logischerwijze leidt dat tot een lagere aftrek naarmate de rente lager wordt. Het is een omweg, maar misschien leidt het ergens toe. Nu nog de overdrachtsbelasting afschaffen en er komt weer mobiliteit. Of niet?

22 juni 2011

Jon Huntsman heeft gisteren zijn kandidatuur voor het presidentschap aangekondigd.

Een keurige man, beschaafde politicus, een pragmaticus die aan beide kanten van het politieke spectrum kan werken. Een soort Obama? Ik denk dat de twee het inhoudelijk wel goed zouden kunnen vinden. Huntsman belooft een beschaafde campagne, zonder de schrille toon die de afgelopen jaren gebruikelijk is geworden. Dat is een onuitgesproken sneer naar de Palins, Bachmanns en Gingrichen van de Republikeinse Partij.

Hoe lang kan Huntsman het volhouden? Hij is rijk, zijn familie produceerde de syrofam bakjes waarin McDonalds zijn hamburgers stopt. In een sneer naar de financiële achtergrond van Romney, zei Huntsman dat hij komt uit een familie waar ze iets praktisch maken (is dat nog beschaafd? Ik denk het wel). Iowa slaat hij over, New Hampshire is make or break.De Republikeinse kiezers, vooral die in staten die er toe doen, zijn in een bloeddorstige stemming. Over presidentschap hoeft Huntsman voorlopig niet na te denken, het zal moeilijk genoeg zijn de nominatie te krijgen.

Qua karakter en opstelling lijkt Huntsman een kandidaat die het overwegen waard is. Maar campagnes zijn ervoor om precies dat te testen. Het begint interessant te worden.

21 juni 2011

Nachtmerrie scenario: de EU slaat om in een verdeeldheid zaaiend instituut

Hier is een beangstigende gedachte. Dezelfde EU die na de Tweede Wereldoorlog vrede en relatieve rust in Europa heeft gebracht, gaat nu zorgen voor ongekende sociale en politieke onrust. Grieken zijn kwaad, niet alleen op hun eigen regering maar ook op Europa dat hun regering toegestaan heeft de kluit te belazeren. De Ieren zijn kwaad en teleurgesteld. De Spanjaarden.
De Finnen, de Duitsers en de Nederlanders zijn kwaad dat ze moeten opdraaien voor de Griekse en Ierse strapatsen, ook al zijn het hun eigen banken die de obligaties kochten en hun regeringen die een oogje dicht knepen. Het leidt tot de Echte Finnen, de Stichting van de Vrijheid en andere anti-EU partijen die inspelen op sociale onrust. De grenzen moeten weer dicht, de Euro moet weg en de interne verdeeldheid neemt toe binnen Europese landen en tussen landen onderling.

Het scenario van een ieder-voor-zich ontwikkeling is niet langer onmogelijk. De hondentrouw van sommigen partijen aan de EU lijkt onrealistischer dan ooit. Een Euro kan niet zonder fiscale unie en een fiscale unie kan niet overleven zonder politieke unie en die is onmogelijk.
Tel uit je winst. Europa stevent af op onrustige tijden. Niet alleen Europa. In de VS worden alle voorzieningen uitgekleed die sociale rust bewaarden in een land waar de tegenstellingen groot zijn. De opstand van de getto's tegen de gated communities is niet aanstaande maar ook niet onmogelijk. Verharding alom.

Ik houd niet van historische analogieën, ze verhinderen vaak het zicht op het heden. Maar de sociale onrust, de hardheid en de lompheid ook, bieden ruimte genoeg voor nachtmerrie scenario's. Solidariteit is een beladen woord geworden, een linkse hobby. Maar wat houdt een samenleving anders bij elkaar, of het nu de EU is of België of Italië of Nederland?

20 juni 2011

Isolationisme in opkomst

In het debat van vorige week maandag sloegen de Republikeinen een verrassend isolationistische toon aan. Dat wil zeggen, ze keerden zich allemaal tegen de drie oorlogen waarin Amerika verwikkeld is. Maar meer dan dat, ze verklaarden om het hardst dat het niet nodig is voor Amerika om landen te helpen hun onafhankelijkheid te verwerven. Degene die dit zei, Mitt Romney, haastte zich om er bij te zeggen dat hij natuurlijk eerst de militairen en zijn adviseurs zou raadplegen.

Zo krijgt de Amerikaanse buitenlandse politiek na acht jaar neoconservatief activisme en nu twee jaar Democratisch modderen met de resultaten daarvan, toch nog een isolationistische ondertoon. Dat is voor Republikeinen geen onbekend geluid. In de jaren veertig en vijftig waren zij het die zich tegen interventionisme keerden, toen vooral gericht tegen president Truman. Die geluiden zijn nooit echt verstomd, maar het geluid van de traditionele internationaal georienteerde vleugel was gewoon sterker. Richard Nixon, Ronald Reagan, George H.W. Bush: ze waren traditioneel in hun buitenlands beleid.

Niet traditioneel en on-Republikeins was George W. Bush. Voortgeduwd door Dick Cheney werden de Republikeinen juist interventionistisch, met het oogmerk de wereld een betere plaats te maken. Enfin, nu Iran nog doordruppelt en Afghanistan een ramp wordt, is dat enthousiasme bekoeld. De geluiden van de Republikeinse kandidaten passen bij wat het brede kiezerspubliek denkt.

Hoe serieus dit wordt genomen blijkt uit de reactie van establishment Republikeinen. Senatoren John McCain en Graham Lindsay lieten deze week weten dat ze het een bedenkelijke trend vinden. Ze willen hun eigen partij op dit terrein afremmen. Of ze daar ver mee komen, is de vraag. McCain ziet al gauw Amerikaanse belangen waar hij militairen heen wil sturen en als het aan hem had gelegen, zat Amerika ook in Georgië. Maar het is wel relevant dat het deze senatoren zijn die het beleid van Obama in Libië moeten ondersteunen, terwijl de brede steun in het Congres minimaal is - en er pogingen worden ondernomen om de War Powers Act in het geweer te brengen. Dat was, herinnert u zich misschien, een wet die Democraten door het Congres jasten om de regering Nixon wat meer te laten luisteren naar het Congres voordat een nieuwe oorlog werd begonnen.

Het kan verkeren in Washington. De Democraten moeten nu verdedigen wat ze eerst aanvielen. En de traditionele Republikeinen - dat zijn er niet veel meer - moeten een Democratische president helpen zijn karretje op de weg te houden. McCain en Lindsay zijn terecht bezorgd. Isolationisme is aan het groeien, net als de afkeer van die slappe Europeanen, verwoord door minister Gates.

18 juni 2011

Een kwetsbare Obama, vooral door eigen schuld

Natuurljk is het gratuit en hypocriet dat de Republikeinen nu te hoop lopen tegen de drie oorlogen waarin Amerika is verwikkeld. Twee daarvan zijn door hun eigen neoconservatieve interventionisten begonnen, de laatste in Libië is in vergelijking daarmee een bescheiden oprisping. Maar dat Obama en de Democraten zich moeten verdedigen als het gaat om eindeloze oorlogen is niet alleen een teken van hypocresie van de Republikeinen (die overigens niet eensgezind zijn, de oude man McCain zou de VS ook in Georgia en misschien nog vijf andere plekken gezogen hebben) maar vooral van de gemiste kansen van Obama.

Afghanistan is zijn grootste buitenlandse probleem. Hoewel het de langst durende oorlog in de Amerikaanse geschiedenis is, is het nu helemaal Obama's oorlog. Gevolg van zijn nodeloze verklaring in de verkiezingsstrijd dat Afghanistan de 'right war' was en zijn fantasieloze en weinig moedige surge in 2009. Nu zit hij er aan vast en kunnen de Republikeinen het tegen hem gebruiken. Een niet te winnen oorlog in een onhervormbaar land. Eigen schuld, dikke bult. Ik wil niet mijn gelijk halen, maar iedereen kon in januari 2009 zien dat Afghanistan het grootste probleem voor Obama ging worden. Het was Obama's grootse fout in de campagne. Hij tuinde er met open ogen in.

Evenzo de economie. De Republikeinen lieten een gebroken financieel systeem achter, een economische crisis, werkloosheid en hypotheken ellende. Obama krijgt er de politieke rekening voor gepresenteerd. Dat hij voor die puinhopen verantwoordelijk wordt gehouden is een spectaculair succes voor de oppositie, hoe je het ook wendt of keert.

Deze twee repeterende geweren die tegen Obama in stelling worden gebracht, hebben wat gemeen. Ze laten zien hoezeer Obama kansen heeft gemist in zijn eerste twee jaar. Gebrek aan politieke moed, een overdreven wens om niet te polariseren en een ontmoedigend verlies aan focus in het verkopen van beleid hebben de president in deze kwetsbare positie gebracht. Alles wat Obama interessante maakte als kandidaat, wat hoop gaf als president, zijn intelligentie, werklust, onderwerpen van alle kanten beschouwen, het heeft tegen hem gewerkt. Zoals veel presidenten voor hem kon hij de transitie van kandidaat naar president niet maken. Zoals ik jaren geleden eens in een artikel kopte: wie het presidentschap kan winnen, is er niet geschikt voor.

Om een lang verhaal kort te maken. Het politieke klimaat in de VS is deprimerend (en bij ons ook, maar dat terzijde - er zit iets van dezelfde problematiek in). De toekomst ziet er belabberd uit. President Obama is kwetsbaar, meer dan ik een paar maanden geleden had verwacht. De Republikeinse ontregeling is effectief geweest, heeft hem ondermijnd en verzwakt. Maar vooral heeft hij zichzelf verzwakt.

Ik vermoed dat hij nog steeds zal winnen in 2012, maar de glans is ervan af. We hebben niets beters en de alternatieven zijn benauwend (Romney is een rechtse Obama, de rest zijn evangelische kwezels) maar het stemt triest te moeten kiezen voor Obama omdat er nou eenmaal niets beters te halen valt. So much voor al het optimisme van 2008. We hadden beter moeten weten, wij naïeven in de politiek. Ook de ogenschijnlijk best mogelijke kandidaten bergen de kern van zelfdestructie in zich. Johnson, Carter, Clinton en nu Obama. Je zou er cynisch van worden.

Vrijwillig inleveren

Als u grootverdienende bankiers vraagt om een vrijwillige bijdrage om de door hun beleid ontstane rommel op te ruimen, denkt u dat ze staan te trappelen? Als u topondernemers, zoals de baasjes van het bijna omvallende Endemol met hun miljoenenbonus voor 'bijzondere prestaties', zou vragen om wat in te leveren om het fundamenteel wetenschappelijk onderzoek niet uit te kleden ter compensatie bate van hun eigen gebrek aan research, denkt u dat ze over de brug komen?

Een 'vrijwillige bijdrage' van de private markt aan het oplossen van de Griekse problemen is dezelfde soort luchtfietserij. Waarom zouden die bankiers dat doen? Waarom niet gewoon, zoals altijd, de kosten van hun mislukt beleid bij de belastingbetaler leggen? Ja, ik weet het wel, lange termijn en zo, en ze hebben er ook baat bij dat een verplichte haircut wordt vermeden of dat Griekenland echt failliet gaat. Maar wedden dat ze daar geen boodschap aan hebben? Ze luisteren naar Noud die nu met 1500 miljard Euro de junk obligaties van banken en pensioenfondsen wil redden. En geef ze eens ongelijk.

De laatste dagen van Ahmedinejad

Ahmedinejad, de luidruchtige president van Iran, lijkt twee jaar na zijn gestolen verkiezingen te bungelen. Hij is tien dagen afwezig geweest nadat hij van de baas, Ayatollay Khamenei, een schrobbering had gekregen omdat hij zijn minister voor het verzamelen van negatief materiaal over tegenstanders niet wilde ontslaan.

Natuurlijk gunnen we Ahmedinejad het slechtste. Voor Iran lijkt het een nieuwe ronde in te leiden van het aan de macht blijven klampen van de theocraten. Curieus genoeg leidt dat in de New York Times tot een artikel waarin wordt betreurd dat Ahmedinejad aan macht verliest want je kon zo lekker met hem onderhandelen.

Voorlopig is hij nog niet weg. En als hij al weg zou zijn, lijkt dat voor de arme Iraniërs weinig op te leveren. Ze blijven zitten met hun dictators.

Mobiliteit

In Saoudi Arabië is ook de opstand uitgebroken. Vrouwen gaan autorijden. Het verbod daarop is een effectief onderdrukkingsmiddel van een patriarchale elite om vrouwen mobiliteit te ontzeggen. De 130 miljard dollar die de Saoudi's in hun samenleving hebben gestort (na die eerst te hebben onttrokken natuurlijk) lijken de opstandigheid op andere terreinen te hebben gestopt. Het helpen van de Suni's in Bahrein heeft de opstand daar onderdrukt. Fijne bondgenoten hebben we toch.

Publiek ongenoegen

De VARA en BNN gaan toch maar niet samen, en de TROS en de AVRO hebben ook second thoughts. Het levert ze niet genoeg op aan overheidssubsidies. Waarom ze gisteren wel wilden samengaan en vandaag niet meer, joost mag het weten.

Nou ja, je weet het wel. En geeft ze eens ongelijk. De bejaardenomroep blijft zelfstandig, de evangelische idem ditto, net als de grachtengordel. Waarom zou de rest er ook niet meer uit proberen te slaan? Het is een spelletje calculeren. Hoe ver kun je melken, waar breekt het af. Met de publieke omroep weet je van tevoren dat ze het nooit structureel zullen herzien dus het loont altijd om te morrelen. En dus doen ze dat.

17 juni 2011

Publieke nonsens

De omroepplannen van deze regering kunnen gevoeglijk genegeerd worden. Ze doen niets aan het systeem, er zit geen denkwerk achter, geen relatie met wat de kijkers willen en belangrijker, waarvoor ze iets over hebben. Bagger.
Het enige waarmee het kabinet gecomplimenteerd kan worden is dat ze de twee Telegraafomroepen de nek omdraaien. Maar ja, dat is eigenlijk het goedmaken wat Plasterk fout deed, namelijk die twee een licentie geven.
De reactie van Powned is de enige juiste: dan gaan we toch commercieel. Ja, juist. Doen.
De Telegraaf moet zijn handeltje in WNL ook maar gewoon koppelen aan zijn actiekrant model en commercieel maken. In de Hilversumse trog is weinig meer te halen.

16 juni 2011

De integratie industrie, deel 3

Een klok die stilstaat geeft twee keer per dag de juiste tijd aan. Een regering die stilstaat doet vast wel twee goede dingen tijdens zijn termijn. De afschaffing van het integratiebeleid is zo'n juist besluit. Met multiculti onzin, de ANP kop die de kranten overnamen, heeft het niets te maken. Wel met de erkenning dat integratie vanzelf gaat.

Doen ze een keer wat juist is, geeft Rutte/Wilders er de foute redenen voor. Minister Donner hield een verwerpelijk, dom en onjuist verhaal over het vermeende mislukken van de multiculturele samenleving. Stemmingmakerij om de Stichting van het Verbieden te plezieren. Donner gaf geen illustratie van zijn stelling, geen bewijzen, hij riep maar wat.

Niettemin, het is volstrekt terecht dat integratie beleid wordt opgeheven. De integratie is een doorslaand succes en tweede en derde generatie immigranten hebben geen hulp nodig. De organisaties die steeds maar weer problemen zoeken om ze vervolgens duur niet op te lossen, de integratie industrie, zal ongetwijfeld te hoop lopen tegen dit besluit. Logisch, het is hun broodwinning om een probleem te behouden.

Het vreemde is dat Donner terecht vaststelt dat migranten zelf maar hun weg moeten vinden in Nederland. Bravo. Wat is daar nou revolutionair aan? Ze moeten zich aanpassen aan de Nederlandse norm, vindt hij. Wat is die norm? Daar waagt Donner zich niet aan. De Grote Leider zou er eens anders over kunnen denken dan de mannenbroeder op Sociale Zaken. Het had Donner gesierd als hij eens vastgesteld had dat Nederland geen integratiebeleid nodig heeft maar beleid op alle mogelijke terreinen, voor iedereen, voor elke burger.

Donner neemt afstand 'van het relativisme dat besloten ligt in het multiculturele model'. Leest u het vooral nog een keer. Ik weet niet wat hij bedoelt. Wat is een multicultureel model? Een Nederland van KRO, NCRV, CDA, SGP, PVV en duizenden andere groepjes die allemaal samen Nederland maken? Neemt hij daar afstand van?

Het had Donner gesierd als hij eens, met het gezag van zijn ambt, vaststelde dat de tweede generatie allochtonen in alle opzichten meer en meer op het Nederlands gemiddelde gaat lijken. Als dat geen integratie is, dan weet ik niet wat wel als zodanig kwalificieert.

Het is tekenend voor de lafheid van Donner en Rutte, twee verstandige mannen in een onverstandige regering dat ze dit soort onzin uitkramen. Modieuze nonsens, ongemotiveerd, niet onderbouwd en tendentieus. Helaas is het ook tekenend voor PvdA'er Martijn van Dam dat hij spreekt van een historische fout en, u raadt het, de Marokkaanse rotjong weer van stal haalt. Krijgt hij de kans om via een gemeen prijzen van dit regeringsbeleid de Grote Leider de facto in de zeik te zetten, begint hij te zeuren over een onderwerp dat hij zelf al lang had moeten laten lopen.

Het is ergerlijk en enigszins beangstigend dat ook Rutte en Donner nu meehuilen in het 'multiculti mislukt' verhaal. Van een positivo als Rutte had je nou juist een mooi verhaal over het succes van Nederland mogen verwachten. Van een verzuilde broeder als Donner was een erkenning mooi geweest dat Nederland altijd multicultureel was en zal zijn. Met relativisme heeft dat niets te maken.

Enfin, beter goed beleid met slechte argumenten dan geen beleid of belangenbehartiging in de stijl van dit kabinet. Wilders zal victorie kraaien. Ik feliciteer hem van harte. Integratiebeleid, weg ermee. Helemaal niet nodig. Het gaat vanzelf als het niet al klaar is.

Straaljager Jack vindt een pot met goud

Jack de Vries, de pr adviseur van Balkenende, beloond met een staatssecretariaat van Defensie en ontslag wegens schuinmarcheren, heeft een duur leven. Nieuwe vrouw onderhouden, alimentatie betalen. Gelukkig kan hij zijn liefde voor het vaderland en voor de JSF nu te gelde maken bij een lobbyclub. Eigenlijk niets nieuws. Eerst lobbyde De Vries binnen de regering, nu lobbyt hij buiten de regering. Wat steeds terugkomt, als een duikelaar die maar niet onder wil blijven, is die JSF waarvoor we half Nederland moeten afbreken.

President Norquist roept zijn Republikeinen tot de orde

Het is wel amusant om de Republikeinen zich in alle bochten te zien wringen om hun subsidie op ethanol te rechtvaardigen. Ze zijn de gevangene van hun president, de belasting activist en superbelangenbehartiger Grover Norquist, die hen verboden heeft de subsidie af te schaffen. Het is namelijk een subsidie in de vorm van een belastingkrediet, die de federale overheid zes miljard dollar per jaar kost.

Fiscaal conservatieve scherpslijpers zouden er wel weg mee weten. Maar president Norquist heeft hen opgelegd dat het afschaffen van een belastingvoordeel een belastingverhoging is en dat mag niet van de baas. En dus sprongen de meeste Republikeinse senatoren keurig door deze hoepel en zetten zichzelf voor gek als fiscaal verantwoordelijke personen.

De presidentskandidaten, nooit te beroerd om een voordeel voor gigagraanboeren in Iowa te behouden, zijn over het geheel genomen voor de subsidie. Mitt Romney, die beter zou moeten weten, heeft zich daar al op vastgelegd. Tim Pawlenty daarentegen heeft zich niet gevangen laten nemen, althans niet op dit terrein. En ook Jon Huntsman wil er vanaf. Dat geldt ook voor Sarah Palin, for what it's worth.

Taalachterstand autochtonen komt nooit meer goed

Interessant onderzoek over het inlopen van achterstanden op de lagere school. Volgens het rapport van het Kohnstamm Instituut verbeteren allochtone kinderen zich aanzienlijk op de lagere school. Autochtone kinderen die met een achterstand beginnen daarentegen worden alleen maar slechter. Vooral wat taal betreft.

Het is een bevestiging van iets waarover Anja Vink ook schreef in Zwarte zwanen, witte zwanen: taalachterstand van Nederlands (of dialect) sprekende autochtone kinderen garandeert een leerachterstand. Niet Nederlands spreken van allochtone kinderen is niet vreselijk als ze maar een andere taal, Turks, Swahili of wat dan ook, goed geleerd hebben. In dat geval leren ze er snel een tweede taal bij. Niets is erger dan kinderen slecht Nederlands leren, of het nu is door autochtone ouders die niet behoorlijk kunnen spreken en geen woordenschat bieden aan hun kinderen, of door allochtone ouders die het Verdonk/Wilders advies opvolgen om Nederlands te spreken met hun kinderen terwijl ze de taal niet goed beheersen.

Voor de inspanningen om allochtone kinderen behoorlijk Nederlands te leren is veel geld beschikbaar (hoewel, misschien heeft Rutte/Wilders dat inmiddels ook al afgeschaft), voor de autochtone kinderen veel minder. Het is dan ook verstandig om niet meer naar dit taalprobleem te kijken als een etnisch of integratieprobleem, maar als een jeugdprobleem. Juist ja, weg met integratiebeleid, leven jongerenbeleid.

Huntsman stemmentrekker? Wie weet, maar vooralsnog niet

De NRC had gisteren een raar verhaal over Jon Huntsman - het was dan ook niet van de correspondent. Hij werd een 'stemmentrekker' genoemd, een van de mogelijk sterkste tegenstanders van Obama. Dat laatste zou wil eens waar kunnen zijn maar waar het stemmen trekken vandaan kwam, bleef onduidelijk. Ik heb al eerder erop gewezen dat Huntsman het snoepje van de week, of van de maand is, voor denkende kiezers en voor journalisten.

Er zijn altijd van die kandidaten die ineens alles lijken te belichamen wat je van een verstandige politicus verwacht. Uit eigen ervaring kan ik wijzen op mensen als Gary Hart, Paul Tsongas, Bruce Babbit en Bill Bradley. Geen van hen haalde de eindstreep, hoewel ze door de media behoorlijk positief behandeld werden. De enige die enthousiast werd ontvangen en dat een hele campagne volhield is natuurlijk Barack Obama zelf.

Huntsman is interessant, al was het maar omdat hij niet net doet of de president een idioot is - dat spelletje van president bashen heeft nu al decennia de Amerikaanse politiek vervuild. De Democraten begonnen ermee, laten we eerlijk zijn, door Reagan niet serieus te nemen. Daarna was het Clinton, Bush en nu Obama die de volle laag kreeg. Deze twee partijen ondermijning van het gezag van het presidentschap is inderdaad iets waar Huntsman niet aan mee doet. Kan hij daarmee de Republikeinse nominatie krijgen? Ik betwijfel het. In elk geval is er geen sprake van een 'stemmentrekker'.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors