16 juli 2012 - 28 juli 2012
Like ons op Facebook

16 juli 2012 - 28 juli 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

28 juli 2012

Mediamythes

Den Uyl had een bungalow in België. Dat zei tenminste de Telegraaf, toen al het middel van de bezittende klasse om de rest van de samenleving dom te houden. Het was natuurlijk onzin maar menigeen geloofde het. Zo houdt de anti-Obama mediacratie vol dat hij een socialist is, of een communist, of een nazi, of alle drie, who cares, als het maar slecht is.

De diep gevallen en nu totaal oninteressante columnist Charles Krauthammer (die van Amerika's unilaterale moment in de jaren negentig, klaroenstoot voor de neoconservatieven) houdt als een ware potloodventer de mythe vol dat Obama bij aankomst in het Witte Huis de buste van Churchill teruggestuurd zou hebben naar de Britse ambassade. Churchill is tegenwoordige geannexeerd eigendom van luid roepen nationalisten en 'we laten ons niet intimideren' types als Niall Ferguson, en de achterliggende hint is duidelijk, zelfs voor Mitt Romney die zomaar een paar kritische noten over Churchill zou kunnen kraken in Londen: Obama is een slappeling.

Het is natuurlijk niet waar. De buste verdween inderdaad uit de Oval Office, waar Lincoln zijn plaats innam (Krauthammer zou daar vast wel een lelijke reden voor weten te vinden). Churchill dook weer op in de privé vertrekken van Obama waar hij zich, om de media de feiten te geven, samen met David Cameron op de foto liet zetten, beide heren gebogen over de buste van de grote conservatieve held. Aan Krauthammer was het niet besteed.

Fact free politics is aan de orde van de dag. Niet alleen in de VS, ook in Nederland. Het is misschien wel de grootste dreiging voor een open democratie dat mythes ongestoord verveelvoudigd kunnen worden als je de sociale netwerken aan de gang krijgt. Of je kunt natuurlijk gewoon de tweets van de Grote Leider publiceren en jezelf zijn vehikel maken. Never mind dat de Telegraaf zich in het publieke bestel in gekocht heeft om zijn boodschap te spreiden.

Fact checking is steeds minder relevant want het nieuws heeft zijn eigen snelheid die checking niet toestaat. Misschien is dat de reden dat onze politieke keuze in september zo absurd uitpakt: winst voor een premier die twee jaar lang zichzelf heeft laten belazeren en die niets tot stand heeft gebracht. De feiten doen er niet toe. Het is een heerlijke tweestrijd tussen Roemer en Rutte en that's all. Wie in die valstrik trapt, geeft Rutte de winst.

Dat geldt ook voor de val die 'noodzaak tot bezuinigen' inhoudt - de VVD liefst 24 miljard (ze willen ook belastingen verlagen). In 2009 verloren alle andere partijen omdat ze (behalve SP en PVV) de 18 miljard bezuinigingen accepteerden die hoge ambtenaren in opdracht van het CPB hadden bedacht. Iedereen was het daarmee eens maar de VVD was de enige die er een plan voor had - dat ze overigens, toch succes, hebben uitgevoerd tot schade van economie en samenleving (en met hulp van de Kunduz klunzen). Wie nu accepteert dat een kwakkelende economie nog verder om zeep gebracht moet worden, ondergaat hetzelfde lot. Want ja, als het Rutte of Roemers is dan profiteert Rutte die anders (misschien, want de Nederlandse kiezer is niet erg kritisch) zou worden afgerekend. Met andere woorden, en ja, ik had het ook korter kunnen formuleren: wie het mediaplot accepteert dat de strijd Roemers tegen Rutte is geeft Rutte een tweede kans. Die verdient hij niet. Maar ja, wie zich zo laat belazeren verdient Rutte. Dat dan weer wel.

26 juli 2012

Romney blundert in Engeland

Als je gast bent van een bondgenoot, als het je bedoeling is om goede sier te maken met de Anglo-Saxon connexion, dan is het niet slim om je gastheer te kritiseren over de organisatie van een giga gebeurtenis - waarvoor je ook gekomen bent.

Allez, turf maar weer een blunder van Romney. Als betweter van de spelen van 2002 kon Romney zich blijkbaar niet inhouden en liet hij weten dat de voorbereiding van de spelen problematisch leek. Maar wist hij er ook niet van. Premier Cameron moest het maar weer rechtbrijen. Zou hij blij zijn met het bezoek van de Republikeinse kandidaat? Mag u zelf bedenken. Was de campagne blij met dit soort nieuws van staatsman Romney? U raadt het.

25 juli 2012

Standpunten in verkiezingsprogramma's? Nee, dank u.

Dat was een amusant maar ook onthutsend waar stukje van Rob Wijnberg, de hoofdredacteur van NRC next over de intense inhoudsloosheid van de verkiezingsprogramma's, SP en PVV uitgezonderd. Hij heeft gelijk. Er is geen centrum meer in de Nederlandse politiek, afgezien van de opeenstapeling van clichés en belangen - maar toch gaat Rutte na twee jaar mislukken winnen. Ra ra.

De Telegraaf afdeling van de publieke omroep voelde Wilders aan de tand. Nou ja, tand, vrij baan voor de man die het niet met echte interviewers durft op te nemen (Twan Huijs deed dat overigens wel goed, stukken beter dan die interviewer van Eén Vandaag). Er keken, zo begreep ik, 135.000 mensen naar deze zendtijd voor politieke partijen. Wakker Nederland is een blamage voor het publieke omroep systeem.

Republikeinen hebben niets te bieden op buitenlands gebied

Mitt Romney had gisteren een kans om in een toespraak voor veteranen, helemaal gewijd aan buitenlandse politiek, een visie uiteen te zetten, een alternatief voor Obama. Hij kwam niet verder dan kritiek op het (laten) lekken van informatie over de raid op Bin Laden en de bezuinigingen op defensie.

Typisch voor deze campagne, een gemiste kans. Of misschien is dat te veel eer. De Republikeinen hebben geen alternatief beleid voor wat Obama de afgelopen vier jaar heeft laten zien. Dat was behoorlijk goed. Geneuzel dat hij de wereld rond gaat om zich te verontschuldigen voor Amerika, snijdt geen hout en haalt geen kiezer over. Als Romney al iets te bieden had dan was het stilte over wat hij zou doen in Afghanistan of Syrië en wat die ex-Bush adviseurs in zijn campagne doen.

Voor het eerst in decennia is buitenlandse politiek en internationale veiligheid een zwak punt voor de Republikeinen. De erfenis van kleine Bush en de Cheney bende.

24 juli 2012

Romney op vakantie

Mitt Romney gaat buitenlands, deze week. De Republikeinse kandidaat heeft weinig ervaring op dat terrein, al mag je twee jaar bekeerlingen zoeken in Frankrijk op zijn conto schrijven (zonder veel succes, maar zijn Frans spreken is voor Rove en consorten blijkbaar niet zo erg als het voor Democraat Kerry leek te zijn). Het is een gemengd weekje voor Romney. Aan de ene kant leidt het de aandacht af van zijn belasting-ondersneeuw pogingen - maar let op, die gaan niet weg. Aan de andere kant kan hij zolang hij op pad is niet praten over de economie en dat doet hij het liefst.

In Londen gaat hij naar de Olympische Spelen. Dat zou zijn turn around van de winterspelen in 2002 moeten benadrukken. Well, good luck. Ten eerste geeft niemand er veel om. Ten tweede heeft hij fund raisers met zakkenvullende en frauderende bankiers van onder andere Barclays op het programma. Ten derde onderstreept de deelname van Ann Romney's paardje Romney's ik-ben-niet-van-deze-wereld rijkdom.

Vervolgens gaat hij naar Israël. Als hij denkt dat er nog kiezers zijn die over te halen zijn om Romney's vriendschap met Nethanyahu te belonen, dan zijn zijn verkiezingsanalisten slechter dan ik denk dat ze zijn. Er valt niets te halen. Israël groupies hebben Obama al lang afgeschreven en als ze nu nog overgehaald moeten worden met wapengekletter over Iran, dan zijn ze daar niet gevoelig meer voor. Ik denk sowieso dat de Republikeinen verkeerd zitten met Israël (net zoals met belastingen en buitenlandse politiek in het algemeen): de kiezers hebben Nethanyahu afgeschreven en Israël is niet interessant voor ze.

Daarna gaat hij naar Polen om een eerdere buitenlandse politiek blunder te benadrukken: de gedachte dat Rusland 'vijand nummer één' is in de wereld. Dat verkondigde Romney, in al zijn naïviteit, eerder dit jaar en het zal de hele week herhaald worden. Zo stapt hij op zijn eigen boodschap en is het een nutteloos bezoek.

Het zal een gevaarlijke trip blijken voor Romney. Obama is min of meer onkwetsbaar op buitenlands gebied. De kiezers vinden dat hij het goed doet en in elk geval heeft hij niet de kwetsbaarheid die Democraten meestal hebben. Veder is het niet verstandig om de keizers te herinneren aan de rampen die de kleine Bush over het land en de wereld heeft gebracht - als hij denkt dat de kiezers die vergeten zijn, heeft hij het mis. De adviseurs van Romney komen voor een deel uit de failliette boedel van de kleine Bush, inclusief een paar van de meest gevaarlijke fanaten toen het over de oorlog in Irak ging. Laat ze maar komen, de Boltons, Cheneys en andere malloten. Kleine Bush heeft besloten niet naar de Republikeinse conventie te gaan en dat is verstandig en aardig voor Romney.

Over zaken die er werkelijk toe doen, zoals wat Romney wel in Afghanistan zou doen als Obama het niet goed doet, wat hij doet met Noord Korea of Iran, behalve martiale taal uitslaan, over de landen die hij niet bezoekt waaronder Duitsland, daar heeft Romney geen standpunten over. Niet op schrift en al helemaal niet als hij erover in debat moet. Het wordt een leuke trip. Mislukking gegarandeerd. En dan komt hij terug naar dezelfde vragen over zijn belastingen - zelfs de aankondiging dat Pawlenty zijn running mate wordt zal die vragen niet verstommen.

Waarom Iran veiliger is mét bom

Over Iran gesproken, ik heb al vaker geschreven dat de premisse dat Iran onder geen enkele omstandigheid de bom mag hebben, flauwekul is. Beter beargumenteerd dan ik dat kan vindt u deze stelling nu verdedigd in het vakblad Foreign Affairs.

Vanwaar dat gedoe over de SGP?

In snap niet waar de opwinding over vrouwen en de SGP over gaat. Wie lid wordt van een dergelijke partij weet wat haar wacht, zoals andere leden van andere partijen weten dat ze op zijn best financiële ondersteuners zijn van de machthebbers. Een vrouw die lid wordt van de SGP doet dat, mag je aannemen, vanwege de grondslagen van die partij.

Dat betekent dat ze accepteert dat de SGP een idioot standpunt heeft over vrouwen in de samenleving en dat ze zich niet kandidaat zal stellen. Het betekent ook dat als ze zich wel kandidaat stelt, ze weet dat vanwege haar breuk met de basisprincipes van haar partij, niemand op haar zal stemmen. Waar gaat het allemaal over? Alsof de SGP de enige partij is met leden die idiote standpunten innemen.

Overigens zou het consequenter zijn als de SGP ook liet weten dat vrouwen niet zouden moeten stemmen, en zeker niet op de SGP. Dat zou alleen maar afleiden van hun werkelijke taak aan de aanrecht en in bed. Maar zo logisch zijn ze daar niet. De beste vrienden van de namaak-liberaal Rutte zijn opportunistisch. Wel de stemmen van die vrouwen, niet hun stem. Van mij mag het.

23 juli 2012

Waar heb je Obama voor als hij nu nog niet zijn mond open doet over guns?

Je mag het Obama eigenlijk niet verwijten dat hij geen donder doet aan gun control en zelfs na het meest recente bloedbad erover zwijgt. Ik doe het toch. Wat een slappe lul! Waarvoor heb je nou eigenlijk het presidentschap als je zelfs van deze omstandigheden niet gebruik weet te maken om een taboe onderwerp (niet taboe onder kiezers maar onder politici) aan de orde te stellen? Ja, allemaal goed te verklaren, maar al die verhalen over de politieke onaantastbaarheid van wapens zijn evenveel lulverhalen. Het probleem zijn niet de wapens, om de NRA te parafraseren, het probleem zijn de politici.

Het is erger dan laf. Het is ook dom. Ik denk dat Obama met een principiële stellingname en een uitval naar de NRA en het on line verkopen van munitie en zonder backgroundcheck verkopen van wapens, goede sier zo kunnen maken. Niets daarvan.

Kunduz (twee maal) was de doodsteek voor Groen Links

Groen Links kan niets goed meer doen, of, anders gezegd, alles gaat verkeerd bij Groen Links. Toch ligt er aan de ellende maar één basisreden ten grondslag: regeergeilheid. Ik heb het al vaker geschreven: Kunduz is een flop voor iedereen die er mee te maken heeft gekregen. Maar terwijl de regeringspartijen en D66 ontsnappen aan verantwoordelijkheid daarvoor, vooral omdat ze hun regeergeilheid combineerden met fractiediscipline waardoor er geen debat was en dus per definitie geen dissidenten, krijgt Groen Links sindsdien niets meer gedaan. Dat ligt lang niet alleen aan Sap of Dibi, al zijn beide politiek niet erg slim, het begon al eerder.

Het begon al onder Halsema die probeerde, samen met Pechtold en Cohen om Rutte in een soort paars constructie te krijgen. Die poging was tot mislukkgen gedoemd omdat de VVD er een minderheid zou vormen, maar dat beseften de drie anderen niet en er werden flink wat nekken uitgestoken. Nu hadden D66 en Groen Links al eerder hun bereidheid tot inschikken laten zien door in de kamer zelf een motie in te dienen dat ze wel bereid waren deel te nemen aan een politiemissie in de ondempbare put van Afghanistan. Daar begon het eigenlijk, maar het was symptoom van dezelfde regeergeilheid ('we willen eindelijk eens meedoen') die nu de SP soms lijkt te bevangen. De manier waarop Sap zich met Kunduz I liet belazeren en in een onontkoombare positie liet manueuvreren (anders dan Wilders draaide ze niet gewoon op tijd om, never mind de kritici) was veelzeggend en ze is er nooit van hersteld.

Goed, een lang verhaal om te laten zien dat met Kunduz de ondergang van Groen Links begon. Niet dat alles daarop terug te voeren is (GL is een elitepartij, het is een partij die gespleten wordt door milieutypes en sociaal liberale lieden, door bestuurders in spe en actievoerders) maar voro het gemak en vooral omdat ze in het voorjaar van 2012 nog eens dezelfde domme fout maakten met het Kunduz akkoord (dat ze liever lente akkoord noemen) waarin ze door Rutte werden genaaid (of door Pechtold, het is maar hoe je het bekijkt, maar als Rutte nu op 31 zetels staat dan is dat mede te danken aan Groen Links). Kunduz wordt de ondergang van Groen Links. Is dat onrechtvaardig? Ja natuurlijk als je kijkt hoe onze zogenaamde liberalen ermee weg komen. Nee als je kijkt naar waar Groen Links werkelijk voor zou moeten staan en hoe het zichzelf door het hoofd geschoten heeft.

Over en uit. De mensen die een regering willen die niet alles kapotbezuinigt behalve het asfaltbeleid, stappen over naar de SP. Groen Links wilde zo graag regeren en het kost haar de macht van een serieuze partij.

De dag dat Lincoln besloot om de slavernij af te schaffen

Honderdvijftig jaar geleden, op 22 juli 1862, vond de beslissende wending plaats in de Amerikaanse Burgeroorlog. Die dag presenteerde president Abraham Lincoln aan zijn kabinet de eerste versie van de Emancipatieverklaring, de presidentiële order waarbij slaven in de opstandige zuidelijke gebieden vrije Amerikanen zouden worden. Weliswaar zou de Emancipatieverklaring pas op 1 januari 1863 officieel van kracht worden, maar de bereidheid om slavernij mede tot inzet te maken van de al meer dan een jaar durende Burgeroorlog zou een kantelpunt blijken.

Abraham Lincoln was een tegenstander van slavernij. Hij vond het instituut moreel verwerpelijk en in strijd met de waarden die Amerika zo zelfverzekerd had uitgesproken in de Onafhankelijkheidsverklaring van 1776. Maar hij was ook een kind van zijn tijd. Lincoln vond niet dat zwarten en blanken gelijk waren maar wel dat zwarten evengoed als andere Amerikanen het recht hadden om in vrijheid te leven en de vruchten van hun arbeid te genieten.

Als politicus die het land bijeen wilde houden meende Lincoln ook dat het instituut van slavernij zoals dat in de zuidelijke staten van Amerika was gegroeid, rechtmatig was. In elk geval zou hij het zuiden nooit dwingen de slavernij af te schaffen zoals de fervente tegenstanders ervan, de abolitionisten, dat wilden. In Lincolns visie kon dat ook niet want de federale staat had die bevoegdheid helemaal niet.

In het voorjaar van 1861 was de Burgeroorlog begonnen, of eigenlijk al met de verkiezing van Lincoln tot president op 6 november 1860. Lincolns overwinning zagen zuidelijke staten, met name South Carolina, als aanleiding om zich af te scheiden en een eigen land op te zetten, een weg die ze sowieso wilden begaan maar waartoe ze nu de kans schoon zagen. Ze lieten er geen gras over groeien en nog voordat Lincoln geïnaugureerd was, op 4 maart 1861, hadden de Confederate Staten of America (CSA) een grondwet, een vlag (de Stars and Bars) en een president, Jefferson Davis. In zijn rede riep Lincoln op de eenheid te herstellen, te kiezen voor wat de Verenigde Staten bond en verzekerde hij het Zuiden dat hij niet de president zou zijn die hun slavernij zou afnemen. Het mocht niet baten en op 14 april waren de eerste schoten gelost, door het Zuiden op Fort Sumter, een federaal fort in de haven van Charleston, South Carolina.

Als president bleef Lincoln proberen om de oorlog over geen enkel ander onderwerp te laten gaan dan over de eenheid van de Verenigde Staten. De unie kon niet verbroken worden, mocht niet verbroken worden en Lincoln had het consistent over staten die 'in rebellie' waren of 'in opstand' en noemde de Confederatie nooit bij naam. Hij accepteerde niet dat er een nieuw land was. Maar geleidelijk aan was er meer nodig dan eenheid, er moest ook een extra morele grondslag onder de steeds bloederig oorlog geschoven worden.

Dat eerste jaar verliep de Burgeroorlog weinig voorspoedig voor het Noorden en de radicale vleugel van de Republikeinse Partij bleef Lincoln onder druk zetten om iets te doen aan de slavernij. Ze hadden nooit veel vertrouwen in Lincoln gehad en dat was nog minder zo nadat de president in september 1861 generaal Frémont tot de orde had geroepen toen die in Missouri op eigen houtje de slavernij had afgeschaft. Lincoln moest daar niets van hebben, het paste niet in zijn tijdschema en was politiek schadelijk.

Als politicus was Lincoln geniaal in het kiezen van de timing en de vorm van zijn handelen, of soms, niet handelen. De van hun eigen morele missie overtuigde abolitionisten hadden echter lak aan tijdschema's en praktische overwegingen, ze wilden actie. Hun twijfel over Lincoln was uitgegroeid tot actief wantrouwen. De radicalen wilden meer. Ze betoogden dat afschaffing van de slavernij de Confederatie zou vernietigen en zo de oorlog zou beëindigen. Het zou de zuiderlingen direct confronteren met de oorzaak van de oorlog en als iedereen het eens was over die oorzaak, waarom daar dan niet wat aan gedaan?

Lincoln luisterde beleefd naar senatoren die aandrongen op actie, zoals Charles Sumner, de abolitionist uit Massachusetts. Maar hij bleef zich verzetten. Lincoln vond dat hij als president verantwoording schuldig was aan het gehele land en hij wist maar al te goed dat de overgrote meerderheid van de noordelijke burgers helemaal niet geïnteresseerd was in emancipatie van de slaven en als de oorlog daarover zou gaan, zouden ze massaal afhaken. Tegelijkertijd nam hij de argumenten die de radicalen gebruikten wel degelijk mee. Later nam hij ze zelfs gedeeltelijk over. Het was een kwestie van timing en Lincoln hield altijd de controle.

In de loop van 1861 begon Lincolns denken te kantelen. Hij zat dan ook met een onmogelijke combinatie van problemen. Hoe kon je de oorzaak van de oorlog weg nemen, Groot Brittannië buiten het conflict houden, dat wil zeggen, voorkomen dat een groot Europees land de Confederatie zou erkennen, het potentiële vluchtelingenprobleem van vrijgelaten zwarten oplossen, de Confederatie ondermijnen en toch de steun behouden van noordelijke Democraten?

Hij dacht er voortdurend over na. 'Het verschil tussen u en mij,' zei Lincoln tegen senator Sumner, 'is een maand of zes.' Regelmatig probeerde hij de argumenten voor en tegen uit op bezoekers. Soms dacht hij ook in een heel andere richting. De president sprak regelmatig over kolonisatie van de zwarten, hen 'terugbrengen' naar een of andere Afrikaans land. Dat irriteerde zwarte leiders zoals Frederick Douglass die Lincoln daarover de mantel uitveegde. Het is mogelijk dat Lincoln zelf geloofde in deze her-kolonisatie, mogelijk dacht hij zo racistische blanken te overtuigen dat al die vrije zwarten geen probleem zouden worden. Misschien probeerde hij enkel de grensstaten over te halen. Maar hij wist al dat het niet ging werken. Geleidelijk aan was Lincoln tot de overtuiging gekomen dat de Unie alleen gered kon worden als hij slavernij afschafte door middel van een oorlogsmaatregel.

In het voorjaar van 1862 onderhandelde Lincoln uitgebreid met de grensstaten, de noordelijke staten met slaven die aan het zuiden grensden en die cruciaal waren om het Noorden de overhand te geven. Tot drie keer toe vroeg hij hun afgevaardigden een plan te steunen voor geleidelijke emancipatie van de slaven in hun staten, met een ruime vergoeding voor de slavenhouders. In een laatste gesprek op 12 juli 1862 maakte Lincoln duidelijk dat zijn geduld op was. Als ze niet bereid waren tot een vrijwillige regeling dan zou hij alleen verder gaan. Lincoln vond geen gehoor.

De dag daarna, op 13 juli, zat Lincoln in een rijtuig met zijn minister van Buitenlandse Zaken Seward en minister van Marine Welles, op weg naar de begrafenis van een dochtertje van hun collega minister Stanton van Oorlog. In zijn dagboek noteerde Welles een conversatie met Lincoln waarin de president veel harder overkwam dan hij meestal klonk. Lincoln was er nu van overtuigd, schreef Welles, dat de oorlog niet langer gewonnen kon worden door de zuidelijke slavenhouders te ontzien. Slavernij moest niet langer onaantastbaar zijn. Het was tijd om een nieuwe en meer gewaagde weg in te slaan. Niet alleen moesten de legers van de Unie optrekken naar het hart van de rebellie, de Unie moest de institutie vernietigen die de opstand had veroorzaakt en in stand hield. Zuiderlingen konden niet tegelijkertijd de grondwet verwerpen door zich af te scheiden én zich op die grondwet beroepen om slavernij te behouden, redeneerde Lincoln. Ze waren de oorlog begonnen en moesten er nu de kosten van dragen.

In deze conversatie klinkt inderdaad een hardere Lincoln door, iemand die zich heeft gerealiseerd dat hij de overwinning zal moeten afdwingen. Tegelijkertijd is het een logische stap voor de man die in 1858 in zijn beroemde 'a house divided' toespraak al onderkende dat Amerika niet half slaaf, half vrij verder kon. Na een jaar oorlog was het duidelijk dat slavernij een kankergezwel was dat Amerika zou vernietigen als het niet radicaal verwijderd werd. Hij was tot de conclusie gekomen 'dat we de slaven moeten bevrijden of onszelf laten ketenen.' Uit de conversatie zoals Welles die weergaf bleek dat Lincoln de beslissende stap al had gezet.

Zo kwam het dat Lincoln op die historisch 22ste juli aan zijn kabinet een eerste versie voorlas van de Emancipatie Verklaring. Daarin ging hij verder dan het Congres dat in een Confiscatiewet slaven alleen maar bevrijdde als hun eigenaars hadden deelgenomen aan de rebellie. Die variant achtte Lincoln onwerkbaar. Hij meende dat zijn plan meer kans maakte op succes en bovendien een sterkere juridische grondslag had. Hij wilde een definitieve slag uitdelen door álle slaven in de militair bezette gebieden te bevrijden. Hij rechtvaardigde zijn besluit als een militaire noodzaak om de Unie te behouden en het 'Amerikaanse experiment' te redden. Als commander in chief beval hij 'als een geschikte en noodzakelijke militaire maatregel om de Unie te herstellen' dat op 1 januari 1863 'alle personen die als slaven worden gehouden binnen een staat of staten waarin het constitutionele gezag van de Verenigde Staten op dat moment niet praktisch erkend zal zijn, … vanaf dan en voor eeuwig vrij zullen zijn.'

Het was een revolutionair moment en Lincolns ministers, die wisten hoe de president werkte, realiseerden zich dat ze hem niet meer konden tegenhouden, als ze dat al gewild zouden hebben. Minister Seward, Lincolns belangrijkste adviseur, pleitte echter voor uitstel van de aankondiging, in elk geval tot na een grote overwinning want het moest niet lijken alsof dit een wanhoopsdaad was. Dan zou het averechts kunnen werken en zou het Europese landen die bereid waren de Confederatie te erkennen misschien juist een laatste zetje geven. Lincoln aarzelde en verdaagde de bijeenkomst. De president was het wel eens met Seward en stopte de verklaring voorlopig in de lade.

Zijn geduld werd op de proef gesteld want pas in september won het Noorden de slag bij Antietam, in Maryland. Wanhopig om de strijd naar het Noorden te brengen, trok het zuidelijke leger op naar Maryland. De tot dan toe bloedigste slag in de Burgeroorlog liep uit op een stevige nederlaag voor het Zuiden en werd een keerpunt in de oorlog omdat het Lincoln de kans gaf de op 22 juli al voorgelezen Emancipatieverklaring uit de lade te halen en behalve de eenheid van de unie ook slavernij tot inzet van de strijd te maken, waarmee de Burgeroorlog zijn hogere doel kreeg en Lincoln zichzelf in staat stelde om het land bijeen te houden. Zonder die goed getimede en sluwe verklaring van Amerika's belangrijkste president zouden de Verenigde Staten uiteen gevallen zijn en zou het Amerikaanse continent, én de wereld, er anders uit hebben gezien.

De historische dag dat de Amerikaanse regering voor het eerst besloot om slavernij af te schaffen was echter 22 juli 1862. De verklaring die Lincoln op die dag presenteerde verdween nog even in de lade maar de teerling was geworpen. De Verenigde Staten zouden de Burgeroorlog als één land overleven en de slavernij zou afgeschaft worden.

Frans Verhagen is publicist. Zijn meest recente boek is Lincoln, een geniaal politicus (Historisch Nieuwsblad Uitgevers).

21 juli 2012

Conservatieven en de overheid

In de serie 'right thinkint' op de opiniepagina van de Financial Times (terzijde: de beste opiniepagina van alle kranten) schrijft Francis Fukuyama vandaag over de toekomst van het conservatisme. Terecht constateert hij dat links weinig te melden heeft. Er is geen nieuw denken, zelfs geen oud denken, enkel clichés.

Zoals ik zelf ook tot vervelens toe schrijf: alles draait om de rol van de overheid. Onze PvdA heeft geen behoorlijk idee over hoe je de verzorgingsstaat kunt behouden en hervormen. Sterker nog, ze zijn niet eens trots op wat ze bereikt hebben. Ze zitten in de hoek waar de klappen vallen en het enige wat ze doen is in die hoek kruipen en hun edele delen beschermen. Geen wonder dat mensen kiezen voor een partij die misschien wat verder gaat dan ze willen maar die wel een idee heeft, de SP (voor hoever te ver, zie het interview vandaag in de NRC waarin Roemer dictatoriale bevoegdheden krijgt toebedeeld over de invulling van een regering - iets waarin hij zich overigens niet onderscheidt van de andere partijen).

Fukuyama wijst erop dat de conservatieven in de VS enkel destructiemodellen hebben, niet een visie over hoe de overheid effectief kan zijn en moet zijn. Net als Obama en veel anderen is zijn model Theodore Roosevelt, een president die de Republikeinen zelf nauwelijks noemen. Hij verwerpt, terecht, het spel van de Republikeinen om tekorten te laten oplopen om de overheid te ondermijnen. Een nationale overheid moet gekoesterd en gevoed worden, stelt Fukuyama terecht, en niet gedemoniseerd. Ook rechts in Nederland zou daarover wel eens door mogen denken.

20 juli 2012

Met dank aan de NRA

14 doden bij de Batman voorstelling in Denver. Met dank aan de National Rifle Association. Hadden al die andere bezoekers zich maar moeten bewapenen. Something is very rotten in the US.

Romney geen kandidaat als hij had geweten van aangiftes? Onzin.

Op gezag van de Huffington Post meldt de Volkskrant, opnieuw zonder zelf na te denken zoals ook bij de Condi canard, dat Romney nooit presidentskandidaat geworden zou zijn als hij geweten had dat zijn belastingaangiftes dan openbaar zouden worden. Op het eerste, tweede en derde gezicht is dit onzin.

Iedere presidentskandidaat in de VS moet zijn belastingaangiftes openbaar maken. Romney weet dat, wist dat en denkt er mee weg te kunnen komen. Of dat iets vertelt over zijn karakter of zijn instelling, mag iedereen zelf uitmaken, maar dat hij als hij beter had geweten thuis gebleven was, tart de intelligentie (die van mij dan, niet die van VK redacteuren).

Deze man is de zoon van een presidentskandidaat die in de jaren zestig tien jaar belastingen openbaar maakte. Hij was gouverneur van Massachusetts, ik weet niet of hij toen de zaak op tafel moest leggen, ik denk haast van wel. Hij speelde mee in 2008 toen John McCain werd aangevallen op zijn vergeetachtigheid van het aantal huizen dat hij bezat en gewoon zijn belastingaangiftes openbaar maakte. Hij heeft ongetwijfeld van de McCain campagne de vraag gekregen om die aangiftes te overleggen. Of zijn weigering daartoe de reden was dat Romney buiten de boot viel, weten we niet zeker. McCain liet dat vorige week open toen hij zei dat Palin de beste kandidaat was.

Kortom, het is een onzin bericht.

Erg amusant is het ondertussen wel. Hoe langer Romney rommelt met dit soort nieuws, hoe meer hij vragen oproept over wat hij heeft te verbergen. Het is eenvoudig te voorspellen waar dit gaat eindigen. Hij 1) maakt ze bekend en er blijkt niets aan de hand te zijn; 2) maakt ze bekend en het blijkt een schatkist aan belastingontwijking te zijn ---> voer voor Obama; 3) hij blijft proberen er mee weg te komen ---> het zal zijn campagne ondermijnen. Leuk. Zelfvernietigende kandidaten, altijd welkom. De Republikeinse elite roept Romney op om 1) toe doen met het risico dat 2) volgt. Mijn voorspelling? We krijgen ze vrij snel al te zien en het blijkt schadelijk te zijn.

Het nieuwe McCarthyisme van Bachmann en andere dommerikken

Iets positiefs over McCain dan. Hij heeft in de senaat zich luid uitgesproken tegen de rechtse idioten onder leiding van Michelle Bachmann die onderzoek eisen naar de assistente van Hillary Clinton, Huma Abedin, een moslim dochter van immigranten. McCain heeft de beschulding dat zij 'gunsten zou verlenen aan de Muslim Brotherhood' terecht onzin en fabeltjes genoemd en hij heeft gewaarschuwd voor dit soort stupide McCathyisme. Bravo. Zo kennen we de Straight Talker weer.

Waar is die goede spreker gebleven?

President Obama probeert manhaftig een verhaal te vertellen over waartoe een samenleving dient, wat voor rol een overheid daarbij speelt. Dus zei hij deze week dat geen enkele succesvolle entrepreneur dat succes op zijn eentje bereikt. Een open deur, zou je denken, maar Obama vertelde het verhaal over infrastructuur, opleidingen, bruggen, wegen en alles wat je samen doet weer op zo'n klungelige manier dat de Republikeinen er mee aan de haal konden. Zie je wel, hij begrijpt er niets van.

Romney die inderdaad niets lijkt te begrijpen van de rol van een overheid (of dat heeft afgezworen nadat hij in Massachusetts dat wel leek te weten) vroeg, volgens de NYT, aan een zaal van Republikeinse succesnummers (hoge entreeprijs) wie vond dat hij zelf zijn succes had bereikt. De handen vlogen omhoog, natuurlijk. Overheid helpen? Nee, hulp hadden ze misschien gehad van investeerders, van banken, dat soort kapitalistische instellingen. Banken? Romney is de laatste die zal onderkennen dat de banken alleen 2008 en hun eigen graaizucht konden overleven dankzij, juist ja, die overheid.

Maar ernstiger is Obama's onvermogen om zijn verhaal goed te vertellen. Eerder in de campagne merkte hij een keer op dat 'private enterprise' het heel behoorlijk deed in de huidige economie. Dat is niet onjuist, sterker, veel bedrijven draaien top. Ze nemen geen nieuwe mensen in dienst omdat ze ze niet nodig hebben of de juiste kwaliteit niet is te vinden. Maar de winsten zijn niet laag te noemen, integendeel. Deze depressie is een consumentendepressie.

Het is bizar om de beste spreker die sinds decennia op de Amerikaanse podia heeft gestaan zo te zien stoethaspelen.

Het succes van het Aptroot-model

Zo doe je dat. Laten we het het Charlie Aptroot model noemen. Je legt vijfbaanswegen aan en krijgt dat gedaan door met de omliggende gemeenten af te spreken dat geluidshinder beperkt zal blijven door de maximumsnelheid op honderd te zetten. Ze stemmen er mee in. De vijf banen liggen er.

Vervolgens ga je als asfaltpartij samen met de autolobby in de vorm van de wakkere regeringskrant campagne voeren. Waarom mag je niet harder als er vijf banen vrij voor je liggen? Als zogenaamd liberale partij heb je in twee jaar vriend-met-Geert-zijn niets anders tot stand gebracht dan harder rijden in Nederland. Het is verkiezingstijd. De Aptroot oplossing ligt voor de hand. Fuck die gemeentes rond de A-2, we verhogen de snelheid naar 130.

Succes verzekerd bij de wakkere krant die natuurlijk claimt dat de 'gewone automobilist' via haar wakkere geklep dit afgedwongen heeft. Ah well, het is een bevestiging van wat we al wisten. Afspraken zijn bij de VVD geen cent waard. Groen Links vond het al uit in zijn domme Kunduz akkoord dat door Rutte een week later al weer irrelevant werd verklaard (in een perverse suïcidale manoeuvre heeft Groen Links Rutte gered van Wilders waardoor er niet wordt afgerekend en Rutte na de verkiezingen triomfantelijk de Kunduz afspraken overboord kan zetten).

Zo werkt Nederlandse politiek. Niets tot stand brengen behalve harder rijden en dan toch de verkiezingen winnen. We verdienen Rutte. Zo'n land zijn we.

19 juli 2012

Roemer om Rutte tegen te houden?

Behalve de regeringskrant heeft de VVD ook Elsevier als zijn onbezoldigde heraut. Het conservatieve weekblad doet dat deze week door Roemer met een bot mes te bewerken (een 'hatchet job' noemen Amerikanen dat). Het zal niet veel uitmaken want lezers van het weekblad zullen gezien hun inkomen en belangen toch nooit SP of PvdA stemmen. Maar de tevreden hogere inkomens die onder Rutte geen veer hebben gelaten, zullen instemmend knikken.

Interessanter is dat iedereen die belang heeft bij een horse race, een tweestrijd, van De Hond tot de Telegraaf, er een eenvoudige keuze van maakt: Roemer of Rutte. In het geval ter rechterzijde vraag ik me af of dat er veel toe doet. De ruimte op rechts (PVV, VVD en CDA) is beperkt en de interne verhoudingen worden niet bepaald door Roemer-afkeer of liefde voor de mislukte premier maar door de vraag of de twee andere partijen stemmen kunnen terugwinnen van Wilders. Het antwoord is nee, of in elk geval, bijna niet. De Grote Leider is dank zij het laffe politieke optreden van Rutte en Verhagen niet slechter uit het gedoogavontuur gekomen. Wilders' wild om zich heen slaan, of het nu om allochtonen, moslims, Grieken of de EU gaat, legt hem geen windeieren. Dat komt onder andere omdat Rutte niet direct met Roemer in de strijd is maar met Wilders. Hij heeft bovendien moeite om kiezers die afkeer hebben van zijn prestaties tegen te houden naar D66 af te dwalen.

Ondertussen leidt het framen van de keuze in termen van Roemer of Rutte voor iemand als ik wel degelijk tot een afweging in die termen. Rutte is me zo tegengevallen dat ik hem en zijn partij niet een tweede maal aan de regering wil. De PvdA is niet de natuurlijke tegenhanger omdat ze nog steeds niet haar wortels heeft gevonden en een eerlijk en open verhaal kan houden. Dat betekent inderdaad dat je als weldenkende liberale burger op Roemer moet stemmen om Rutte van een meerderheid te houden. Tja, het is ernstig maar zo staat de vlag erbij. Het zou zomaar kunnen gebeuren.

Overdosis Israël

Het land dat op weg is naar zijn zelfdestructie, nu weer met het tolereren van de meest fundamentalistische nonsens binnen de grenzen, zal de komende weken onaangenaam vaak in de aandacht zijn. Hillary Clinton was er net en geheel getrouw aan haar oorspronkelijke inleverpositie (eerst stop op nederzettingen maar overruled door Nethanyahu) niets te bieden of te melden had dat enig nieuw inzicht geeft.

Volgens week komt minister van Defensie Leon Panetta op bezoek en dan, klap op de vuurpijl, Mitt Romney. Reken er maar op dat er weer veel vuurspuwende taal over Iran gesproken zal worden. Het zal Romney geen goed doen want Israël is niet een onderwerp waar swing kiezers door worden beïnvloed maar het zal Obama last bezorgen omdat hij nou eenmaal de president is.

Republikeinse bodemloosheid

Nu weer de ooit redelijke Republikein John Sununuh, ex gouverneur en chef staf van het Republikeinse huis die Obama niet Amerikaans genoeg vindt. We zullen het nog vaak tegenkomen deze campagne. Subtiele en minder subtiele (vooral dit laatste) pogingen om Obama neer te zetten als een buitenlander, iemand die niet weet hoe Amerika in elkaar zit en het dus ook niet kan vertegenwoordigen. Het is gewoon racisme maar dan indirect. En het is typerend voor de Republikeinen.

18 juli 2012

De oude man McCain

Goed, John McCain houdt vol dat Sarah Palin in 2008 een betere keuze was dan Tim Pawlenty of Mitt Romney. Nu lijdt McCain al jaren aan verregaande ouderdom, resulterend in totaal verlies aan realiteitsbesef en normen (het zou jongere lezers verbazen maar McCain werd ooit gezien als verfrissend en recht voor zijn raap) en het kan best zijn dat hij echt denkt dat zijn opdringen van Sarah Palin aan de wereld een daad van groot politiek inzicht was. Het was zijn eigen probleem, uiteindelijk, want toen het wanbestuur van kleine Bush een economische crisis opleverde had McCain niets te melden en als hij zijn mond open deed, leverde het problemen op. Romney als vp kandidaat had toen een mooi argument voor McCain als president kunnen opleveren. Maar de oude man zat met Palin.

Of, kan natuurlijk ook, hij kwam bij het onderzoek van Romney's financiële achtergrond zoveel ellende tegen dat hij in elk geval Romney niet aandurfde. McCains campagne heeft meer gezien dan Amerika tot nu toe gezien heeft van Romney's belastingaangiftes. Romney zal uiteindelijk met de billen bloot moeten en hoe langer hij het uitstelt, hoe meer schade hij lijdt. Dit is het onderwerp waar de campagne over gaat: Romney is een rijke man, totaal out of touch met de echte wereld. Hij was CEO van Bain toen hij zei dat hij er niets mee te maken had. En hij betaalde in 2011 krap 20 procent belasting over een inkomen van meer dan twintig miljoen dollar. Hoe zat dat tussen 2001 en 2010? Het is een legitieme vraag en totdat hij beantwoord is, zal Romney er last van hebben.

En McCain? Ach, de arme man heeft elke geloofwaardigheid al lang geleden verloren. Hij is het zielige voorbeeld van een politicus die zijn reputatie verkocht heeft om uiteindelijk daar niets aan over te houden behalve de minachting van mensen die ooit iets in hem zagen.

16 juli 2012

Als de vp kandidaat nu al komt dan wordt het Pawlenty

Volgens Slate zou Romney al een vp kandidaat gekozen hebben en die bekend gaan maken voordat hij volgende week op wereldreis gaat. Als dat zo is, dan is het Tim Pawlenty. Dat is de enige van het stel die op eigen kracht campagne kan voeren als Romney er niet is om eventuele problemen het hoofd te bieden. Bovendien is Pawlenty als ex-gouverneur van Minnesota en mislukt Republikeins kandidaat full time beschikbaar. Pawlenty is geschikt, klikt met Romney en heeft christelijk rechtse geloofsbrieven.

Romney zou er baat bij hebben om zijn kandidaat al aan te bieden om zo langer op twee tracks campagne te kunnen voeren maar ook om de aandacht af te leiden van de Bain problemen. Romney bleek vorige week tot ruim 2002 officieel en betaald de CEO van Bain, iets wat hij steeds ontkende omdat het slecht uitkwam dat in die periode de investeerders banen naar het buitenland stuurden. Op zich doet er dat allemaal weinig toe maar het leidt af van de boodschap die Romney uit wil dragen, namelijk de incompetentie van Obama.

De Condi boom was daar ook onderdeel en alleen amateurs hebben ooit gedacht dat zij met haar Bush-bagage, serieus genomen kon worden. Romney kan nu wel wat minder aandacht gebruiken en Pawlenty is een mooie bliksemafleider. Vooropgesteld dat Romney in Europa en Israël geen domme dingen zegt, wat zeker niet gegarandeerd is.

De terreur van de kijkcijfers

Het was wel leuk om een tijdje naar de compilatie van Zomergasten te kijken, gisteravond. Het was ook een verhaal van verlies. Joris Luyendijk verwoordde het nog het best door zijn ergernis uit te spreken over de terreur van de kijkcijfers bij de publieke omroep. Het leverde gasten op als Henk Jan Smits (die ik nog steeds niet ken maar die een BN'er schijnt te zijn) en Linda de Mol, en tranen van Marc Marie Huijbregts. Mensen die niets te melden hebben dat voor anderen interessant is en dat bleek.

Je kunt twisten over wie wel en wie niet interessant is maar dat er bij elke reeks een bekende moet zitten is een symptoom van de publieke omroep ziekte. Die vereist ook dat er bij Pauw en Witteman aan hun borreltafel regelmatig een domme nicht aanschuift of dat er aandacht besteed wordt aan kul onderwerpen. Kijkcijfers, daar gaat het om. De ironie is dat deze verdommering de publieke omroep uiteindelijk de kop zal kosten.

Niets is ouders als onderwerp dan de toekomst van ons failliete omroepsysteem. De partijprogramma's komen niet verder dan bezuinigingen of beschermen van bevriende belangen. Echt denken ontbreekt. En dat was ook al bij de vorige verkiezingen zo. Vandaar dat ik voor een alternatief systeem van matching funds, waarbij consumenten echt bepalen wie wel en niet geld krijgt van de overheid, kan verwijzen naar mijn artikel toen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors