14 maart 2011 - 26 maart 2011
Like ons op Facebook

14 maart 2011 - 26 maart 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

26 maart 2011

Koekje van eigen deeg

Leuk om de achtergrond te lezen van de 100 procent belasten motie van de PVV die deze week werd aangenomen en die de regering in verlegenheid bracht. Je kunt natuurlijk die graaibonussen niet met terugwerkende kracht belasten maar de PVV, die zich nooit laat weerhouden door wat niet kan, diende toch een motie daartoe in. Reden voor de SP om de meer gematigde motie die zij in voorraad had, terug te trekken en de PVV te steunen. De PVV heeft er een handje van om onrealistisch maar populistische moties in te dienen die dan door de redelijke meerderheid worden afgestemd. Het geeft de Stichting van eht Verbieden de mogelijkheid om de radicale hervormers uit te hangen zonder ooit op hun moties te worden afgerekend. Deze keer moest minister Jager, hun eigen vriendelijke regeringsgenoot, ervoor op pad. Een koekje van eigen deeg. En leuk.

Verkeerde inschatting

In zijn column in Trouw stelt regeringsadviseur Rob de Wijk zich de volgende vraag over Libië, na een lange overweging waarom het westen zich met dat land zou moeten bemoeien en het niet zou moeten overlaten aan India, Brazilië en China. 'Mag het Westen soldaten
laten sneuvelen in een grondoorlog, die het gevolg is van een verkeerde
inschatting van de aard van het conflict?' Huh? Dit is de man die betoogde dat we in Afghanistan mee moeten doen omdat we ... nou eenmaal meedoen? Over verkeerde inschatting gesproken.

Het establishment

Ik gun Pieter Broertjes zijn nieuwe baan als burgemeester van Hilversum. Het bewijst dat iedereen burgemeester kan worden. Oh nee, toch niet. Broertjes heeft immers ruime ervaring in het bij elkaar van de legendarisch strijdlustige Volkskrant redactie. Hij kan goed luisteren en kijken, zegt Broertjes. Reken maar. En meewaaien. De krant draagt er de sporen van. En zijn grootouders liggen in Hilversum begraven. Waarschijnlijk naast het ideaal van de gekozen burgemeester. Erg mooi vond ik verder dat Broertjes lid is van de PvdA maar in Hilversum burgemeester wordt namens D66. Ik heb het ergens gelezen maar daar maakt geloof ik niemand een punt van. Met de ex hoofdredacteur van de NRC als staatssecretaris en de ex hoofdredacteur van de Volkskrant als burgemeester weten we in elk geval dat de media keurig ingebed zijn in het corporatieve establishment van dit land.

Een puntenrijbewijs werkt nivellerend

Een puntenrijbewijs. Dat zie ik wel zitten. Ik heb zelf in de auto gezeten bij hardrijders (nieuws: op de grote snelwegen is de maximumsnelheid al jaren 130 km) die geen donder gaven om bekeuringen. Die paar centen. Een puntenrijbewijs straft veelplegers en in het verkeer zijn dat gevaarlijke lui. Het neemt ook het verschil weg tussen mensen die wel en mensen die zich niet een bekeuring kunnen permitteren - zolang bekeuring naar inkomen ongewenst is. Terwijl Olie B. Opstelten de volgende cosmetische harde actie bedenkt om de teruggelopen criminaliteit nog verder te verminderen (hij weet zeker dat maatregelen zoals vaste straffen bij tweede veroordelingen preventief werken, zonder enige bewijsvoering) en om de vermindering van agenten in de grote steden te verdedigen, is dit een maatregel die snel kan worden ingevoerd en ook effect heeft. Het nadeel is dat er weer een organisatie nodig is om dit allemaal te registreren, maar dat moet toch vrij technisch kunnen. Een puntenrijbewijs werkt nivellerend. Zou me verbazen als Rutte/Wilders dat in zou voeren. Maar ik laat me graag verrassen.

Hoe bedrijven en lobbyisten de samenleving corrumperen

In de New York Times een mooi verhaal over de manier waarop GE erin slaagt om een belastingverplichting die normaliteit 4 miljard dollar zou bedragen (gebaseerd op hun winst in 2010) wist om te zetten in een belastingvoordeel van 3,2 miljard. Hoe doe je dat? Het is een simpele investeringsbeslissing. GE heeft een afdeling van belastingexperts die door de krant wordt vergeleken met een top fiscaal advocatenkantoor. Wat zou dat kosten? Enige tientallen miljoenen. Daarnaast besteden ze twintig of dertig miljoen per jaar aan het lobbyen van politici. Peuleschil. Om die politici om te kopen, deelt een GE stichting tientallen miljoenen aan mooie projecten uit. Tel het allemaal op en het is volstrekt duidelijk waarom lobbyisten zo'n belangrijke industrie zijn, in Washington en elders. De investeringen zijn klein, zoals het bedrijven weinig kost om bijdragen te leveren aan campagnes van kandidaten, terwijl de opbrengsten onvoorstelbaar hoog zijn.

Het geval GE klemt te meer om dat Jeffrey Immelt, de CEO, een van de grootste klagers was het afgelopen jaar over de onvriendelijke houding van president Obama tegenover het bedrijfsleven. Obama, pragmaat of opportunist, heeft Immelt omarmd en deel gemaakt van zijn commissie om bedrijfsbelastingen te hervormen. Reken er niet op dat GE er slechter van wordt.

Het is mooi journalistiek verhaal over een gecorrumpeerd systeem. Eerder deze week schreef ik over regulering en hoe gevaarlijke of potentieel kostbare industrieën (zoals de banken en GE met zijn grote financieringspoot) er alles aan doen om regulering te dwarsbomen. Daarvoor gebruiken ze lobbyisten. Ze zijn oneindig veel sterker dan politici ooit kunnen zijn. Ze winnen altijd. In Nederland zijn de cijfers wat lager maar ik twijfel er niet aan dat de praktijk niet zo gek veel verschilt. Laten we onszelf niet voor de gek houden.

Het verhaal suggereert ook de hervorming die nodig is - en die Reagan, ere wie ere toekomt, doorvoerde in 1988, mede geïnspireerd doordat GE ook toen al van alle aftrekposten profiteerde - namelijk het wegwerken van alle uitzonderingen regels en een simpele, relatief lage belastingvoet. Misschien gaat het gebeuren. Je weet maar nooit waar Obama en de Democraten de moed vandaan halen om Republikeinen en de Amerikaanse Chamber of Commerce te confronteren met hun schadelijke praktijken. Ik betwijfel het. En het is verstandig om de zaken in de gaten te blijven houden. Binnen tien jaar na de nieuwe regels voor GE in 1988 hadden ze het systeem opnieuw naar hun hand gezet.

Ajax naar de ondergang

Johan Cruijff en zijn achterban bij de wakker regeringskrant zijn nu niet direct van belang voor anderen dan de betrokkenen. Who cares? Het zou de rest van de media sieren als ze dat vaststelden en er geen aandacht aan besteedden. Beter dan ik het kan, beschreef Frits Abrahams de rotzooi bij Ajax. Medelijden overbodig.

25 maart 2011

Niets over het echte probleem

Ronkend commentaar in de NRC over de ADO affaire. Schorsingen, boetes, blah blah. Niets over het werkelijke probleem: Nederlandse voetbalsupporters, of, zo u wilt, Nederlandse jongeren.

Asfaltbeleid

Wel mooie column van Tamminga in de NRC over het asfalt beleid van deze regering. Miljarden om Amsterdam nog verder dicht te laten slibben. Op kosten van de samenleving, in casu het Fonds Economische Structuurversterking, ht aardgaspotje. Volgens Tamminga steeds meer een financier van projecten die eigenlijk gewoon op de begroting moesten staan. Mooi weer op andermans centen, merkt hij terecht op.

Het fonds wordt opgeheven als de centen op zijn. Hoe dan verder? Tamminga heeft drie opties waarvan alleen de derde realistisch is: tolwegen en betaald rijden. De wakkere actiekrant en de slappe knieën van Camielleke en zijn CDA kwezels hebben rekeningrijden tegengehouden maar zoals directeur Coen Teulings van het CPB regelmatig opmerkt: in beschaafde landen werkt het heel goed.

24 maart 2011

Requiem voor Detroit

Een paar jaar geleden verscheen een boek dat uitspelde hoe snel de natuur een stad zou overnemen als hij door de burgers werd verlaten. Ik moest eraan denken toen ik Tsjenobyl en omgeving zag, afgelopen week. Maar ook toen ik in de Trib vandaag een verhaal las over Detroit, een van de treurigste steden van Amerika. Volgens de recente volkstelling heeft de stad tussen 2000 en 2010 maar liefst een kwart van zijn bevolking verloren. Op het hoogtepunt van de grote migratie, de trek van zwarten uit het gesegregeerde diepe zuiden naar het industriële noorden, woonden er bijna twee miljoen mensen in Detroit. De banen in de metaal en autoindustrie zijn verdwenen en de zwarte middenklasse is verhuisd naar de suburbs. De blanken hadden het in deze de facto gesegegreerde stad al lang laten afweten.

Toen ik er voor het laatst was, een jaar of tien geleden, rook het al overal naar verval. Een Renaissance Center aan de rivier huisde ondernemingen en kantoren, er was een theater en een aardig river front. Maar er woonde niemand. Om het centrum heen lag een schil van uitgebrande arme wijken, daaromheen gewone arme wijken. Pas als je in de suburbs kwam, ging het abrupt over in grote villa's en mooie tuinen. Er was en is geen reden om naar Detroit toe te gaan. Er zijn talloze redenen om er weg te gaan. Motown, Motor Town is nu Dotown, Death Town. Kan een stad sterven? En kun je dat proces stoppen? Je hoopt het als je het verval ziet. Sommige steden trekken zichzelf aan hun haren uit het moeras. Cleveland was ooit veel erger dan het nu is (al is het nog steeds niet ideaal). Maar sommige steden kunnen alleen maar verder zinken en je voelt medeleven met de mensen die niet kunnen ontsnappen naar de suburbs.

Libertijnse sprookjes

Tijdens de verkiezingscampagne van 2010 maakten de Republikeinen soms verbazend libertaire geluiden (ik bedoel 'libertarian' waarvoor geen goed Nederlands woord is). Dat was omdat Ron Paul, de bejaarde afgevaardigde uit Texas, verbazend veel aantrekkingskracht bleek te hebben. Deze libertarian die zonder moeite akkoord was gegaan met het big government, big oil beleid van Bush de Jongere, trok in de campagne van 2008 al een menigte aanhangers, vooral bestaand uit gedreven, tijdelijk radicale college kids. Zoals je in de jaren zeventig in je jonge jaren Marx omarmde, zo liepen deze studenten nu weg met Ayn Rand. Elke student heeft recht op zijn eigen geestverbijstering. Ook de grootste 'enabler' van de financiële crisis, voormalig afgod Alan Greenspan van de Federal Reserve, was in zijn jonge jaren een acoliet van Rand. Zijn laten we zeggen libertijnse houding over regulering en vrije markt heeft veel ellende veroorzaakt.

Over Rand gesproken, Rand Paul, de zoon van Ron, dankt zijn naam aan deze dame die dikke boeken schreef die je óf opvreet óf ideologische rim ram vindt vol met bordkartonnen karakters en suffe seks. Rand Paul werd in 2010 als senator gekozen voor Kentucky en, zoals dat gaat, hij stopte een aantal van zijn meer radicale libertaire ideeën in de kast. Opportunisme en politici, altijd een goede match.

Ik lees in de FT dat de afkeer van de Federal Reserve die libertarians koesteren, hun verzet tegen een centrale bank en hun voorkeur voor goud als betaaleenheid, in de staat Utah zich nu heeft vertaald in nieuw beleid. Daar kun je nu met goud betalen, dat wil zeggen, het is een betaaleenheid geworden. Een overwinning voor Willem Middelkoop, onze nederlandse goudstandaardlobbyist, soms vermomd als journalist. Het is een leuk spelletje, vooral symbolisch. Je bent wel gek om je gouden munten in te leveren bij de bakker als je gewone dollars ook goed zijn. Maar het past in de anti-Fed campagne die Republikeinen voeren, onder meer door te weigeren de voordracht door president Obama van een nieuwe board governor te blokkeren. De genomineerde is de econoom Peter Diamond, een Nobel prijswinnaar, maar de bekende dwarsligger senator Shelby van Alabama heeft er een hold op gezet. Shelby is geen libertarian, weest u gerust, hij is gewoon een klassieke obstructie Republikein.

Het blijft fascinerend om de tweeslachtigheid van Fed haters te zien. Ze klagen over de reddingen van de banken, 'too big to fail' terwijl zij als kleine burgers nooit gered worden. Dat is zo maar wat er met hen gebeurd zou zijn als de banken wel kopje onder gegaan waren, vragen ze zich niet af. Het libertarian evangelie is aantrekkelijk omdat het simpel is. Alles verklaart zichzelf. Het enige dat het vereist is een simpel wereldbeeld: je moet wel geloven dat de wereld zo zou functioneren. Dat doen libertarians, een soort gelovigen en aanbidders die we niet al te serieus moeten nemen (ja, laat maar komen die ingezonden mails ..).

De Republikeinen in Washington, rasopportunisten en niet simplistisch als het om eigen voordeel gaat, leven niet naar hun woord. De campagne is voorbij. Ron Paul is nu ondervoorzitter van een subcommittee on monetary policy. Hij wil graag Fed baas Berbanke doorzagen over monetair beleid. De leiding van zijn partij heeft dat geblokkeerd. Tot de volgende verkiezingen.

Vroeger kreeg je een bonus voor een bijzondere prestatie

Minister De Jager zou bonussen voor ABN hebben verhinderd. Die bonussen hadden de bankiers zichzelf toegedacht ondanks het verlies dat de bank draaide. Verstandig van De Jager. Maar het geeft aan hoe gecorrumpeerd die bonuscultuur is geworden. Het is gewoon een vast loonbestanddeel, ongerelateerd aan bijzondere prestaties. ING weer winst laten maken, met dank aan de overheidsgaranties, is geen bijzondere prestatie. Dat is gewoon je werk.

Fascinerend, dat wel. In de jaren tachtig schreven we nog over de noodzaak om meer prestatie elementen in de lonen in te bouwen. Dat was toen een goed idee. Zoals zoveel goede ideeën, is het gekaapt door mensen die er zichzelf mee bevoordeelden … het marktmechanisme in volle glorie. Dat maakt het nu een slecht idee. Tijd voor wat anders.

Op de schop

Ik las in de NRC gisteren een interview met de VVD woordvoerder over media die nu een plannetje heeft gelanceerd om het derde net te gebruiken voor regionale omroepen. Hoewel het valt toe te juichen dat de VVD eindelijk eens wat doet met zijn kritiek op de publieke omroep, ontbrak hier logica. Wel goed dat ze niet wachtte op het rapport dat minister Bijsterveld voor 1,2 miljoen heeft uitbesteed aan een consultant die haar de argumenten moet geven om te doen wat ze toch al zou moeten doen. Maar verder was het lauw gedoe. Geen hervorming in de onzin basis van de omroepen, namelijk de lidmaatschappen. Ja, die worden wat duurder dan de 6,72 Euro die de Telegraaf in staat stelde om in te breken in het systeem. Dan kunnen ze hun waren beter marketen, zei de woordvoerster.

Hoe die lidmaatschappen gerelateerd zouden zijn aan de waardering van kijkers en luisteraars voor programma's is onduidelijk. De omroepen blijven, nu acht in plaats van 25. En er zou ruimte moeten zijn voor een experimentele omroep. Huh? Geen idee wat dat is. Moet dat publiek ondersteund worden? Op kunstterrein zou Zijlstra er korte metten mee maken. Nee, de VVD moet terug naar de basis. Hoe kom je van die publieke omroep af. Heb je eens een keer overeenstemming met de onliberale gedogers van de Stichting van het Verbieden, dan doe je er niets mee.

23 maart 2011

Vijftien minuten roem voor Bachman

Michele Bachman, een luidruchtige afgevaardigde uit Minnesota, is het nieuwste snoepje van de week van de Tea Party enthousiasten. Sarah Palin verdwijnt geleidelijk uit het zicht, Bachman, ook aantrekkelijk, welbespraakt en vooral assertief, komt in beeld. De chattering classes hebben haar omarmd. U hoeft zich er niet in te verdiepen, Bachman is niet serieus als presidentskandidaat.

Nog afgezien van het gebruikelijke hype gehalte, is Bachman gewoon lekker de Tea Party golf aan het berijden. Hoe slecht uitgerust ze is voor het grote werk, bleek toen ze in New Hampshire liep te roepen dat in die staat de grote slagen van de Onafhankelijkheidsoorlog hadden plaatsgevonden. Dat was in Massachusetts. Oops. Bachman klaagt dat alleen domme Republikeinen daarop gepakt worden. Dat is niet zo, maar wel zijn theekrans bezoekers onevenredig dom. Sowieso is het interessant dat degenen die het hardste roepen over de grondwet, Amerikaanse waarden en terug naar de basis van de samenleving, het minst blijken te weten over die grondwet. Het is geen toeval dat Tea Party kandidaten bij de afgelopen verkiezingen vooral zichzelf in de weg zaten en de Republikeinen hun meerderheid in de Senaat kostten.

Bachman is niet serieus omdat ze niet serieus is. Als drie termijn afgevaardigde weet ze hoe de hazen lopen in Washington (wat je van sommige nieuwelingen niet kunt zeggen) maar verder heeft ze weinig in de melk te brokken. Anti-abortus, anti-gay, vijf kinderen, vrouw, theekrans enthousiast: het is allemaal genoeg voor de vijftien minuten roem waarop iedereen recht heeft, dice Andy Warhol. Voor Bachman is het snel weer afgelopen.

Inherent gevaarlijke industrieën moeten gewantrouwd worden

De reden om twijfels te hebben aan kernenergie zijn niet de ongelukken en bijna ongelukken op zich (tien bijna ongelukken in de VS de afgelopen tien jaar), maar de klaarblijkelijke onwil of onmacht van controleurs en reguleerders om de strengste normen te handhaven. Zelfs in Japan blijken de regels met voeten getreden of uitgerekt tot knappens toe. De huidige problemen leggen mooi bloot hoe er is gesjoemeld en gemarchandeerd met regels en voorschriften en hoe je de mensen die een industrie runnen niet kunt vertrouwen in het serieus beoordelen van hun industrie.

Het laat zich raden hoe het gaat in de VS waar reguleerders voortdurend op de bast worden gezeten door lobbyisten. En laat u niets wijsmaken: Greenpeace of welke anti-kenernergie groep dan ook heeft minder macht en invloed dan de lobbyisten. In dat opzicht is de bankwereld vergelijkbaar. Officieel wordt regulering toegejuicht en geaccepteerd, waarna alles in het werk wordt gesteld om de regels uit te kleden.

De resultaten hebben we gezien. Het is een prima facie argument tegen het de markt zichzelf laten reguleren of tegen het toestaan van technologieën of praktijken die potentieel bijzonder gevaarlijk zijn. Wat altijd verrast is hoe de anti-overheidsactivisten ongebreideld vertrouwen hebben in de goede intenties van de rest van de samenleving. Als Hommen en Co en hun klungels in de RvB en RvC deze week weer iets hebben bewezen dat gezond verstand en inzicht in natuurlijke beperkingen niet vanzelf komt bij lui die zichzelf moeten reguleren.

Abortus in VS steeds meer ingeperkt

Het recht op vrije keuze rondom een abortus wordt in de VS geleidelijk aan uitgehold. De regel van het Supreme Court geldt nog steeds maar staten hangen er steeds meer beperkende omstandigheden omheen, onder druk van Republikeinse staatscongressen die op hun beurt worden beheerst door de anti-abortus groep daarbinnen. Zo heeft South Dakota nu een regel aangenomen die vrouwen die een abortus wensen verplicht om een evangelische kwezel te raadplegen die hen kan vertellen wat de alternatieven zijn. Met medische zorg of geestelijke bijstand heeft het niets te maken, het is het formaliseren van de anti-abortus stellingname in het moeilijk maken je recht uit te oefenen. Het is een kwestie van tijd voordat rechters, ook in het Supreme Court, het recht op vrije abortus verder gaan terugdringen.

De wortel van het probleem is, als vanouds, ongewenste zwangerschap. Het interessante is dat het land met de strengste abortuswetgeving in het westen, de VS, ook het hoogste aantal abortussen heeft. Dat komt omdat seksuele voorlichting onder diezelfde kwezel Republikeinen een absolute no-no is. Ze denken dat praten over seks leidt tot seks. Het zou tieners maar op gedachten kunnen brengen! Het gevolg is nog steeds hoge aantallen tienerzwangerschappen, met name in de laagste sociaal economische groepen. Ook op dit terrein is de VS een derde wereld land.

22 maart 2011

Helikopter Hillen

Ik ga niet eens proberen het helikopter avontuur van Tabacco Hillen te volgen. Het was natuurlijk een blamage en het zou mooi zijn als de minister dat gewoon toegaf. Hoe het zo ver kon komen? Het parlement zal dat vandaag niet kunnen ontdekken. Vergt langer en dieper onderzoek. En politieke moed van de minister. Houd uw adem niet in.

Kijvende bondgenoten

Kudo's voor Sarkozy in het doordrukken van interventie in Libië maar ik begrijp dat zijn gedrag onder de bondgenoten behoorlijk wat ergernis heeft opgeleverd. Niet dat doordrukken maar het uitvoeren van aanvallen door Franse vliegtuigen zonder coördinatie of overleg met de bondgenoten en zodanig getimed dat ze precies samenvielen met een publiek optreden van president Bling. Het doet het ergste vermoeden over de verdere voortgang. Obama wil de leiding van de operatie graag overdragen aan de NAVO maar die heeft deze problemen plus nog de tegenstand van Turkije, dat blijkbaar ook niet was uitgenodigd voor een coördinatie bijeenkomst, terwijl Noorwegen, geen EU lid maar wel NAVO, dat wel was.

Dat er geen doel is vastgesteld voor de interventie is niet onbegrijpelijk. Maar het kan niet te lang duren anders valt de coalitie in kijvende landen uiteen en heeft Ghaddafi alsnog de laatste lach.

Top ING deugt niet voor zijn werk

Hommen en Co, die van de ING, zouden eigenlijk een malus moeten krijgen: een flinke boete voor hun stupide optreden. Vandaag melden ze dat ze hun bonus niet zullen opvragen, maar de schade die hun oorspronkelijke actie heeft veroorzaakt is vele miljoenen groter dan de bonussen die ze nu laten liggen. Dat als excuus wordt aangevoerd dat ze zich hielden aan de regeltjes die Financiën heeft opgesteld maakt het eigenlijk alleen maar erger. Het was legitiem graaien. Niet verder over nagedacht.

Je kunt alleen maar vaststellen dat deze mensen niet geschikt zijn voor hun werk, juist omdat ze niet hebben voorzien wat de reactie zou zijn op hun graaiwerk. Dat ze domme bankiers zijn die er op rekenen als ze de volgende keer in de problemen komen, ze weer door de overheid worden gered, is een te slap excuus. Het is ook geen kritiek op ING, zoals Hommen in zijn stukje zelfrechtvaardiging stelt, het is kritiek op Hommen en Co. Zit er niemand in die Raad van Bestuur, niemand in de Raad van Commissarissen (incl. ex FNV'ers) die zag dat dit niet kon? Een brevet van onvermogen waaraan, zoals alles in de financiële crisis voor de beheerders, geen prijskaartje hangt. Ik ben ING klant omdat de Postbank door hen is overgenomen. Niet lang meer.

Het zijn niet alleen de bankiers die de weg kwijt zijn omdat ze hun fatsoen verloren hebben. Ook ondernemers in andere industrieën. Een opiniestuk in de Financial Times maakt korte metten met de directeur van Kraft, Irene Rosenfeld. Die werd tot drie keer toe gevraagd om te verschijnen voor een panel van het Britse parlement omdat Kraft bij de overname van Cadbury een flink probleem had veroorzaakt (niet geheel te verwijten, maar een probleem dat uitleg verdiende). Mevrouw Rosenfeld weigerde en stuurde een jurist toen er een video link werd opgezet.

De opinieschrijver stelt terecht vast dat het een ondernemer, een voorbeeld in de industriële wereld, zou bekomen om een paar uur uit te leggen en, zeker, ook het doelwit van kritiek te zijn. Part of the job en met zo'n inkomen inderdaad niet te veel gevraagd (Rosenfeld verdiende in 2009 26,3 miljoen!). De schrijver wijst voor het gebrek aan realiteitszin dat ook Hommen en Co lieten zien op de bazen van de auto-industrie die in hun privé jets naar Washington kwamen om het publiek te vragen hun bedrijven te redden. En dan die Goldman arrogante kwast die denkt dat bankiers 'gods werk' doen. Je hoeft niet te geloven om dat stupide te vinden en maatschappelijk gezien, verrot.

Laat je niet chanteren door grootverdieners

Een supporter van de Conservatieve Partij in het Verenigd Koninkrijk heeft zijn collega's gezegd dat ze eens moeten ophouden met zeuren over hun inkomen als dat belast wordt in een land dat een begrotingscrisis heeft. De bankiers en handelaars dreigen voortdurend elders heen te gaan. Deze man heeft daar een prima antwoord op: als je meer geld in de bank wilt en op het platteland van Zug (Zwitserland) wilt wonen zonder cultuur en grote stadsvermaak, ga je gang. Ik kies ervoor om wat meer belasting te betalen en in Londen te blijven. Mooi dat een conservatief nu eens die bluf van de dreigende bankiers en andere grootverdieners op tafel legt. We moeten ons niet door deze lui laten chanteren.

De beste vriend van dictators

Van China als wereldverbeteraar hoeven we natuurlijk niets te verwachten. Het regime in China heeft aan het regime in Zimbabwe, de corrupte club van Mugabe, 700 miljoen dollar geleend. Honderd miljoen daarvan kan de regering voor eigen gebruik aanwenden. Daarmee financiert China de facto de volgende 'verkiezingsoverwinning' van Mugabe. Geen verrassing, maar het staat genoteerd.

21 maart 2011

Succesvol en dan krijg je nooit media aandacht: hindoestanen

Dit weekend vierden Hindoestanen in Den Haag de komst van de lente. Ze bekogelden elkaar met poeder in alle kleuren van de regenboog. Het was een goede gelegenheid voor de NRC om een verhaal te wijden aan deze groep, die nogal onopvallend is in het dagelijks leven, zoals de reporter opmerkte. Niemand zei er iets van toen in Den Haag, achter het station Hollands Spoor, de grootste hindoetempel van Europa gebouwd gaat worden.

Waarom gaat het nooit over Hindoestanen, vroeg de reporter? Zelf weten ze het wel. Komt door de media en het onderwijs. Niemand weet iets van Suriname, waar de meeste van deze hindoestanen vandaan komen. Een bijzonder hoogleraar Hindoestaanse migranten stelde ronduit dat als je geen problemen veroorzaakt, je in Nederland niet zichtbaar bent.

Het leek wel of ze klaagden. Waarom krijgen moslims al die aandacht en wij nooit? Wethouder Baldewsingh van Den Haag, zelf hindoestaan, meent dat het komt omdat ze low profile zijn en niet de confrontatie zoeken. Ze zijn deel van een geheel en houden hun gemeenschap besloten. De meeste Hindoestanen trouwen binnen hun eigen groep. Als je dat over Marokkanen en Turken hoort, is het meestal in een verhaal over hun slechte integratie. Het gaat alleen maar over moslims, klaagt Baldewsingh.

Hij stelt ook vast dat er gedwongen huwelijken plaatsvinden, dat de vrouwen het beter doen dan de mannen en daardoor soms onevenwichtige huwelijken plaatsvinden. Maar ook vertelt hij hoe deze hindoestanen van Surinaamse afkomst (tien procent van de bevoking van Den Haag volgens de NRC) zich identificeren met India. Met de snelle economische groei van dat land en met de cultuur.

Een gecompliceerde geïntegreerde allochtone groep kortom. Mooi verhaal van de NRC vol schijnbare paradoxen. Last van te weinig aandacht? Veel Marokkanen zouden het graag willen. Tegelijkertijd kun je blijkbaar slechter geïntegreerd zijn dan Marokkanen van de tweede generatie, althans als je die gedwongen huwelijken, zelfmoorden en India identificatie ziet, en toch als succesvolle groep gelden, terwijl Marokkanen alleen maar negatief worden bejegend.

't Is maar voetbal

Een voetballer van ADO, ene Immers, staat op tafel te zingen 'We gaan op jodenjacht' met gestrekte arm. Je zou denken dat het land te klein was voor onze nationale fatsoensrakkers van de Stichting van het Verbieden. Voordat ze naar Libië vertrekken maar even die tanks langs sturen naar Den Haag lijkt me wel het minste. Ik heb de Grote Leider of zijn discipel Fritsma nog niet gehoord (terwijl die laatste ooit net deed of hij in de Haagse gemeenteraad zat en allochtone voetballertjes te pakken wilde nemen).

Bloembollenschoppen in Gouda was blijkbaar een stuk ernstiger dan wat deze blanke, getatoeëerde PVV stemmers uitkraamden. Terwijl we hier toch een uitwas zien van het zieke voetbalwereldje dat zowat ieder weekend meer problemen veroorzaakt dan allochtone rotjong in een jaar.

Tenenkrommend was ook Wilfried de Jong bij zijn Holland Sport. Hij had de keurige, beschaafde Ankie van Grunsven op bezoek. Eerst liet hij beelden zien van de fijne Haagse jongens die de Amsterdamse keeper, een stevig gebouwde jongen, steeds met 'pizza, pizza' uitjouwden als hij aan de bal was. De man verloor nog ook. Van Grunsven vond dat we wel een beetje meer respect voor elkaar mochten hebben. Tja. Volgende beeld was van de Fritsma stemmer in Den Haag. Is dat voetbal?, vroeg van Grunsven. De Jong begreep het niet. Legde uit hoe het zit met jodengeneuzel rondom Ajax. Van Grunsven viel daarop terug op haar eerste stelling dat wat respect voor elkaar geen kwaad kon en stelde dat sporters een voorbeeldfunctie hebben. Huh? Tja, zo hadden we er nog nooit tegenaan gekeken. Wilfried zat er verweesd bij.

Toevallig zag ik zaterdagavond op de Duitse televisie ook een andere trainer uit zijn dak gaan, ik ben vergeten van welke club. Hij duwde en sloeg iedereen in zijn buurt. Ach, 't is maar voetbal. Maar ons jongerenprobleem begint daar.

Ik lees ook dat de aanhangers van Willem II politici van de SP bedreigen omdat die partij er tegen heeft gestemd om publieke gelden te besteden aan hun armlastige clubje. Al weer vergeten hoe het Ajax bestuur zich liet terroriseren door supporterstuig? Laten we het eens over echte problemen hebben.

Neocons hebben niets geleerd

Het is irritant maar geheel volgens verwachting dat de pleitbezorgers van de inval in Irak nu klagen dat president Obama niet snel genoeg intervenieert. Niets geleerd, niets opgestoken, gedoemd hun dommigheden te herhalen. Wolfowitz, Abrams en consorten. Nog irritanter is het om sommige Europeanen te horen klagen dat de Amerikanen niet het voortouw nemen. Ze moesten zich schamen voor hun eigen gebrek aan actie of originele ideeën.

Sarkozy en Cameron hebben leiding gegeven en verantwoordelijkheid genomen. Wat ook de motieven van Sarkozy waren, dat is een goede zaak. Zijn geneuzel over de plaats in de geschiedenis van Frankrijk kunnen we gevoeglijk negeren. Retoriek, niet meer dan dat. Dat Duitsland niet al te hard loopt, is niet geheel onbegrijpelijk. In de Balkan maakten ze de nodige fouten, nog voordat het daar mis ging, die hadden te maken met hun historische ballast (snelle erkenning van de autocraat in Kroatië, bijvoorbeeld). De EU speelt nauwelijks een rol, de NAVO is verlamd omdat Turkije zijn eigen spel speelt, ietwat overmoedig geraakt door zijn recent verworven regionale statuur. Nederland mag dankbaar afwachten tot de NAVO een eenheid vormt, voorlopig hoeven we niets te doen.

Ondertussen is het niet plezierig om weer over 'coalitietroepen' te horen praten en over eerste dagen die goed verlopen. Dit is het gemakkelijke gedeelte. Er is geen exitplan, zelfs geen follow up plan. Het is moeilijk vast te stellen wie legitieme macht in Libië heeft als je de legitieme dictator verjaagd hebt. Ik heb dan ook alle begrip voor Obama's treuzelen (als je dat zo mag noemen). De Amerikaanse bevolking is totaal niet geïnteresseerd in een nieuwe interventie in een land ver weg. De neoconservatieve prutsers van 2003 miskennen de stemming en het is significant dat zelfs de Republikeinen die geen gelegenheid zullen laten lopen om Obama aan te vallen, hun kruit droog houden (een enkele opportunistische idioot zoals Newt Gingrich uitgezonderd).

Obama zelfs is op pad gegaan om te doen wat de kiezers werkelijk willen: Amerikaanse producten verkopen in Zuid Amerika. Het is wel een belangrijke vaststelling. De wereld is veranderd. Amerika is niet meer de politieman van de wereld, althans niet op eigen initiatief met gung ho assertiviteit a la Bush de Jongere. Multilateraal mag je het nauwelijks noemen, maar unilateraal is definitief afgelopen. Het is een balancing act voor Obama. Het verhaal van de drie beren en de pap: niet te koud, niet te warm, zoeken naar precies goed. Die zoektocht is voorlopig niet afgelopen maar aangezien buitenlands beleid in 2012 geen rol zal spelen - Afghanistan wordt een ramp voor het westen maar de Republikeinen kunnen bezwaarlijk daar werk van maken - zal de focus op economie de doorslag geven.

De Republikeinse bankenlobby

Je zou denken dat na de excessen van 2008 banken niet in bescherming genomen zouden worden door politici als er pogingen gedaan worden om consumenten tegen hun praktijken te beschermen. Dat is fout gedacht. Joe Nocera, schrijver overigens van een mooi want ook voor mij te volgen boek over de financiële crisis, schrijft vandaag in de New York Times over de aanval van de Republikeinse afgevaardigden op het tijdelijk hoofd van het Consumer Financial Protection Bureau, Elizabeth Warren. Zij werd onder vuur genomen door de bankenlobby, in deze vertegenwoordigd door de hoofden van de commissies in het Huis die zich met huid en haar aan Wall Street hebben verkocht.

Toch blijft het raar dat een partij zo duidelijk de kant kiest van de instanties die burgers naaien en vervolgens ook nog voor de gevolgen laten opdraaien van hun onverantwoordelijke gedrag. Niemand is gestraft voor hele en halve oplichting rondom de crisis van 2008, laat staan voor het wanbeleid waarvoor ze miljoenen aan honoraria opstreken. Maar erger nog, de Republikeinen doen net alsof er helemaal geen crisis is geweest. Het vervelende is dat ze er tot nu mee weg komen. Maar alles wijst er op dat de volgende crisis onvermijdelijk is. Wat dat betreft zijn die bankiers net neoconservatieven: niets geleerd, niets veranderd. Het enige verschil is dat ze hun zakken blijven vullen (en de verkiezingskassen van Republikeinen).

Selectie aan de poort: goed idee maar dan ook goed uitvoeren

Een kamerlid van de VVD pleit voor een soort sollicitatiebrief van studenten voor de studie die ze willen volgen. Ik ben daar niet tegen, maar in feite gaat het natuurlijk om een andere zaak: blijven we vasthouden aan de regeling dat je met een eindexamen VWO automatisch toegang krijgt tot het universitair onderwijs? Dat hoeft van mij niet. Van mij mogen universiteiten selecteren aan de poort. Dat wil niet automatisch zeggen dat mensen met de hoogste cijfers doorgelaten worden. Motivatie en het vermogen om te verwoorden wat je wilt studeren, zullen ook een rol gaan spelen. De University Colleges doen het al zo. Ik zou wel meer willen weten van hun ervaringen.

Krijg je zo gemotiveerde studenten? Nou, in elk geval studenten die beter hebben nagedacht over wat ze gaan doen. Moeten tieners lekker rond kunnen kijken en misschien van mening veranderen over een studie? Ja, dat mag ook, maar dan moeten we de studies anders inrichten en een breder pakket aanbieden, zo ongeveer als een Amerikaans college, met een major en een minor, en daarna laten kiezen (op eigen kosten, zodat ook daar een rem zit ingebouwd).

Ik weet niet of universiteiten in staat zijn te selecteren aan de poort. Dat kost tijd en energie en mensen. Meer bureaucraten is bijna altijd een foute oplossing. Maar de poort open zetten werkt ook niet.

De rijken zijn anders dan u en ik

Ik was op de Tefaf dit weekend. Interessante kunst, absurde prijzen en een interessante mix van bezoekers. Veel mensen die kwamen om gezien te worden, of op uitnodiging van bedrijven die kaartjes geven als relatiebeheer. En het woord Fitzgerald geldt nog steeds: de rijken zijn anders dan u en ik. Ze hebben meer geld. Niet alleen om de soms absurd geprijsde kunst te kopen maar ook om champagne barren en sushi lopende banden te bemannen. Ik heb er geen kritiek op. Het is gewoon een interessant sociologisch fenomeen. Ik heb mijn ogen uitgekeken.

Wat me wel verbaasde (en waarvoor ik geen goede verklaring heb) is de smakeloze manier waarop vooral de dames in diverse stands zich hadden gekleed. Wat voor sexy door moet gaan, is blijkbaar aan mij niet besteed. Ik vond het vaak ordinair - te korte rokken, te strak, te raar gekleurd, te onhandige hoge hakken om rond te lopen. Zou het helpen bij de verkoop? Ook interessant de manier waarop vooral Engelse handelaren zich kleden. Die ene die een keurig grijs pak met streep aan had, met rode das en pochet, en blote voeten in een soort bordeelslippers. Tja. Ook rode sokken schijnen het helemaal te zijn in deze wereld. Wat ook opvalt is dat iedereen met een computer of een Iphone of gewoon een telefoon zit te pielen.

Oh, ja, er was ook nog kunst. Ik vond het niet vreselijk interessant, moet ik bekennen. Weinig origineels en van bekende schilders niet vreselijk goed werk. Veel Dubuffet, Dufy en zo nog wat namen die blijkbaar ineens de markt overstromen. Weer weinig Haagse School daarentegen. Veel portretten van kinderen in de klassieke afdeling. Veel Picasso tekeningen waarvan er, sorry to say, dertien in een dozijn gaan. De Aziatische kunst was wel interessant - een toevoeging die wel waarde heeft.

20 maart 2011

Sarko's come back

Verrassende come back van Sarkozy, meer stoutmoedigheid dan ik van Obama had verwacht. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat de VN resolutie zou worden aangenomen. De draai die de VS donderdag avond maakte, was het verschil. Wat er precies aan vooraf is gegaan (achter de schermen?) zullen we pas veel later weten. Het resultaat is een legitimatie om in elk geval Ghaddafi en zijn zonen te dwarsbomen. Wat daar later uit moet voortvloeien, staat nog te bezien. Hoe dit zich verhoudt tot de moord van het regime van Jemen op demonstranten, idem dito. Waarom daar niet ingrijpen is de logische vraag. En dat die unie van Arabische landen nu loopt te mekkeren over burgerslachtoffers (als die er al zijn want de Ghaddafi boys roepen dat natuurlijk voortdurend, wel wetend wat de zwakte is van het westen) is geheel voorspelbaar. Eerst wilden ze dat er wat gebeurde, nu dat gebeurt proberen ze er afstand van te houden. Labbekakken.

Het schijnt dat Nederland ook wat kan doen met zijn F16's. Een buitenkansje voor de luchtmacht om te laten zien dat vliegtuigen zoals de zichzelf de nek om draaiende JSF wel degelijk van belang zijn. Ik ben benieuwd of we met die F16's meer kunnen dan met onze helicopters.
Een interventie met Amerikaanse deelname wordt automatisch geleid door de Amerikanen, zo luidt het adagium. Maar de Fransen laten zich danig gelden, naar ik aanneem in goed overleg met de NAVO en de VS.

Kortom, meer kans op een goede afloop dan tevoren. Meer daadkracht dan verwacht. Te cynisch? Te sceptisch?

17 maart 2011

Wie op het westen wacht, wacht het langst

Laat maar zitten, die no fly zone. Wie lang genoeg wacht, krijgt de geschiedenis opgedrongen en maakt hem niet. Ghaddafi zal de strijd winnen als hij militair wordt uitgevochten, waarbij de kanttekening past dat zijn troepen gering in aantal zijn, niet erg loyaal en dat de aanvoerlijnen van west naar oost nogal langgerekt zijn. Het zal niet zomaar gebeuren.

Maar ook als Ghaddafi militair overleeft, is zijn einde in aantocht. Hij en zijn zoons zullen het land niet meer aan elkaar kunnen breien. Hun internationale status kan niet gerepareerd. Het lijkt waarschijnlijker dat van binnenuit een coup zal plaatsvinden tegen Ghaddafi, waarna een deal met de civiele oppositie in Bengazi mogelijk is. In de NYT vertelt een Libië expert waarom een geurbaniseerde en deels door Ghaddafi opgeleid jong en bevolking niet meer door hem in toom gehouden kan worden. Het is een wat perverse versie van Robert Kaplans onzinnige 'goede dictator' verhaal (zie twee weken geleden). Het westen staat erbij en kijkt ernaar. Of dat uiteindelijk misschien niet het beste is, blijft een open vraag.

Maar de boodschap aan opstandelingen elders is duidelijk: je moet het zelf doen en je moet doorbijten. Als het er op aankomst zal het westen niets doen om opstanden in Saoudi Arabië, Bahrein of andere lullige monarchieën te helpen, iets waar de groene opstandelingen in Iran ook al achter waren gekomen. Revoluties zijn sterker als ze op eigen kracht uitgevoerd worden en, zoals Lenin zou hebben gezegd, de tijd moet er wel rijp voor zijn. Zo gezien is misschien goed dat het westen niets heeft gedaan. Maar laten we niet al te veel pretenties hebben. Als u een demonstrant was in Bahrein zou u niets van ons verwachten.

Walking wounded

Tabacco Hillen ligt onder vuur. Valse voorlichting aan de kamer, ook als het niet direct aan hem te verwijten viel, is wel degelijk een ministeriële verantwoordelijkheid. Mooi dus, zo'n motie van afkeuring. Niet dat het veel uitmaakt, maar het is wel vermakelijk om deze pr adviseur en lobbyist te zien kronkelen. Dat mevrouw Schultz van Haegen de onzinnige uitgaven voor toiletten in de sprinters naast zich neer legt, lijkt me prima. Die motie van afkeuring is overdreven. Ministers komen altijd wel ergens in de problemen. Maar Leers, Hillen en brekebeen Rosenthal zijn er wel heel snel mee. Maar het zijn andersoortige problemen die ze hebben.

Bij Leers gaat het puur om diens karakter, of gebrek daaraan. Bij Hillen is het lastig voor hem (al doet hij net of hij dat leuk vindt) dat niemand hem een plezierig persoon vindt. Het is een genoegen hem te zien struikelen. Bij Rosenthal is het beleidsmatig. Rutte moest zijn gezwinde pas even inhouden bij het dineetje van de koningin maar is vooralsnog onbeschadigd.

Bescheidenheid? Uh? Nee, wij zijn bankiers

De bonuscultuur van de banken blijft natuurlijk gewoon doorgaan. Ook al hadden deze bankiers hun baan niet eens kunnen houden als de overheid hen niet geholpen had, ze blijven gewoon doorgraaien. Sterker nog, mede dank zij de domme Tea Party idioten in de VS, hebben bankiers een soort slachtofferrol aangenomen die hen geheel niet past. Misschien is er niets aan te doen, maar dan zijn maatregelen om de top van die bonus gedreven inkomens af te romen via hoge belastingen wel degelijk gerechtvaardigd. Zeker, de banken en hun leiding zullen wel een uitweg vinden, maar dan profiteert de schatkist er tenminste van. Uiteindelijk hebben we meebetaald aan hun overleven.

16 maart 2011

Sarah Palin zakt steeds verder weg

Recente opiniepeilingen over het nogal open Republikeinse veld voor 2012 hebben één ding gemeen: ze laten zien dat Sarah Palin steeds minder populair is. Of beter gezegd, haar negatives, het percentage kiezers dat negatieve gevoelens over haar heeft, loopt sterk op. Onder Democraten kon Palin nooit veel goeds doen, maar voor een eventuele poging om de Republikeinse nominatie te verwerven was dat alleen maar een plezierig verschijnsel. Nu blijkt ook de groep die Palin nodig heeft om de nominatie te winnen, nogal sceptisch.

Het was altijd een open vraag of Palin haar status als 'commentator' en het vele geld dat ze daarmee verdiende in de waagschaal zou stellen voor een onzekere campagne in 2011. Haar Fox baantje zou Palin moeten opgeven op het moment dat ze meedoet aan de campagne - zoals Newt Gingrich dat nu al heeft moeten doen en Mike Huckabee ook zal moeten als hij op 5 mei aan het eerste Fox-debat wil deelnemen. De directe reden voor Palins daling in de peilingen is volgens velen de moordaanslag op afgevaardigde Griffiths, in januari. De agressieve Palin campagne in 2008, met schietrozen op haar kiesdistrict, kreeg toen nogal wat negatieve aandacht. Ook Palins reactie in een youtube en facebook actie (haar gebruikelijke methoden van communiceren) vielen niet lekker.

Maar de teloorgang van Palin is al langer bezig. Hoe meer je van haar ziet, hoe duidelijker lijkt te worden dat ze niet de capaciteiten heeft om president te zijn. Sommige politici groeien bij nadere kennismaking, voor Sarah Palin geldt dat ze sinds de introductie op het landelijk toneel door de bejaarde McCain - waar ze hem onmiddellijk in de schaduw zette - eigenlijk alleen maar in status is gedaald. Palin is populair bij een deel van de kiezers in de Republikeinse voorverkiezingen. De Tea Party beweging, die ze als haar club heeft geclaimd, is niet onverdeeld positief over Palin. De traditionele Republikeinse kiezer, niet overdreven evangelisch en anti-overheid, ziet haar als een bezoeking.

Kan ze de afkalving van haar steun nog stoppen? Het hoeft waarschijnlijk niet; de kans dat ze kandidaat wordt is klein. Wat Palin wel kan doen, is haar politieke invloed en haar capaciteit om geld te verdienen uitbreiden door haar steun uit te spreken voor een van de andere kandidaten. Of, nog verstandiger, te wachten tot duidelijk is wie de Republikeinse nominatie lijkt te krijgen en die dan het laatste zetje te geven.

Potentiële en acute problemen
Als het niet zo ernstig was, zou het amusant zijn. De rush om alle kerncentrales te inspecteren, drie maanden te sluiten of stil te leggen, en zo nog wat dingen. Alle risico's en alle potentiële problemen waren al bekend, wat dat betreft voegt Japan niets toe. Je kunt alleen vaststellen dat een potentieel probleem pas politieke kracht krijgt om de lobbyisten te dwarsbomen als het een actueel probleem is geworden. De nucleaire industrie zingt het wel weer uit.

We zitten het even uit
Bahrein slaat er nu hard op. Met hulp van onze vrienden, de Saoudi's. Kolonel Ghaddafi heeft de toon gezet die Ben Ali en Mubarak niet konden of durfden te vinden. En waarom zouden ze niet, de Bahreinse en Saoudische elite? De EU doet niets. De VS doet niets. Natuurlijk helpt het niet dat Iran zich ermee bemoeit, of lijkt te bemoeien. Maar dat is al net zo'n flauwe dooddoener om geweld goed te praten als de waarschuwen van onze liberale premier dat het in Egypte wel eens helemaal fout kon gaan, 'en dat willen we natuurlijk niet'. We, dat zijn de hardwerkende mensen van Nederland, dat hij weer gaat teruggeven. Het is een duivels dilemma waarvoor de rest van de wereld staat. Interveniëren is geen kattenpis. Dat kun je niet half doen. En zoals Colin Powell het zei in de kreet die de Pottery Barn (een porceleinwinkel in de VS) gebruikt: you break it, you pay for it. De huidige oplossing, als je het zo mag noemen, is de gebeurtenissen te laten beslissen. Dat heet met een ander woord lafheid. Die gebeurtenissen zullen ervoor zorgen dat in Libië Ghaddafi en anders een laag net onder hem gewoon het land in hun grip blijven houden. Dat in Bahrein de Soennieten de Shia's blijven uitbuiten. Dat in Saoudi Arabië een cynisch, conservatief en zelfzuchtige regime aan de macht blijft. We staan erbij en kijken ernaar.

De toon van permanente gestoordheid
Van mij mag de grote leider van de stichting van het verbieden best tegen de benoeming zijn van professor Buruma in de Hoge Raad. Hij kan daar argumenten voor geven. Maar het opgewonden standje dat hij ervan maakte en de permanent verontwaardigde toon tonen hem voor wat hij is: een zieke man. Geobsedeerd. Geen manieren en zelfs als hij argumenten heeft, niet in staat om die op een beschaafde manier te presenteren. Meltdown lijkt steeds nabij als hij zijn mond open doet en ons laat kijken in zijn moordkuil van een hart. Er is maar een manier om ermee om te gaan: niets aan doen. Laat hem maar razen.

De VVD wil een discussie over kerk en staat. Altijd leuk, een artikel 23 debat. Maar nee, daar ging het niet om. Hoofddoekjes. Daar had de andere partij van het verbieden een probleem mee. Wat er liberaal aan is, joost mag het weten. Wat er opportunistisch aan is, kan iedereen onmiddellijk vaststellen. De VVD is een partij die duizenden vrouwen niet toestaat te werken voor de overheid. Zo simpel is het.

14 maart 2011

Onze defensieve fundamentalisten

Ah, die fundamentalisten. Volgens de SGP leider in Drente is het 'einde van de wereld nabij'. Japan, ziet u. Aardbevingen. De bijbel heeft het voorspeld. Bekeert u!

In de Volkskrant vandaag een zelfs in die context zeldzaam slecht beargumenteerd stukje van een SGP jongere, Dirk-Jan Rijsink, een historicus en beleidsadviseur. Hij betoogt tegen de stelling van twee andere opiniësten, Kleinpaste en Duyvestijn dat geloof ook maar een mening. Menen dat geloof ook maar een mening is, is ook maar een mening, riposteert hij gevat. Al meteen aan het begin stelt hij zelfbewust: 'Het is opnieuw de religie van de gelijkheid die krijg voert tegen de religie die eeuwenlang ons land gevormd heeft.' Wat hij bedoelt, begrijp ik niet, maar het is vast gericht tegen de linkse kerk.

Als conservatief staat hij, zegt Rijsink, diametraal tegenover de seculiere liberale jongeren. Hij voert daarvoor het zwakste argument aan dat je kunt bedenken: zonder geloof en de daardoor opgelegde en geïnternaliseerde normen zou er geen samenleving zijn, geen fundament voor onze democratische rechtstaat. Ik sta daar verbaasd over. Het maakt van zijn diepe geloof een functioneel item, iets wat je nou eenmaal nodig hebt om een samenleving te ordenen. Het is onzin, maar het is ook een travialisering van zijn eigen geloof.

Ik begrijp dat zijn opponenten zich erover beklaagden dat de kerken of aangehangen organisaties teveel overheidssteun kregen. Waarom Kleinpaste en Duyvestijn zich daar druk over maken, weet ik niet. Ze gebruikten het blijkbaar als een opstapje om tegen geloof te schrijven.

De laatste drie alinea's van Rijsinks boutade zijn onnavolgbaar. Hij heeft blijkbaar ooit iets over gelijkheid gelezen en denkt dat gelijkheidsdenken de vijand is. Relativering gooit hij er ook maar even in, ook zo'n woord waar je lekker mee scoort. Een kruistocht van secularisten is aan de gang en hij wil hem graag vechten! Zijn slotaubade aan Rutte als liberaal verdediger van de liberale rechtsstaat die de democratie mogelijk maakt zodat we daarover kunnen debatteren, is roerend kinderlijk. Die seculiere liberale jongeren maken het voor hem mogelijk zijn geloof te belijden en uit te oefenen. Gelukkig is die vrijheid niet beperkt tot evangelische christenen, mijnheer Rijsink, ook al lijkt Rutte daar wat minder liberaal te zijn.

Van mij mogen SGP'ers geloven wat ze willen. Ook dat vrouwen geen politieke functies mogen bekleden en dat homo's ziek zijn en in god genezing kunnen vinden. Ze mogen speciale verzekeringen hebben of polio spuiten ontlopen. Allemaal goed geregeld in ons seculiere land. Ook een partij met onfrisse of idiote stellingnames mag democratisch meedoen.

De patente flauwekul van gelovigen om ons heidenen te verwijten dat we ook een geloof hebben, namelijk het niet geloven, is dermate nonsens dat we die hier kunnen negeren. Het is nou juist inherent aan geloven dat je niets kan bewijzen maar dat ook niet hoeft te doen. Je gelooft maar wat je wil. Wat ik niet begrijp is waarom onze vaderlandse fundamentalisten, nu als stille steunpilaren van Rutte/Wilders in kruistocht tegen de islam, zo defensief zijn. Geloof gewoon lekker wat je vindt, joh. Val ons er niet lastig mee in een slecht beargumenteerd, knullig stukje dat de Volkskrant redactie beter uit zelfbescherming van de auteur had kunnen weigeren. Nee, geloof is geen mening net als andere meningen. Het is een geloof. Argumenen overbodig.

Anti-homo geweld

Het is algemeen bekend dat Marokkaanse jongens niet met modieuze kinderbakfietsen rondrijden. De man die vorige week een homo met een fietsslot sloeg bij de homo ontmoetingsplaats bij het Nieuwe Meer, paste dan ook niet in de voorspelbare categorie anti-homo geweld. De wakkere regeringskrant meldt dat de bakfietser zich heeft gemeld bij de politie. Het zou om een 'verkeersconflict' gaan. Ja, er is nogal wat verkeer daar bij het Nieuwe Meer. Dat de bromfietser geparkeerd en al was voordat hij het slot tegen zijn hoofd kreeg, pleit tegen deze interpretatie van de agressieve fietser.

Geeft dit incident aan dat homo gerelateerd geweld in Amsterdam inderdaad stijgt, zoals vaak wordt betoogd? Mogelijk, maar dan is dit ook een goed moment om de vraag te stellen of deze stijging misschien los staat van Marokkaans (of moslim) anti-homo sentiment. Misschien moeten we daar inderdaad eens over nadenken. In de kleedkamer van de voetbalclub van mijn jongens werd vijf of zes jaar geleden al routinematig 'homo' als scheldwoord gebruikt. Niet door de allochtone voetballertjes maar door de gymnasiasten. Ik kon niet ontdekken waar dat vandaan kwam en de jongens bedoelden er niets mee; het was gewoon een scheldwoord dat ze vaak gebruikten. Het verbieden was, helaas, vechten tegen de bierkaai.

Ik wil geweld tegen homo's niet bagetalliseren maar wel loskoppelen van de Marokkaanse jongeren die er meestal voor verantwoordelijk worden gehouden. We moeten de bakfietser dan ook dankbaar zijn dat hij een voortwoekerend sentiment in de betere kringen in Amsterdam expliciet heeft gemaakt. De politiek mag er ook goede nota van nemen. Misschien wat cursussen in Oud-Zuid?

Waarom neemt ergernis en daardoor verbaal en ander geweld tegen homo's toe? Ik weet het niet. Misschien heeft het verharde klimaat in de samenleving ermee te maken. Als alles mag dan mag je ook weer uitspreken wat je vindt maar een tijdlang onderdrukte omdat het niet netjes was. Misschien is het een natuurlijk ebben van de overdreven homovriendelijkheid (ik opper dit voorzichtig) die blijkt uit het modieuze flauwekul gedoe rondom de gay parade.

Moet Amsterdam homo bestemming worden voor toeristen? Ik weet dat niet zo precies. In die vorm en zo geformuleerd lijkt het me overdreven. Dat Amsterdam een open en vriendelijke reputatie moet hebben staat buiten kijf. Maar misschien is het tijd die in een bredere toeristen campagne te gieten dan een 'haal de homo naar Amsterdam' actie. Feit is dat de gevoelens van onveiligheid toenemen en zoals Fortuyn en Wilders ons hebben geleerd: gevoelens van onveiligheid zijn cruciaal, ook als er geen reden voor is. Daarom is dit incident een goede aanleiding om er eens open en eerlijk over te praten in plaats van in de verstarde context van een integratieprobleem. Zoals zo vaak blijkt een probleem dat meestal in die sfeer wordt gebracht gewoon een breed maatschappelijk probleem.

Een beschaafd land en dat is hun enige geluk, op het moment

Het is hartbrekend om Japan te zien worstelen met de natuur. Tegelijk is het geruststellend dat een beschaafd land blijkbaar zijn beschaving kan handhaven, tot nu toe tenminste, ook onder de meest vreselijke omstandigheden. Ik weet niet wat er in Nederland zou gebeuren met zo'n ramp. Wel wat er in de VS zou volgen.

Daar is het laagje beschaving in een samenleving van enorme ongelijkheid en uitbuiting flinterdun. In crisistijd leidt het tot drama's. WE zagen het met Katrina. Toevallig las ik net een roman van Carl Hiaasen, een schrijver uit Florida, over de naweeën van hurricane Andrew die in 1992 de stadjes Florida City en Homestead platlegde. Niet alleen bleken alle huizen substandaard door een conksi van aannemers en inspecteurs, op het moment dat de orde verdween was het een totale wildernis. Niemand was zijn leven zeker, het was de originele Hobbesiaanse samenleving. In de VS sluimert die altijd, net onder de oppervlakte. Het is wat iedere burger bang maakt, ook als hij er zich niet van bewust is.

So far so good in Japan waar iets meer beschaving schijnt te heersen. Hartbrekend blijft het en zeker voor een land dat na de Tweede Wereldoorlog opkrabbelde uit een chaos die zelfs in West Europa moeilijk viel voor te stellen (lees daarvoor het schitterende boek Embracing defeat. Japan in the wake of World War II door John Dower) nu weer opnieuw moet beginnen. Zowel de IHT als de FT hadden vanochtend dezelfde foto op de openingspagina: een verloren kijkende vrouw met een deken omgeslagen, tegen een achtergrond van opgestapeld puin.

Opnieuw zeperd voor de EU

Dat onze eigen heldhaftige regering na zijn misavonturen in Libië zijn mond houdt, was geheel voorspelbaar. Helaas is de EU opnieuw nutteloos als het om buitenlandse politiek gaat. Frankrijk heeft het voortouw genomen, ook Engeland is voor een no fly zone, schijnt het, maar de rest heeft geen interesse. Te druk met geld over de balk gooien in Kunduz, terwijl waar we wel effect kunnen hebben, wel direct iets kunnen betekenen, in Libië, we er het zwijgen toe doen. Ghadaffi's einde komt wel, een keer. Van binnenuit moet je nu aannemen, in de vorm van een coup vanuit de legerleiding of de top van het land die inziet dat de dodelijke clown nutteloos is geworden. Maar niet dan nadat de opstand bloedig zal zijn onderdrukt en de EU, en het westen in bredere zin (maar laten we wel wezen, dit is onze achtertuin), geloofwaardigheid heeft verloren.

Logischer als de PvdA de publieke omroep zou afschaffen

Alsof zijn partij niets beters te doen heeft, stelt Martijn van Dam van de PvdA, nu voor om programma's van de publieke omroep van een 'journalistiek kwaliteitsstempel' te voorzien. Hij windt zich blijkbaar op over de politieke propaganda die de agitprop naïeveling Eerdmans bij de Telegraaf omroep produceert, of misschien de oninteressante kneuterproducten van Jan Tromp. Vooral het eerste, denk ik.

Het is pijnlijk om de partij die via minister Plasterk een deel van de publieke omroep cadeau deed aan de regeringskrant en Sjuul Paradijs hoofdredacteur maakte, of in elk geval regisseur, te horen klagen over de gevolgen daarvan. Het zou logischer zijn als de PvdA bij zijn verstand kwam en een einde maakte aan het huidige omroepsysteem. Samen met de belangenbehartigers van het CDA en de christelijke omroepen is de PvdA de enige die het systeem overeind wil houden, in de illusie dat de VARA háár belangen vertegenwoordigt. Zoals zo vaak worden ze aan alle kanten voorbijgelopen door mensen die beter zijn in het behartigen van hun belangen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors