14 juli 2011 - 25 juli 2011
Like ons op Facebook

14 juli 2011 - 25 juli 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

25 juli 2011

No deal, no problem

Het meest recente voorstel van de Republikeinen om het schuldniveau te verhogen kan genegeerd worden. Ze willen nu één biljard bezuinigen en het schuldniveau met één biljard verhogen. Het plan is zo doorzichtig dat zelfs Obama er niet voor valt. Het betekent simpelweg dat je volgende jaar, midden in de presidentsverkiezingen, deze hele onfrisse show over moet doen.

De Democraten bieden nu iets gelijksoortigs maar dan met 2,5 biljard. Het is allemaal van een moedeloos stemmende onzinnigheid. Er komt vast wel iets voor 2 augustus maar dat het enige intellectuele integriteit heeft, is onwaarschijnlijk.

Buikspreekpoppen van de onderbuik

De New York Times heeft Pamela Geller en haar onfrisse websites ontdekt. Deze grote supporter van Wilders - een van de financiële bronnen van zijn club - doet net alsof haar haatzaaierij niet relevant is voor wat in Noorwegen is gebeurd. Misschien worden deze anti-jihad kruisvaarders nu ook eens uitgerookt. Neoconservatieven riepen ooit 'ideas have consequences'. Ze hadden gelijk. Haatzaaierij heeft ook gevolgen. We moeten van Wilders geen verantwoordelijke maken voor wat in Noorwegen is gebeurd, net zo min als mislukte samenleving profeten in diverse westerse regeringen. Maar Wilders mag zich wel eens beraden over zijn vrienden en wat er onder hun, en soms, zijn vlag gebeurt. Zoals de regering Rutte/Wilders zich wel eens mag beraden over haar onfrisse stroom van doemverklaringen over onze samenleving.

Bovendien lijkt het erop dat de veiligheidsdiensten zich door de dominante anti-moslim retoriek in slaap hebben laten sussen over de mogelijkheid van rechts extremistisch geweld. Je zou denken dat we sinds Timothy McVeigh wel beter wisten maar dat is niet zo. Ook dit falen is een gevolg van het afdwalen van onze brede focus op de samenleving naar groepsdenken.

Wapenbezit in Europa

Er wordt in Europa veel gepooh pooht over wapenbezit in de VS. Alphen, Noorwegen en andere moordpartijen geven aan dat het bij ons ook niet in orde is. Hoe kunnen deze mensen vergunningen hebben voor wapens die niet voor de jacht of wat dan ook geschikt zijn, anders dan voor moorden? Wat hen bindt zijn de schietclubs. Die kunnen wel blijven roepen dat ze onschuldig weekend vermaak bieden maar daar mogen ze zo langzamerhand niet meer mee weg komen. Tijd om onze eigen wetgeving en tolerantie voor wapens eens goed tegen het licht te houden.

24 juli 2011

We zijn allemaal schuldig

De komende dagen, misschien wel weken, zal er flink doorgepraat worden over rechts radicale moordenaars. Natuurlijk kan je het de Noor niet aanrekenen dat hij Wilders een fijne vent vindt en zijn programma lovenswaardig. Net zomin als je moslims kunt verwijten dat Mohammed B. een verknipte versie van de Koran hanteert.

Daar gaat het ook niet om. Dat is ook niet het beangstigende van de ontwikkelingen van de laatste jaren. Nee, wat echt zorgen baart is dat de toonzetting, de haat, de onverdraagzaamheid die in de samenleving in brede zin normaal is geworden. Wilders over de Koran, Bosma in zijn dronkenmanspraat over de linksmens. Respect voor een andere mening is ver te zoeken. Toegegeven, dat is geen monopolie van rechts maar de breedte en de penetratie in het dagelijks leven is wel degelijk die van nu en van rechts. Het verdacht maken van mensen met andere ideeën is immoreel en de samenleving ondermijnend.

Veel erger is de collaboratie van de gevestigde machten. Al dat geneuzel over mislukte multiculturele samenlevingen, premiers die hun samenleving mislukt verklaren, ministers die orakelen over 'terechte' angst voor buitenlanders, het opstoken van vuurtjes, het weigeren de samenleving positief te benaderen, dat is het domein van de regeringsleiders in vrijwel alle westerse landen. Het vuur waarmee ze spelen kan de eenzame psychopaat doen denken dat wat hij doet 'nodig is', of hij nu Breivik heet, Bouyeri of Van der Graaf. Maar vooral doet het de gewone burgers, of een deel daarvan, vermoeden dat er een immense samenzwering tegen hen plaats vindt, een bedreiging van apocalyptische proporties, waartegen alle maatregelen gerechtvaardigd zijn. Wie haat zaait, ook als hij daarvoor niet veroordeeld wordt, oogst dood en verderf. Wie zich niet te weer stelt tegen de haatzaaiers, inhoudelijk en volgens de afgesproken regels, is daarvoor mede verantwoordelijk.

We hoeven geen blaam toe te delen voor wat Breivik heeft gedaan al had ik niet graag willen meemaken wat er gebeurd was als een moslim idioot een golfweekend van conservatieve jongeren overhoop had geschoten. De blaam kunnen we ons allemaal aantrekken. De PVV in Nederland, de radicalen in Denemarken, de Le Pen club in Frankrijk: ze zijn warm omarmd door de gevestigde partijen. Ook de oppositie kan zich niet afzijdig houden. Het probleem is niet dat Wilders en zijn soort bestreden moeten worden. Dat is niet nodig en zou ook zelfdestructief zijn. Het is ons falen om een behoorlijk alternatief verhaal te formuleren dat ons allemaal mede schuldig maakt aan de pervertering van het idee van een samenleving.

23 juli 2011

Cashmachine

Wat jammer dat Pauw en Witteman met vakantie zijn. Anders hadden we hun vaste vriendelijke gast, de onuitstaanbaar arrogante Bram Mosckowicz, kunnen horen uitleggen hoe hij cash geld witwast via zijn advocatenkantoor. Natuurlijk begrijpen wij stervelingen niets van zijn financiële administratie. Wat jammer van die uitleg.

Endgame in Washington

Toch nog onverwacht dat de onderhandelingen over het schuldenniveau zijn misgelopen. John Boehmer, de Speaker van het Huis, heeft simpelweg niet de onderhandelingsruimte in zijn eigen partij om een deal te maken. Obama heeft die ruimte wel, althans, omdat zijn partij in het huis in de minderheid is, kan hij de Democraten opleggen wat hij wil. In dit geval waren dat stevige bezuinigingen in AOW, ziektekosten voor bejaarden en defensie.

De radikalinsky's hadden eerder deze week al nieuwe grenzen opgezocht door elke vorm van akkoord te koppelen aan terugdraaien van de health care wetgeving. Leuk voor de bühne maar niet realistisch. Dat is het verhaal van de onderhandelingen. Een Obama met een ruggegraat van rubber en een Republikeinse delegatie met maar één idee. Kon nooit wat goeds van komen.

Is het spel daarmee voorbij? Welnee, er komt weer een deal voor 2 augustus. Een van de opties die Obama heeft is inderdaad de Republikeinse procedurele flauwekul accepteren die hem in staat stelt het schuldenniveau te verhogen zonder dat er Republikeinse vingerafdrukken op staan. Lijkt me best, dat is een verhaal dat de kiezer verteld kan worden.

Obama kan de verkiezingsstrijd in met een verhaal van obstructie door de Republikeinen, misschien ook geholpen door een onverkiesbare kandidaat. Na november 2012 kan hij de Bush charitas voor de rijken laten verlopen, het hele belastingenpakket, zowel de verlagingen voor de rijken die Bush prioriteit gaf als die voor de middenklasse. Daarvoor hoeft geen wetgeving gemaakt te worden. Daarna kan Obama een wet indienen om belasting te verlagen voor de lagere inkomens. Leuk om te zien of de Republikeinen daarmee instemmen.

Pledges

In de NRC een goed verhaal over de beloften die politici worden afgetroggeld door belangengroepen en lobbyisten. De no tax pledge die volgzame Republikeinen zich steeds laten aansmeren, no abortion, no this, no that. De super enforcer van de tax maffia is Grover Norquist, die de wet neerlegt voor een hele partij. Onder de typerende titel: Read my lips, no new taxes, legde hij uit in de NYT waarom hij de knieën breekt van overtreders van zijn wetgeving.

Norquist is een duister figuur, verbonden met het Gingrich debacle in 1995 en nauw samenwerkend met de oplichter/lobbyist (of is dat hetzelfde?) Abramoff die in 2005 tegen de lamp liep. Hij heeft natuurlijk geen enkel mandaat maar oefent een ongezonde invloed uit.

De enige kandidaat die weigert die pledges te aanvaarden is Jon Huntsman. Het kon hem wel eens profijt opleveren.

Wie lekt wat iedereen al weet?

De Pawlenty campagne heeft een Dukakis probleem. Wie heeft de migraine problemen van Bachmann aangekaart? Niet iemand uit zijn campagne, zegt Pawlenty. Gevaarlijk. In 1988 was het een assistent van Michael Dukakis die de media video tapes stuurde met de onzin die Joe Biden uitkraamde. Dat was het begin van het einde van Bidens campagne, maar ook een deel van het einde van Dukakis. Zonder de vertrouwde campagnemanager die hij na dit lek-schandaal moest ontslaan, ging de campagne snel de mist in. Pawlenty zit al diep in de mist. Bachmann dreigt zijn strategie om in Iowa zijn punt te scoren helemaal in de sloot te rijden. Reken maar dat er nog vuil over Bachmann naar buiten komt. En reken er maar op dat Pawlenty er mee te maken heeft.

Terrorist of psychopaat? Hangt ervan af

Meer dan tachtig doden. Judeo christelijke mafketel met bewondering voor Wilders en een haat voor moslims. De Grote Leider twittert: 'het is een gewelddadige zieke psychopaat.' Een soort Mohammed B., eigenlijk. Haat doodt, haatzaaiers zijn dodelijk.

22 juli 2011

Phyrrus overwinningen?

Rutte en de Jager claimen een overwinning van hun standpunten in de Euro debatten. Misschien. Het staat nog te bezien of de problemen nu opgelost zijn of dat ze opnieuw vooruit geschoven zijn, zoals economen zoals Van Wijnbergen en Münchau stellen.Opnieuw redden de PvdA en D66 Rutte/Wilders van de radicale oprispingen van zijn regeringspartner.

Obama schijnt ook op koers te liggen voor een akkoord, zoals verwacht. Minder verwacht is dat het behoorlijk wat inlevert aan Democratische kant. Daardoor loopt Obama het riscico zijn de afgelopen weken opgebouwde tactische voordeel te verliezen. Straks zijn de Democraten de dwarsliggers. Hij zal zelf redeneren dat elke vorm van toegeven door Republikeinen een concessie is, maar Democraten zullen zich niet aan de indruk kunnen onttrekken dat hij opnieuw door de pomp is gegaan.

Bonussen

Tom Tom lijdt verlies, Philips lijdt verlies, Akzo valt tegen. De bonus trekkende bazen van de afgelopen jaren staan natuurlijk te trappelen om die bonus terug te geven, dat begrijpt u. Vooral bij Philips lijkt er een cultuur te zijn van steeds maar weer nieuwe operaties als er een nieuwe baas komt. Begrijpelijk dat een nieuwe chef het liefst zijn vervelende maatregelen aan het begin neemt, maar de implicatie is toch ook dat zijn voorganger een minder dan gezonde tent heeft achtergelaten. Toch zullen we Kleisterlee niet zijn bonus van 2009 en 2010 zien inleveren. Zo werkt het niet en dat weten we allemaal.

20 juli 2011

Bachman lijdt aan migraines

De eerste echte tegenslag voor Michelle Bachmann. Het blijkt dat ze lijdt aan ernstige migraines die worden aangejaagd door stress. Als ze een aanval heeft, zou Bachmann eigenlijk nergens toe in staat zijn. De medicijnen die ze er voor neemt, zijn niet bevorderlijk voor weloverwogen processen van besluitvorming. Bachmann heeft stemmingen in het Congres misgelopen door migraine en soms kwam haar werkdag tot een abrupt einde. Bachmanns campagne heeft agressief weerwerk geboden tegen deze onthullingen, zij het vooral door de kandidate af te schermen van lastige vragen. Haar staf zou een ABC journalist fysiek mishandeld hebben.

Het ligt gevoelig, zoveel is duidelijk. Niet zonder reden. Sinds Franklin Roosevelt, John F. Kennedy en Ronald Reagan medische problemen hadden die ze voor de kiezers verborgen hielden en Woodrow Wilson zijn laatste jaar het presidentschap aan zijn vrouw had overgedragen na een hersenbloeding, is de aandacht voor de gezondheid van kandidaten sterk toegenomen. Niet iedereen laat zich daar veel aan gelegen liggen. Clinton vertelde niets over zijn gezondheid, John McCain zowat alles. Obama is zo'n model van gezondheid dat alleen zijn slechte knie als gevolg van overmatig basketballen aandacht kreeg.

Maakt het de kandidatuur van Bachmann problematisch? Nog niet. Ze heeft het geluk dat dit nieuws vroeg uitlekt - via een conservatieve website, maar haar hele staf op Capitol Hill en in Minnesota wist ervan. Ze zal moeten laten zien dát het niet lastig is tijdens een uitputtende campagne en dan nog zal ze er vragen over krijgen. In elk geval leidt het de aandacht af van de boodschap waar ze echt over wil praten: hoe de socialisten van Obama de VS opzadelen met nog meer schulden.

Eigen mandaat

De wakkere regeringskrant jaagt op zijn website een debatje aan of iemand die namens een partij is gekozen zijn zetel terug moet geven als hij of zij niet meer bij die club wil horen. De aanleiding is natuurlijk de zetel in provinciale staten van Limburg die de PVV kwijt raakt doordat een van de politieke lichten op de lijst een eigen club begint. Daardoor wordt het CDA in de Limburgse PS weer de grootste partij.

Zo'n debatje over deze PVV zetel kan kort zijn. De Grote Leider zelf stapte uiteindelijk uit de VVD, terecht claimend dat hij als kamerlid een eigen mandaat heeft en niet verplicht kan worden om bij een partij te blijven die hem niet meer aanstaat. Vanuit de hoek van de Partij van het Verbieden hoeven we dus weinig steun te verwachten voor deze stelling. Toch zou aardig zijn om dat debat nu eens echt te voeren.

Politieke partijen zijn in Nederland een staatsrechtelijk onding. Kamerleden worden op eigen titel gekozen maar geen kiezer die zich daar echt van bewust is. De meeste mensen stemmen op de lijsttrekker en zouden moeite hebben om kamerleden verder op de lijst te identificeren. En omgekeerd, de lijsttrekker gebruikt zijn partijmacht om de lijst te vullen met lui die hem of haar aanstaan, weliswaar gesanctioneerd door een congres maar dat stelt niet veel voor. Leuke discussie zou dat kunnen worden, vooral als hij geleid zou worden door de partij die jarenlang voor een ander syteem pleitte, D66. Maar het is een van de kroonjuwelen die is opgeborgen en waar die partij zelf in de praktijk ook weinig om geeft.

De wakkere krant had in het verleden weinig moeite met opstappers, althans als die in haar straatje passen. Wilders en Verdonk werden gesteund toen ze opstapten en hun kamerzetel niet opgaven. En ook de PVV kan niet anders dan toejuichen dat onafhankelijke geesten dergelijke stappen nemen. Ongetwijfeld hebben ze een groot politiek talent verloren in het de Limburgse statenlid. Nou nog even horen waarom hij is vertrokken - hij zal overigens niet de laatste zijn die de PVV kiezer een poets bakt.

Plausable deniability/wir haben es nicht gewust

In presidentiële politiek noemen ze het 'plausable deniability'. De top dog zorgt dat hij zo weinig weet van details dat hij nooit verantwoordelijk gehouden kan worden voor de manier waarop zijn regering te werk gaat. Als het bekend wordt wat zijn regering heeft gedaan moet hij kunnen zeggen: daar wist ik nou niets van. Een paar 'rogue operators' waren aan het werk. Jazeker, ik ben verantwoordelijk maar echt, ik wist er niets van.

Zo werkte de Nixon-bende toen die in het Witte Huis congegreerde. Zo werkte de regering van die andere oude man die de weg kwijt was, Ronald Reagan, toen zijn onderknuppels met Iran-Contra de macht overnamen. Deze plesant demeneterende icoon van de conservatieven had een impeachment verdiend. 'Mistakes were made', waren Reagans lamme woorden over het grootscheepse misbruik van macht. Zelf wist hij van niets. Dat geloofde ik, maar de vraag was wat erger was, dat hij niets wist of dat hij alles wist. Was het een coup d'etat of machtsmisbruik? Of zat er een trekpop in het Oval Office?

Die gedachten gingen door me heen toen ik de Murdochs gisteren hun straatje hoorde schoonvegen. Ze wisten niets, hoorden nooit wat, hadden alles uitbesteed. Het was mooi theater. Bewonderenswaardige parlementsleden. Een oude man die soms ver weg leek, een jongeman die net deed alsof hij niets wist. Een trophy echtgenote van de oude man die als een echte tijger dochter hem verdedigde tegen de nutcase met zijn scheerschuim. Een stuntelende bejaarde die van niets wist maar zichzelf de juiste persoon achtte om de rotzooi van tien jaar wanbeleid op te ruimen. Machtige media tyconen die geen macht blijken of lijken te hebben. Want het was theater en ik geloof er niets van. De cultuur die Murdoch heeft geschapen is verantwoordelijk voor alles wat er nu boven water komt, plus alles wat legitiem is maar even abject, zoals de vervuiling van de Amerikaanse politiek via Fox en de Wall Street Journal.

Mevrouw Brooks kan niet verdacht worden van gebrek aan capaciteiten (James is een ander verhaal, die oogt niet zo slim) maar ook zij wist van niets, had alles goed geregeld, bla bla bla. Vervolgens de Scotland Yard politiemannen. Die namen hun verantwoordelijkheid, zeiden ze, door op te stappen zodra hun incompetentie of corruptie duidelijk werd. Maar ze deden het omdat ze niet meer konden functioneren met al die 'geruchten'. Och, de zieltjes.

Ondertussen is een groot complex blootgelegd van media, politie en politiek. Ze voeden elkaar, proberen wederzijdse voordelen te bedingen en kerstfeestjes te bezoeken om te netwerken. Over de politie kun je kort zijn: ze moeten zich daar niet mee bezig houden. Voor de politiek is het een spel met maar één uitkomst: onthulling van hun bereidheid zich te laten gebruiken. Want het is een straat met één richtingsverkeer. Voor Brooks en Murdoch en andere mediastarlets is het gebruik van de politiek deel van het dagelijks werk, voor de politiek is het deel van de ondermijning van eigen geloofwaardigheid. Alleen al daarom zou het niet moeten gebeuren. Geen mediamagnaten die via de achterdeur op bezoek komen.

David Cameron, tot nog toe een sluw en adept en nog steeds veelbelovend premier, moet nu zijn toevlucht nemen tot het excuus van boeven en mislukkelingen: 'plausable deniability' (in het Duits is dat 'wir haben es nicht gewust', zoals kardinaal Simonis weet). Natuurlijk wist Cameron wat hij deed. Hij cultiveerde rioolmedia omdat hij er voordeel bij had. Of dacht te hebben. Waarom hij tegen alle adviezen in de rioolratten inhuurde voor zijn eigen staf, is nog een mooie om uit te leggen. Een mediabeleid voeren is één ding, je kwetsbaar maken door verkeerde mensen in te huren, is wat anders. Voor Cameron wordt het nooit meer zoals het was.

19 juli 2011

Koester het recht op vrije vereniging

Ik geef niets om pedovereniging Martijn. Of om de SGP. Of andere clubs en verenigingen die naar mijn smaak onzinnige of verwerpelijke idealen nastreven. Te denken valt aan de Partij van het Verbieden. Maar het clubrecht is onaantastbaar.

Een politieke partij om de politieke partijen af te schaffen? Om de sharia in te voeren? Een vakbond van moordenaars? Omroepverenigingen? Alles mag in een vrije samenleving ook streven naar het einde ervan. Het recht van organisatie is vrij ook als je streeft naar iets dat nu nog in strijd met de wet is. Anders was slavernij nooit verdwenen.

De Haagse blaataap die zoals een aantal anderen zijn prominentie dankt aan het Lagerhuis had natuurlijk geen moeite om genoeg handtekeningen te verzamelen om een parlementair debat af te dwingen. Hij hep een radioprogramma en roept daar dingen die reacties opleveren. Populisme heet dat. Nadenken is geen vereiste. Hopelijk zijn de parlementariërs principieel genoeg om het recht van vereniging te verdedigen.

Ondertussen mogen de media wel wat kalmer aan doen. Ze geven te veel platform aan luid roepende en zelf de wet overtredende lieden. Het is een komkommer.

18 juli 2011

Nederland wegens vakantie gesloten

Mark Rutte had geen behoefte aan een Eurotop over de financiële problemen totdat er een plan op tafel lag voor Griekenland. Hij papegaaide daarin mevrouw Merkel die een fantastische liefde heeft ontwikkeld voor het vooruitschuiven van problemen. Waar dat toe gaat leiden beschrijft Wolfgang Münchau vandaag weer in de Financial Times onder de niets aan duidelijkheid overlatende kop: Plan D stands for default … and for the death of the euro.

Het is goed om straks als de Euro verdwijnt en de EU een kopje kleiner gemaakt is, te onthouden wie daarvoor verantwoordelijk waren. Of wie of vakantie waren toen er serieuze besluiten genomen moesten worden.

De media corruptie van Murdoch

Het Murdoch schandaal lijkt als een geweldige ballon zich op te blazen en dan te ontploffen. Meer dan journalistiek over het randje is het nu een crimineel complex geworden, met omgekochte politiemannen, gecorrumpeerde Scotland Yard directeuren en algehele incompetentie of, erger, opzettelijke nalatigheid. Murdoch is daarvoor verantwoordelijk.

Het staat te bezien of hij in de VS in de problemen komt. Het congres, nooit te beroerd om stevig te roepen, is opmerkelijk stil. James deMint, de theeslijmende senator van South Carolina, zegt dat hij het te druk heeft met het ruïneren van de Amerikaanse kredietwaardigheid om zich met Murdoch bezig te houden. Eerder lijkt het alsof de Republikeinen hun bevriende mediacomplex, van Wall Street Journal tot Fox News via de Weekly Standard, niet willen aanpakken.

In de NYT een bijtend verhaal van Joe Nocera over de manier waarop de Wall Street Journal, vroeger een serieuze krant, heeft nagelaten serieus over het News Corporation verhaal te rapporteren. Het is uiteindelijk een business verhaal van enorme proporties. De WSJ heeft er nauwelijks iets aan gedaan. Ja, interviews met Murdoch en zijn zoon, van Telegraaf niveau. Interviews waarin de vragen die nodig zijn niet gesteld worden en de antwoorden gedicteerd zijn door het pr bureau van News Corporation.

Gelukkig hebben we het laatste woord nog niet gehoord maar reken er niet op dat in het huidige politieke klimaat de onderste steen boven komt.

17 juli 2011

Communciatie deficit

Het heeft me steeds verbaasd hoe slecht Barack Obama communiceert. Of misschien beter gezegd, hoe weinig hij zijn presidentspositie heeft gebruikt om aan de burgers uit te leggen hoe de wereld in elkaar zit. Dat was niet wat we van Obama hadden verwacht. Maar waar was de gedreven verdediging van de health care wetgeving? Van de redding en daarna regulering van de financiële wereld?

Ik weet niet wat er in hem is gevaren sinds 20 januari 2009 maar wel dat de Republikeinen zonder enige tegenstand of weerwoord hem het initiatief op communicatiegebied uit handen gerukt hebben. Ze waren hem steeds een stap voor of stapten in het vacuum dat hij liet vallen. Zij bepaalden hoe zijn beleid werd geïnterpreteerd. Pas de laatste twee weken komt daar een beetje verandering in na hij de verdeeldheid in het Republikeinse kamp tegen hen uitspeelt. Laat. Misschien te laat.

16 juli 2011

Partij van de Volksverlakkers

En weer stapt een ps lid op vande Partij van het Verbieden omdat hij het werk niet kan verenigen met zijn kamerlidmaatschap. Het wachten is tot super bedrieger Hero de Hoofddoekenheld Noord Holland de rug toekeert. En Europarlementariër Stassen in Limburg laat weten dat ze het te druk heeft met presentiegeld trekken in Brussel en Straatsburg. Eerder verneukte Wilders zelf al de kiezers van Den Haag en deden zijn acolieten dat ook in Den Haag en Almere.

De kiezer heeft het nakijken. Dat geldt in brede zin voor de arme PVV kiezer die niet alleen zich heeft laten misleiden door al die dubbelfuncties van vertrouwelingen van de Grote Leider, maar die ook wordt uitgekleed door de regering waarin zijn leider vaste gast is in de achterkamertjes van het torentje. Het is, helaas, een repeterende plaat, maar wanneer zal dat doordringen tot die Limburgse hoofden? Dat ze bij de neus genomen worden.

Misschien wel nooit. Misschien gaat de grote leider door met zijn zegetocht. Het dwingt de rest van ons serieus na te denken waarom mensen op de man en zijn stichting stemmen. Gewoon populisme roepen is te eenvoudig. Reageren met populisme in het kwadraat, zoals Maxime Verhagen of delen van de PvdA, is zelfvernietigend.

Je mag pessimistisch zijn, dezer dagen. De VS en de EU die zichzelf ondermijnen, bankiers en andere belangenbehartigers die weer de macht hebben, alsof 2008 nooit is gebeurd. Stijgende inkomens voor de grootverdieners. Discussies over onzin en sideshows. Massale milieuondermijning, geholpen door de anti-wetenschappelijke populisten. Ach, ga zo maar door. De wal zal het schip wel keren maar niet dan nadat er grote schade is aangericht. Dat geldt ook van het destructieve werk van Wilders en zijn regering.

Altijd chauvinistisch, altijd tegenvallend

Wielrennen is een mooie individuele sport. Een mannetje dat de bergen verovert, zichzelf overwint, een sprinter die een bergetappe wint. Prachtig. Nationaliteit doet er niet toe. De hoog opgeschroefde verwachtingen van de Hollandse chauvinisten over Gesink en anderen konden alleen maar tegenvallen. Zo gaat het altijd met Hollands hoop. Of het nu om voetballen gaat of wielrennen of tennis, onze jongens hebben het gewoon niet. Niet het karakter waarmee je wint. De media kunnen het nog zo ophypen, het valt altijd tegen. Ach, wat erg, de druk is te groot.

Ik neem het 'onze jongens' niet kwalijk, ik had geen verwachtingen. Nou ja, dat Gesink de eerste week al van zijn fiets donderde, dat was niet onverwacht. Dat ze et z'n allen door het ijs zakten toen het er op aankwam. Geen verrassing. De sportpers kan nu gewoon weer schrijven over de sport en niet over onze jongens.

En ja, het gaat over jongens. Marianne Vos liet zien dat onze meisjes, althans dat meisje, van harder hout is gesneden.

14 juli 2011

Drama Obama, slim gedaan

Barack Obama is een bedaagd persoon, 'no drama Obama' noemden ze hem in de campagne van 2008. Waarom is hij gisteren van tafel gelopen bij de onderhandelingen over het schuldenplafond? Volgens de Republikeinen was hij 'geagiteerd' en zei dat er iets 'moest' gebeuren.

Mijn gok is dat Obama bewust de zaak op scherp gezet heeft. De Democraten onderhandelen al weken met de Republikeinen, of eigenlijk met twee Republikeinse Partijen: de redelijke en de ideologische vleugel. Steeds als er een beetje ruimte leek te komen, werden de redelijken teruggefloten door de Tea Party ideologen. Speaker Boehner stond voor joker.

Als Obama heeft geconcludeerd dat de blaam voor halsstarrigheid de afgelopen weken is verschoven van hem naar de Republikeinen, dan denk ik dat hij gelijk heeft. In die context gezien is het niet onverstandig om weg te lopen. Waarom verder onderhandelen met een club die geen onderhandelingsruimte heeft? Leg dát dan maar op tafel. Dat doet hij nu. Er komt een deal voor 2 augustus en dit is deel van het spel.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors