14 december 2009 - 11 januari 2010
Like ons op Facebook

14 december 2009 - 11 januari 2010

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

11 januari 2010

Correcte politiek incorrecte analyse

De meerderheidsleider van de Democraten in de Senaat, Harry Reid, heeft in 2006 aan het begin van de Obama campagne iets doms gezegd. Toen de jonge senator van Illinois nog nadacht, probeerde Reid hem te overtuigen dat hij ervoor moest gaan. In een campagneboek blijkt hij dat tegen anderen dan Obama geformuleerd te hebben als: Obama is lichtgekleurd zwart en hij heeft geen zwart accent. Hij kan het redden. Politiek helemaal incorrect maar natuurlijk wel helemaal waar. Obama kon winnen omdat hij geen vuurspuwende Jesse Jackson was. Waarom krijgt Reid daar nu problemen over, met nam van Republikeinse kant waar het racisme maar net onder de oppervlakte zit? Politiek opportunisme natuurlijk. Maar ook de Democraten tutten erover. Sommige commentatoren vergelijken het met senator Trent Lott die een paar jaar geleden door het stof moest omdat hij in retrospect zei dat de racistische segregationist Strom Thurmond in 1948 eigenlijk had moeten winnen met zijn campagne voor rassenscheiding. Ik begrijp de vergelijking niet. Het gaat allebei over ras maar de enormiteit van Lott's stupiditeit staat in geen enkele verhouding tot Reids correcte politieke analyse, ook al is die in zijn uitgesproken vorm nog zo politiek incorrect. Een storm in een glas water.

De menselijke factor in de intelligence

Connecting the dots is de orde van de dag in Washington. Al die informatie over terrrorisme moet aan elkaar geknoopt worden en dat is waarover alle columnisten schrijven. Van Maureen Dowd, die genoeg heeft van Obama's Captain Cool act, tot de cartoonist. De beste analyses laten zien hoe moeilijk het is om uiteindelijk de laatste factor bij een assessment toe te voegen, namelijk de menselijke analyse. Er moet altijd iemand zijn die beslist, die doorgeeft, die wat doet. Dat zal altijd het zwakken punt blijven.
Ondertussen schreef Leo Kwarten in het FD van zaterdag heel terecht dat we niet moeten doen of Al Qaida nu ineens weer ten feet tall is. Hij had het over de kerstaanslag en niet over het opblazen van de zeven CIA mensen, maar ik denk dat hij gelijk heeft. Al Qaida heeft een beperkte agenda en beperkte mogelijkheden. Daar moeten we ons niet door laten opjagen. Een van de vereisten is dat we onderkennen dat het een internationale organisatie is en dat allerlei gedoe in Afghanistan of Pakistan, en nu weer in Jemen of Soedan, helemaal geen effect heeft. Er moet opnieuw worden nagedacht over hoe we met zo'n organisatie omgaan.

Lachen met Hagoort

Mijnheer Hagoort van de EO heeft in zijn hoedanigheid als baas van de publieke omroepen verkondigt dat het aantal omroepen beperkt moet worden tot 15, anders raakt de zaak versnippert. Ik raad u aan om daar eens goed over na te denken. Vijftien omroepen. Dat versnippert niet? Verder meende hij dat juist omdat er zoveel omroepen in Nederland zijn ze elkaar lean and mean houden en efficiënt en effectief werken. Deze lobbyist/belangenbehartiger spreekt natuurlijk voor eigen parochie en misschien moet je je er niets van aantrekken. Maar hier staat het vleesgeworden bewijs dat dit systeem niet deugt. Weg ermee.

Hoezo mislukt?

In de Elsevier van afgelopen week stond een interessant verhaal over niet westerse allochtone studenten aan de VU in Amsterdam. Ze maken er bijna twintig procent uit van de studentenpopulatie. Dat wist ik al. Wat nog interessanter is, is dat vaststelling dat niet westerse allochtone studenten over alle universiteiten genomen 12,4 procent van de studieplekken innemen (met Erasmus met 24 procent aan de top). Ongelooflijk en opnieuw een duidelijk bewijs dat het heel goed gaat met de integratie in Nederland. Deze jongeren zijn zwaar oververtegenwoordigd in het hoger onderwijs en dan lopen we te roepen dat de integratie is mislukt? Tijd voor een herijking.

9 januari 2010

Avatar en het messias complex

Columnist David Brooks maakt in de NYT op een mooie manier korte metten met de film Avatar. De kop van zijn verhaal is 'Het Messias complex'. Hij bedoelt de fabel die regelmatig opduikt, het verhaal van de man die de wildernis in gaat, echte wilden tegenkomt (nobele wilden), en valt voor hun levenswijze. Hij wordt hun leider en leidt hen tegen de corruptie beschaving. Inderdaad, daar gaat Avatar over. Alle 3D gedoe kan niet verhelen dat het een dergelijke film is. De blanke redder ontdekt dankzij de nobele wilden dat hij ook een ziel heeft. Hij helpt hen de indringers te verslaan en mag als beloning blijven (hij heeft al eerder de hottest babe versierd). Brooks is niet de eerste of de enige die dit vaststelt, merkt hij zelf op. Maar, vraagt hij zich af, mag ik er ook op wijzen dat het een stuitend verhaal is, vooral op de manier waarop regisseur Cameron hem toepast? Van mij mag hij. De film zit zo bomvol met stereotypes dat het inderdaad stuitend zou zijn als hij niet zoveel visueel vermaak bood. Zijn laatste zin is mooi: 'Het is natuurlijk niet meer dan escapisme, maar welwillend romanticisme kan net zo neerbuigend zijn als de kwaadwillende soort - zelfs als het er opspringende varens en zwevende bergen omheen hangt.' Waar woord.

7 januari 2010

Dodd trekt zich terug

Senator Chris Dodd van Connecticut gaat dit jaar niet voor herverkiezing. Hij is voorzitter van de financiële commissie en als zodanig een belangrijk man, maar ook kwetsbaar door zijn contacten met de financiële wereld. Hij zal wel opgevolgd worden door een Democraat (de populaire attorney general Richard Blumenthal is de kandidaat), dus het bedreigt de meerderheid niet onmiddellijk, maar het is opnieuw een teken aan de wand dat de verkiezingen van 2010 moeilijk gaan worden - voor de Democraten en dus voor Obama. Kwetsbare politici hebben geen zin in het hele circus.
Ook Democraat Byron Dorgan van North Dakota is teruggetreden om minder duidelijke redenen. Hier is de opvolger minder voor hand liggend en het risico groter.

Brown bedreigt met extra probleem

Gordon Brown moet binnen vijf maanden verkiezingen uitschrijven. Dat is lastig genoeg met zijn enorme onpopulariteit. De kans dat Labour de verkiezingen kan winnen is klein. En nu hebben twee invloedrijke ministers hem ook nog binnen de partij de wacht aangezegd. Het kan zijn dat hij nog gewipt wordt (hoewel de commentator van de FT denkt dat het zo'n vaart niet zal lopen). Soms werkt dat. Tatcher werd gedumpt ten gunste van John Major die vervolgens tot ieders verrassing de verkiezingen net wist te winnen. De vraag is of de onpopulariteit van Brown precies past op die van Labour en of er een andere potentiële leider is die het snel kan overnemen. Dat laatste is de vraag want de kandidaat, minister van Buitenlandse Zaken David Miliband. Hij is een belofte voor de toekomst maar het zou politiek niet slim zijn voor hem om nu Brown onderuit te halen. Dus zal het wel verder gaan zoals voorzien, met een extra duw voor Brown.

Het probleem van teveel informatie

Obama heeft flink uitgehaald naar zijn eigen inlichtingendiensten en de bureaus die hem zo'n slechte dienst hebben bewezen met de kerstaanslag. De ex voorzitter van de 9/11 commissie meent dat veel van dezelfde fouten die toen tot het negeren van signalen leidden, nu nog steeds aanwezig zijn. Dat er vijftien bureaus waren hielp mee aan de problemen. Sinds de oprichting van het gargantueske Homeland Security Department door de regering Bush, is er van alles overhoop gehaald maar niet veel veranderd. Dat blijkt. Twee dagen voor de aanslag verklaarde de man die de database van potentiële terroristen leidt dat de lijst een waar succesverhaal is van de samenwerking tussen bureaus.
Obama's director of National Intelligence heeft de boodschap van de president gehoord en zegt dat iedereen aan de bak moet. Dat lijkt me ook wel het minste. De eerste reactie van de bureaucraten was om hun beleid te verdedigen en te proberen de woede van de president te kanaliseren. Ondertussen loopt het hele systeem aan tegen een paradox: hoe meer informatie je verzamelt, hoe moeilijker het is om daar wat mee te doen. Hoe meer bureaus eraan werken, hoe moeilijker ze zijn te coördineren.

6 januari 2010

Slecht voorbereid op nieuwe aanslagen

De regering Obama worstelt nog steeds met de naweeën van de mislukte terroristische aanval op kerstavond. Natuurlijk functioneerde het systeem niet, zou je zeggen, en minister Napolitano's bureaucratische idee dat het systeem wel werkte maar er iets anders is gebeurt (of impliciet, het systeem niet deugt) was dom. Moet ze daarom vertrekken, zoals de Republikeinen willen? Nee, dat lijkt me onzin. Na 9/11 vertrok er niemand van de Cheney bende die alle signalen genegeerd had. Het lost ook niets op. Maar het geeft bendeleider Cheney en zijn maten wel munitie om de slapheid van de Democraten aan te vallen. Cheney heeft geen boodschap aan de rechtsstaat en kan dus ook vrijuit klagen over het feit dat die Nigeriaan een normaal proces krijgt en niet zonder enige vorm van proces op Guantanamo wordt gezet, zoals onder Bush. Het is een gemakzuchtige en opportunistische redenering van Cheney en het is significant dat de andere Republikeinen er een heel eind in meegaan.

Dat gezegd zijnde, was de reactie van Obama wel erg laid back. Hij wist dat dit zou komen, hij wist dat er ooit een aanval zou komen (en dit was nog een kleintje) maar hij was er niet op voorbereid. Dat valt hem aan te rekenen. Dat alle veiligheidsmaatregelen weer worden opgevoerd, tot absurde niveaus, was te verwachten. Ik had er, eerlijk gezegd, in San Francisco weinig last van. Het was stroperig en inefficiënt als altijd, niet bijzonder langdurig of vreselijk. Die bodyscan machines zijn nu het speeltje van de dag - er moeten aandeelhouders zijn die hier erg van profiteren - maar het is te voorspellen dat er weer wat anders zal opduiken als terroristische dreiging, misschien niet in vliegtuigen. Wat de vraag oproept waarom vliegtuigen toch steeds het middel zijn. Misschien omdat je er machteloos zit als toerist, overgeleverd aan apparaat en piloot. Maar een beetje terrorist moet toch ook andere doelwitten kunnen bedenken.

3-D spektakel

Zag in de VS Avatar. Meer dan twee uur onderdompelend 3-D vermaak dat je even doet vergeten waar je bent. Verder weinig opwindend. Een scenario dat minimaal is, een Al Gore approved boodschap van respect voor de natuur en andere culturen, een ander volkje met rare oren en een soort uitstraling van de Cats musical, matig acteerwerk en een cliché beeld van de stupiditeit van de Amerikaanse militairen. Allemaal leuk kerstvermaak maar als klassieke film kan het zich niet kwalificeren. Maar ik zou zeggen, kijk vooral zelf.

Stage plek

Bij terugkomst vond ik het HP/de Tijd verhaal over de stageaire die bij de PVV had ingebroken. Een amateuristisch zootje, met een paar slimmerikken aan de top en voor de rest dombo's. Okay. Dat wisten we al maar het is goed om het te horen van binnenuit. Dat een stageaire zomaar door alle mazen heen kan slippen zal op zich niet verrassend zijn, het geeft wel aan dat Wilders kwetsbaar is en het laatste dat we willen is een martelaar.

Bankiers leren het nooit

Ik lees in de FT dat de bonusregeling die der regering voor Londense bankiers heeft bedacht netto een miljard euro oplevert voor de staatskas, maar de bankiers zelf niets kost. Het zijn de banken die de superbelasting zelf voldoen en hun mensen gewoon uitbetalen. Het geeft maar weer aan dat de bankiers lijken op de Bourbons: niets geleerd van hun ervaringen. Maar het laat ook zien hoe moeilijk het is om dit soort gedrag aan te pakken. Kan ook eigenlijk niet. Het is eerder verrassend dat aandeelhouders van banken dit toelaten maar dat gold al jaren voor de ondernemersbonussen. De consequentie voor de toekomst moet wel zijn dat de overheid geen banken meer moet redden, punt uit.

Oudejaarsrituelen

Een van meest bizarre ervaringen als je terugkomt in Nederland na oudjaar is de vaststelling dat er weer massaal gereld is. Hoort erbij, moet je haast zeggen. Raar is dat. In geen land ter wereld is het opzoeken van gevechten met elkaar of met de politie zo gebruikelijk. Loont de moeite om eens te kijken waar dat typische Nederlandse geweldspatroon toch vandaan komt. Misschien zijn we ondertussen murw geslagen door structureel voetbalgeweld dat we als een soort folklore lijken te accepteren, maar het blijft een vreemd fenomeen.

De gastvrije Volkskrant, platform voor de PVV

De Volkskrant opiniepagina krijgt ook kritiek van eigen mensen, zoals Bert Wagendorp, die de krant 'zo gastvrij en verrassend' noemt. Maar het is eigenlijk geen verrassing dat een PVV kamerlid van bedenkelijk intelligentie zijn boutade over straatterreur (zie hierboven) mag loslaten. De redactie van de opiniepagina heeft geen enkel kritisch vermogen meer over de inhoud van stukken, ze kijkt blijkbaar alleen naar de 'balans'. Niet zozeer hoor en wederhoor, want daar doen ze bij de PVV niet aan, maar lawaai en tegenlawaai. Af en toe een linkse rekel, zoals de geheel voorspelbare van den Dunk, en dan Wilders erbij, of zijn paladijn met een door de stageaire geschreven stukje.

20 december 2009

Kerstmis in de zon

De komende twee weken schrijf ik vanuit California. Hier aankomen levert altijd een zekere mate van vervreemding op maar zeker als je met sneeuw en min vijf vertrekt uit Nederland en met 25 graden hier uit het vliegtuig stapt. Verkeer, giga auto's, palmen en bomvolle kerstmalls met santa muziek maken het allemaal tamelijk bizar. Maar to the point: Obama lijkt zijn gezondheidszorg wetgeving erdoor te krijgen, blijkbaar na een compromis over abortus dat de laatste Democratische dwarsligger over de streep haalde. Het is een absurd amendement over een absurd onderwerp maar goed, neus dicht en doorgaan. Het is wel tekenend voor de waanzin in dit land, vrees ik. De LA Times opent er vanochend mee en heeft op pagina 3 een verhaal over een afgevaardigde in North Carolina die omdat hij niet gelovig is aan het einde van zijn eedsaflegging niet zei: So help me God. Daar maakt men zich druk over in dit land. Alsof er niets belangrijkers is. Ik heb het al vaak meegemaakt, de eerste paar dagen in de VS, zo bekend en tegelijk zo bizar, zijn altijd ontregelend en vreemd.

Kuierlatten

On line lees ik dat zeilster Laura de kuierlatten heeft genomen. Lijkt me een heerlijke afsluiter voor de media. Kunnen ze ongegeneerd de laatste week over niets anders hebben. Nou ja, dat en het weer dan.

Arnie for senator?

Hier in Californie wordt gespeculeerd over de toekomst van Arnie. Als hij in de politiek wil blijven na twee termijnen als gouverneur, is de enige optie een senaatszetel. In 2010 is Barbara Boxer toe een herverkiezing en aangezien zij een favoriet zwart schaap is voor conservatieven zou Arnie daar goede sier mee kunnen maken. Maar ik vraag me af of hij wel in Washington wil zitten, in die saaie Senaat. Met enige creativiteit zou hij toch wel wat anders kunnen bedenken.

17 december 2009

De redding van de banken werkte te goed

John Grapper, opinieschrijver van de Financial Times, is ook kritisch over de prestaties van Obama, vooral op het gebied van financiële hervormingen. De crisis was een kans en die is niet gebruikt. Deze week betalen de laatste twee grote banken die door de overheid zijn gered hun geld terug zodat ze bevrijd zijn van de knellende banden die met die redding zijn samengegaan. Een jaar geleden zei een van de Obama economen: 'Een crisis moet je niet verloren laten gaan.' Dat is precies wat er gebeurd lijkt te zijn. Zoals Grapper zegt is het oorspronkelijke doel van TARP bereikt: het systeem is niet ingestort. Maar op Wall Street is weinig veranderd. Met hulp van de lage rentestanden verdienen de casinobanken meer dan tevoren en de banken die te groot waren om ten onder te laten gaan zijn ... nog groter. In termen van het beperken van systeemgevaren heeft TARP gefaald, stelt Grapper. De kiezers zijn kwaad, maar belangrijker is dat het de moral hazard in het financiële systeem heeft vergroot en het moeilijker heeft gemaakt om effectief te hervormen. De enige mogelijkheid nu is hervorming via het congres en dat gaat nog wel even duren. Een deel van de blaam legt Grapper bij Paulson en Geither die voortdurend moesten improviseren (dat erkent hij) om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Maar ze laten een residu achter van de verkeerde aansporingen en als ze naar de geschiedenis hadden gekeken, stelt Grapper, dan hadden ze dat kunnen weten. In de jaren dertig mochten insolvente banken gewoon kopje onder gaan, de goede banken werden gered. Nu heeft Paulson Citicorp en Goldman Sachs bij elkaar gegooid. Door te investeren in alle grote banken en de aandeelhouders en obligatiebezitters te redden, heeft Paulson een precedent gezet. In de jaren dertig volgde de Glass Steagall act die in essentie investeringsbanken en retail banken scheidde. Nu is er niets gebeurd. Zijn laatste woorden zijn dreigende: "Vorig jaar maakte iedereen zich zorgen of TARP zou werken en waar dat toe zou leiden. In de praktijk heeft het te goed gewerkt."

De Augeasstallen van Griekenland

Als langjarig Griekenlandganger, eerst als student en later als journalist, heb ik nog altijd een zwakke plek voor dat land. Ik was erbij toen Andreas Papandreou, de vader van de huidige premier, gekozen werd, in oktober 1981. De nieuwe Papandreou zit nu met de erfenis van een totaal verbureaucratiseerd land. Veel te veel mensen in overheidsdienst, mensen die onmiddellijk gaan staken als er ook maar iets aan hun arbeidsomstandigheden verandert. Een veel te grote staatsschuld. Een land dat veel te afhankelijk is van toerisme. Rare arrangementen zoals de regel dat de politie niet op de campus mag komen (dateert van de laatste jaren van de kolonels) waardoor anarchisten daar de tent runnen.
Papandreou moet nu de harde maatregelen nemen en dat zal niet meevallen. Een van de problemen is dat er zeven miljard Euro in de gezondheidszorg simpelweg niet betaald is aan schuldeisers als farmaceutische bedrijven. De creditrating voor Griekenland is nu verlaagd, dat maakt het moeilijker en duurder om te lenen. Maar vooral is het gebrek aan vertrouwen dat Griekenland zijn zaakjes op orde kan krijgen. Een ware Augeasstal die moet worden uitgemest.

Amerikanen en Karzaï

In de NYT wordt vandaag duidelijk waarom de tweede man in de verkiezingstoezichtcommissie van de VN in Afghanistan in september abrupt moest vertrekken. Peter Galbraith was blijkbaar bezig, samen met Amerikaanse officials, om in de naweeën van de corrupte verkiezingen te proberen Karzaï te vervangen. Toen die erachter kwam was de beer los, natuurlijk. Het werpt opnieuw een schel licht op de positie van Karzaï en de mate waarin Amerika op hem kan vertrouwen of hij op Amerika. Als good government een van de pilaren is waarop de Obama strategie rust, dan blijkt hier al meteen hoe wankel die strategie is. Op zich niets nieuws dit bericht, maar wel een mooi inkijkje in hoe het gaat in Afghanistan.
Ook in de Times een bericht dat Amerikaanse diplomaten in Pakistan de voet wordt dwarsgezet. Dat belooft nog wat. In Pakistan speelt de werkelijke oorlog zich af. De geheime dienst en het leger van Pakistan zijn, op zijn zachtst gezegd, niet helemaal te vertrouwen in dit opzicht. Het gaat in dit geval om het weigeren van visa voor mecaniciens en dergelijke mensen. Er is sprake van een anti-Amerikaanse campagne en de klacht dat de regering van Zadari te afhankelijk is geworden van de 7,5 miljard dollar steun die Amerika verschaft. Ook hier weer een interessant, repeterend verschijnsel: een regering die door Amerika te veel wordt ondersteund graaft zijn eigen graf en creëert vervolgens weer extra problemen voor Amerika. Daar moet wat beters op te bedenken zijn.

Democraten verscheurd

Ondertussen ook onrust bij de Democraten. De opiniepeilers stellen een gevaarlijke trend vast van dalende goedkeuring voor Obama's beleid. Daar worden de columnisten en de politici zenuwachtig van. Terecht, want de Democraten zelf zijn verdeelder dan in jaren het geval was, juist omdat ze macht hebben. Omdat de Republikeinen intern ook verdeeld zijn, levert het helaas alleen maar stagnatie op. De balans van Obama's eerste jaar als president helt naar de negatieve kant. Niet genoeg bereikt, niet voldoende gebruik gemaakt van de mogelijkheden die de macht en de crisis hebben geboden. Waarom heeft hij dat niet gedaan? Tja, je moet het vak leren. Maar het zit ook in zijn karakter als vredesstichter, als schmoozer. In het huidige klimaat werkt dat niet. De volgende vraag is dan of Hillary Clinton het beter zou hebben gedaan. Dat betwijfel ik. Ze zou zoveel tegenstand hebben opgeroepen (nog meer dan Obama) dat de rechtse houthakkers er dagelijks een feestje om konden bouwen. Had ze het congres anders aangepakt? Ongetwijfeld, maar het is zeer de vraag of dat iets anders had opgeleverd.

16 december 2009

Liebermans obstructie

Het schijnt dat de wet op de gezondheidszorg nog voor Kerstmis erdoor kan zijn. Het laatste obstakel, de vreselijke Joe Lieberman uit Connecticut waar, niet geheel toevallig, alle verzekeraars hun hoofdkwartier hebben, is blijkbaar bereid te tekenen. De optie om vanaf 55 in te tekenen op Medicare is weer van de tafel, het zal me benieuwen waar ze nu mee komen om een of andere vorm van publieke verzekeringen in te voeren. Het hele verhaal met de sluiting van het debat zal moeizaam worden, want daarvoor zijn zestig stemmen nodig, maar voor de wet zelf is een meerderheid aanwezig. Moet kunnen.

Klimaat

Als ik niet over de klimaatconferentie schrijf dan is dat simpelweg omdat ik het niet volg. Niet geheel desinteresse (hoewel een beetje, moet ik bekennen) maar vooral omdat als je het niet gevolgd hebt de voortgang moeilijk valt te peilen. In elk geval heb ik er niets zinnigs over te zeggen.

15 december 2009

Gedoe om niets

De zittende advocaat (de moslim die zegt om religieuze redenen niet te willen opstaan als de rechters binnenkomen) is de opwinding niet waard. Okay, Pauw en Witteman kunnen er weer avonden mee vooruit. Nodig Verdonk er nog eens bij uit en het wordt echt gezellig, hoge kijkcijfers. Maar waar gaat het over? Rituelen. Omgangsvormen. Sommige mensen zijn onbeleefd, anderen doen net of ze respect hebben maar steken vervolgens een mes in je rug. Deze publiciteitszoeker blijft zitten en maakt daar een zaak van. En wij, de media, gaan met hem mee omdat we blijkbaar niets beters te doen hebben. Who cares? Staatssecretaris Albayrak dreigt met maatregelen. Dat is dom. Ze had zich beter bij de beroepsorganisatie neer kunnen leggen en zich afzijdig kunnen houden. Wat dacht ze te kunnen doen? De pr man de zaal uit laten zetten? Bewakers met stokken in zijn knieën laten porren, zodat hij wel moet opstaan? Dom, dom. PvdA dom. Als je geen oplossing hebt, moet je het probleem niet vergroten door het op te spelen.

Grote projecten

De besluitvorming rond de Noord-Zuid lijn is een puinhoop. Het project is verkocht onder valse voorwaarden, in de markt gezet op het verkeerde tijdstip en slecht gecontroleerd. Laten de koppen rollen waar ze mogen rollen. Maar ik kan wel voorspellen dat over twintig jaar iedereen blij is met die NZ lijn. Dat rechtvaardigt niet de puinhoop, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar je moet je wel afvragen of het überhaupt mogelijk is grote infrastructuurprojecten aan te besteden als de burgers echt weten wat de kosten zullen zijn. Soms moet je in het diepe springen en maar zwemmen. Nogmaals, geen pleidooi om dat maar te doen, maar wel om na te denken hoe je zo'n project beter kunt opstarten en onderhouden.

De kleren van de keizer

Pechtold is politicus van het jaar geworden. Gefeliciteerd. Net op tijd. Volgend jaar wordt het minder. Dan zal de keizer blijken weinig kleren aan te hebben en zit niemand meer te wachten op gezeik over Wilders. Pechtold is het redelijk alternatief voor de regering én voor Wilders. We weten hoe het vorige keer afliep met dat redelijk alternatief. Ga regeren zonder programma en je wordt opgegeten. Hoe zei Marx dat ook weer? De geschiedenis herhaalt zich, eerst als drama en daarna als farce? Of was het omgekeerd?

14 december 2009

Hardliners in Israël

Israël blijft hard werken om de laatste vrienden van zich te vervreemden. De halve stopzetting van de nederzettingen, de extra gelden voor die helft en vorige week heibel over een EU nota die stelde dat er een Palestijnse staat moet komen met Oost Jeruzalem als hoofdstad. Nethanyahu en zijn vrienden maakten voldoende lawaai om een heroverweging af te dwingen maar die veranderde enkel de positie in het document van deze stellingname, van de eerste naar de achtste paragraaf. Israël toonde zich tevreden met deze terugtred van 'extremisme', hoewel het een standaard politiek gezichtspunt is dat de veroverde gebieden van 1967 niet erkend worden. In juni stelde Obama ook dat de VS de legitimiteit van de nederzettingen niet erkende - een stevig statement. De FT stelt dat Israël onder Nethanyahu nu systematische over reageert op elke vermeende belediging of aanval op zijn 'irredentist claims' op de Westelijke Jordaan oever. De aanval op het Goldman rapport was ook een voorbeeld van overreageren. Zoals de FT in zijn editorial vaststelt is het niet meer Israël dat de termen van het debat kan vaststellen. De internationale opinie is gewijzigd. Er is weinig steun meer voor Israël maar tegelijkertijd zijn de omstandigheden voor een Palestijnse staat steeds maar weer verslechterd. Traineren helpt.

Bankiers ontspringen de dans

De Fransen en de Engelsen zijn de afgelopen weken nogal tekeer gegaan tegen de bankiers en hun onfrisse bonussen. Ze hebben een winfallbelasting voorgesteld die overigens vooral door de banken zelf gedragen zal worden, niet door de bankiers. Obama en zijn team vielen dit weekend ook uit naar de grootverdieners die zich door de overheid hadden laten redden maar ze gaan niet erg ver in hun voorstellen om hen aan te pakken. Het was meer een pr aanval, in het kader ook van Obama's nieuwe plannen om de economie te stimuleren. Een deel van Obama's team is wel voor een windfall tax maar de kans dat het wordt aangenomen is minimaal.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors