12 februari 2011 - 23 februari 2011
Like ons op Facebook

12 februari 2011 - 23 februari 2011

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

23 februari 2011

Olie afhankelijkheid

Tijdens een radiodebat over Libië kwam gisteren ook de olieprijs en de krapte op de markt aan de orde. Ik merkte toen op dat we natuurlijk wel moesten zorgen dat we onze olieafhankelijkheid eens wat terugdrongen. Een mooie Groen Links opmerking, zei Felix Meurders naderhand. Ik moest even denken wat hij bedoelde. Want daar had ik het helemaal niet over. Zonder me op de rug te willen koppen, wilde ik enkel vaststellen dat onze zorg en betrokkenheid met Ghaddafi en andere louche figuren toch vooral komt omdat we die olie nodig hebben. Om puur strategische redenen zouden we die afhankelijkheid moeten terugdringen. Dat onze asfalt partij en de opwarming-is-oplichting partij daar niets van moet hebben is treurig. Maar het is geen partij onderwerp. Het is een probleem. Groen Links had er niets mee te maken.

Het verschil tussen vakbonden in de private sector en de publieke sector

Naar aanleiding van de heibel in Wisconsin heeft David Brooks in de NYT vandaag een interessante stellingname. Er is een principieel verschil tussen vakbonden van werknemers in de private sector en die in de publieke sector. Private sector bonden voeren slag met de belangen van aandeelhouders en management. Publieke bonden met de belangen van de belastingbetalers. De eersten weten dat hun bazen mogelijk failliet kunnen gaan en hebben daarom een reden om hun eisen te matigen of aan te passen. De vakbonden in de publieke sector hebben daar geen last van.

De onderhandelingen over collectieve overeenkomsten dragen daar sporen van. De private sector bonden treden in het veld tegen managers die een direct belang hebben om de lonen laag te houden - of de bonden rustig, wat in de jaren vijftig in de VS juist leidde tot wanstaltige contracten om de vrede af te kopen. De publieke sector zou, volgens Brooks, meer neigen naar toegeven omdat hun belang erop gericht is om politiek te overleven. In de VS in elk geval hebben publieke bonden enorme macht door hun bijdragen aan politieke campagnes en sterke lobby. Het zou kunnen verklaren waarom staten in min of meer goede tijden allerlei pensioen en voorzieningenverplichtingen zijn aangegaan die nu onhoudbaar blijken.

Als bewijs van deze onbalans tussen vakbonden stelt Brooks vast dat de staten in de VS met een grote publieke sector neigen naar fiscale problemen. Allerlei processen werken in de personeelsmarkt die weinig hebben te maken met resultaat maar veel met senioriteit en verworven rechten. Er is geen relatie tussen output en beloning, zoals in de private sector. Daarom neigt de sector uit te dijen.

Het is een interessante stellingname. Maar hoe behartig je dan de belangen van politiemensen, onderwijzers en andere publieke functionarissen? De zuinige belastingbetaler zal er altijd toe neigen om hen te knijpen, of erop te bezuinigen, zoals deze regering, en het dan vreemd te vinden dat niemand in die sectoren wil werken. In die zin werkt de markt wel degelijk maar altijd ten nadele van de publieke sector. Of ons onderhandelsysteem het probleem oplost, betwijfel ik. Moeten publieke functionarissen een algemeen belang ter harte nemen in hun baan? Lijkt me niet. Waarom zouden onderwijzers meer moeten denken over algemeen belang dan bankiers?Waarom moeten universiteitsmedewerkers zich alles laten welgevallen? Waarom zouden ze willen werken voor universiteiten?

Een nette regering zorgt ervoor dat juist die onmisbare banen, verpleging, veiligheid en onderwijs, fatsoenlijk betaald worden. Een nette regering roomt, in het algemeen belang, de topinkomens van private verdieners af. Jazeker, ze herverdeelt in het algemeen belang omdat de markt niet kan verdelen. Er is zoiets als een algemeen belang. In Nederland, net zo min als in de VS, wordt er van de hoge inkomens ook maar iets verlangd in de zogenaamd vreselijke fiscale crisis. Alle lasten komen terecht bij de middenklasse en de lagere inkomens. Dat is geen algemeen belang behartigen. Helaas werkt de markt van de politiek ook niet zo erg goed, anders zouden partijen die hieraan meewerken, zoals de ondersteuners van Rutte/Wilders ervoor gestraft worden.

En, dit terzijde maar een thema waar ik nog op wil terugkomen, de publieke sector zou de ministers en staatssecretarissen en zelfs de hoge ambtenaren lonen moeten betalen die bij de zwaarte van de functie horen. Je ziet het bij Bos, bij Balkenende maar zij zijn niet de eersten of de enigen, dat ze in de marktsector zeven ton verdienen, als minister 140.000. Door de absurde Balkenende norm zit daaraan een heel complex van inkomens gekoppeld. Het gevolg daarvan is dat de poel van waaruit je ministers kunt selecteren, klein is want waarom zouden mensen overstappen van goed verdienende serieuze banen naar een regeringsfunctie? Daardoor krijg je uiteindelijk alleen ambitieuze kamerleden en andere politici die in een regering willen. Wat Rutte/Wilders uitstekend illustreert. Maar daarover hebben we het een andere keer.

Lobbyisten runnen Nederland

In de Volkskrant staat een interview met mijnheer Wientjes, volgens sommigen de machtigste Nederlander. Hij is een lobbyist. Die zijn prinicipieel principeloos en het interview is een schitterend voorbeeld van de manier waarop de belangenbehartigers de regering in de greep hebben. Natuurlijk heeft Wientjes geen moeite met Wilders zolang de regering de subsidies en voordeelregelingen voor de ondernemingen maar in stand laat. Hij waarschuwde ooit voor Wilders, nu ligt hij met de pootjes omhoog, kirrend voor de regering die hem alles geeft wat hij wil en niets van hem verlangt.

Het zou stuitend zijn als het niet zo voorspelbaar was. Laten we eens ophouden deze belangenbehartigers als deskundigen te behandelen. Het zijn lobbyisten en we vergeten dat nogal eens in onze corporatieve economie. Straks in de eerste kamer zitten straks twee lobbyisten als fractieleider, de gemummificeerde Brinkman en Hermans (het is geen toeval dat ze grossieren in bijbaantjes). Van Boxtel werkt bij de verzekeraars. Ons SER systeem mag op zijn laatste benen lopen, dat zou je in de politiek niet merken.

22 februari 2012

Inspirerend

De revolutie sfeer heeft zelfs Afrika's treurigste land bereikt (en er is behoorlijk wat concurrentie voor die status): Zimbabwe. Volgens de NYT zijn 45 Zimbabwanen gearresteerd omdat ze naar BBC en CNN keken hoe de opstanden in de Arabische landen zich ontvouwen. Hun eigen dictator, Mugabe, is nog ouder dan Moebarak. Het grote verschil is dat het Zimbabwaanse leger geen interesse heeft om zijn grip op het verpauperde land losser te maken. Maar wie zei er dat vrijheid en democratie niet inspireren?

De EU, de Middellandse Zee en Turkije: gemiste kans met dank aan Bolk en Wilders

Richard Cohen, columnist van de NYT, is een rustig man. Zo schrijft hij, bedachtzaam en beredeneerd, ook over emotionele taferelen zoals de groene opstand in Iran. Des te verrassender hoe kwaad Cohen zich maakt over de rol, of het gebrek daaraan, van de EU in de Middellandse Zee crisis. Dat hij de clown Berlusconi de mantel uitveegt, viel te verwachten. Niemand die dat niet doet. Ghaddafi was een operette uitvoering van een leider van een belangrijk Europees land. Waarom zouden ze de EU serieus nemen? Amerika heeft ten minste nog een soort abstract ideaal van vrijheid te bieden, rammelend in de praktijk, maar meer dan de hypocriete staatslieden van Europa kunnen laten zien. Een buitenlandse politiek pygmee, zegt Cohen, en daar is geen woord verkeerd aan.

Maar Cohen is ook hard over de lamlendigheid van de EU. Je zag het ook in het povere verhaal van minister Rosenthal gisteren. De EU heeft geen behoorlijke relatie met de Arabische wereld. Daar werd altijd wel over gezeurd, alsof de Amerikanen de hardware zouden leveren maar wij, de EU, de brug konden vormen. In de praktijk hebben we niets in te brengen. We hebben geen beleid om om te gaan met Arabische landen, of met moslim landen, als u ze zo wilt duiden, behalve dat we altijd vervelende dictators hebben gesteund met als excuus dat ze de radicale moslims onderdrukten. De waarheid is dat wij mee verantwoordelijk zijn voor de onderdrukking en dat we nogal wat goed te maken hebben.

Zoals Cohen zegt: een nieuw Europees pact met democratische Arabische buren is hard nodig. Dat moet dan meer zijn dan het bombastische Middellandse Zee initiatief dat Sarkozy ooit bedacht en dat nu in de afvalbak kan. Behalve dat zijn ministers voor joker staan vanwege hun cliëntèle contracten. Premier Fillons snoepreisje naar Egypte valt nog wel te verdedigen, maar de capriolen van mevrouw Alliot-Marie in Tunesië passen zo in het Berlusconi patroon. Niet alleen loog ze over het gebruik van privé vliegtuigen van de kliek, over telefoongesprekken maar nu blijken ook haar ouders een contract te hebben gesloten met een Ben Ali kloon over een hotel in Tunesië. Hoeveel sta je toe?

Cohen heeft het ook over een van de belangrijkste onderwerpen: de sleutelrol van Turkije in de nieuwe wereld zoals die zich voor onze ogen ontwikkeld. En de manier waarop de 'naar binnen gerichte, kleingeestige anti immigratie' geestelijke wereld van Europese landen Turkije van ons vervreemd heeft. Zielige moslimfobie kun je daar nog aan toevoegen. Want, stel u voor dat Turkije deel was geweest van de EU of serieus genomen werd door Europa. Stel dat we niet in de ganzenpas achter Bolkenstein en Wilders hadden aangehuppeld om Turkije te beschimpen, dwars te zitten en vanuit een moslimfobisch perspectief te bekijken. Dan hadden we invloed kunnen hebben. We, dat is Europa en Turkije samen, of we via Turkije of we op Turkije. Wat een gemist kans. Want nu is het te laat. Turkije heeft ons niet nodig om belangrijk te zijn en staat al zo lang voor de door onze grote leiders dichtgeslagen deur, dat het niet meer hoeft. Een gemiste kans die ons nog duur te staan kan komen.

21 februari 2011

Geen kruid gewassen tegen domheid

Tja, 19 procent van de ondervraagde Amerikanen vinden Ronald Reagan de grootste president ooit. Lincoln op twee met 14 procent, Clinton daarna met 13 procent. Vooral de plek van Lincoln valt me mee. Ik had niet gedacht dat zoveel Amerikanen hem nog zouden kennen. De kennis van de geschiedenis van Amerikanen is gering en Republikeinen praten niet graag meer over hun eerste en grootste president. Het zijn cijfers die Elsevier prachtig zal vinden. Die hadden ook zo'n speciaal gevoel bij Reagan.

Historici zijn iets kritischer en realistischer. Bij hen staan Lincoln, Washington en Roosevelt nog steeds op de eerste drie, en komt Reagan ergens in de lage tien net als Clinton. Ik heb al eerder geschreven over de desastreuze kanten van Reagans presidentschap - we lijden er nu nog onder. Maar aan Amerikanen is dat niet besteed. Van de threekans enthousiasten denkt nog steeds de helft dat Obama geen Amerikaan is. 't Is zielig, 't is beschamend, 't is tot woede stemmend, maar er is geen ontkomen aan: de gemiddelde Amerikaan weet niets en begrijpt niets. Voor het overige doet het er natuurlijk niet toe. Fijn voor de boekverkopen van de honderdste verjaardag van Reagan, maar verder helemaal niets.

Een staatsvrouw met lef, dice De Wijk

Je moet Jolanda Sap bonuspunten geven voor lef. Een zelfmoordaanslag in Kunduz waar we gezellig, zonder risico politiemannen gaan opleiden en zij verklaart doodleuk dat de aanslag bewijst dat we nodig zijn. Zo lust ik er nog wel een paar. Jammer van de Groen Links Eerste Kamerzetels. Niet getreurd, die gaan naar de PvdA waar de comeback van De Hond dieptes als overwinning gevierd zal worden.

Het hoofddoekenraadsel van de PVV

Het heeft me wat verbaasd dat de Partij van het Verbieden bij deze statenverkiezingen zo'n nummer maakt van hoofddoekjes. Je zou denken dat het kopvoddendebacle Wilders wat voorzichtig zou hebben gemaakt. Bovendien kan ik me niet voorstellen dat het de kiezers erg interesseert - integendeel, zou het niet juist mensen afstoten? Maar goed, de wegen van de grote leider zijn ondoorgrondelijk en zijn discipelen, zoals Hero de Hoofddoekenheld die als verkiezingsbedrog lijsttrekker is in Noord Holland, en de geblondeerde anti-Polen Europarlementariër die hetzelfde doet in Limburg, voeren het keurig uit. En misschien is het een gouden greep.

Interessant is dat de argumenten steeds vaker gaan over de vermeende vernedering voor vrouwen die uit hoofddoekjes zou spreken. Hero de Held heeft het daarover, Fleurtje de Feministe, de grote leider zelve. Ik probeer het te begrijpen. Een vrouw die een hoofddoekje draagt, is daartoe gedwongen, zeggen ze. De vrouwen die dat doen zijn dus machteloze, willoze types, onderdrukt door dominante mannen. Om die machteloze, willoze types te 'empoweren' moet je ze uit de bus jagen, buiten het provinciehuis en de rechtbank houden. We helpen ze te emanciperen, zegt de hoofddoekjesbrigade, door ze hun vrijheid af te nemen.

Je kunt uit eigen beweging een hoofddoekje afdoen, maar niet een hoofddoekje opdoen. Het is een rare redenering die tienduizenden vrouwen buitensluit, zowel feitelijk als moreel - ze zijn immers niet tot eigen besluiten in staat. Significant is, denk ik, dat ik de vrijheidslievende bijklussende verbieders over de islam en de geloofsverplichting niet heb gehoord. Ja, wel de grote leider die als optimistisch mens wakker ligt van hun aanstaande machtsovername. Maar niet in de context van de hoofddoekjes. Daar wordt steeds vaker een soort feministisch argument aangevoerd.

Extra interessant is dat dit ook het argument is waarmee de intellectuele elite (nou ja) zich verzet tegen hoofddoekjes. Die oude tante van Opzij bijvoorbeeld, die weigerde gehoofddoekte dames aan te nemen. Of anderen hier in Amsterdam die me soms verrassen met hun geweeklaag over hoofddoekjes bij de kassa's. Of wethouder van Es die het als het summum van emancipatie ziet dat moslim vrouwen straks met een glas wijn ongehoofddoekt op een terrasje zitten. Misschien is dat de achtergrond van deze PVV strategie: het lokken van stemmen van kromdenkende grachtengordel types (grachtengordel is hier een symbool voor, niet beperkt tot). Zou het? Benieuwd wat er straks in Amsterdam gestemd wordt. Dat kon ons verlichte stedelingen nog eens lelijk tegenvallen.

Het is een rare conksi tussen de verbiedpartij en de liberale ex-jaren zestig progressieven in de grachtengordel. Dit is waar cabaretier Bosma in zijn agitprop pagina in de NRC over schrijft. De hypocresie van een toplaagje. Hij heeft daar gelijk in maar het is een oud verhaal, saai en uitgekauwd. Beter als cabaret uitgevoerd door Youp van 't Hek. Laat de grote filosoof maar eens uitleggen hoe het past in zijn vrijheidsdenken dat hij mensen niet toestaat zich te kleden zoals het hen belieft of waarom ze hun geloof niet kunnen beleven als ze daar anderen niet mee lastig vallen. Of waarom zijn grote leider zich zo opwindt over een smakeloze cartoon of een geenstijl paradie website van zijn stichting. Het past in het beeld van de getergde en geplaagde vrijheidsheld zoals het door zijn pr voorlichter Joost Eerdmans van de staatsomroep werd neergezet. Klagen over de lange tenen van moslims maar zelf steeds gebruskeerd zijn, namens zijn 1,5 miljoen kiezers, dat wel. Achterkamertjes veroordelen en zelf de grootste achterkamerregering in honderd jaar in het zadel houden. Inleveren op je politieke agenda en anderen uitschelden als ze compromissen sluiten. Hij is geen populist, hij is gewoon een ordinaire opportunist.

Jammer genoeg maakte historicus Ronald Havenaar het Bosma wel erg gemakkelijk deze week door hem serieus te nemen. Het kwam als een boemerang terug bij Havenaar. De les die je van Bosma moet leren is dat je hem moet negeren. Serieus debat is geen deel van het dna van de Stichting van het Verbieden. Dat moet je ook niet proberen.

Begrotingsnonsens in de VS

De begrotingsdebatten in Amerika zijn totaal irrelevant. Obama dient een begroting in die enkel dient als beginstuk om over te ravotten. De Republikeinen in het Huis dienen bezuinigingen in die door de Senaat zullen worden afgewezen - het enige interessante was de verdeeldheid binnen de Republikeinen zelf. Ondertussen neuzelt iedereen maar wat door over de limieten op het lenen die op 4 maart verhoogd moeten (en zullen) worden, alle retoriek ten spijt. Over de echte problemen, medicare, medicaid en social security heeft de elite het niet. Ja, Christ Christie noemde een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd en haalde er het maximale uit, in een soort Walter Mondale actie: kijk, ik durf het te zeggen! En ik overleef. Hij is slimmer dan Mondale en heeft meer kans om te overleven maar dat er voor 4 november 2012 over pensioenleeftijd iets zinnigs wordt gezegd, is onwaarschijnlijk. Er wordt in cirkels om de hete brij heengedraaid, door iedereen. Het enige wat telt is de spin.

In Wisconsin speelt zich een interessantere strijd af. Het gaat om de toekomst van collective bargaining. Is de staat gebonden aan contracten, met name van overheidsfunctionarissen die collectief onderhandeld moeten worden? De onderliggende vraag is: wat voor rol is er voor de vakbonden? En de directe issue is: kunnen we de al te genereuze pensioen en andere contracten van ambtenaren terugsnijden? Obama heeft zich al in de strijd geworpen. Ik weet niet of dat slim was.

Uri in wonderland

Op de opiniepagina van de Volkskrant weer een regeringsstuk. Dit keer de avonturen van Uri Rosenthal in het Midden Oosten. U weet hoe ik over dit soort stukken denk, dus daarover hier niet. Meer werk voor de EU, zegt hij. Dat zal Wilders fijn vinden. Nu zal iedereen het erover eens zijn dat de EU de boot behoorlijk heeft gemist. Te druk met het gerommel over de financiële problemen of het afschuiven van verantwoordelijkheden in de G20, denk ik. Of gewoon, incapabel of erger nog, niet relevant.

Enfin, Rosenthal breekt geen potten in zijn persverklaring. Dat hoeft ook niet maar ik vraag me af waarom het stuk voor een gemiddelde lezer interessant zou zijn. Ja, het zou mooi zijn als de EU landbouwimport beperkingen ophief. Heeft Nederland daar geen boter op zijn hoofd? En dat hij heeft aangedrongen op nieuwe onderhandelingen in het Midden Oosten is lofwaardig maar tamelijk irrelevant. Zeker nu zijn regeringspartner in de achterkamer op bezoek gaat bij Lieberman om te vertellen dat Nederland dat eigenlijk helemaal niet wil.

De vieze man van Libië

De dictator van Libië wordt bedreigd en dat moet iedereen goed doen. Zijn fijne zoon (een van de zeven die hij in allerlei posities in Tripoli heeft gestopt) zegt dat het leger achter de familie Ghaddafi staat. Ik lees elders dat Ghaddafi toch liever vertrouwd op zijn veiligheidsdiensten, dus wat daarvan waar is, blijft de vraag.

Ghaddafi heeft lang kunnen ontsnappen. In de jaren tachtig liet hij nog wel eens wat terroristen rondstruinen, onder andere in een Amerikaanse discotheek in Berlijn. Reagan bombardeerde zijn tent en daarna hield hij zich koest - hoewel, dat is een relatief begrip met Lockerby in het achterhoofd (en er waren andere vliegtuigen die uit de lucht vielen). De Cheney bende beschouwde het als een van de successen van hun Irak avontuur dat Ghaddafi als een haas zijn kernprogramma stopzette. Daarna werd hij niet meer vermeden als de pest en met rust gelaten.

De operette dictator (in verschijning, niet in optreden) vond een plezierig maatje in zijn ex-koloniale clown, Berlusconi. Twee bejaarde decadente heren, waarbij, toegeven, Berlusconi er patent uitziet naast het door de tijd aangetaste vieze mannetje van Libië. Tijd dat hij zijn trekken thuis krijgt, maar vanzelf zal het niet gaan.

19 februari 2011

Het nut van Romeins Recht

In het blad Mr dat ik af en toe onder ogen krijg, stond een aardig stuk over Romeins Recht. In de tijd dat ik rechten studeerde was dat nog een verplicht vak in het eerste jaar. Ik weet niet meer of ik het leuk vond, maar moeite had ik er niet mee. Sterker, verderop in mijn studie kwam ik bij de sectie Romeins Recht terecht, ondanks mijn gefnuikte gymnasiale opleiding en mijn beperkte beheering van het latijn. Daar ging het ook niet om bij Romeins Recht.

Er waren een paar redenen waarom ik uiteindelijk toch daar terecht kwam. Om te beginnen was dat Romeins Recht behoorlijk interessant. Hoe mensen transacties deden, waar ze mee bezig waren, hoe ze het organiseerden en, later, hoe ze het codificeerden, was eigenlijk best leuk. De principes waren van alle tijden en het was wel nuttig om te zien hoe die voor het eerst waren toegepast. Bij Willem Zwalve, toen medewerker, deed ik een vak Romeins Staatsrecht, passend in mijn toenmalige specialisatie (bij A.M. Donner en J.J.Vis - over interessant gesproken). Ik las vooral veel Mommsen, als ik goed herinner. Het fascineerde en tegelijk was het een van de redenen dat ik naast mijn studie rechten toen sociologie ging studeren. Die problemen waar Romeinen mee bezig waren, transacties maar ook hoe je je staat organiseert of zelfs voorkomt dat lastige verwende jongemannen met een noodgang door de straten van Rome raceten in snelle wagens: what else is new? Zijn samenlevingen niet steeds bezig met dezelfde soort problemen?

Een andere reden dat ik me toentertijd in de Turftorenstraat, in de serre achter het gebouw, kostelijk amuseerde was dat bij Romeins Recht de leukste mensen zaten. Docenten en studenten. De oude Scheltema was toen net met pensioen gegaan maar hing er uiteraard nog steeds rond - het was zijn dagelijks leven - en vertelde, lurkend aan zijn pijp, nog steeds zijn verhalen. Jan Lokin, zijn opvolger, was het type levensgenieter waarmee je goed kon stappen. Zwalve deed ook lekker mee. Jaarlijks maakten we een reisje. Ik herinner me nog levendig een trip naar Auxerre, een combinatie van wandelen, ouwehoeren, Romeinse dingen bekijken en vooral veel eten en drinken.

Misschien had het met de aard van zo'n historisch vak te maken dat deze mensen het leven niet zo zwaar opnamen. Ze konden relativeren, zelfs hun eigen bezigheden. Ik lees in Mr dat eerstejaars geen Romeins Recht meer krijgen en dat Zwalve, inmiddels hoogleraar, dat eigenlijk wel goed vind. Ze hebben er pedagogisch meer aan in het tweede jaar en gezien het grote aantal uitvallers in het eerste jaar en hun voorkeur om dat aan Romeins Recht te wijten, kan ik zijn instelling begrijpen. Zelf vind ik het jammer. Zo'n lange termijn perspectief geeft diepte aan een studie die vooral vakgericht is en academisch niet altijd even coherent of academisch diepgravend is. Zo denk ik nu ook over het gymnasium, ook al wordt het door veel ouders misbruikt als afgezonderde elite school (niet overal, het vierde gymnasium hier in Amsterdam is uitzonderlijk). De klassieken zijn weer populair, nou ja, vergeleken met dertig jaar geleden dan. Gelukkig maar. Ze bieden een goed tegenwicht voor de vluchtige nonsens van de dag die meestal de boventoon voeren.

Slecht voorbeeld van Turkije

Turkije zou een voorbeeld moeten zijn, met alle onrust in het midden oosten. Helaas. De regering Erdogan arresteert journalisten. Dat het dit keert conservatieve journalisten zijn die graag samenwerken met het leger en de anti-moslim nationalisten, is niet relevant. Journalisten zijn journalisten en arrestaties voor 'het opjagen van publieke animositeit', het soort van 'catch all' dat ze alleen in een beschaafd land als Hongarije gebruiken (oeps, EU lid) mogen niet worden toegedekt.

De EU en het westen in het algemeen hebben veel goodwill en leverage verspeeld met Turkije door de voortdurende agitatie tegen Erdogan en zijn democratische gekozen regering (ook door de NYT nog steeds 'pro-islam regering' genoemd). Juist nu Turkije met nieuw zelfvertrouwen en iets te veel arrogantie in zijn pas de situatie in het midden oosten overziet, zouden we er veel aan gehad hebben als we het land zachtjes de EU in hadden geloodst. Maar laten we vooral protesteren tegen arrestaties van journalisten, van welke kant dan ook.

Onze verplichting in Bahrein

Bij de situatie in Bahrein is het goed in het achterhoofd te houden dat het, opnieuw, gaat tussen soennieten en sjiieten. Dat de militairen van de koning buitenlanders zijn, huursoldaten. Dat het, net als in Turkije, gaat om de macht van de heersende elite die bedreigd wordt. Dat je niet veel kunt verwachten van een arme bevolking die in opstand tegen zijn uitbuiters die decennia lang geholpen zijn door ons, het westen, omdat we er een mooie marinebasis hebben. Dat we daarom moreel verplicht zijn (en strategisch is het ook nog verstandig) om maximale druk te zetten op deze onderdrukkende elite om hun regime te wijzigen. Op straffe van.

Kunnen we nu eindelijk ophouden over de JSF?

In het Amerikaanse Huis hebben ze meer verstand dan miskopen dan bij ons. Niet gedacht dat ik dat nog ooit zou zeggen. Maar daar, het staat er. Eindelijk hebben ze het JSF project gekortwiekt. Er was al nooit reden voor Nederland om het geld daaraan over de balk te smijten, nu is ook het laatste vijgenblad verdwenen. De belangenbehartigers van de betrokken bedrijven hopen nog dat de Senaat de bezuiniging niet door laat gaan, maar gelukkig lijkt ook daar in elk geval op dit onderwerp het licht doorgebroken. De kop in de Volkskrant is niet: JSF sneuvelt in Amerikaans congres, maar 'Nederlandse bedrijven lopen een miljard aan orders mis'. Dat is vreemd, zo'n kop. Want dat is gewoon de riedel van de lobbyisten, niet de journalistieke conclusie van de informatie in het artikel. Hoe dat ook zij, de JSF is officieel dood en begraven voor Nederland. Klaar. Nu niet te veel energie meer aan besteden svp.

Eerdmans kwistpelt voor de Grote Leider

Dat geldt ook voor het ballonnetje van Wilders over de rechters die voor vijf jaar benoemd moeten worden en dan op allerlei vage criteria (hebben ze wel hard genoeg gestraft) hun herbenoeming moeten laten afhangen van de wensen van de Grote Leider. Flauwekul natuurlijk. Onafhankelijke rechters vergen onbetwistbare benoemingen. Het is een klein bijltje waarmee Wilders aan de rechtsstaat hakt, maar hakken is het.

Ook Frits Abrahams had de hielenlikkerij van Eerdmans gezien bij het zogenaamde interview met Wilders. Het was inderdaad simpelweg zendtijd voor politieke partijen door de Telegraaf, uw eigen regeringskrant. Als je er al niet zo aan gewend was geraakt, zou het schandelijk zijn. Nu was het gewoon … normaal. Wilders' beleden optimisme strekte zich niet uit tot de lichten die overal in Europa uitgaan, maar bij Eerdmans was het licht nooit aangegaan. Abrahams noteerde wel één aspect dat zich niet onmiddellijk aan mij opdrong maar hij heeft gelijk. Het was minister Plasterk die op dubieuze gronden de Telegraaf een publieke zender heeft gegegeven, twee zelfs. En nu ik eraan denk: het waren D66 staatssecretarissen die ons opgezadeld hebben met BNN, Max, Link en andere knorrende varkens in de publieke trog. Nog bedankt, jongens.

Het is nu overigens wel duidelijk waarom Michiel Bicker Caarten van Sjuul Paradijs moest verdwijnen. Die arme BC, hij dacht dat ze journalistiek gingen bedrijven. Wat een misvatting. Eerlijk is eerlijk, de verandering bij de wakkere regeringsomroep is groot. Ze pretenderen niet eens meer.

Welk probleem ook al weer?

Het is nu officieel, zegt Deetman onofficieel: er zijn in Nederland meer priesters die kinderen hebben misbruikt dan er radicale moslims zijn.

18 februari 2011

Let op de gouveneur van New Jersey

Een paar maanden geleden schreef ik over Chris Christie, de gouverneur van New Jersey. Een youtube van hem waarin hij laat zien hoe een politicus met debat omgaat, bleek ineens populair en liet inderdaad een verbijsterend effectieve politicus zien.

Christie hield deze week een speech in Washington, voor het American Enterprise Institute. Als Christie tot nu toe afzijdig deed over interesse in een poging de Republikeinse nominatie voor 2012 te verbergen, dan was dit het bewijs dat hij er wel degelijk over denkt. Het wordt een interessant verhaal met Christie. Hij is een bezuiniger maar geen van het theekransjes soort. Hij runt een notoir moeilijke staat, New Jersey, waar vooral de ingegraven vakbonden van onderwijzend personeel lastig zijn.

Christie sprak vooral over 'leadership' en zijn afkeer van de Washingtonse gewoonte 'to kick the can down the road'. Oftewel, het niet oplossen van problemen maar ze voor zich uit schuiven (ook in Den Haag weten ze hoe dat moet). 'Herstel en behoud van fiscale discipline' en het hervormen van gezondheidszorg en pensioenen, plus het hervormen van het onderwijssysteem zou de focus moeten zijn, vindt Christie. Verder niets. Dat is een wat beperkte visie natuurlijk en over buitenlandse politiek had hij het niet. Opmerkelijk was verder dat Christie vaak verwees naar collega Andrew Cuomo die net gouverneur in New York is geworden en dezelfde soort problemen heeft.

Of opmerkelijk? Misschien niet. De volgende president, als er een andere komt, zal een gouverneur zijn van een grote staat. Dat zijn de enige politici die praktische ervaring kunnen claimen en bovendien hebben laten zien om te kunnen gaan met kiezers. U begrijpt, Sarah Palin valt niet in deze categorie. De toon die Christie aansloeg was bekend van zijn optredens als gouverneur. Gewone man, recht voor zijn raap, maar niet zo gekunsteld als Palin en niet zo uit het lood hangend met de werkelijkheid (zoals Obama).

Hij claimt de enige politicus te zijn die de kiezers de waarheid vertelt. De verslaggevers die bij de speech waren viel het ook op dat Christie verre bleef van het patriottische geneuzel van veel Republikeinse kandidaten die de kiezers maar blijven vertellen dat Amerika uitzonderlijk is. 'Amerikaanse exceptionalisme moet ook de moed bevatten om de juiste stappen te nemen,' meent Christie. Dat zegt natuurlijk nog niet veel maar het is al meer dan het geblaat van Palin, Pawlenty en andere 'pleasers'.

Hillen krijgt vrij baan

Minister Tabacco Hillen heeft van de Volkskrant ruimte gekregen voor een promo voor 'zijn militairen' en zijn beleid op de opiniepagina. Ik blijf dat vreemd vinden. Hillen sprak blijkbaar een machiavelli lezing uit. Maar van de Italiaanse denker was weinig te bespeuren. Het was gewoon een verdediging van eigen beleid. Wat was nou de ratio om dat stuk te plaatsen? Zou ik wel eens willen horen. Meningsvorming? Lijkt me niet. Niet met een bewindspersoon en niet op deze plek. Informatie? Inkijkje in zijn denken? Nou nee. Persbericht? Hoort dat op een opiniepagina thuis?

Overpeinzingen bij de doodstraf

Zomaar een klein berichtje dat aanzet tot denken. In Lucasville, Ohio, is gisteren Frank Spisak geëxecuteerd. Als neo-nazi had Spisak in 1982 drie mensen vermoord in een poging om een rassenoorlog te beginnen. Spisak was geschift. Op een gevaarlijke manier. Hij had een hitler snorretje laten staan voor hij drie mensen doodschoot en twee verwondde. Hij verontschuldigde zich voor een van de gewonden want die was niet joods, zoals hij had gedacht.
Je hoeft maar even te googlen om te zien dat er meer aan de hand is met deze zaak. Zijn advocaat maakte aan het einde van het proces deze slotverklaring:

"Ladies and gentlemen, when you turn and look at Frank Spisak, don't look for good deeds, because he has done none. Don't look for good thoughts, because he has none. He is sick, he is twisted. He is demented, and he is never going to be any different." Op zijn minst opmerkelijk voor de verdediging.

Maar daar ging het mijn niet om toen het drie regelberichtje in de Trib mijn aandacht trok.

Ik dacht over binnenlands terrorisme in de VS dat meer slachtoffers heeft gekost in de loop der jaren dan Al Qaida had kunnen hopen. De haatcampagnes van rechtse anti-VN, anti-joodse en anti-beschavings radicalen. Het gemak waarmee ze aan wapens kunnen komen (zoals Arizona en tientallen andere incidenten waarbij geen politici betrokken waren de afgelopen jaren hebben bewezen). Hoe dicht het onder de oppervlakte ligt in sommige meer idiote plattelandsstaten.
Maar ook over de doodstraf. Ik weet niet of Spisak een goede advocaat heeft gehad en of het verschil had gemaakt.

Over zijn daad bestaat geen twijfel. Over zijn geschiftheid even min, al is het de vraag of sommige geschiftheid niet maatschappelijk geaccepteerd is. Maar de man heeft ook bijna dertig jaar op death row gezeten. Is dat een meer onmenselijke straf dan hem nu nog executeren? Was het meer menselijk om hem meteen in 1985 te hebben geëxecuteerd? Timothy McVeagh wist hoe dit werkt en ging niet in beroep tegen zijn doodstraf voor het opblazen van een overheidsgebouw in Ohio met 165 doden.
Is de doodstraf een humane manier om om te gaan met dit soort lui? Ik weet niet of Spisak gek genoeg was om in een inrichting gestopt te worden, zoals de man die de moordaanslag op president Reagan pleegde nog steeds vast zit. Hij was maf maar is hij gek genoeg om na dertig jaar nog steeds geen verlof te krijgen? Was hij niet beter af geweest met de doodstraf? Zomaar wat vragen naar aanleiding van een kleine berichtje.

16 februari 2011

Publieke omroep: goed dat er voetbal is

In de zendtijd voor politieke partijen was het druk vanavond. Zes malloten in een arena, waarvan er drie in streepjespak zaten en twee gemummificeerd leken (jammer dat Pechtold zijn eigen mummie, Van Boxtel, niet durfde te sturen). Je hoefde er niet lang naar te kijken om snel te willen overschakelen naar het voetbal.

Daartussenin zat een onsmakelijk klef onderonsje van de wakkere omroep van Nederland. Eerdmans gooide niets dan softballen richting Wilders, die zijn kernboodschappen keurig op orde had en gewoon zijn eigen verhaal neerzette. Een kritische of zelfs maar informatieve vraag was er niet bij.Gelukkig zaten de kijkers bij het voetbal. Het heeft maar een voordeel, dit onjournalistieke gedoe: de grote leider die niet komt debatteren met mensen die serieuze vragen stellen kan niet meer klagen dat de hele belastingbetaalde omroep links is. Ik moet toegeven dat ik van Jan Tromp ook acuut uitslag krijg, maar Eerdmans evenaart hem met gemak. Ik geloof dat later op de avond Rutte nog vrij baan zou krijgen van de mannenbroeders van de EO. Hopelijk is er nog veel voetbal.

Natuurlijk deed Wilders het goed. Hij is sluw, heeft zijn boodschap klaar en meent echt dat alles wat hij zegt en doet of alles wat tegen hem in het veld wordt gebracht, 1,5 miljoen kiezers schoffeert. Ook een manier om je eigen lange tenen te verontschuldigen.

Qua inhoudelijk niveau verkeert hij in goed gezelschap van minister Verhagen die blijkbaar een kroketje waardeert boven halal vlees, zo quote de NRC hem. Wat hij daarmee wil zeggen, is mij niet duidelijk. Het zou fijn zien als we zelf konden bepalen wat we op ons bord hebben, maar dat zal hij wel niet bedoeld hebben. We hoeven toch ook niet allemaal vis op vrijdag te eten in ons multiculturele paradijs?

Einde voorstelling voor de Italiaanse clown

Het ziet er naar uit dat voor de clown die Italië aanvoert nu toch eindelijk echt in de problemen zit. Het is mooi bewijs van de uitzonderingspositie die Berlusconi zichzelf had toebedeeld dat het dit keer niet is op allerlei fraude gerelateerde onderwerpen, die steeds maar bleken te verjaren en moeilijk te vervolgen. Bovendien liet hij het parlement steeds wetten aannemen die vervolging moeilijk maakten. Nu is het gewoon prostitutie en misbruik van macht. En Italië heeft een demonstratie gezien door vrouwen die er genoeg van hebben.

Het zal tot spoedige verkiezingen leiden. Alleen lost dat weinig op omdat de oppositie niet georganiseerd is. Te vrezen valt dat Bossi en zijn Noordelijke Liga zal profiteren, en anders wel de ex-neo fascist Fini die de laatste jaren afstand probeerde te scheppen. Wel amusant is het dat de katholieke kerk, die altijd Berlusconi heeft geprefereerd boven alternatieve opties, straks ook een standpunt zal moeten innemen. De meest genoemde opvolger is minister van Financiën Tremonti, ook een favoriet van de Noordelijke Liga.

De Arabische lente gaat richting zomer (en Iran)

Nieuwe demonstraties in Iran. De verhoudingen verharden zich. Het regime merkt de effecten van de democratische opstanden in de Arabische wereld. En zo hoort het. Het is een long game, de enorme veranderingen die gaande zijn met veel onzekerheden maar er kan geen misverstand bestaan aan welke kant je moet staan. De EU, die de afgelopen jaren vooral contact onderhield met de regimes, zal moeite hebben om de overgang te maken en invloed uit te oefenen. Meer dan de VS, dat slaagt er toch altijd in op basis van de eeuwigdurende Amerikaanse reputatie en soms het voorbeeld dat ze geven, om de overgang snel te maken.

15 februari 2011

Publieke omroep faalde

Jean Pierre Geelen maakt korte metten met de nieuwspretenties van de Nederlandse publieke omroep. Inderdaad was het verstandiger om elders te kijken, of naar de radio te luisteren, al was het daar moeilijk om de tijd vol te praten. Wat ik persoonlijk erg jammer vond is dat de beroemdste arabist van Nederland, dinergast Hans Jansen, niet kwam uitleggen waarom islam en democratie nooit, nee nooit, samengaan. Gemiste kans voor Pauw en Witteman waar hij toch meestal erg welkom is. Eerder al hadden we vastgesteld dat het in het weekend akelig stil was in Hilversum. Behalve natuurlijk als er geschaatst, getennist of gevoetbald wordt in Veendam. Hoe vaak moet je nog een doodkruis maken over die publieke pretenties voor ze echt verdwijnen?

Teheran maakt zich zorgen

De demonstraties gisteren in Teheran waren omvangrijker dan analisten hadden verwacht. Het lijkt onwaarschijnlijk dat de groene proteststemmers in dit stadium van de Iraanse dictatuur in staat zijn een vuist te maken, maar het geeft aan dat Ahemedinejad en zijn brigades zich wel degelijk zorgen moeten maken over wat in Tunesië en Egypte gebeurd is. Ook in Bahrein schijnt het hommeles te zijn en in de Palestijnse bezette gebieden rommelt het ook. De revolutie is nog niet voorbij.

En vandaag eens lof voor de Volkskrant. Rob Vreeken heeft even op een rijtje gezet hoe dat zit met verkiezingen en islamitische partijen. Als kiezers vrij kunnen kiezen, komen de doctrinaire partijen nooit aan de macht. Vrije mensen gaan natuurlijk niet de ene dictatuur voor de andere inruilen. Wel worden ze radicaal als ze onderdrukt worden en niets anders hebben om hun woede te uiten. Zou u ook doen.

Maxime verhagen zoekt nieuwe diepten op (het kan: nog dieper)

Het opportunisme van Maxime Verhagen is adembenemend. Nog steeds. Volgens de wakkere regeringskrant heeft Nederlands meest flexibele minister nu ook wat bedacht om mee te huilen met Merkel en Cameron. De multiculturele samenleving is mislukt. Echt. Hij zegt het. Hij neemt de VS als voorbeeld. Waar is die man geweest? Of welke verkiezing wil hij winnen?

Ik zal er verder geen woorden aan vuil maken. Domheid is niet te bestrijden, slechtheid wel. De bewijzen van het succes van onze samenleving in het opnemen van grote groepen buitenlanders liggen stapelshoog opgetast. We doen het stukken beter dan de VS. Verhagen wil ze niet zien omdat hij het liedje van Wilders zingt. Hij wil de limburgse stemmen terug.

Ik heb de afgelopen weken al een paar keer 'de schaamte voorbij' gebruikt voor uitspraken en daden van Rutte/Wilders. Dat voldoet dus niet meer. Ik ben sprakeloos.

14 februari 2011

Obama probeert bezuinigingen te framen

In een poging om de Republikeinen te snel af te zijn die met elkaar bakkeleien over wat precies nu en vandaag te korten, heeft Obama een plan voorgelegd dat tot 2021 1,1 triljard zou bezuinigen. Allerlei belangrijke dingen worden geschrapt, zeer beperkt zelfs ook bij de obese militairen. De Republikeinen maken ondertussen ruzie. De theekrans politici willen een gebaar maken maar weten niet waar te bezuinigen nu ze de belastingverlagingen voor de rijken van Bush onaangetast willen laten. De traditionele politici, kien op hun geld om de achterban tevreden te stellen, is wat voorzichtiger. Van deze kant zijn geen revolutionaire ontwikkelingen te verwachten (zoals het kort op landbouwsubsidies, een landelijke BTW e.d.).

Van Obama overigens ook niet. Al zou hij slechter kunnen doen dan zich aan te sluiten bij het initiatief van enkele senatoren om de begrotingsvoorstellen van de tweepartijen commissie over te nemen.

Obama's ongenoegen en het positieve gevolg ervan

De NYT heeft het verhaal van de verwarring die vorige week ontstond toen speciale gezant Wisner in München ineens vertelde dat Moebarak nodig was om de hervormingen in Egypte door te voeren. Het was het staartje van politieke verwarring en onenigheid in de regering Obama die enerzijds beschamend was en anderzijds een heilzaam effect had.

De verwarring was op zich begrijpelijk. Vorig jaar nog, na zijn speech in Kaïro, had Obama Moebarak ontvangen en geslijmd als een stabiele kracht in de regio. Natuurlijk wisten de Amerikanen dat zijn regime niet zo stabiel was als het leek, maar je kunt dat moeilijk direct laten merken want maak je de situatie onhoudbaar instabiel. Lastig dus. Obama's gut feelings waren goed, zo mag je concluderen. Hij wilde dat Amerika stond aan de kant van de onderdrukten. Maar tegelijkertijd moest hij de Amerikaanse belangen in de regio behartigen (voor zover die er niet in bestonden om de onderdrukten te helpen).

Het State Department van Hillary Clinton reageerde reflexief. Het was onze dictator, dus steunden we hem. Het was Clinton die Wisner in München binnen haalde. Ze was al uit Washington vertrokken met een flink verschil van mening met de Witte Huis nationale veiligheidsstaf. Maar ze kon ook zelf misschien moeilijk inschatten welke kant het op ging omdat vice president Biden, die in andere opzichten een nuttige rol vervulde in het Egypte drama, tegen een interviewer had gezegd dat Moebarak geen dictator was. De establishment visie mag je dat wel noemen. In tijden van revolutie is het establishment zelden het orgaan dat goed kan doordenken wat er gebeurt.

Dit was de aanleiding voor Obama om zijn persvertegenwoordiger opdracht te geven (overigens nadat hij met een halsstarrige Moebarak had gesproken) om aan te manen tot haast in de mooie woorden 'now means yesterday'. Dat maakte het State Department weer pissig. En zo maar door. Geen mooi beeld maar zo werkt het in een crisissituatie. Ik denk dat Obama het juiste doel voor ogen had. Hij wilde per se voorkomen dat Amerika aan de verkeerde kant van een omvallende dictator terecht kwam.

Nu het anderzijds. Dit was allemaal prima, zoals Thomas Friedman terecht vaststelt, want daardoor kan het volk van Egypte zijn revolutie helemaal zelf claimen. Geen hulp nodig van Amerika, noch van Iran. Dat geeft deze revolutie een unieke status. Of ze daar uiteindelijk wat aan hebben, is vers twee.

De ontwikkelingen onderstrepen de veranderingen in Amerika's machtspositie. Dit is natuurlijk allemaal niet nieuw. En het is helemaal niet zeker dat democratische regimes niet in het belang van Amerika zouden kunnen zijn. Het is eerder betoogd, door Bush de jongere die wel de juiste spirit had maar door de Cheney bende op een zijpad werd gestuurd, en ook door president Clinton. Democratie is een sterk en stabiel systeem, niets nieuws in die visie. En het promoten van democratie moet een doelstelling zijn van Amerikaanse beleid. Maar het bleek lastig om dat te incorporeren in de Amerikaanse buitenlandse politiek. Allicht.

Ik denk niet dat Amerika's positie de komende jaren per se zwakker wordt. Hij wordt in elk geval anders. Dat is slecht nieuws voor Israël, het land waar niemand meer van wakker ligt (tot ze, om dat te veranderen, iets onverantwoords doen). Het is ook slecht nieuws voor de dictatorfamilie die Saoudi Arabië runt. Maar ook voor Iran dat zijn eigen jongeren, kien op zelfstandigheid, moeilijk zal kunnen wijsmaken dat de ontwikkeling in Egypte een slechte zaak is. Het is ook vervelend voor China maar dat ziet de bui al langer aankomen. Er is geen sterk economisch land in de wereld, met een sterke en groeiende middenklasse, dat niet gedwongen is om democratische besluitvorming te incorporeren in zijn systeem. Ik geloof niet in een alternatieve staatsgeleide vorm van politieke macht - en de Chinese leiders moeten zelf ook af en toe bevreesd achterom kijken.

Niet iedereen heeft het begrepen. De opiniepagina van de Volkskrant voert nog steeds campagne om ons bang te maken. Never mind het volk en democratie. We moeten de moslim broeders niet alleen wantrouwen - ik geloof dat er niemand is die dat niet doet - maar we moeten ook zorgen dat democratie de nek om gedraaid wordt omdat het de opening zou kunnen bieden voor die broeders. Ach, democratie is niet voor de angsthazen. En de Volkskrant loopt voorop in bangmakerij.

In elk geval is het een tegen de borst stuitende agenda die (een deel van?) de redactie hanteert. Ik wil graag aan het denken gezet worden maar niet bang gemaakt worden door Hirsi Ali en haar volgelingen. Volgens Hala Naoum Nehme (lid van de VVD, iets dat de Volkskrant niet vermeld, maar eerlijk is eerlijk ook niet ter zake doet, wel leuk om te weten - zij is ook tegenstander, uiteraard, van Turkije in de EU) zijn de broeders veel gevaarlijker dan iedereen behalve zij en de bangmakers denken. Je mag dat vinden, ik zie in haar verhaal en dat van de anderen geen reden om het relevant te laten zijn voor inschatting van de ontwikkelingen in Egypte. De argumenten die zij geeft zijn even vaag en onbewijsbaar als de argumenten van Bertus Hendriks en Ruud Peters voor het tegendeel. En zelfs als de broeders sharia willen, so what? Gaan we dan, geheel volgens de Elsevier doctrine, democratie om zeep helpen?

Enfin, pick your argument. Eerder had de Volkskrant al een verhaal uit de Wall Street Journal dat in een ingewikkelde constructie hetzelfde betoogde. Het is een trend bij de krant. Het wachten is nu enkel op de verlichte visie van Amanda de Waanzinnige en dan zijn we weer helemaal thuis.

13 februari 2011

De armoede van de Nederlandse politiek

De VVD heeft de aftrap gegeven voor een belangrijke verkiezingscampagne in Beesd. Ja, in Beesd. U kent de naam van de filemeldingen en dat was precies de reden waarom de zich liberaal noemende partij daar neerstreek. Ze wilde publiciteit voor het belangrijkste dat de regering Rutte/Wilders heeft opgeleverd: de vrije burgers mogen 130 kilometer rijden op een stukje snelweg op een deel van de dag. Oh, die verworvenheden van het liberalisme.

Schaamte was niet aan de orde voor een dergelijk mager resultaat. Nee, de VVD is dat stadium al lang voorbij. Zoals ze ook de principes van het liberalisme al lang achter zich gelaten heeft. De andere zich liberaal noemende partij gaat weer de verkiezingen in, nu voor de vierde keer, met de leuze, Anders, Ja. 't Is armoe troef.

De PvdA van haar kant heeft een sympathieker leuze: het moet eerlijker. Mooier en gewaagder was geweest: het moet eerlijk. Maar vooruit, een kniesoor die daarop let. Het probleem met de PvdA is dat ze het hart wel op de juiste plaats heeft maar haar hoofd beangstigend leeg is. Sociale rechtvaardigheid, een geharnaste verdediging van de Nederlandse inclusieve samenleving die zoveel meer sociale mobiliteit oplevert dan elders, het terugdringen van grote verschillen tussen arm en rijk (jazeker, er is geen reden om dat thema niet meer te noemen, lees bijvoorbeeld de Economist) en de verheffing van de gewone burger. Dat moeten allemaal thema's zijn waar een sociaal democratische partij zich bezig houdt, stevig onderbouwd door een coherente mens- en maatschappij visie.

Helaas, in de dat opzicht deelt de PvdA in de malaise van alle Nederlandse partijen. Zo'n visie is er niet. Laat ik één uitzondering maken, de SP. Ik deel hun mens- en maatschappijvisie niet, maar ze redeneren en handelen tenminste vanuit een denkwereld. Dat geldt ook de SGP maar laten we die autochtone fundamentalisten maar even lekker bungelen op hun twee zetels. Natuurlijk valt er wat te kiezen in Nederland. Niet voor de provinciale staten waar niemand wat om geeft. Ook niet voor het achterlijke instituut van de Eerst Kamer, enkel goed voor mastrodonten om hun soms bedenkelijke invloed te blijven uitoefenen. Je kunt ergens tegen stemmen. Jazeker maar dat is een testimonium paupertatis. In 2010 kon je stemmen tegen de afgematte coalitie. In 2011 kun je stemmen tegen de zielloze machtspolitici die bereid zijn om alles te doen om hun belangen te behartigen. Het wordt tijd dat we weer eens ergens vóór kunnen stemmen.

12 februari 2011

Sarkozy en de laïcité

Er zit enige ironie in het opportunistische gewauwel van president Sarkozy. Na Merkel en Cameron gooit ook de franse president zijn duit in het zakje: multiculturalisme is mislukt. Ik hoef u niet meer te vertellen wat een onzin die stelling is, dat er nooit multiculturalisme als beleid is geweest behalve in de hoofden van haatzaaiers. Maar dat terzijde.

Van Sarkozy is deze opmerking, die hij verder niet uitlegde en die in zijn vrijblijvendheid niet anders dan stupide genoemd kan worden, extra opmerkelijk. Werd Frankrijk niet altijd aangevoerd als het land waar de 'laïcité' regeerde? Zie Scheffer en Ellian (deze laatste grote denker noemt het in zijn column in de NRC als reden waarom in Tunesië geen islamitisch opstand dreigt en in Egypte wel - hij meent dat Kaïro en Washington samen deze revolutie aborteerden; zielig wel hoe gevangen Ellian zit in zijn eigen Iraanse hokjesgeest). Maar was Frankrijk niet juist het land waar nou net geen sprake was van een lamlendig beleid dat iedereen maar toestond te integreren met behoud van eigen cultuur, wat dat ook mocht betekenen? Nee, Frankrijk was het grote voorbeeld van een republikeinse attitude, daar moesten we eens beter naar kijken. Stukken beter dan wat bij ons die vermaledijde linkse kerk zou hebben ingevoerd, nota bene, de samenzweerders, toen rechts en de christen democratie aan de macht waren.

En nu komt deze zielloze man wiens ministers vakantie houden in dictatoriale landen (en hijzelf op boten van rijke lui) ons vertellen dat ook in Frankrijk het multiculturalisme mislukt is. Wat een onzin. En het geeft precies weer hoe deze flutterminologie speelbal is geworden van lieden die problemen in de samenleving die alles te maken hebben met algemene sociale ontwikkelingen of sociaal economische achtergrond, worden toegeschreven aan etnische groepen. Je zou haast zeggen, ze moeten zich schamen deze politici met hun opportunisme. Premiers en presidenten. Maar ze zijn de schaamte voorbij.

Vreugde en scepsis, en wat lessen van Egypte

De opluchting over het aftreden van Moebarak is begrijpelijk. Of het land met de machtsovername door het leger veel is opgeschoten, staat nog te bezien. Er zijn in elk geval openingen. De bevolking heeft geproefd aan democratie, aan macht. Die geest kan gelukkig niet meer in de fles. Maar het wordt een hobbelige weg. Het duurt jaren, zoniet decennia om een cliëntelistisch leger, met tentakels in de economie en de machtsstructuur, los te weken van zijn gepriviligeerd bestaan. Zie het voorbeeld Turkije. Vreugde daarom maar ook beredeneerde scepsis.

Het festijn in Egypte was uniek. Er was geen betrokkenheid van welk buitenland dan ook. Sterker, alle buitenlanden die er iets mee te maken hadden, staan aan de kant, op de een of andere manier beschadigd. De VS stond aan de verkeerde kant, zag de opstand niet aankomen, realiseerde zich niet op welke lemen voeten Moebarak stond. En de VS als promotor van democratie en openheid hebben gefaald om naar hun eigen idealen te leven. President Bush, ere wie ere toekomt, sprak in 2003 en in zijn inaugurele rede in 2005 mooi woorden over democratie. Maar, schande wie schande toekomt, hij deed er niets aan.
De EU. Ja, de EU. Waar was de EU? Nergens dus. Mevrouw Ashley heeft het moeilijk met de bureaucratie en de baasjes in 27 landen die geen enkele bevoegdheid uit handen willen geven. Dat deed haar voorganger beter en slimmer.

Iran stond in zijn hemd, alle retorisch krachtpatserij van Ahemedinejad en het wensdenken van luchtfietser Khamenei ten spijt. Een bevolking kan de dictators en fraudeurs ten val brengen en de les zal in Iran ook doordingen. Israël bleek de keizer zonder kleren. Jazeker, de enige democratie in de regio (for what it's worth) maar nu is bovenal duidelijk dat zij zelf degenen zijn die dat zo willen houden. In dit grote spel spelen de kleuters in de wereld geen rol. Maar toch, de kleine krabbelaars zoals Wilders, de Elsevier redactie met zijn Elsevier doctrine die liever een seculier leger heeft dan democratisch gekozen partijen, de Ellians en Hishi Ali's die moslims en Arabieren (tegelijk of in successie) een soort onverlichte, domme schepsels achten die niet in staat zijn hun eigen belangen te behartigen. Van deze angsthazen en paniekzaaiers hoeven vrijheidslievende burgers niets te verwachten. Zij allen zouden voorlopig hun mond moeten houden. Wat heet voorlopig. Voorgoed.

Ook minder geslaagd waren de clichés die over Radio 1 vlogen. Vrijdag moest Sven Kockelman gecorrigeerd worden toen hij uitriep dat AlBaradei de oppositieleider was in Egypte. En het 'Turkije model' werd door Jan en Alleman, en ook door Tim Overdiek, misbruikt. Meestal was onduidelijk wat ermee werd bedoeld, vaak niet gewoon een democratie hebben zonder ingrijpen van het leger. Als het werd gebruikt leken de gebruikers meestal te doelen op een leger dat toestaat dat een moslim partij democratisch aan de macht komt. Wat me een bizarre interpretatie lijkt van de recente Turkse geschiedenis en al helemaal geen 'model'. Maar goed, dat terzijde.

Storm in het theekransje

In de VS hebben de Republikeinen in het huis moeite om hun theegasten in toom te houden. Een paar wetgevende nederlagen zagen er knullig uit de afgelopen weken. Op het conservatieve love fest dit weekend roepen sommige verdwaasden om honderden miljarden bezuinigingen. Het veld is zo open dat een malloot als Donald Trump zich geheel vrijblijvend kan kandideren (wordt niets, de man wil alleen aandacht), hoewel hij lekker schoffeerde door te roepen dat Ron Paul onverkiesbaar is. Dat weet iedereen maar het aantal boeroepers was groot.

Theekrans politici hebben het hoog in hun bol en Rand Paul, Rons zoon, doet nu niet of hij hun agenda deelt. Dat is helemaal niet zo. Vader en zoon zijn radicalen. Dat zijn Republikeinen niet. Ze behartigen belangen en dat gaat slecht samen met radicaal ideologische puurheid. De afgelopen weken van gezwabber van de Republikeinse meerderheid in het huis geeft hoop. Hoop dat de Republikeinen aan hun eigen onzin ten onder gaan.

Rob de Wijk was participant en moet nu zijn mond houden

Waar begint een bestaan als 'deskundige' en waar eindigt het? Waar ligt de grens tussen columnist, lobbyist en opiniemaker? Rob de Wijk heeft geen idee, maar Trouw, de krant die hem gebruikt als columnist zou beter moeten weten. In Trouw schrijft De Wijk lovend over Jolanda Sap en de manier waarop ze leiding gaf over de Kunduz beslissing. Hij veegt Job Cohen de mantel uit. Hij had er beter aan gedaan om zijn mond te houden.

De Wijk was participant in de besluitvorming en het past hem niet als 'beobachter', als deskundige, een oordeel te vellen over de politici die besluiten namen die hem wel of niet bevielen. Ik heb er niets op tegen dat De Wijk een mening heeft, zelfs als hij vindt dat iedereen die een andere mening heeft, dom is en niet weet waar hij het over heeft. Ik heb er niets op tegen dat hij optreedt als woordvoerder van D66. Maar dan moet hij ophouden met columns te schrijven als onafhankelijke deskundige. Dat is hij niet. Hij is participant en op dat niveau zijn zijn columns volstrekt ongeloofwaardig. Het Cohen bashen kan hij gerust over laten aan Ellian en andere politici. Trouw zou er consequenties aan moeten verbinden.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors