12 december 2012 - 29 december 2012
Like ons op Facebook

12 december 2012 - 29 december 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

29 december 2012

Best friends

Het leek groot nieuws (nou ja, groot?) dat Ronald Reagan en Margaret Thatcher hooglopend verschil van mening hadden over Thatchers vaste voornemen om de Falklands te heroveren. Reagan en vooral zijn neoconservatieve omgeving, Jeane Kirkpatrick (die linkse dictators erger vond dan rechtse) en minister van Buitenlandse Zaken Alexander Haig, waren bang dat de incompetente moordenaars die in Argentinië aan de macht waren, zo'n zeperd niet zouden overleven. En Thatcher op haar beurt had hulp nodig van de Amerikanen om haar vloot op zo'n grote afstand te besturen. Ze kreeg die van minister Weinberger, die beter zijn zaken op orde had dan Haig en Reagan.

Ik verbaasde me erover dat het nieuws was. In een prachtig boek, Reagan & Tatcher, The difficult relationship, heeft Richard Aldous eerder dit jaar al uitgelegd dat de bonhomie tussen beide vrije markt aanbidders zijn beperkingen had. Argentinië en de Falklands waren een voorbeeld. Maar Thatcher had ook veel hogere verwachtingen van Michael Gorbatchev dan Reagan en ergerde zich aan het gratuite gescheld van de Amerikanen op de Sovjets. Ze schrok zich ook een ongeluk toen Reagan op Ijsland ineens alle kernwapens wilde afschaffen - dat was nou ook weer niet de bedoeling.

De invasie van het peuterstaatje Grenada, een van die onzin oorlogen waar Amerika het patent op heeft en die dan tot onfrisse tonelen van patriottisme leiden, zat bij Thatcher niet lekker - en bij de rest van de wereld trouwens ook niet. Star Wars was ook al niet iets dat Thatcher kon omarmen.

Kortom, what else is new? Het idee dat Thatcher en Reagan twee handen op één buik waren en samen de neoliberale neoconservatieve revolutie invoerden klopt eenvoudigweg niet. Lees het boek voor een schitterend inzicht in hoe twee bondgenoten fundamenteel van mening kunnen verschillen zonder dat aan de buitenwereld te laten zien.

Drie procent terreur

Nieuwe bezuinigingen niet uitgesloten vindt onze integratie expert minister Asscher. Opnieuw een indicatie dat we verkeerd gestemd hebben op Samsom, want die was het, als we de terreur van de drie procentsnorm niet wilden. De PvdA deed net alsof ze zich daaraan niet zou ophangen, doet dat nu wel. Ja, Emile Roemer, ik voel met je mee.

Vuurwerk? Verspilling maar dat moet iedereen zelf maar weten

Ik heb niets met vuurwerk maar dat zal u niet verrassen. Verbieden lijkt me onzin. Als mensen geld willen verspillen moet je ze niet tegenhouden. Inderdaad, herrie en overlast, en een paar kapotte handen maar zolang dat bij de gebruikers blijft, soit, dat risico nemen ze. Ik weet het, soms zijn omstanders de klos. Maar dan is verbieden niet de juiste weg, maar uit de weg staan en niet de straat op gaan als die idioten aan het afstoken zijn. Soms is de wereld zo eenvoudig.

Onschuldige en niet onschuldige slachtoffers

Nu weer Charles Groenhuijsen in Trouw met een roerend verhaal over twintig 'onschuldige slachtoffers' in Newton. Die volwassen doden waren niet onschuldig? Het blijft absurd taalgebruik.Er zijn geen schuldige slachtoffers net zo min als er zinvol geweld is.

Mijn negatieve verwachtingen voor enige actie na Newton blijkt overigens geheel gerechtvaardigd door opiniepeilingen onder Amerikanen over hun favoriete speeltje. Ze willen het houden, in meerderheid. De rest zal er onder moeten lijden want enig rationeel debat is onmogelijk, het is geloof. Vandaar dat ik ook meende dat de NRA precies de juiste strategie volgt (voor haar doeleinden dan).

Geen paniek

Idem voor de klif. Alleen de beurzen zijn in paniek en dat biedt u kansen op koopjes. Er gebeurt echt niets. Obama krijgt zijn verhoging boven de 250.000 dollar (misschien 400.000). De Bush charitas voor de rijken loopt gewoon af. Dat zullen de Republikeinen een belastingverhoging noemen en vervolgens kunnen ze naar eer en geweten (such as it is) voor een verlaging stemmen voor de lagere inkomens. Schuldenlimiet? Wordt weer een spelletje maar net op tijd komt alles weer goed.

Wel leuk om neocon Krauthammer (die van het 'unilaterale moment') te horen klagen dat Obama de Republikeinen splijt. You bet, en ze verdienen het.

Meevaller

Hollande mag zijn 75 procent marginale belasting voor inkomens boven één miljoen van de rechter niet invoeren. Dat is een meevaller. Kan hij ervanaf zonder af te gaan. Schuld van de rechters.

24 december 2012

De wapenlobby framet het debat

Je zou denken dat de wapenlobby in de VS toondoof of politiek onkundig is met zijn voorstel om overal maar bewapende lui neer te zetten. Dan onderschat u hen. Deze agressieve benadering is voor hen de juiste. In een idioot land is de beste strategie die gericht op idioten.

En dus wordt er overal in het land op scholen nu gepraat over de vraag of het werkelijk verstandig zou zijn om leraren te bewapenen of iedere school twee schietenthousiasten cadeau te geven. Dat is het 'debat' en dat is per definitie in het voordeel van de wapenlobby. Zolang het gaat over 'veiligheid' en niet over geweld en de rol van wapens daarin, zitten ze altijd goed.

De Republikeinen (maar niet alleen zij, ook een groot aantal Democraten) praten lekker mee met deze lui. Wat kunnen ze ook anders in een land waar je in veel staten nu openbare gebouwen, in bars en in de kerk wapens mag dragen? Natuurlijk kunnen ze anders maar dat vereist moed en in de politiek is die niet voorradig.

Daarom blijf ik, helaas, bij mijn verwachting dat Newton niets maar dan ook niets gaat veranderen. De VS is een gewelddadige samenleving waarin 'normale' conflicten al snel uitlopen op een schietpartij. Zolang de kiezers dat toestaan blijft het zo. Het is hun samenleving.

En nog een vrolijke jaarwisseling. In Nederland (ook idioot) met enkele tientallen blijvende invaliden door vuurwerkenthousiasme, in Amerika met pak weg veertig doden voordat de eerste dag van 2013 voorbij is.

Walibi

Kunnen we Widers gewoon even negeren met zijn Walibi commentaar? Who cares? Of zou Pechtold hem er in het oppositieoverleg er nog eens flink over aanspreken?

22 december 2012

Het probleem is niet het systeem maar de Republikeinse partij

Dit is alles wat u hoeft te weten over de Republikeinen: ze zijn bitter over de verkiezingsoverwinning van Obama en daarom bereid tot alle middelen van obstructie (zie NYT). Obama won ruim. Waar zijn ze bitter over? Republikeinen denken dat zij recht hebben op de macht. Vergelijk het met 2000 en 2004. Twee keer gestolen overwinningen (of in elk geval onverdiende). Waren de Democraten teleurgesteld? Zeker. Maar bitter en gericht op obstructie van de Bush/Cheney bende? Bepaald niet.

Zo werkt de Amerikaanse politiek vandaag de dag. Het is niet polarisatie. Het is onwil, machtspolitiek. De Republikeinen hebben maar één stelregel met twee componenten: als wij regeren doen we waar we zin in hebben, als jullie regeren maken we het onmogelijk om iets te doen. Heads we win, tails you lose. Het probleem is niet het systeem. Het probleem zijn de Republikeinen. En een land in een nog niet terminale maar toch heel zieke fase, maar dat wist u ook al.

Eindeloze interviews

Zo, dat ging snel. Sla de interviews en persoonlijke ontboezemingen over en de zaterdagkranten blijken lekker hanteerbare nieuwskranten. Wat een gelul in de rest. Ik begrijp die interviewwoede met Kerstmis niet. Vroeger zat je met een dikke krant en een dik weekblad je dagen door te worstelen. Het zal wel aan mij liggen maar ik heb tegenwoordig wat beters te doen. Een goed boek lezen bijvoorbeeld.

En weer moeten de allochtonen harder werken

Ik was iets te snel met mijn positieve oordeel over de reactie van minister Asscher over het SCP rapport over integratie. Gisteravond in het Parool werd bericht dat hij weer in zijn oude Amsterdam stand was geschoten: allochtonen moeten harder werken om te integreren. Wat een onzin. Asscher moet harder werken om Nederland zoals het is te herkennen.

Kerry in de herkansing

John Kerry wordt dus toch minister van Buitenlandse Zaken. Niemand die twijfelt aan zijn kunde en kennis en niemand die het hem niet gunt. Kerry had in 2004 president moeten worden omdat de mislukking Bush naar huis gestuurd zou worden. De Republikeinen wisten in Ohio de overwinning te stelen (en Kerry's campagne liet, nou ja, te wensen over). Het argument dat zijn Massachusetts zetel verloren zou kunnen gaan is misschien minder relevant geweest nu de Republikeinen in de lappenmand zitten en er uit het grote vat Kennedy's een zoon van Robert beschikbaar blijkt.

Roemer komt wel terug

Emile Roemer was de grote loser van 2012. Overmoed komt ten val, je moet nooit in de cijfers van de Hond gaan geloven - niet in de diepste (PvdA 13) en niet in de hoogste (SP 37). Les geleerd. Roemer heeft gelijk, hij krijgt nog wel een kans. Want ja, als ik opnieuw mocht stemmen dan stemde ik SP. Heb ik daarmee spijt van mijn PvdA stem in september? Nee, toen was dat redelijk en verstandig. Nu blijkt het niet veel voor te stellen.

Mijn oordeel over de (Haagse) media heeft direct met Roemer te maken. Afbouwen die grote redacties in Den Haag. Weg moet de borreltafels. Ophouden publieke televisie te maken die de commerciëlen kunnen maken. Weg met voetbal. Enfin, alles wat u het afgelopen jaar al van me hoorde.

21 december 2012

Verspil uw tijd niet aan lezen over de fiscal cliff

Ik blijf bij mijn advies om geen aandacht te besteden aan de fiscal cliff. Al die artikelen die u leest, zonde van uw tijd. Plan B van de Republikeinen waarbij de mensen die meer dan een miljoen verdienden niet worden gespaard? Speaker Boehner kan er geen meerderheid voor vinden in zijn eigen partij. De hardliners zitten hem dwars. Hij zal met iets moeten komen of op iets van Obama moeten reageren dat zijn eigen partij splijt, zoveel is wel duidelijk. Wat dat wordt?

De oplossing is van een bemoedigende eenvoud. Republikeinen weigeren om voor belastingverhogingen te stemmen. Dus, de logica is heerlijk, moeten ze de Bush belastingverlagingen voor de rijken automatisch laten aflopen op 31 december. Dan kunnen ze in januari voor belastingverlagingen stemmen! Hun idealisme is hartverwarmend. Na 3 januari, als Boehner weer Speaker is (herkozen), praten we verder. Niets lezen tot die tijd!

Hype

Ik begrijp dat ook echte kranten hypes niet kunnen negeren. Maar waarom moeten we lezen over de ondergang van de wereld? Of, op iets dorpser niveau, wie de Voice of Holland heeft gewonnen en waarom? Zelfs als reportage over de hype, een excuus om er toch over te schrijven - om onze geest te slijpen - is het flauwekul.

Ik ben het helemaal eens met de ontslagen hoofdredacteur van NRC Next, Rob Wijnberg, dat er grote behoefte is aan een compacte krant die ervan uitgaat dat u het nieuws (voor zover relevant) al kent en graag duiding, achtergrond en opinie wil. Een kleine krant. Niet honderd en één bijlages. Geen luxe magazines voor adverteerders. Gewoon, een echte krant. Het is geen nieuw idee. Begin jaren negentig was onder meer H.J. Schoo er mee bezig. Maar nog steeds een goed idee. Het wordt dagelijks bewezen door onze dagbladen.

Contact. Contact?

Ik heb het rapport van de SCP over de staat van onze integratie nog niet uitgebreid bestudeerd maar vast een paar opmerkingen. Net zo snel en net zo weinig bezonken als de mediareacties.

Er zijn de nodige problemen met dit soort onderzoek. Om te beginnen de contact these die Dagevos van het SCP tot zijn favoriete meetpunt heeft gemaakt. Moeten alle soorten mensen elkaar ontmoeten en meer doen dan samen leven? Voor mij een vraag. Iedereen vindt (niet eens zoekt) vrienden in een omgeving die bekend en familiair is, ze hebben dan ook vaak dezelfde opleiding, dezelfde interesses etc. Ja, ik heb weinig vrienden die in de bouw werken, vakman of vrouw zijn (zoals loodgieters e.d.) en veel juristen, economen en dat soort lui. Gek genoeg houden de meesten ook van literatuur en klassieke muziek.

En ik kom nooit in de kroeg die door de NRC hulpvaardig als autochtoon eiland werd geschetst: het buurtcafé met mensen die daar een paar uur per dag doorbrengen. Evenmin kom ik in een koffiehuis waar ik Marokkaanse of Turkse Nederlanders zou ontmoeten - en waar de Marokkanen en Turken aan andere tafeltjes zitten. Ik vrees dat als dat integratie moet bewijzen of moet bewijzen dat we afstand houden, het nooit wat zal worden. Vermenging, contact is geen bewijs voor de samenhang van een samenleving. Afwezigheid van dat contact is geen bewijs van het tegendeel, althans niet zoals dat contact nu gedefinieerd is. Zo werkt het dagelijks leven niet. (Overigens moet de NRC zich schamen voor dergelijk krabbeljournalistiek: contact? Eerste bediende gaat de straat op! Resultaat: clichés.)

Een tweede opmerking heeft te maken met vragen die gesteld worden. Voelt u dat u zich als allochtoon meer moet bewijzen dan een autochtoon? Het zou raar zijn als je daar van worstelende dertigers een ander antwoord dan 'ja' op kreeg. Wordt u depressief van de toon van ons zogenaamde debat? Ja, natuurlijk. Iedereen zou daar depressief van worden. Voelt u zich thuis in Nederland? Ja, in Amsterdam wel maar in Staphorst en Venlo niet, en Wilders heeft een ander idee over dat Nederland dan ik heb. Wat zeggen deze vragen en antwoorden over de mate van integratie? Niets dus, integendeel, het zijn zelfverstopte paaseieren. Kijk eens wat ik hier vindt! Voelen mensen zich gekwetst door het 'debat'? Allicht. Vraag maar Job Cohen. Is het onzin om de dood van de grensrechter meteen in het Marokkanen probleem veld te trekken ook al is geweld op het voetbalveld een wekelijks fenomeen? Ja natuurlijk is dat onzin maar wie doet dat? Wilders fluit en de media rennen als blije hondjes op het onderwerp af en bij de voorspelbare gasten van de entertainers Pauw en Witteman zit 's avond antropoloog Werdmöller met zijn onzin these dat die jongetjes, geboren en getogen in Amsterdam, de cultuur van het Rif gebergte hebben meegebracht.

Gelukkig was de reactie van minister Asscher verstandiger dan wat zijn voorganger Maxime Verhagen en huidige premier Rutte in eerder stadia aan wijsheid te berde brachten. Zeiden zij nog in perfecte Wilders buikspreekmodus 'de integratie is mislukt', Asscher (in Amsterdam ook geen vrijdenker op dit terrein, hij was dol op allochtoon en autochtoon) liet het bij 'er zijn problemen maar het gaat best wel goed'. Had wel een onsje meer gemogen, maar vooruit, vergeleken bij Verhagen is het vooruitgang. Over Rutte, de draaitol, hebben we het niet meer.

Ik kom er nog op terug als de rapporten bezonken zijn.

De kerstbekentenissen van een machtspoliticus

De kerst is ergens goed voor: Maxime Verhagen, de man die het CDA eigenhandig kapot maakte, heeft het licht gezien. Hij zegt nu dat hij onderschat heeft dat mensen geen verschil maakten tussen regeren en gedogen. Wat een onzin. Hij kwam met vijf ministersposten (en twintig zetels in het parlement) in een regering die stond of viel met de steun van Wilders. Zijn partij wilde niet. En nu zegt hij dat hij het verkeerd heeft ingeschat? Wat een onzin.

Hij wilde macht. Hij wilde minister blijven, hij wilde regeren. Dát heeft hij verkeerd ingeschat. Hij dacht met een halve regering in zijn zak de zaken wel te kunnen regelen en als politicus moet je hem nageven dat macht, gemeten aan invloed op beleid, hij het CDA en zichzelf een sterkere positie gaf dan waar ze recht op hadden. Maar verkeerd ingeschat? Me neus. Hij wist heel goed wat hij deed.

Zo voegt Verhagen zich in het koor van ex-regeerders in Rutte/Wilders die nu zeggen dat ze het met tegenzin deden en eigenlijk gewoon hun eigen ding deden zonder zich veel van Wilders aan te trekken. Achteraf gelul.

Maxime Verhagen en zijn kwakkelende partij zonder eigen mening zijn gestraft voor hun overgave aan Wilders. Helaas, Rutte en zijn opportunistische vrienden niet. Maar goed, Verhagen was de kwade genius want zonder hem was Rutte/Wilders nooit gebeurd, en zonder hem was de hopeloze vier partijen paars missie van Pechtold ook niet mislukt. Maxime Verhagen staat nu voor de katholieke politicus die zo'n slechte naam had: een machtsopportunist met wie je geen afspraken kunt maken. Hij verdient het.

Oh, en trouwens bij SBS 6 hebben ze onderschat hoe belangrijk de drie dames op leeftijd waren voor het beeld van hun knaller Hart van Nederland. Kijk, dat geloof ik nou wel.

Pechtold en Wilders, een praktisch koppel

De NRC meldde gisteren dat Pechtold vele emails van leden moest beantwoorden die niet begrepen hoe hij samen met Wilders in oppositie overleg kon zitten. Terecht. Dit is de man die zou gaan immigreren als Wilders in de regering zou komen, die veel te lang door ging met Wilders een platform geven, maar nu inderdaad graag samenwerkt. Zeker, je hoeft geen cordon sanitaire om partijen heen te leggen, maar gezellig tafelen over de oppositie, dat gaat mij wat te ver.

19 december 2012

Lekker een wortel knagen aan de borreltafel

Je zou denken dat de moeder die haar kind alleen maar rauw voedsel laat eten een slechte aprilgrap is. Typisch zoiets waar de media intrappen, waarna de wakkere Volkskrant lezende redactie van Pauw en Witteman haar 's avonds in het programma haalt. Maar het schijnt echt te zijn. Ook dan is de vraag of een volslagen idioot als die moeder zoveel aandacht moet krijgen.

Uiteindelijk worden dagelijks duizenden kinderen in Nederland tekort gedaan op godsdienstige of andere gronden en krijgen ze niet de intellectuele stimuli die ze nodig hebben. Fundamentele christenen, daar denk ik aan. Maak je kind niet slim genoeg om te gaan twijfelen aan de waarheden van het geloof. Voedt kinderen op met echt te denken dat creationisme even waar kan zijn als darwin. Sta je kinderen niet toe polio injecties te krijgen. Hun kinderen zijn niet zestien centimeter te klein voor hun leeftijd maar enige graden te onwetend of te dom.

Dat soort onzin. Zit niet 's avonds bij de borreltafel maar is minstens even maf. Dit soort ouders wordt zelden uit hun bevoegdheid gezet, evenmin als de ouders van die twee mallotige dyslectische kinderen die ergens op een bootje zitten te verpieteren of die van dat sociaal onaangepaste capriolen van een eenzaam zeilmeisje. Slappe nieuwsdagen, blijkbaar.

Nou hebben ze Hagel weer op de korrel

There we go again. Chuck Hagel, ex-senator, Vietnam veteraan en Republikein, wordt geboycot door de oude man McCain en andere neoconservatieven. Hij zou een anti-semite zijn omdat hij ooit de Israël lobby de Israël lobby heeft genoemd en het departement van Defensie uitgedijd vindt.

De neocons hebben niet alleen niets geleerd van hun falen in de afgelopen jaren (zie hieronder de Kagans en hun vriend Petraeus), de rest van de samenleving laat zich blijkbaar nog steeds koeieneren door deze lieden die duizenden doden op hun geweten hebben en verantwoordelijk zijn voor twee absurde oorlogen - één absurd begonnen, de ander absurd verwaarsloosd. Het valt te hopen dat Obama nu wel zijn poot stijf houdt al ziet het er slecht uit. De oude man en zijn vrienden hebben bloed geproefd bij Rice en willen meer. Amerikaanse politiek stinkt. Maar dat wist u al.

De eigen dynamiek van oorlogen

Misschien herinnert u zich de naam Frederick Kagan (er zijn een hoop Kagans in de Amerikaanse journalistiek en defensie analyse). Deze Kagan werkte bij het Republikeinse American Enterprise Institute, al sinds de jaren negentig promotor van een invasie van Irak. In 2006 was het Kagan die de surge strategie formuleerde en aan de man bracht waarmee kleine Bush het laatste beetje van zijn mislukte oorlogsavontuur kon redden. Generaal Petraeus werd er de held van. Dezelfde Petraeus die Obama's onverstandige beslissing om in Afghanistan hetzelfde trucje uit te halen mocht uitvoeren (en de afgelopen maanden in vlammen ten onder ging, in een bacchanaal van verhalen over affaires en militairen die leefden als pashja's).

Volgens een interessant artikel in de Washington Post hadden deze Frederick Kagan en zijn even havikachtige echtgenote en ook think tank analyst en promotor, Kimberly Kagan, een jaar lang alle vrijheid en alle informatie in Kaboel om de twee surge operatie, die in Afghanistan, op te tuigen en te promoten. Ze werkten voor niets, om onafhankelijk te blijven, zeiden ze (nou ja, ze werden betaald door hun think tanks). Maar zoals dat gaat, leverde het dagelijks contact met de baas van Afghanistan, generaal Petraeus, fijne dwarsverbanden op met de defensie industrie, die op zijn beurt geld stopte in de think tanks van beide ondernemende Kagans. Mevrouw Kagan runt het Institute for the Study of War en die naam zegt precies waar ze zich mee bezig houdt en wat ze promoot. Dat instituut wordt, u raadt het, gefinancierd door de defensie industrie.

De Kagans gebruikten ondertussen hun bekendheid en het risico dat ze negatief zouden schrijven over de hopeloosheid in Afghanistan, om dingen gedaan te krijgen die anders niet mogelijk waren. Ze kregen reizen en info die niet bij hen thuishoorde. Toen Petraeus de verantwoordelijkheid kreeg, schreven deze zogenaamde analisten, lovende op ed stukken die de populariteit van de politiek generaal flink opjoegen en de oorlog dieper maakten. Petraeus zag het voordeel van het uitnodigen van deskundigen en vroeg andere havikken die braaf hun op ed stukken afleverden - net als dat in Vietnam gebeurde.

Het artikel vertelt hoe de Kagans de facto onderdeel werden van de militaire operatie, een stoel kregen aan de strategic desk. Geen wonder dat hun advies spoorde met wat Petraeus aan Obama adviseerde - die de oorlog wilde beperken, terwijl de militairen hem wilden uitbreiden. Het bracht zijn eigen problemen voor Petraeus: andere militairen begonnen de Kagans te wantrouwen als zetbazen voor Republikeinse havikken. Om het geheel te bekronen gaf Kagans instituut een prijs aan Petraeus, gesponsord in alle duidelijkheid door grote defensie bedrijven met belangen in Afghanistan.

We weten in middels meer over Petraeus dan we ooit wilden weten. Als politieke generaal met een eigen agenda en een zucht naar roem, heb ik hem nooit vertrouwd. Wat vertelt dit gedoe allemaal? Dat als je eenmaal in zo'n oorlog zit er teveel belangen zijn die de oorlog door willen laten gaan en je als publiek en zeker als president geweldig huiverig moet zijn voor advies, zelfs van de militairen. De beste les: niet betrokken raken bij grondoorlogen.

De aanloop naar Vietnam: schitterend boek

Afghanistan en Irak zijn voortdurend aanwezig als je het fantastische boek van Fredrik Logevall leest, Embers of War, over de aanloop naar de oorlog in Vietnam (de Amerikaanse dan). Logevall vertelt vanaf de poging van Ho Tchi Min in 1919 om Wilson te winnen voor Vietnamese onafhankelijkheid, tot aan de onvermijdelijke 500.000 Amerikanen in Vietnam.

Had FDR geleefd, denkt Logevall, dan had hij misschien voorkomen dat de Fransen terugkeerden in Zuid Oost Azië om hun koloniale imperium te redden. Truman liet ze hun gang gaan, hij had de Fransen nodig in Europa. Daar begon het.

Eisenhower en zijn minister van Buitenlandse Zaken, de weinig flexibele Dulles, stonden in 1954 op het randje van Amerikaanse interventie met troepen aan de grond. De voorwaarde was (echoes van nu) dat een grote bondgenoot moest meedoen, Engeland dus. De Britten wisten wel beter en Logevall geeft krediet aan Anthony Eden. Eden had een hekel aan Dulles en zijn oorlogszuchtige onderknuppels en liet dat blijken. Maar hij slaagde erin om Groot Brittannië erbuiten te houden en na Dien Bien Phu de Akkoorden van Genève te krijgen waarin verkiezingen een eindoplossing zouden brengen voor Vietnam.

De Amerikanen waren er vanaf het begin aan bij betrokken, geobsedeerd door dominoes en vermeend communistisch expansionisme, waardoor ze strijd voor nationale onafhankelijkheid niet konden herkennen en her en der onfrisse dictatoriale regimes opzetten om de 'vrijheid' te redden.

Het is een fascinerend verhaal omdat het een groot aantal lessen biedt (waaraan ik bij Petraeus, zie hierboven, weer moest denken). Over tunnelvisie, over obsessies, over presidenten die havikachtige standpunten innemen wegens binnenlandse politiek en er dan aan vast zitten, over militairen die niet verder kijken dan de volgende heuvel of strategisch punt, over arrogantie, over niets leren van voorgangers (in dit geval de Fransen die met afgrijzen zagen hoe de Amerikanen alles opnieuw deden wat hen had opgebroken, enkel met de overtuiging dat omdat ze Amerikanen waren en niet kolonisten, het allemaal goed was).

Vietnam blijft fascineren (mij althans) omdat het zo imminent te vermijden was geweest en zeker achteraf zo totaal nutteloos (Logevall maakt duidelijk dat dit niet enkel een gemakkelijke visie achteraf is - het werd toen ook gezien maar genegeerd). Ik denk niet dat Irak een dergelijke claim op de Amerikaanse sociale geschiedenis zal leggen als de oorlog waarin de dienstplicht tot gesneuvelden democratie leidde. Grote landen zijn niet goed in het leren van het verleden en de VS is er uitzonderlijk slecht in. Opnieuw een reden om somber te zijn over de toekomst.

18 december 2012

Weg is Eppink

De vaste Republikeinse lobbyist in NRC dienst, Derk Jan Eppink, schrijft vandaag, tussen neus en lippen, dat dit zijn laatste column was. Mooi zo. Ik had ook wel willen weten waarom. Vond hij zichzelf te veel damaged goods na alle absurditeiten die hij over Obama en de Amerikaanse verkiezingen debiteerde? Of vond de krant dat? Is hij ontslagen? Vriendelijk verzocht op te donderen?

Zou Vermeersch in een bui van doorbrekend gezond verstand gedacht hebben dat het maar afgelopen moet zijn met politici als columnisten? Zouden er teveel columnisten zijn (dan heb ik trouwens nog wel wat tips, inclusief de veteraan HJA Hofland die, sorry dat ik het moet zeggen, niets origineels meer heeft te zeggen)? Is hij te duur voor de arme krant die zijn niet gemaakte winst aan de eigenaars moet afdragen? Zou de rest van de redactie in opstand zijn gekomen tegen Eppink?

Het resultaat is prima. Eppink had de NRC lezer niets te bieden, althans niets waarop die lezer zat te wachten. Maar ik heb wel een tip voor hem. Afgedankte en onwelkome columnisten kunnen altijd een plekje vinden bij het weekblad met de ferme opinies, Elsevier. Mooi gezelschap daar: Ellian, De Winter, Boekensteijn, Wynia. Daar kan Eppink mooi bij. Opgeruimd staat netjes.

Niet de idioten maar de toegang tot de wapens

Mooie toespraak van Obama, hoewel het wat overdreven was van een commentator om hem te vergelijken met de Gettysburg Address van Lincoln. Maar er zat niets specifieks in dus het blijft afwachten of er werkelijk wat gaat veranderen aan de ziekelijke liefde van Amerikanen voor hun wapens. Ik heb er weinig vertrouwen in.

De NRA houdt zich, zoals altijd, gedeisd. Ze lobbyden over een paar weken wel verder, als de aandacht zich weer heeft verlegd. De gebruikelijke commentaren doen ook weer opgeld (overigens net zo voorspelbaar als dat antropoloog Weerdmöller weer opduikt met verhalen over Marokkaanse cultuur als er iets met Marokkaanse jongeren gebeurt). De argumentatie is vaak hetzelfde, afgezien van de patente nonsens dat als je scholieren maar pistolen gaf ze niet zouden worden neergeschoten. Niet het aantal wapens maar het aantal idioten is toegenomen in de VS, zeggen deze mensen. En daarvoor, dat begrijpt u, zijn linkse politici verantwoordelijk. Ze hebben gedeïnstitutionaliseerd, gekken vrijgelaten die nu moorden en, ook onvermijdelijk, het zijn de media (= altijd links) die tot copycat gedrag uitnodigen.

Beide argumenten zijn flauwekul omdat ze de noodzakelijke variabele weglaten: toegang tot moorddadige wapens. Er is immers geen reden waarom er a priori meer idioten in de VS zouden zijn (wel waarom je als loser in de VS niet alleen een moeilijker leven maar ook een schuldgevoel hebt) dan in beschaafde landen die eenzelfde of zelfs liberalen institutiebeleid voeren. Bovendien gaat het vaak, begrijp ik als leek, om tieners met half gesignaleerde problemen die zich niet lenen voor opsluiten of nog meer pilgebruik dan de retilin ziekte nu al voorschrijft.

De alles bepalende variabele is het wapenbezit. Ik ben er pessimistisch over dat er ook maar iets verandert omdat het niet meer om argumenten gaat. Het is net als met geloof, waarin Amerikanen ook meer radicale onzin verkopen dan wel ander land dan ook: er valt niet over te praten. Als je meent dat iedere wapenbeperking een aantasting is van je vrijheid en het begin van de ondergang, tja, dan kun je daar niets op toegeven.

Het is moedeloos stemmend en al mag je bij de meeste maatschappelijke problemen niet de moed opgeven, in dit geval heb ik er geen vertrouwen meer in. Sterker, het wapenbezit, de massamoorden, de rituele rouwpartijen, het is allemaal meer bewijs van de neergang van Amerika. Niet zozeer als leidend land in de wereld, al zal dat ook gebeuren als deze ziekte doorrot, maar de neergang van enig idee van samenleving, van samen leven. Een land dat niet meer bij elkaar gehouden wordt door een gevoel van er samen in staan, kan alleen nog bij elkaar gehouden worden door patriottisme en valse argumenten van nationaal belang. En na de Bush leugens werkt ook dat niet meer.

Nee, hier wordt opnieuw een flink pak nagels geslagen in de doodskist van Amerika als leidend land in de wereld.

De kop is eraf

Speaker Boehner heeft eindelijk het eerst geknipperd. In zijn vermomming van een flexibel politicus heeft hij nu geaccepteerd dat de inkomens van boven de 1 miljoen dollar hoger belast mogen worden. Het is, en daar hebben Republikeinse zeloten gelijk in, een eerste deuk in de argumentatie dat er nooit, nimmer, neergang niettegenstaande, whatever, ooit belastingen mogen worden verhoogd. Waar bezuinigd moet worden heeft de Speaker nog niet aangegeven en hij heeft evenmin de Ryan agenda van ondermijning de overheid in de strijd gegooid.

Obama heeft evenmin aangegeven waar hij zou bezuinigen maar hij kan voorlopig even blijven zitten. Hij zou ook niet akkoord moeten gaan met deze concessie van de Speaker. Er moet meer uit te halen zijn.

Het hele wealth creators argument, door Romney opgeklopt en door de eindeloos ijdele Newt Gingrich opgeeist, namelijk dat de groei in de jaren negentig tot stand kwam dankzij Republikeinse standvastigheid, is klinkkare nonsens. Clinton verhoogde de belastingen in 1993 en de economie groeide als een speer. Er zit blijkbaar beweging in de stupiditeit van Republikeinen maar niet genoeg. Genoeg even negeren, zou ik zeggen, zo ongeveer tot na 3 januari.

Weg met Weekers

Is het erg dat de staatssecretaris van Financiën zich laat sponsoren door een corrupte partijgenoot en daarover liegt? Er zijn politici voor minder vertrokken. Ik heb niets tegen Weekers, net zomin als ik iets tegen Verdaas had, maar iedere schijn van corruptie, moreel of feitelijk, moet in een publieke omgeving tegen je werken. Weg dus, ook met Weekers. Er moeten voorbeelden gesteld worden.

Lubbers die met zijn Hollandia pet op de Saoedi's even bevroeg over onbetaalde rekeningen. Bolkenstein, onze eigen McCain, die minister Borst 'als privé persoon' aansprak op industriële belangen: het mag niet geaccepteerd worden. Punt uit.

15 december 2012

Vlakke toon

Obama's opmerkingen na de zoveelste massamoord waren tegelijkertijd ontroerend en verontrustend vlak. De tranen waren echt, daar twijfel ik niet aan. Maar hij greep terug op de tekst die iemand voor hem had geschreven en las die voor op een vlakke, onbetrokken toon. Het leek wel het eerste debat met Romney. Zijn belofte van actie omdat 'we dit nu al te vaak hebben meegemaakt' neem ik voor kennisgeving aan totdat er daadwerkelijk actie volgt.

En terzijde, kunnen we eens ophouden met te praten over 'onschuldige slachtoffers'. Zijn er andere slachtoffers? Schuldigen? De vraag om op te houden met deze daden te 'duiden' door god weet welke expert dan ook, is overbodig, ik weet het. Het zal nooit veranderen.

En tenslotte, en even overbodig: het is een absurd land, dit Amerika. Tegelijkertijd land van grote woorden, grote beloften, en het land van eindeloze teleurstellingen. Helaas, steeds meer van het laatste en vooral veel minder van het eerste.

Bewijs, een uit vele, van de teloorgang van verstand in de VS? Mike Huckabee, voormalig presidentskandidaat, zegsman van gelovig rechts. Voelt niets voor gun control. Wat we echt nodg hebben is meer God in school. 'We hebben God weggehaald uit onze schoolgebouwen. Moeten we dan verbaasd zijn dat het slagvelden worden?' Ja, Huckabee. Dat moeten we.

Is Huckabee dom? Nee, natuurlijk niet. Huckabee is een politieke handelsreiziger. Hij is niet dom, hij is gevaarlijk.

14 december 2012

Oops, we praten er wel over

Ineens blijken er 27 doden te zijn en niet drie of vier, of gewoon, een enkeling. De routine is volstrekt voorspelbaar. NRA doet er het zwijgen toe, iedereen is treurig, Obama plengt een oprechte traan maar geloof maar niet dat er iets gebeurt.

En weer zijn er schietdoden

Er zijn niet genoeg doden om tot grote verontwaardiging te leiden waardoor de schietpartijen in Oregon en vandaag in Connecticut niet tot allerlei schijnheilig geneuzel leiden over het grote kwaad van de wapens in de VS. Maar het feit ligt er voor iedereen die het wil zien: dankzij de wapenlobby en de politici die zich door die lobby laten ringeloren, sterven dagelijks mensen in de Verenigde Staten. Het is een beschaafd land onwaardig en draagt bij aan het algehele gevoel van ontrafeling van die Amerikaanse samenleving.

Minder nieuws, minder NRC, meer …?

Goed interview met Wijnberg in de NRC. De ex hoofdredacteur van NRC Next, nu ontslagen, heeft gelijk. De gewone krant is veel te dik en heeft desalniettemin te weinig te bieden. Het nieuws, inderdaad, kennen we al. De achtergrondinformatie is vaak oninteressant en overbodig. Inderdaad, ik zou wel wat anders willen.

Ik was/ben geen lezer van NRC Next maar wel van NRC, Parool, Financial Times en International Herald Tribune. U heeft gelijk, dat is veel te veel. Dus gaan de minder relevante kranten eruit en dat zullen denkelijk de NRC en de IHT zijn. De Financial Times is zonder omwegen de beste krant ter wereld. Het Parool dient de Amsterdammer en doet dat goed, heb ik gemerkt.

Ik weet niet precies wat Wijnberg wil met zijn auteurskrant on line, maar het lijkt me interessant. Interessanter dan wat Vandermeersch van de NRC maakt.

Rice exit

Trouwe lezers zullen niet verbaasd zijn dat Susan Rice zich heeft teruggetrokken als mogelijke opvolger van Hillary Clinton. Nog los van de gemene oude man McCain en de Benghazi problemen leek Rice steeds slechter te liggen bij de senatoren. Dat neemt niet weg dat McCain hier weer een dubieuze rol gespeeld heeft, passend in de bittere stijl die hij hanteert sinds hij eerst door kleine Bush en later door Obama werd verslagen.

Overigens denk ik dat de nederlaag tegen Bush voor McCain zwaarder ligt dan die tegen Obama. In 2000 had McCain werkelijk een kans en was hij werkelijk iemand die wat anders beloofde (hoewel menigeen zich zorgen maakte over zijn loose canon stijl en zijn neiging om overal in de wereld in te grijpen, maar goed we kregen Bush…). Sinds hij door Bush op een smerige manier onderuit werd gehaald in een te weinig belichte campagne die oneindig veel erger was dan wat Obama en Romney nu lieten zien, is McCain licht van de kook. De race met Obama was een afgang. Hij was te oud, had zijn principes ingeleverd en het ergerde hem dat de jonge Obama zonder dat te hoeven doen hem kon aanpakken.

Maar terug naar Rice. Er waren andere problemen dan Benghazi. Ik denk dat het niet verstandig was maar wel loyaal van Obama om haar naar voren te schuiven, zij het niet officieel. Het werd ook een indirecte manier om Obama aan te vallen, zo gaat het altijd.

Wordt het nu John Kerry? Hij zou graag willen maar een overwinning voor de Republikeinen in Massachusetts waar hij dan de senaatszetel zou moeten opgeven, zou door hen als comeback worden geïnterpreteerd en zou tot ingegraven verzet leiden. Het zou mij niet verbazen als Obama iemand anders naar voren schuift.

13 december 2012

Over Iran gesproken: de slippery slope

Op NPR (de Amerikaanse publieke omroep die die van ons tot kleuterschool bestempelt) vertelde Kenneth Pollack, een van de beste Iran analisten in Washington, hoe een simulatiespel rondom Iran vorige maand uitliep op een oorlog. Het scenario begon met een zware terroristische aanval op Amerika door Iran. Dat lijkt me niet zo realistisch, maar vooruit.

De reactie van Amerika was een collage van aanvallen op kleiner doelwitten, vooral van de Revolutionaire Gardes. Dan krijgt alles een soort eigendynamiek want de Iraanse kant de simulering besluit iets te doen in de Straat van Hormuz. Dat was waar ze mee gedreigd hadden en nu moesten ze wel.

De Amerikanen zeiden dat van alle mogelijke reacties het de enige was die leidde tot een slippery slope van militaire aanvallen op militaire doelwitten in Iran. Waarom precies, dat werd niet duidelijk, maar voor beide kanten is de Straat blijkbaar de trigger voor meer.

Pollack zag het uit de hand lopen. Het is geen onrealistisch scenario (dat zijn deze simulatiespelen nooit, ze zijn heel nuttig - ik heb er zelf aan mee gedaan bij CSIS in de jaren tachtig) maar tegelijkertijd ben ik ook niet overtuigd van de realiteitswaarde. De routine van het reageren is interessant en leerzaam, en garandeert dat het per definitie nooit zo zal gaan als in het simulatiespel. Maar goed, dat was het doel dan ook.

Misschien is het nuttiger om een simulatiespel te doen waarbij Amerika de weg opent om weer normale relaties aan te gaan met Iran. Kijken wie waarop reageert en hoe, een spiraal omhoog in plaats van omlaag. Volgende keer misschien?

Iran doet er even niet toe

Wat is er gebeurd met de dreiging van Iran? Een nieuwe Hitler met atoomwapens stond daar op, althans dat was de visie van de premier van Israël, Nethanyahu. Er moesten rode lijnen getrokken worden en de bommen moesten vallen. En nu horen we al maanden niets meer van die dreiging. Op zich is dat mooi want die dreiging was altijd al opgeklopt en onwerkelijk, maar het is een tijdelijke stilte.

De redenen voor de stilte? Nethanyahu verloor de Amerikaanse verkiezingen. Hij zette al zijn kaarten op de Republikeinen en ging all out voor zijn goede vriend Romney. Nethanyahu hield niet eens de pretentie op dat Amerikaanse buitenlands beleid misschien verstandiger zou zijn als het door twee partijen werd gesteund. Hij speelde Amerikaanse politiek en verloor. En bewees zijn land een slechte dienst.

En toen kwam de Gaza affaire. Lijkt zo op het oog toch vooral een morele overwinning voor Hamas. En toen kwam de Palestijnse statuserkenning in de VN. Hoezo, niemand om mee te praten? En toen kwam de strafexpeditie door illegale nederzettingen nog eens te vermenigvuldigen. Nog acht landen steunen Israël.

Het is een raadsel hoe deze gevaarlijke man met zijn gevaarlijke regering de Israëlische lange termijn veiligheid daar allemaal mee denkt te dienen. Never mind, daar is hij helemaal niet mee bezig. Het is verkiezingstijd en hij moet zijn fundamentalisten en kolonisten binnen boord houden. Even geen tijd voor Iran.

Nethanyahu en Israël moeten niet raar opkijken dat als hij straks weer over Iran begint of als er écht stront aan de knikker is, de rest van de wereld hem niet meer serieus neemt. Of juist heel serieus, als een oorlogsmaker. In beide gevallen kun je er beter afstand van houden.

Een treurig afscheid

Joe Lieberman, senator voor Connecticut gedurende 24 jaar, grotendeels als Democraat, later als Onafhankelijke, hield gisteren zijn afscheidsspeech. De Washington Post meldt dat het een treurige bijeenkomst was. Toen Lieberman begon, was er één andere senator in de zaal. Later druppelden wat mensen binnen, John Kerry als enige Democraat in eerste instantie, maar vooral Liebermans vrienden in het Republikeinse kamp, voorop de oude man John McCain.

Het grootste deel van zijn carrière stond Lieberman alleen. Als streng gelovige joodse politicus (op zaterdag loopt hij naar de Senaat, waar gelukkig voor hem, anderen op de Sabat de lichtknopjes bedienen) dacht Al Gore met Lieberman op het ticket goede sier te maken. Het hielp ook dat Lieberman een van de weinige Democraten was die Bill Clinton in morele termen had gekapitteld over Monica Lewinsky. In de campagne maakte Lieberman geen indruk, of het moest zijn dat hij samen met Gore benadrukte dat de energie van de Clintonjaren op was.

Lieberman was op het gebied van nationale veiligheid altijd een havik en licht uit de pas met de Democraten die in Vietnam hun lesje hadden geleerd. Na 9/11 viel Lieberman niet op tussen de talloze andere fladderende Democraten (Hillary voorop) die de oorlog in Irak steunden maar hij was altijd net wat krijgshaftiger en opruiender dan de rest. Hij stond steeds vaker samen op het podium met zijn grote vriend, ex-dwarsdenker John McCain.

Voordat McCain zich door zijn campagneteam, op een avond van laten we zeggen lichte mentale problemen, liet overhalen om met Sarah Palin in zee te gaan, was Lieberman zijn favoriete kandidaat voor het vice-presidentschap. Domme move, in allerlei opzichten (de twee koppen samen op een affiche oogden weinig aantrekkelijk), maar niet half zo dom als Palin. Enfin, McCain kreeg zijn trekken thuis en is er nog boos over.

Lieberman werd door de Democraten geleidelijk aan uitgekotst en kreeg in 2006 al tegenstand van een Democraat. Toen hij de primary verloor, won hij zijn senaatszetel als Onafhankelijke. En zo stond hij daar gisteren, in de Senaat, eenzaam en alleen. Op zijn eigen manier een zeloot.

De terugkeer van de Cheney bende

Ik heb de film Zero dark thirty natuurlijk nog niet gezien maar ik begrijp dat hij pretendeert dat waterboarding de informatie heeft opgeleverd die tot de raid op Osama leidde. Dat is volgens de Amerikaanse regering nonsens maar het is koren op de molen van de Cheney bende, de martelaars en leugenaars in de regering Bush die zichzelf de vrijheid gaven om te doen wat ze nodig vonden. Het is al lang komen vast te staan dat dit soort martelen niets oplevert van waarde, nog afgezien van de morele kanten die een beschaafd land het schaamrood op de kaken zouden moeten jagen.

Jammer dat een film op weg naar een Oscar, althans zo schijnt het, deze mythe ondersteunt.

Terzijde, Putin maakte zich vorige week kwaad over een Amerikaanse wet die handel met Rusland koppelt aan mensenrechten (een oude truc, Jackson-Vanick deed het in de jaren zeventig). Een land dat mensen ontvoert, in geheime gevangenissen stopt en martelt moet andere landen niet de les lezen over mensenrechten. En zonder Putin te hoeven waarderen moet je wel vaststellen dat hij gelijk heeft.

Bankieren in Kaboel

Over ermee wegkomen gesproken (zie hieronder HSBC), de Afghaanse aandeelhouders van de frauduleuze Kabul Bank, mensen die tientallen miljoenen wegsluisden naar Dubai, gestolen van kleine Kunduz spaarders, worden niet vervolgd. De reden is niet dat deze bank te belangrijk is maar dat zij het zijn. Om precies te zijn, Mahmoud Karzai, de broer van president Karzai, en Haseen Fahin, de broer van de vice-president. De bail out van de bank kostte 5 à 6 procent van het Afghaanse bruto nationaal product.

Het rapport waarover o.a. de Economist rapporteert is nog schokkender dan de eerdere verhalen over deze grootscheepse diefstal. Het gaat om weinig mensen: toen de bank omviel bleek 90 procent van de leningen, 861 miljoen dollar, verstrekt aan twaalf personen en hun bedrijfjes. Het was oplichting, simpel en eenvoudig.

Het geeft maar weer eens aan dat het geld dat het Westen in Afghanistan heeft geïnvesteerd weggegooid geld is. Zowel militair als alle andere steun is uiteindelijk verspild. Het resultaat is nul als we straks vertrokken zijn. Erger dan nul want een belofte die nooit gemaakt had mogen worden is niet waargemaakt. Ook dat is een vorm van bedrog. En daar zijn we allemaal schuldig aan, de Kunduz klunzen voorop.

Ongelijk voor de wet

HSBC is een grote bank. Een gigabank. Volgens de Amerikaanse autoriteiten is het ook een bank die zich schuldig heeft gemaakt aan witwaspraktijken en andere illegale activiteiten. Deze autoriteiten hebben daarvoor een boete opgelegd van 1,5 miljard dollar. Peanuts als je naar de winst van HSBC kijkt.

Er was aanleiding voor zwaardere straffen maar die zouden, zeggen de autoriteiten, het voortbestaan van de bank bedreigen. En een bedreigde bank zou het hele financiële systeem van de zakkenvullende bankiers weer bedreigen. Alsof er niets is gebeurd sinds 2008!

Er is niets gebeurd. Want zo komen ze er vanaf. Niemand wordt vervolgd, de straf wordt keurig betaald en de boodschap is: de wet geldt niet als je maar groot genoeg bent. Zoals de New York Times zegt: to big to fail means to big to go to jail. Het verhaal is extra bijtend als je in dezelfde New York Times leest hoe in de VS 41.000 mensen (van de meer dan 2 miljoen gevangenen) levenslang vastzitten. Vaak voor niet geweldig belangrijke dingen en in het geval dat beschreven wordt voor deelname aan een drugring (ze wist of kon weten dat er coke in huis) van een vrouw die werd veroordeeld tot levenslang omdat de wetgevers dat in de wet gezet hadden. De rechter verontschuldigde zich dat hij niet anders kon.

In feite verontschuldigt de Amerikaanse overheid zich ook dat ze niet anders kon bij HSBC.

Wachten tot na 3 januari

Speaker Boehner moet worden herkozen op 3 januari. Voor die tijd komt er dus geen deal over het opvangen van het einde van de Bushbelasting verlagingen voor de rijken en de verplichte bezuinigingen. Boehner wil wel flexibel zijn, dat wil zeggen erkennen dat de Republikeinen een dikken nederlaag leden in november, maar zijn conservatieve zeloten niet.

De split binnen de partij is amusant en geeft aan hoe ver sommige politici zijn afgedwaald van enige notie van algemeen belang. De theedrinkers weigeren over belastingen te praten en staan ook Boehner dat niet toe. Voor straf heeft hij een aantal van hen uit commissies gegooid die voor hen belangrijk waren. Natuurlijk heeft dat alleen maar nog hardere standpunten opgeleverd.

Ach, het is politiek van alledag. Boehner blijft speaker, de deal komt er, maar eerst moet er nog drie weken lang gesteggeld en gepositioneerd worden. Geen zorgen over die fiscal cliff, het enige dat nodig is, is geduld.

12 december 2012

Nee Twan, Hillary doet het niet

Ik weet niet wat het zegt over de journalistiek dat nog voordat Obama geïnaugureerd is voor een tweede termijn ze kolommen volkladderen over Hillary Clinton. Onthoudingsverschijnselen? Behoefte aan volgende race? Speculeren omdat het toch allemaal gelul in de ruimte is?

Hillary zal het zich laten aanleunen maar het is en het blijft volstrekte onzin. Vier jaar is een lange tijd, zeker in de politiek, en Hillary is nu al oud. Heel oud. Bijna net zo oud als Reagan en die gerontocratische dinosaurussen van de Republikeinen, McCain en Dole. President zijn is geen bejaardengymnastiek.

Twan Huijs wist het vanavond heel zeker (slappe nieuwsdag anders namen ze dit onderwerp niet): ze gaat het doen. Wel, laat ik dan één keer net zo zeker zijn en er dan over ophouden: ze doet het niet. Waarom niet? In 2015 zal blijken dat ze over the hill is en dat een jonge garde van mensen als Andrew Cuomo en anderen staan te trappelen. Ze weet dan wel beter en begint er niet meer aan. Okay, en nu naar iets dat echt relevant is.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors