10 september 2012 - 23 september 2012
Like ons op Facebook

10 september 2012 - 23 september 2012

door Frans Verhagen

23 september 2012

Energieloze Romney nog steeds dollars aan het sprokkelen

Het is bijna te gemakkelijk om Romney te blijven downgraden vanwege zijn klunzige campagne. Gemakkelijk maar ook terecht. Want hij was vrijdag in Florida, een hele dag. Eén campagne bijeenkomst met een tamelijk onverschillige vertoning van een niet erg energieke kandidaat plus één fundraiser en daarna vloog Mitt weer naar huis.

Zeven weken voor de kiesdatum? Eén campagne stop? En nog steeds bezig geld bij elkaar te sprokkelen? Je kunt alleen maar concluderen dat de zogenaamd fabuleuze geldmachine die de Romney campagne zou zijn niet half zo goed is als zijn reputatie. Plus dat een kandidaat die er nu al energieloos uitziet en niet meer dan een klein stumpspeechje in zijn dag weet te stoppen geen schijn van kans heeft.

Ryan doodse campagnevoerder

Ik dacht dat Ryan als ideologische aanvalsbuldog misschien een versterking voor de Romney campagne zou blijken. Maar nu Ryan zijn ideologische prietpraat moet wegstoppen (daarmee de reden voor zijn keuze wegnemend) blijkt ook dat hij geen behoorlijke enthousiasmerende speech kan houden.

Ons nationale jongerenprobleem

Ik heb het al vaker gezegd maar Haren onderstreept het nog eens: we hebben in Nederland geen Marokkaanse rotjong probleem, we hebben een gigantische jongerenprobleem.

22 september 2012

En zo blijft Romney maar doorklungelen

Romney heeft in 2011 ruim 14 procent van zijn inkomen aan belasting afgedragen, 1,9 miljoen dollar op een inkomen van 13,8 miljoen dollar. Daarvoor heeft hij moeite moeten doen. Als de vier miljoen die hij aan zijn Mormoonse club geeft waren opgevoerd als aftrekpost, dan zou hij maar tegen de tien procent hoeven te betalen. Probleempje: hij had eerder gezegd nooit onder de 13 procent te hebben gezeten. Hoe je het ook wendt of keert, een benijdenswaardig inkomen en een belastingpercentage dat geen middenklasser in Amerika betaalt: iedereen draag méér af.

Zijn accountants deden verder een vreemde onthulling tussen 1990 en 2009 zou hij nooit minder hebben betaald dan 13,66 procent van zijn komen. Curieus omdat het allereerst een inbreuk was op Romney's regel dat zijn belasting niemand wat aan zou gaan. Mooi niet dus. Maar ook curieus omdat dit percentage meer vragen oproept dan beantwoordt. Gemiddeld, ja, zo kunnen we het allemaal. De vraag blijft dus of Romney in, pak weg, 2008 en 2009 wegens capital gains losses helemaal niets heeft betaald. Ook wordt de vraag niet beantwoord of hij geld had gestald in de Bahamas of in Zwitserland.

Kortom, het is Romney de politieke kluns in het kwadraat. Door een beetje te onthullen gaat het hele politieke weekend over Romney's belastingaangiftes. Of beter, over het gebrek daaraan. Want niemand is hiermee natuurlijk tevreden. Reken er dus op dat een groot deel van de volgende week op zal gaan aan gezeur over waarom hij niet met alles op tafel komt.

Doet hij dat niet (en waarom zou hij als hij het vier maanden geleden had kunnen doen met aanzienlijk minder schade) dan blijft de vraag, plus de achterliggende vraag of deze rijke man iets begrijpt van de andere 99 procent - never mind de 47 procent. Doet hij het wel dan blijken de problemen groot. Vier maanden geleden had dat verhaal een nieuwswaarde gehad van een week of twee, nu zal het de campagne uit het lood gooien.
Hoe hij het ook aanpakt, het blijft rommelen en door steeds maar halve dingen te doen, houdt hij zijn onderwerp, de economie, zelf uit het nieuws. Het is onbegrijpelijk, het is incompetent.

21 september 2012

Vooroordeel

De regeringskrant heeft een fotocaroussel opgezet van nieuwe kamerleden. Elk vooroordeel is mij natuurlijk vreemd maar ik zie een opmerkelijk verschijnsel: als je de namen en de partijen er niet bij hebt kun je zo raden bij welke partij ze horen. Probeer het zelf.

150 jaar geleden zette Lincoln de eerste stap naar afschaffing van de slavernij

Morgen is het 150 jaar geleden dat Lincoln de Emancipatie verklaring afkondigde, de eerste stap op weg naar de afschaffing van de slavernij (en het winnen van de Burgeroorlog). Je zou denken dat het een gelegenheid is die gememoreerd moet worden, meer dan bijvoorbeeld vijftig jaar Travels with Charley, het reisboekje van John Steinbeck dat Geert Mak in zijn nieuwe boek gedenkt. Maar nee, de kranten en weekbladen bij wie ik een verhaal aanbood vonden het maar historisch. Geen actuele aanleiding en dus niet interessant.

Ik klaag niet, ik stel het vast. Er is geen platform om brede historische verhalen te plaatsen die iets te melden hebben dat vandaag nog interessant is. Er mag een historische boom zijn, die gaat blijkbaar niet heel erg diep. Bij deze het verhaal, voor de liefhebbers van geschiedenis en actualiteit.

En, terzijde, dinsdagavond 25/9 een lezing over Lincoln in CREA, Amsterdam, onder auspiciën van het John Adams Institute.

De dag dat Lincoln de slavernij afschafte

Honderdvijftig jaar geleden, op 22 september 1862, vond de beslissende wending plaats in de Amerikaanse Burgeroorlog. Die dag presenteerde president Abraham Lincoln de Emancipatieverklaring, de presidentiële order waarbij slaven in de opstandige zuidelijke gebieden vrije Amerikanen zouden worden. De bereidheid om slavernij mede tot inzet te maken van de al meer dan een jaar durende Burgeroorlog zou een kantelpunt blijken.

Abraham Lincoln was een tegenstander van slavernij. Hij vond het instituut moreel verwerpelijk en in strijd met de waarden die Amerika zo zelfverzekerd had uitgesproken in de Onafhankelijkheidsverklaring van 1776. Maar hij was ook een kind van zijn tijd. Lincoln vond niet dat zwarten en blanken gelijk waren maar wel dat zwarten evengoed als andere Amerikanen het recht hadden om in vrijheid te leven en de vruchten van hun arbeid te genieten.

Als politicus die het land bijeen wilde houden meende Lincoln dat het instituut van slavernij zoals dat in de zuidelijke staten van Amerika was gegroeid, rechtmatig was. In elk geval zou hij het Zuiden nooit dwingen de slavernij af te schaffen zoals de fervente tegenstanders ervan, de abolitionisten, dat wilden. In Lincolns visie kón dat ook niet want de federale staat had die bevoegdheid helemaal niet.

In het voorjaar van 1861 was de Burgeroorlog begonnen, of eigenlijk al met de verkiezing van Lincoln tot president op 6 november 1860. Lincolns overwinning zagen zuidelijke staten, met name South Carolina, als aanleiding om zich af te scheiden en een eigen land op te zetten, een weg die ze sowieso wilden begaan maar waartoe ze nu de kans schoon zagen. Ze lieten er geen gras over groeien en nog voordat Lincoln geïnaugureerd was, op 4 maart 1861, hadden de Confederate States of America (CSA) een grondwet, een vlag en een eigen president.

Op 14 april 1861 was de oorlog daadwerkelijk begonnen toen de zuiderlingen de eerste schoten losten. Als president was Lincoln vastbesloten om de oorlog over geen enkel ander onderwerp te laten gaan dan over de eenheid van de Verenigde Staten. De unie kon niet verbroken worden, mócht niet verbroken worden en Lincoln had het altijd over staten die 'in rebellie' waren of 'in opstand' en noemde de Confederatie nooit bij naam.

Maar geleidelijk aan was er meer nodig dan herstel van de eenheid. Er moest ook een extra morele grondslag onder de steeds bloederig oorlog geschoven worden. Het Noorden was ook niet geweldig succesvol want het bleek lastig de afgescheiden staten weer in het gareel te dwingen. Het Zuiden hoefde enkel te overleven, het Noorden moest daadwerkelijk iets doen om de unie te herstellen. Dat viel niet mee, zeker niet toen het Noorden nederlaag na nederlaag leed.

Al die tijd lag Lincoln onder vuur van de radicale vleugel van de Republikeinse Partij die wilde dat Lincoln iets deed aan de slavernij. Maar de president wist dat hij zijn tijd moest kiezen. Te vroeg en de noordelijke bevolking zou afhaken, te laat en het zou een wanhoopsoffensief lijken. Hij wilde er niet aan.

In de loop van 1861 begon Lincolns denken te kantelen. Geleidelijk aan was hij overtuigd geraakt dat zijn primaire doel, het redden van de Unie, alleen mogelijk was als hij slavernij afschafte door middel van een oorlogsmaatregel. Eerst probeerde hij de belangrijke grensstaten die het Noorden steunden maar allemaal slavernij kenden, te interesseren in een plan voor de geleidelijke emancipatie van hun slaven, met een ruime vergoeding voor de slavenhouders. In een laatste gesprek op 12 juli 1862 maakte Lincoln duidelijk dat zijn geduld op was. Als ze niet bereid waren tot een vrijwillige regeling dan zou hij alleen verder gaan. Lincoln vond geen gehoor en besloot nu zelf de daad te stellen.

Op 22 juli las Lincoln aan zijn kabinet een eerste versie voor van de Emancipatie Verklaring. Hij stelde voor om alle slaven in de opstandige gebieden te bevrijden, een besluit dat hij rechtvaardigde als militaire noodzaak om de Unie te behouden. Als commander in chief beval hij 'als een geschikte en noodzakelijke militaire maatregel om de Unie te herstellen' dat op 1 januari 1863 'alle personen die als slaven worden gehouden binnen een staat of staten waarin het constitutionele gezag van de Verenigde Staten op dat moment niet praktisch erkend zal zijn, … vanaf dan en voor eeuwig vrij zullen zijn.'

Ook al bevrijdde Lincoln zo alleen slaven in gebieden waarover hij feitelijk geen zeggenschap had, het was een revolutionair moment. Lincolns ministers die wisten hoe de president werkte, realiseerden zich dat ze hem niet meer konden tegenhouden, als ze dat al gewild zouden hebben. Alleen pleitte minister Seward, Lincolns belangrijkste adviseur, voor uitstel van de aankondiging, in elk geval tot na een grote overwinning want het moest niet lijken alsof dit een wanhoopsdaad was.

Lincoln was het daarmee eens en stopte zijn verklaring weg tot het Noorden op 17 september de slag bij Antietam won, de bloedigste tot dan toe. De overwinning gaf Lincoln de kans om op 22 september zijn Emancipatieverklaring uit de lade te halen en hem officieel beleid te maken, dat wil zeggen, te waarschuwen dat deze maatregel definitief zou worden als de oorlog op 1 januari niet beëindigd was. Zo kreeg de Burgeroorlog het hogere doel dat absoluut nodig om de oorlog te winnen, al zou dat nog bijna drie bloedige jaren duren.

Lincolns beleid voorkwam dat de Verenigde Staten uiteenvielen en deze goed getimede en sluwe verklaring was daarin een cruciaal moment. Het Zuiden ging natuurlijk niet akkoord en op 1 januari 1863 werden de slaven in de bezette gebieden bevrijd. Het demoraliseerde de zuiderlingen en gaf nieuwe energie aan het Noorden waardoor de Unie behouden zou blijven. Maar het was ook de opstap naar Lincolns uiteindelijk doel, de afschaffing van de slavernij. Dat zou na zijn dood gebeuren met het dertiende amendement maar op 22 september 1862 werd daarvoor de basis gelegd.

Lage kwaliteit publieke omroep

In de Volkskrant een mooi verhaal over de lage kwaliteit van onze publieke omroep vergeleken met BBC en Vlaamse televisie. Inderdaad kijk ik vaker naar Ter Zake en Newsnight dan naar de keuvelprogramma's of Nieuwsuur. De basisreden blijft dat de publieke omroep veel kijkers wil trekken en daarmee zijn basistaak gelijk maakt aan die van de commerciëlen. Het resultaat is het laagst mogelijke niveau om vooral zoveel mogelijk kijkers te halen. Zie inderdaad het journaal.

Ik pleit al jaren voor een zelffinancierend omroepsysteem door middel van matching funds: de kijker krijgt waar hij voor betaalt en als hij er niets voor over heeft, verdwijnt het, met daarnaast een serieuze publieke nieuwsomroep. Ik kan het artikel daarover niet geplaatst krijgen. Publieke omroep stompt ons zo af dat we er niet eens meer in geïnteresseerd zijn.

De reden van onze schuldenberg: hypotheekrentesubsidie

De Financial Times had gisteren een interessant artikel dat verder, voorzover ik heb kunnen zien, weinig aandacht heeft getrokken. Het stelde dat Nederland een gigantische private schuldenlast heeft die is te danken aan de hypotheekschulden. Het heeft geleid tot een huizenboom die vergelijkbaar ballonachtig is met Spanje (zegt het artikel).

De reden voor die schuldenberg is ook interessant. Nederland is het enige land in Europa met een hypotheekrentesubsidie. Dat heeft ertoe geleid dat mensen veel meer schulden aangaan dan goed voor ze is en dat er schulden worden aangegaan om het fiscale voordeel uit te buiten. Vooral natuurlijk door de hoge inkomens want de subsidie tikt past aan als je in de hoogste schijf zit(wat natuurlijk ook geldt voor de forenzensubsidie - het afschaffen daarvan is door de regeringskrant en partij succesvol forenzentax genoemd, maar dat is het natuurlijk niet).

Zo, VVD, die kun je in je zak steken. De verkiezingen mogen voorbij zijn en Rutte mag zijn subsidieregime weer verdedigd hebben, het is een van de redenen van onze problemen. Als de nieuwe regering er niet radicaal wat aan dat wordt het probleem alleen nog maar groter.

19 september 2012

Waar gaat het Romney geld heen?

Er zit één gevaar aan de ineenstorting van de Romney campagne. Nu hebben Karl Rove, de Koch broertjes en al die andere Republikeinse geldschieters geen reden meer om hun geld bij Romney te stallen maar kunnen ze Huis en Senaatscampagnes beïnvloeden. Dat zou jammer zijn want ik blijf volhouden dat er een redelijke kans is voor de Democraten om beide kamers van het Congres te winnen.

Romney is zo authentiek dat het pijn doet

Ik weet niet wat me meer verontrust, de stupiditeit van Romney of sommige van de commentaren op wat hij heeft gezegd. Over Romney verderop. Commentaren zoals die van Obama "we can't afford a president who says 'my job is not to worry about 47 percent of the American people'" zijn bijna even dom, zou ik zeggen. Alle commentaren die ervan uitgaan dat inderdaad 47 procent van alle Amerikanen overheidsafhankelijke, uitbuitende losers zijn, zijn net zo dom als wat Romney zei - misschien dommer nog omdat ze het frame dat Romney gebruikte overnemen. De analyse dat Romney de ene helft van Amerika tegen de andere opzet, zit er ook naast. Amerika is niet verdeeld langs deze lijnen. Ook schrijft Romney niet 47 procent de Amerikanen af of beledigt hij wie dan ook. Het is gewoon een beeld van Amerika dat compleet los staat van welke werkelijkheid dan ook. Het is geen belediging, nou ja van de intelligentie van de kiezer, het is een diskwalificatie van de kandidaat.

Hoe komt hij erbij? Los van de politieke campagne context is het waar dat 46 procent van de Amerikanen geen inkomstenbelasting betalen. Maar ze betalen wel pay roll taxes, lokale belastingen en andere kosten. Het is waarschijnlijk dit cijfer dat Romney heeft opgepikt. Om daarin mee te gaan en veteranen, bejaarden en anderen die van de overheid afhankelijk zijn weg te zetten als die losers lijkt me, laten we zeggen, niet slim. Dom van Obama dus om die stelling impliciet over te nemen. Zijn toespraak op de conventie met 'we are all in this together' was beter en relevanter.

Laten we meteen even Obama onderhanden nemen. Zijn communicatievaardigheden zijn abominabel. Toen de senaatskandidaat in Massachusetts, Elizabeth Warren (nu gelukkig en heel belangrijk, voorliggend op Republikein Brown) een mooie toespraak hield waarin ze duidelijk maakte dat wie in Amerika succes heeft dat niet alleen kan claimen, was dat een enorme hit op youtube. Wie iets produceert, heeft wegen nodig om het te vervoeren. Enfin, u begrijpt waar ze heen wilde. Obama klungelde daarmee en zei 'you didn't build it', daarmee de boodschap vernietigend en de Republikeinen een wapen gevend. Nu weer. Hmmm. Ik twijfel wel eens aan de man.

Terug naar de campagne van Romney. Vergeet even de vraag of die 47 procent enige realiteitswaarde heeft, Romney heeft gelijk dat 47 procent sowieso Democratisch stemt en 45 procent sowieso Republikeins. Die zijn met een campagne niet over te halen. Maar van binnenuit zijn die groepen nogal gevarieerd. Zo stemmen bejaarden met relatief lage inkomens en blanke blue collar arbeiders Republikeins en, dat maakt Romneys verhaal pas echt curieus, dat zijn de mensen die hij moet houden of overhalen. Het was niet de 47 procent losers die hij afschreef, het waren zijn eigen kiezers en de mensen die hij nodig heeft om te winnen. De vier procent extra die hij nodig heeft. Nu zal hij zelfs moeite hebben om de met veel flipfloppen bijeen gesprokkelde Republikeinse achterban te behouden. Die vertrouwde hem toch al niet.

Dat hij voor een dineetje met 50.000 dollar entree kosten een verhaal zou vertellen dat stelt dat zijn belastingvoorstellen alleen aanspreken aan de rijken en de hoge inkomens, zou min of meer normaal zijn (zij het ook onverstandig). Hij heeft gelijk: de meeste Amerikanen geven niets om zijn verlaging van de hoogste schijf en andere voordelen voor de rijken. Als Romney echt iets wilde vertellen aan zijn gehoor dan had hij uitgelegd hoe hij die suckers die er bij hem op achteruit gaan zou overhalen toch Republikeins te stemmen. Nu was zijn verhaal niet alleen politiek dom, het was ook onzinnig in alle opzichten. Ik heb het van alle kanten bekeken maar ik kan er geen enkele logica in ontdekken.

In een flipfloppende salto achterover drie maal gehurkt is dit ook een perfecte bevestiging van wat de Obama campagne al maanden probeert te belichten: Romney is een aardige man die geen idee heeft hoe de wereld buiten zijn aangeharkte tuintje in elkaar zit. Met al die miljoenen dollars die Romney kan uitgeven dankzij deze rijke donoren heeft hij zojuist de Obama campagne miljoenen bespaard. En de crux is dat de Obama campagne gelijk heeft. Het is niet simpel een definitiekwestie, een poging om iemand zwart te maken zoals de laffe, onheuse maar effectieve anti-Kerry Vietnamheld campagne van Rove en Bush. Nee, Romney hoeft niet gedefinieerd te worden. Hij is wie hij is. Het is geen vals beeld. Het echte beeld is dat van een man 'out of touch'. Hij bevestigt het steeds weer. Hij is zou authentiek dat het pijn doet.

Dat Romney tijdens dit miljonairs onderonsje ook nog zijn goede vriend Nethanyahu omarmde en de twee staten oplossing (staand beleid zowel voor de VS als Israël, maar de facto niet op Nethanyahu's programma) afwees en meldde dat onder zijn presidentschap er in het Midden Oosten simpelweg niets zou gebeuren omdat Amerika alleen met Israël rekening houdt … het was opnieuw adembenemend dom, maar hij meent het echt. Voeg er nog de blunder aan toe dat hij refereerde aan zijn in Mexico geboren grootvader (die daar woonde omdat zijn overgrootvader vijf vrouwen had) en grapte dat hij als hij zelf in Mexico geboren was hij het heel wat gemakkelijker had 'in this thing' en je moet vaststellen dat erin slaagde zowel zijn Mormoonse geloof weer onder de aandacht te brengen en Hispanics te schofferen. Knap werk.

Valt dit nog te repareren? Ik gaf Romney toch al nul procent kans maar het wordt steeds erger. Vanaf gisteren zou de campagne zich richten op inhoudelijke onderwerpen, iets dat ze bij de conventie vergeten waren te doen. Twee dagen per message. Romney heeft deze week al verloren aan herstelwerkzaamheden. Don't step on your message is altijd goed advies maar het is bedoeld om niet over medicare te praten als je economie op de agenda hebt. Romney geeft er een hele nieuwe draai aan: hij maakt zijn incompetentie de message.

Niettemin lijkt het me onder de omstandigheden het beste voor Romney om dit geklungel in zijn voordeel (such as it is) te gebruiken en de campagne aan te scherpen naar de vraag hoeveel overheid Amerika nodig heeft. Dat was sowieso al een optie in een verliezende campagne die Paul Ryan niet gebruikt heeft maar ik vermoed dat het nu de enige optie is. Een verhaal in de trend van: vergeet die 47 procent, laten we vaststellen dat er veel te veel overheid en veel te veel afhankelijkheid is in Amerika. De rest kunt u zelf bedenken. Het is zo langzamerhand zijn enige kans.
Het is niet een verhaal waar Romney zelf in gelooft, maar ja, waar gelooft de man in? Romney is nu geen kandidaat meer die president wil worden om iets te verwezenlijken, heck, hij is geen kandidaat meer die president wil worden. Hij is iemand die niet wil verliezen. Reken er daarom op dat hij niet gracieus onderuit gaat als goed bedoelende manager die het niet op een rijtje kon krijgen. Hij zal all out gaan, de achterban opzwepen en onderuit gaan als de opportunist die zijn ziel verkocht om te winnen. En verloor.

18 september 2012

De moordenaars van Sabra en Chatilla en de lessen voor nu

By the way, mooi artikel in de Trib over de massamoorden in Sabra en Chatilla, dertig jaar geleden, september 1982. Libanese moordenaars gingen onder Israelische protectie de kampen in in Libanon en vermoordden een paar duizend mensen, vooral vrouwen en kinderen. Het artikel, gebaseerd op nieuw toegankelijk archiefmateriaal, laat zien hoe de Israelische regering, de hele handel maar vooral Sharon de Amerikanen voorlogen en de moorden actief stimuleerden. De conclusie: Amerika werd bedrogen en voorgelogen, het kostte uiteindelijk, via de latere aanwezigheid van marinies ook nog eens 283 mariniers het leven.

In deze tijd van rode lijnen die Nethanyahu trekt, is het goed om de onbetrouwbaarheid van Israel als bondgenoot in de gaten te houden. Ze hebben maar één belang, dat is hun eigen belang. Op zich heb ik daar niets op tegen maar we moeten niet net doen of dat ook het Amerikaanse of het westerse belang is.

De minachting voor de volkszanger van de VVD

Volgens de regeringskrant is Gordon woest op iemand die zijn optreden bij de VVD opmerkelijk vond, iemand die schreef dat het vreemd was dat die VVD'ers stonden te hossen op de 'kutmuziek van Gordon'. De brave man is beledigd. Zoals gebruikelijk bij bekende Nederlanders die voortdurend aandacht zoeken, wil hij daarvan de hele wereld op de hoogte stellen.

Ik vind het wel leuk om te lezen, al ken ik Gordons muziek niet. Ik heb hem alleen wel eens gezien als ongewenste maar voor de kijkcijfergeile gastheren welkome gast bij het amusementsprogramma van Pauw en Witteman, en ook wel eens zelf tegen het lijf gelopen in een Hilversumse studio. Niet muziek waar ik wat om geef. Maar dat doet er niet toe. Belangrijker is dat het ook muziek is waar de gemiddelde VVD'er niets om geeft. Het is van dezelfde orde als de annexatie van die dikke dronkenlap, die Andre Hazes, door corpsballen en camphomo's. Ze lachen erom, op een geweldig denigrerende manier, maar het lijkt alsof ze de pols van de samenleving voelen. Het is wel zielig, deze zangers laten zich aanranden enkel en alleen omdat ze er goed voor betaald worden.

Nou, pianospeler en klassieke muziekliefhebber Mark Rutte geeft niets om deze Gordon. Zo geeft Samsom ook niets om Jantje Smit, laat staan om de analyse van de begrotingstekorten die dit mannetje ten beste mocht geven. Job Cohen maakte ooit een fatale fout door te hossen en zich zichtbaar ongemakkelijk te voelen. Rutte heeft dat probleem niet, hij kan met alle winden meewaaien, ook met de gure wind van Gordon.

Maar to the point. Wat is het toch dat die politici en serieuze journalisten net doen alsof ze die onzin van Hazes, Gordon of andere malloten interessant vinden? Ik denk dat het backhanded minachting is voor diezelfde volkscultuur. Kijk ons eens maatschappelijk geëngageerd zijn betekent nu dat je van kutmuziek moet houden (of net moet doen alsof) en voetbal machtig mooi moet vinden. Als die Gordon een onsje verstand had dan liet hij zich niet misbruiken door die elitaire politici van de VVD die hem op zijn best tolereren, op zijn slechtst inderdaad minachten. De hypocresie is adembenemend.

Het was altijd de PvdA die werd beschuldigd van elitaire politiek correcte stellingnames, overdreven neiging om net te doen alsof ze wel degelijk dicht bij het volk stonden. De VVD hield het meestal bij wat salon jazz of dixieland. Maar de saxofoon van Dijkstal is ingeruild voor de flexibele muziekvoorkeur van Rutte. Vandaar dat Gordon daar op het podium stond. Hij werd afgezeken terwijl hij er stond maar hij merkte het niet.

En nou is hij boos. Aandacht. Vanavond bij Pauw en Witteman (of die EO muziekliefhebbers, je weet nooit wie de borreltafel volpraat tegenwoordig) zou ik zeggen. Het zou amusant zijn als het niet zo beledigend was. Het zou leuk zijn als je niet zag dat de volkszangers ertussen genomen worden. Maar dat is hun leven, dat is Gordons leven blijkbaar: nemen en genomen worden.

Rasmussen cijfers niet te vertrouwen

Fans van de Republikeinen, zoals de Romney lobbyist Derk Jan Eppink, leunen graag op de peilingen van Rasmussen, een opiniebedrijf in de VS dat als enige Romney regelmatig voorop legt. Er is geen mijnheer Rasmussen zoals er een De Hond is in Nederland, met allerlei de politiek verstorende peilingen, maar de vraag is wel gerechtvaardigd: waarom peil Rasmussen altijd anders dan de anderen en waarom zitten ze altijd fout? Dit is overigens geen nieuw verschijnsel, in 2008 waren ze ook het hulpje van de arme journalisten die van een race die al beslist was nog iets leuks wilden maken.

Waarom? Er zit veel ingewikkelde meetsystematiek aan vast, of misschien je zeggen dat Rasmussen juist niet ingewikkeld genoeg is. Ze bellen hun respondenten in een tijdsperiode van 4 uur en spreken met degene die de telefoon aanneemt, niet een random selectie van respondenten, ze bellen niet naar mobiele nummers, ze bellen niet terug als iemand niet antwoordt en ze gebruiken een computerscript aan de telefoon, niet een interviewer. Het gevolg zijn lage respondentiecijfers en gestoken cijfers. Ze hebben ook in hun systeem ingebouwd dat bepaalde staten bepaalde partijvoorkeuren hebben en andere factoren die andere meetbedrijven niet gebruiken.

Mensen zoals ik die de peilingen een beetje volgen, hebben geleerd Rasmussen te negeren. De afwijking in alle verkiezingen die ze hebben gecovered sinds hun ontstaan in 2000 was naar de conservatieve kant (in 2000 zaten ze helemaal fout, in 2004 en 2006 beter, in 2008 niet zo goed). Kortom: niets van aantrekken, die cijfers van Rasmussen.

Een waarheidsmomentje voor Romney

In 2008 maakte Barack Obama, off the record, een onverstandige opmerking over God, guns en haat, oftewel de ingrediënten van het rurale leven in Amerika waarmee hij helemaal geen band had. Hij zei het in Pennsylvania om te proberen te verklaren waarom deze mensen zich steeds maar weer door Republikeinen lieten bedriegen.

Nu is het tijd voor een Chardonnay moment voor Romney. Er was geen twijfel aan dat Obama meende wat hij zei (en als je de volledige quote leest, dan was het nog niet zo'n slechte analyse), net zomin als er reden is aan te nemen dat Romney niet honderd procent meent dat alle Democratische kiezers, echt, alle, aan de tiet van de overheid liggen, geen inkomensbelasting betalen en, samengevat, losers zijn die voor de natuurlijk geheel op eigen kracht opgestane Romney onbereikbaar zijn.

Het is een mooi verhaal omdat het fantastische aangeeft wat de kloof is tussen lui als Romney en zelfs de achterban van zijn eigen Republikeinse partij. Het kost enige moeite om het na Bob Dole en John McCain te zeggen, maar zelden hebben de Republikeinen zichzelf opgezadeld met een slechtere kandidaat. Bush was rijk maar volks, Reagan was rijk maar wist waar hij vandaag kwam, Romney is rijk en denkt dat de rest van de wereld dat ook zou zijn als ze maar meer waren zoals hij.

Niet de politieke stupiditeit is onthullend maar de achterliggende wereld van deze Republikeinen, wonend in hun omheinde huizen/wijken, nauwelijks belasting betalend over hun miljoenen inkomen, is dat. Hier spreken cynische machtsbeluste lui die net doen alsof zij het recht hebben om de samenleving in te richten zodat die hen ten goede komt.

Tijd voor paniekvoetbal voor Romney

Het Politico verhaal waarover ik gisteren schreef, heeft nogal wat deining veroorzaakt. Romney staat nu voor de vraag of hij zijn campagne ondersteboven moet gooien, zes weken voor de verkiezingen, of dat hij door moet gaan met dit team.

Ik vermoed dat de druk groot is om nu over te stappen op het damn the torpedoes, Ryan verhaal. Oftewel, de kleurloze, initiatiefloze modderaar Romney gaat nu radicale praat verkopen zoals die door zijn vice presidentskandidaat is ingebracht. De zoektocht naar het midden wordt opgegeven, niet omdat de kiezers er niet zijn maar omdat ze Romney niet lusten. Het zou mij niet verbazen als we nog een mooie harde campagne krijgen die door Romney dik verloren wordt maar die in elk geval voor wat vuurwerk zorgt.

Het is geen ongebruikelijk scenario. In 1988 kwam Michael Dukakis die de hele campagne als verdoofd probeerde het midden te behouden, pas de laatste week met een campagne 'we're on your side'(als ik me goed herinner) tegenover de toen al rijke Republikeinen. Het hielp niet, maar gaf een goed gevoel.

In 2000 realiseerde Al Gore zich veel te laat dat hij het niet op eigen kracht kon maar de steun nodig had van Clinton en vooral van de Clinton kiezers. Te laat voor Al.

Kerry stuntelde in 2004 door de zomer, verspeelde een voorsprong omdat hij Bush hem liet definiëren voordat hij het zelf deed, maakte gehakt van Bush in de debatten en verloop nipt. De oude man McCain kwam met Sarah Palin als bewijs dat hij echt de kluts kwijt was. Hielp niet.

Nu is Romney door de Obama campagne al gedefinieerd en bevestigt hij zowat iedere dag dat beeld. Tijd voor iets radicaals. Ryan had dat al moeten zijn maar je hoort eigenlijk weinig meer van hem. Ik denk dat hij de komende weken een belangrijkere rol speelt als het programma dat Romney niet heeft. De uitslag zal het niet veranderen.

Kunduzklunzen met lege handen, medelijden niet nodig

D66 wil dat het lenteakkoord, Kunduz 2, overeind blijft als de begroting voor 2013 wordt aangepast door een nieuwe regering. Anders zal zijn partij de begroting niet enthousiast steunen. Tsss. Daar zullen ze van schrikken.

Pechtold plukt de vruchten van het redden van Rutte, de mislukte premier die dankzij hem de verkiezingen won. Niemand heeft Pechtold nodig, de partijen die Rutte redden hebben allerlei onderdelen van Kunduz alweer terugbeloofd aan de kiezer en nu klaagt hij. Het is inderdaad godgeklaagd.

Rutte kon winnen omdat hij werd gered van zijn Wilders avontuur door D66, Groen Links en de CU. Beide laatste kregen hun trekken thuis, D66 kon net voorkomen dat er niet werd gewonnen. Rutte won giga. Tel uit je winst.

Eigen schuld dikke bult heet dat.

Hè, hè, eindelijk kwijt

Een van de kamerleden die niet herkozen is, is Fatma Koser Kaya. Sinds 2004 in de kamer, initiatiefwetgeving op haar naam, behoorlijk ervaren. Ze stond niettemin, als laatste kamerlid dat de neergang van 2007 meemaakte (toen Pechtold Loesewies van de Laan versloeg maar de verkiezingen verloor), maar op de dertiende plaats. Voordat ze afscheid neemt wil ik er nog even op wijzen dat die dertiende plaats bewust beleid was van degenen die de lijst opstelden. Ze wilden haar kwijt en dat is eindelijk gelukt.

In 2007 waren Boris van der Ham en Fatma de twee kamerleden die resteerden van de Dittrich/Van der Laan fractie. Dat jaar was Fatma laag gezet door de plaatsingscommissie, hoger door de leden (op zes) die weinig op hadden met de keuzes van de nieuwe partijleider en werd ze door de Turks Nederlandse kiezers in de kamer gezet. Als zij er niet geweest was, had D66 maar twee zetels overgehouden en was het over en uit geweest.

In 2009 werd Fatma door de opstellers van de lijst (dit keer de lijsttrekker en de voorzitter, na een coup op het slapende congres) weer laag gezet en werd ze weer omhoog gehaald door de leden die haar meer waardeerden dan de partijleiding. En zo kwam 2012, waar ze opnieuw omlaag gedrukt werd door de opstellers van de lijst maar dit keer zag de grote hoeveelheid nieuwe leden weinig aanleiding om haar hoger te zetten. En nu verdwijnt ze dus uit de kamer.

Het is maar een verhaal uit de democratische keuken dat, vind ik, niet mag verdwijnen zonder een echo na te laten. Boris van der Ham is zelf vertrokken, Fatma is weg, de partij is definitief die van Pechtold geworden. Hè, hè.

17 september 2012

Romney kan niet eens zijn eigen campagne managen

De speech die Romney hield bij het aanvaarden van zijn nominatie was saai, tamelijk inhoudsloos en blunderde in het vergeten dat er ook zoiets is als buitenland en soldaten die namens Amerika ergens vechten (Republikeinse oorlogen).

Het is een interessant verhaal over een campagnemanager met te veel rollen, een kandidaat die inhoudelijk zwemt, een campagne die duidelijk maakt dat wat Romney ook ooit bij Bain gedaan heeft, hij niet heeft geleerd hoe je een start up van één miljard dollar moet runnen.

De speech was een aan elkaar geniet verhaal van verschillende versies, op het laatste moment nog veranderd en anders ingevuld, waardoor Romney hem ook niet lang kon oefenen. Het vergeten van de soldaten was er een gevolg van, een blunder van formaat. Maar vooral het ontbreken van inhoud, het missen van de kans om zijn campagne een draai te geven, zal hem duur te staan komen.

Zoals Edward Luce zegt in de Financial Times, het is ook een gevolg van het verdwalen van Romney in het Republikeins rechtse ideologische cul de sac waar hij niet meer uit kan komen zonder de ultieme flip flop te maken. Het is daarvoor waarschijnlijk al te laat. Voor de gevolgen voor zijn geloofwaardigheid hoeft Romney niet meer bang te zijn, hij staat al als de ultieme onbetrouwbare flip flopper en op die basis zal hij verliezen. Maak dan maar die laatste flop om je los te koppelen van de idioten in zijn partij.

De problemen in het Midden Oosten veranderen daar allemaal niets aan, of het moest zijn dat de Romney campagne ook daar uit de bocht vloog - ik kan me nauwelijks voorstellen dat Romney zelf het commentaar op de relletjes in Egypte heeft bedacht waarin hij het Amerikaanse beleid disgraceful noemde. In de New York Times wordt Romney als gevangene omschreven van de neoconservatieve adviseur Dan Senor die carrière maakte als hulpje van die hopeloze mislukking in Bagdad, onze vroegere ambassadeur (de enige echte die we ooit hadden) Paul Bremer. Het is deze Senor die Romney zijn domme commentaren in Israël liet maken. Typerend voor het niveau van de discussie over dit onderwerp is dat Maureen Dowd, die Romney en Ryan poppen noemde en Senor de poppenmeester vanwege dit beeld van anti-semitisme wordt beschuldigd. Altijd de beste manier om een discussie dood te slaan.

Maar het is Romney die er geleidelijk aan uitziet als een willoze speelbal van een ongeleide, ongestructureerde campagne. Competentie was het oorspronkelijke toverwoord waarmee Obama verslagen moest worden. Het is een boemerang gebleken.

De teloorgang van Israël

Nethanyahu heeft zichzelf met twee benen vooruit in de Amerikaanse campagne gestort. Twee televisie optredens waarin hij probeert Obama te laten doen wat hij wil maken duidelijk dat Amerika's onbetrouwbare trouwe bondgenoot in het Midden Oosten alleen maar met zijn eigen agenda bezig is. Het is een Romney achtige Nethanyahu performance: het werkt als een boemerang.

Ik geloof al enige tijd dat Israël zijn eigen graf aan het graven is en Nethanyahu is de oppergraver. Het voorlopige resultaat is dat hij verafschuwd wordt in het grootste deel van de beschaafde wereld en met hem, steeds meer, zijn land als het gevaarlijkste in het Midden Oosten. Amerikaanse kiezers laten zich er niet door bedotten, Israël staat steeds meer alleen.

Overigens een mooie vraag aan de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken van Nederland (Frans Timmermans?): waar staat Nederland als Israël, al of niet in tandem met de VS, Iran aanvalt? Nu de superklungel, gefnuikt professor in crisis management en onbetaalde CIDI lobbyist, Uri Rosenthal het veld heeft geruimd, hoeven we wat minder bang te zijn voor onbezonnen idioterie. Maar toch, waar staat Nederland als dit gebeurt? Het diplomatieke antwoord is natuurlijk dat het zo ver niet is. Het mooiste zo zijn als het zover niet komt en ik denk dat Obama de beste kans om dat resultaat te bereiken.

15 september 2012

Een nog knulliger filmpje dan Fitna

Arme Wilders. In de week dat hij zijn reden van bestaan verliest, zorgt een nog knulliger filmpje dan het toch al tamelijk hopeloze fitna voor de rellen die Wilders graag op zijn geweten had gehad. Dan waren die jaren van beveiliging tenminste niet voor niets geweest.

Never waste a good reason to riot, lijkt het motto van de hooligans in diverse landen. Het leidt tot een wankel bestand: de lokale bazen kunnen het alleen maar laten uitbranden, het westen, in dit geval Amerika, kan alleen wachten tot het overwaait. Zoveel geduld had Romney niet. Gelukkig kwam de boemerang van zijn onvoldragen opmerkingen direct terug, recht in zijn gezicht. Twee assistenten legden vanochtend in de Trib uit wat Romney's beleid zou zijn, de kandidaat zelf beheerst dit terrein niet zo. Het stelt niet veel voor. Hij zou als een trekpop van Nethanyahu fungeren, een rode lijn neerleggen en dan zien dat er niets gebeurt en je moet handelen. Hij zou eisen stellen aan Egypte voordat het land geld krijgt - boterzachte eisen, maar het klinkt stoer. Hij zou ruzie zoeken met China en met Rusland. Well, good luck. Dat was Romney.

Samson in de kamer, Cohen vice premier

Leuk om te lezen. Volgens Tom Jan Meeus is het midden verdwenen, volgens Bas Heijne en vele anderen zijn we juist weer terug in een zielloos, programmaloos keurig midden waarin alle Nederlanders ongeveer hetzelfde willen. Ik denk dat de laatsten gelijk hebben. Op marginaal gedoe na, zoals hapklare brokken voor de toettoetkiezer en subsidies door de anti-subsidiepartij aan forenzen en rijke huizenbezitters, zijn de verschillen niet vreselijk groot. Kan allemaal weggepoetst worden.

Zo blijkt maar weer dat programma's niets voorstellen in een consensus/midden democratie. Je hoeft ze toch niet uit te voeren. Dus je kunt duizend Euro weggeven, ontwikkelingssamenwerking/defensie korten en zo nog het een en ander, maar uiteindelijk is het allemaal hetzelfde. Ons wacht vier jaar slap middenbeleid (waarover ik me niet bij voorbaat beklaag), helaas onder leiding van die laffe lachebek, maar goed, dat nemen we op de koop toe.

Tegen het einde zal het lastig worden voor de regering. Van 41 en 38 zetels kun je alleen maar omlaag, zeker als aan de marges de oppositie heeft geknaagd en kleine middenpartijen als CDA en D66 zich profileren als het 'echte' nietszeggende midden. Beide partijen zijn niet te benijden, hoewel D66 het moeilijker zal krijgen in dit klimaat dan een CDA dat op herbouw gericht is. Het CDA heeft een hart, een ideologie zo u wilt, de christen democraten zijn mede hoeders van de verzorgingsstaat. Zet dat verhaal weer overeind, met een dosis Rerum Novarum katholiek sociaal denken, en je kunt opkrabbelen. D66 is de enige partij die zich met enig recht liberaal mag noemen. Alleen zijn de liberale kiezers verleid door de conservatieve belangenbehartigers van de VVD. Waar liberalisme blijft een aantrekkelijk optie maar van dit D66 zie ik het niet komen.

Maar goed, eind 2015 gaan VVD en PvdA zich positioneren om te kijken welke partij het minste verliest. Dan wordt het gevaarlijk. Tot die tijd kunnen we vooruit. Hopelijk ook met betere ministers dan Rosenthal, Leers, Hillen en Opstelten. Bij de PvdA staan Coen Teulings, Frans Timmermans, Jetta Klijnsma klaar (en Job Cohen). Ik vraag me af waar Samson moet komen - het zou een mooie move zijn als Samsom in de kamer blijft en Cohen vice premier maakt.

13 september 2012

Obama's buitenlands beleid

Deze week in de Groene Amsterdammer mijn analyse van de buitenlandse politiek van Obama.

Romney klungelt

Romney blunderde gisteren over Egypte en heeft zijn buitenlandse politiek status verder ondermijnd. Ondertussen proberen de Republikeinen het irritante wapengekletter van Nethanyahu uit te buiten en Obama's desinteresse om met deze man te praten als hij in de VS komt, in verkiezingswinst om te zetten. Ik heb al eerder geschreven dat dat niet gaat lukken.

Israël heeft geen krediet meer, zelfs niet bij joodse kiezers in de VS. Die gaan echt niet meer van keuze wisselen. Nethanyahu is onpopulair, wordt niet vertrouwd en is, inderdaad, de gevaarlijkste man in het midden oosten. Ik verwacht geen oktober verrassing maar het is inmiddels wel zo dat Israël na de herverkiezing van Obama minder steun dan ooit heeft.

Reken op VVD/PvdA, het is de enige mogelijkheid

Ja, het was onverwacht. Ik had niet gedacht dat VVD en PvdA in die tweestrijd de rest zouden opeten en elk zo groot zouden worden. Vooral op links hadden Groen Links en de SP daarvan te lijden en het zal ook de PvdD een zeteltje gekost hebben. Op rechts was er minder keuze en vielen andere partijen dan de VVD terug op hun basis. Het beperkte de groei van D66 en het CDA en hielp mee de PVV te verkleinen. Persoonlijk had ik graag gezien dat de VVD en Rutte gestraft waren voor hun opportunistisch en rücksichtloos regeren met Wilders in het slechtste kabinet dat Nederland ooit heeft gehad, maar die 'nuance' ging in het links rechts verhaal verloren (waarbij ik dan moet vaststellen dat Ruttes 'de socialisten komen' strategie in de praktijk wel heeft gewerkt door de zaak te polariseren).

Dan kunnen nu de verkiezingsprogramma's worden ingeleverd. Geen belastingverlaging, geen stimulusprogramma. Hypotheekrentesubsidie gaat eraan, in ruil misschien voor gemakkelijker ontslag. Defensie wordt niet met één miljard maar met een half miljard verder uitgekleed. Enfin, daar zullen de media zich nog maanden mee kunnen amuseren.

Ik kreeg in gesprekken gisteren weinig steun voor mijn mening dat Roemer best het 'premiers debat' had kunnen weigeren (ook voor mij is dat wijsheid achteraf, geef ik onmiddellijk toe). Een driewegdebat tussen Rutte en Samson, met de niet premierkandidaat Wilders als stoorzender had Samson waarschijnlijk ook goed gedaan. Roemers had dan de kaart moeten spelen van zijn programma en zijn kamerfractie en niet zich laten meeslepen door het premiersgeneuzel afgelopen zomer. Had het gewerkt? Weet ik natuurlijk niet maar slechter dan nu had het niet kunnen aflopen.

Pechtold mag blij zijn met zijn twee zetels winst, ook hij had last van de run op de linker en rechteruitgang. Maar in een brede regering van het midden kunnen D66 en CDA zich eigenlijk nauwelijks profileren. Waarom zou je willen besturen als je in een 39/41 mix met de groten maar 12 extra zetels hebt te bieden? Of 13 en een partij in nood? Er valt voor hen simpelweg niets te regeren. Ze worden vermalen.

Het argument dat VVD/PvdA in de Eerste Kamer geen meerderheid heeft, lijkt me onzin. Beleid wordt gemaakt in de Tweede Kamer en bovendien zijn zowel D66 als CDA keurige partijen die goed beleid (het midden waarin ze zelf ook zitten) zullen steunen. Het zou niet geloofwaardig zijn voor D66 om onder het motto 'en nu vooruit' zaken in de Eerste Kamer te dwarsbomen - het past ook niet bij de Kunduz-fleksibiliteit. Reken op VVD/PvdA. Iets anders kan niet.

12 september 2012

Excuses

Romney verspeelde zijn laatste restje geloofwaardigheid op buitenlands politiek terrein met zijn domme, onvoldragen reactie op de moord in Libië. Soms is het goed om eens even je mond te houden. En misschien moet hij, in plaats van Obama ervan te beschuldigen dat die de wereld rond gaat met verontschuldigingen, zijn excuses aanbieden aan de president voor het schieten van de heup.

De Amerikaanse Wilders

Terry Jones, die Koranverslindende predikant uit Florida, is de Geert Wilders van Amerika. Rommelige, stupide video's met gegarandeerd de reactie die ze wensen: domme, gewelddadige reacties. Ergens goed voor?

De negen staten waar het om gaat

De Amerikaanse presidentsverkiezingen mogen landelijk gevoerd worden, ze worden beslist in negen staten: Nevada, Colorado, Iowa, Wisconsin, Ohio, New Hampshire, Virginia, North Carolina en Florida. Van deze negen zijn Florida (29), Ohio (18), North Carolina (15) en Virginia (13) de staten met de meeste kiesmannen. Alle andere 41 staten en DC zijn al beslist. De Romney campagne heeft zich al teruggetrokken uit Michigan, de staat van zijn vader. Pennsylvania is al opgegeven door de Republikeinen.

De balans van de al besliste staten is in het voordeel van Obama, volgens de RealClearPolitics standen 221 tegen 191 - doe Michigan erbij en Obama staat op 237. Dat betekent dat Romney een verschil van 46 kiesmannen moet goedmaken en dan ook nog voordat Obama het magische getal van 270 bereikt (nog maar 33 te gaan. Het is niet onmogelijk maar lastig voor Romney. In elk geval moeten de Republikeinen Florida binnenhalen en mogelijk kunnen ze rekenen op Wisconsin (10) de staat waar Paul Ryan vandaan komt. Ook North Carolina lijkt kansrijk om na 2008 terug te halen van Obama.

In elk geval zal de campagne zich afspelen in Ohio en Florida, samen 47 kiesmannen om de simpele reden dat zonder deze twee staten Romney het wel kan vergeten. Sterker, zonder Ohio is het moeilijk een plaatje voor de Republikeinen te bedenken dat sluitend is. Geen Republikein won ooit het Witte Huis zonder Ohio en in 2004 was het de staat die besliste dat niet John Kerry president werd maar George Bush dat bleef. De kritiek van Romney en Ryan op het redden van de auto industrie is in Ohio niet goed gevallen, en in Florida is het medicare dat de discussies beheerst.

Voor Romney moet werkelijk alles goed uitpakken om Obama van de 270 af te houden. Het is een van de redenen waarom je met enig vertrouwen kunt rekenen op de herverkiezing van Obama.

Hè, hè, het zit erop

Zo, PvdA gestemd. De verleiding om SP te gaan was uiteindelijk niet groot genoeg, deels door een, laten we zeggen, niet goede campagne van de SP, deels door het net op tijd terugvinden van de Den Uyl spirit van de PvdA (met dank aan Rutte).

Ik heb altijd gezegd dat dertig zetels normaal zou zijn voor de PvdA, in elk geval 25plus. De tussentijdse peilingen van Maurice de Hond geven altijd een misleidend beeld. Zou Cohen ook voor dat basisaantal zetels hebben gezorgd? Moeilijk te zeggen. In elk geval heeft Samsom goed campagne gevoerd en de basisideeën van de PvdA goed neergezet. Hij hield ook, en dat was belangrijk in het onheuse verhaal van Rutte en het scepsis verhaal van Roemer, een goed betoog over Europa.

Rutte doet het beter dan hij verdient, maar al doende eet hij zijn aanhangwagen leeg, D66. Eerst Rutte. Het was een slecht premierschap en een nog slechtere campagne maar bij gebrek aan concurrentie op rechts wint Rutte. De PVV is niet serieus. En meer is er niet. Waar haalt Rutte zijn stemmen vandaan? Van D66 onder andere, daarover zo.

Het CDA reikt niet aan zijn potentie door foute keuzes die al begonnen met Maxime Verhagens egoïstische continuering van zijn ministerschap. Verhagen kan honderd procent krediet krijgen voor de destructie van het CDA (inclusief het ondermijnen van Balkenende IV en vervolgens Balkenende weer lijsttrekker maken). Het einde van het CDA is nog niet gekomen, maar kiezers die twee keer op een andere partij hebben gestemd zijn moeilijk terug te halen.

Met alle slagen om de arm over de uitslag zal het resultaat voor D66 tegenvallen. Niet 15 of meer zetels en al helemaal niet de twintig die ooit in 2009 in de peilingen bereikbaar leken. Ik denk dat het komt door een complex van factoren die allemaal terugkomen bij Alexander Pechtold, zoals het gebruikelijk is bij de partij die zich keer op keer ophangt aan leiders. Regeergeilheid is het woord. Als je jezelf bijwagen maakt van de VVD dan moet je niet opkijken als de weinige resterende linkse coalitie kiezers naar de PvdA vertrekken. En evenmin als de rechtervleugel naar de VVD afdwaalt in een tweestrijd Rutte/Roemer. Waarom zouden ze ook niet?

Kunduz I & II waren reddingen van Rutte. Keer op keer maakte Pechtold duidelijk dat hij met Rutte zaken kon doen en graag het rechterblok zou versterken. Waarom zou je als kiezer dan met de adem van Samsom in je nek nog op D66 stemmen en niet meteen the real thing nemen, de VVD? Tenslotte Pechtold. Ik ben niet de juiste persoon om een oordeel te geven over zijn campagne maar laat ik zeggen dat ik me iets kan voorstellen bij de uitspraak: hoe meer je van Pechtold ziet, hoe minder je hem mag. Of deze campagne dat bewijst weet ik niet, maar de vloed aan one liners en het gebrek aan diepe inhoud waren als vanouds. Ook de boodschap van absolute Eurofilie, geen mitsen en maren, werkte tegen D66 ook al is Europa uiteindelijk niet de beslissende issue gebleken. Met tien of elf zetels kun je een formatie beslissen maar ben je geen dominante factor op het midden. Een mislukte campagne dus. Het rapport daarover zal, zoals altijd, in de la belanden.

De SP dan. Voor hen geldt het omgekeerde wat de de Hond cijfers betrof. Misleidend. Altijd gevaarlijk om jezelf al rijk te rekenen en dat is maar weer eens bewezen. Ik ga niet mee in het gezeik over Roemer die door het ijs gezakt zou zijn. Natuurlijk deed hij het niet echt goed maar de fout was in werkelijkheid dat hij zich naar voren liet schuiven als minister president. Door mee te gaan in het zogenaamde premiersdebat (wat absurd was want Wilders kan nooit premier worden) maakte Roemer dat de inzet. Het programma van de SP als volksvertegenwoordigers had de inzet moeten zijn. Had je dat kunnen voorkomen? Ja, het was de SP zelf die Roemer oppompte en vergat dat eerste de partij moest winnen - een curieuze fout voor een partij als de SP die meestal heel goed weet waar de macht vandaan komt.

Groen Links, ik heb er al vaker over geschreven, tekende zijn doodvonnis door Kunduz kwadraat. Kiezers zoals ik raakten ze daarmee kwijt. Met Sap had het weinig te maken, uiteindelijk ging de hele fractie op één na akkoord. Dat daarna de interne strijd losbarstte was misschien niet zo verrassend. De vreselijk vervelende Bolkenstein die ik gisteren zag oreren begreep niet waarom deze sympathieke partij dergelijke klappen kreeg. Tijd om deze Wilders/Rutte verdediger op te bergen. Hij begrijpt er weinig meer van. Geef hem een column in de Telegraaf.

De rest? Ach ja, de Partij van de Dieren is er voor mensen die willen genieten van hun idealistische rechtlijnigheid. Behoud je idealen en blijf in de marge. Good luck. Dat we nu weer één of meer zetels kwijtraken aan een absurde vijftig plus partij (er was ooit een ouderenpartij met, ik dacht, zes zetels) is Jan Nagels laatste geschenk aan ons disfunctionele systeem. Irrelevant en nutteloos.

Ik heb de meeste debatten niet bekeken en geen enkel helemaal van a tot z. Kan niet tegen de presentatie, het format en had er, eerlijk gezegd, ook weinig behoefte aan - al moet ik zeggen dat ik daardoor de volwassenwording van Samsom alleen uit de andere media kon oppikken. Praatshows kijk ik niet naar, dus ik heb er ook geen oordeel over, tenzij het niet kijken zelf al een oordeel is.

Wat me het meest heeft verbaasd was de negatieve toon van Rutte - vanaf de eerste dag dat hij zijn 'de socialisten komen' verhaaltje deed voor dat podium vol dikke VVD'ers. De switch halverwege van negatief over de SP naar negatief over de PvdA was onthullend. De begeleiding ervan door de regeringskrant en de Telegraaf omroepen was, zoals altijd, stuitend onjournalistiek.

Door zo negatief te gaan verspeelde Rutte veel gezag en aanzien, lijkt me, ook al wint hij er misschien de verkiezingen mee. Maar die had hij ook gewonnen, denk ik, als hij een positieve campagne had gevoerd. Nu was het armoe troef. Wie uit deze wanprestatie de les trekt dat negatieve campagnes werken, heeft het fout.

Tenslotte is het verontrustend dat we bij verkiezingen voor onze volksvertegenwoordiging alleen maar kijken naar de mogelijke regeringscombinaties. Dat format wordt opgedrongen door de media maar geaccepteeerd door onze politieke elite (gisteren ging het allemaal weer over wat er na de verkiezingen gebeurt) en het ondermijnt ons parlementaire systeem. Dat wordt nog versterkt door die verkiezingen elk twee jaar want de korte campagnes leiden tot consolidatie van de macht, weinig fundamentele discussie over die macht en uiteindelijk tot weinig keuze (de partijbonzen bepalen programma en lijst). Misschien dat daarom de verhoudingen in de kamer uiteindelijk weinig veranderen - afgezien van de teloorgang van het CDA.

Binnen dat beperkte patroon was het niet moeilijk om voor de PvdA te kiezen.

10 september 2012

Laat de goot toch over aan Rutte!

Mijn onderbuikgevoel zegt me dat Samsom gisteren de overwinning heeft verspeeld. Waarom hij ineens over 'rechts rotbeleid' moest beginnen, is me onduidelijk. Rutte was daar de verpersoonlijking van, inclusief diens negativisme. Je hoefde helemaal niets te doen, enkel Rutte aan het woord laten, om dat iedere dag aan de kaak gesteld te zien.

Dat Samsom nu ook de goot in ging waarin Rutte al twee weken ligt te rollen was een zwaktebod. Kost de marge.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors