1 november 2012 - 10 november 2012
Like ons op Facebook

1 november 2012 - 10 november 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

10 november 2012

Trump

Volgens Paul Brill in zijn weinig toevoegende antwoorden op 'vragen die u beantwoord zou willen zien over de verkiezingen' was Donald Trump, de malloot uit New York met de cavia op zijn hoofd, de grote verliezer. Huh? Alleen toch voor iemand die hem serieus nam. En dat was de grootste verliezer van allemaal, Romney. Nederlandse verliezers waren de analisten die het gat in de markt opzochten van Republikein verklaarder en als zodnaig door de borreltafels werden verwelkomd als 'deskundigen'. Ze zaten er niet alleen helemaal naast, ze konden het niet eens verklaren. Maar ze hebben goed verdiend.

Nog een grote verliezer: premier Nethanyahu die door de Republikeinen te omarmen zijn land een slechte dienst heeft bewezen. Niet dat het veel uitmaakt maar hopelijk kost het hem toch een paar stemmen in zijn eigen verkiezingen. Domme daden moeten bestraft worden.

Meerderheden

Goed punt in de analyse van de verkiezingsnederlagen van de Republikeinen: ze hebben nu in vijf van de zes presidentsverkiezingen niet een meederheid van stemmen gehaald. En de zesde keer, toen ze dat wel deden, stalen ze de verkiezingen door Ohio zodanig te organiseren dat Bush er kon winnen. Food for thought.

Spionnenbaas ontmaskerd

Het opmerkelijke van de affaire die generaal Petraeus ten val bracht als directeur van de CIA is niet de affaire - veel Republikeinen gingen hem voor - maar het idee van de man dat hij het hoofd kon zijn van de geheime dienst zonder dat dit een probleem was. Onbegrijpelijk. Dat de FBI het geval boven water bracht, maakt het des te pijnlijker. Opnieuw een geval van politieke overmoed? Petraeas ging al de mist in met zijn gedachte dat je de 'surge' in Irak in Afghanistan nog eens over zou kunnen doen. Zou hij echt geloofd hebben dat hij hiermee weg kon komen?

Ik heb niet de indruk dat de ontslagname heeft te maken met hearings over Benghazi die deze week beginnen. Wel is de timing natuurlijk afgestemd op de verkiezingen. Niet dat Obama er last van zou hebben gehad maar het zou wel een blamage zijn geweest. Herstel, het ís een blamage maar vooral voor Petraeus.

Toevoeging: volgens de Washington Post is de zaak pas dinsdag om vijf uur 's middags aan het rollen gegaan. Niet verborgen gehouden dus en irrelevant voor de verkiezingen.

Out of touch

Een van de meest opmerkelijke zaken rondom de Amerikaanse verkiezingen is de oprechte verrassing bij de Republikeinen, inclusief Mitt Romney, dat ze hebben verloren. Ze meenden echt dat ze het nog konden winnen. Dat Karl Rove zichzelf volstrekt belachelijk heeft gemaakt als analist is een bijkomend genoegen. Sommige Nederlandse columnisten zaten in dezelfde tunnelvisie vast.

Een van de interessantste verschijnselen van de technologische revolutie is dat naarmate we meer kanalen voor informatie krijgen de mensen die die kanalen gebruiken slechter geïnformeerd raken. Ze kiezen voor nieuwskanalen die hun mening weergeven en versterken, denken dat Rush Limbaugh of Jon Stewart brede, ongekleurde informatie geven. Fox News heeft er een sport van gemaakt om partijdig te zijn en werd daar, gniffel, gniffel, dinsdag zelf het slachtoffer van. Terzijde: laten we CNN een pluim op de hoed steken. Ze verdienen het vanwege hun berichtgeving en ze moeten vooral terrein terugwinnen op Fox.

De reden dat Republikeinen zichzelf konden wijsmaken dat ze gingen winnen (nog amusanter is dat door de daling op Wall Street sommige gokbankiers geld verloren omdat ze hun posities moesten afdekken toen hun gok verkeerd uitpakte en Romney niet won) is dat ze het oprecht geloofden. Een collectieve verdwazing veroorzaakt door partijdige berichtgeving en een circulaire discussie die geen ruimte liet voor een objectieve, oprechte analyse van de kiezers. Dat Romney dat overkwam was opmerkelijk maar misschien te rechtvaardigen omdat je anders niet meer enthousiast campagne kunt voeren - maar dat hij in Pennsylvania campagne voerde en niet in Florida vertelt ons dat zijn team verkeerde keuzes maakte.

Maar dat het hele analisten apparaat van de Republikeinen zichzelf kon wijsmaken dat het goed zou komen wijst op meer structurele fouten. Tunnelvisie is het meest vriendelijke woord, voor ideologen als onze Republikeinse columnist Eppink is het simpelweg getunnelde domheid en dedain voor mensen die anders denken. Hoe is het mogelijk dat die echte analisten er zo naast zaten? Ik vermoed dat het een reflectie is van het diepere Republikeinse probleem, het compleet out of touch zijn met de pols van de brede samenleving. Amusant en nu flink afgestraft.

9 november 2012

Andrew Cuomo is de man

De deskundigen beginnen vast aan 2016. Jammer dat ze zo blind zijn en alleen in bekende namen kunnen denken. Hillary Clinton en Joe Biden? Te oud. Gaat niet gebeuren. Castro, burgemeester van San Antonio, hield mooie speech op de conventie maar moet eerst gouverneur van Texas worden. De enige Democraat die klaar is om het stokje over te nemen heet Andrew Cuomo, gouverneur van New York. Let op, u hoorde het hier voor het eerst. En veder zal ik ophouden nu al met de campagne van 2016 in de slag te gaan.

Eppink ziet het weer allemaal heel scherp

Ik las zojuist de verhelderende column van de NRC correspondent bij de Republikeinse Partij, superlobbyist Derk Jan Eppink, door Vermeersch ingehuurd als ... ja, als wat? Niet dat ik het met de ouwe Mak eens ben, zeker niet over de vermeende kwaliteit van de columnisten, maar het was een verhelderdende column. Haarfijn legde deze scherpe analist uit waarom wij Europeanen Amerika niet begrepen, onzinnig voor Obama waren, er niets van begrepen, blanke kiezers onderschatten, enfin, alle geneuzel dat Eppink het afgelopen jaar ook al ten toon spreidde.

Hij wist natuurlijk veel beter hoe het allemaal in elkaar zat. Zijn vriend Mitt ging winnen en hoe. Maar liefst 315 kiesmannen voor Romney en 223 voor Obama. En een flinterdunnen meerderheid voor de Republikeinen in de senaat.

Enfin. Kunnen we u een kruis maken over deze columnist? Fijn. Dank u wel.

8 november 2012

Een overwinning die weer hoop geeft voor Amerika

Na nachten en avonden in Groningen en Maastricht (erg leuk trouwens - geen Nederlandse televisie gezien) kan ik de resultaten van de verkiezingen op me laten inwerken. Het was minder verrassend voor mezelf van voor veel anderen, blijkbaar, en de avond en nacht was minder spannend dan het leek. Toen Florida zo close binnenkwam, competitive was, zoals dat heet, was het duidelijk dat Romney een probleem had. Zonder Florida was er voor hem geen weg naar de overwinning en de andere staten lieten gelijksoortige patronen zien, waarbij Virginia aanvankelijk verwarde omdat de landelijke counties het eerst geteld waren.

Zelf had ik 300 kiesmannen voorspeld, het lijkt met Florida zelfs hoger uit te komen dan dat. Kortom, een prachtige overwinning en ook een politiek mandaat voor Obama. Daarover later. Eerst even die resultaten. De overwinningen in alle swing staten waren duidelijk. Ook Wisconsin, de staat van Ryan en de controverse met de vakbonden, ging eraan. Fantastisch dat Obama Florida niet nodig had. Moet je voorstellen: dan zaten we nog weken te tellen en moesten we inderdaad met al die juristen op pad. Nu was het nergens zo close dat er getwijfeld kon worden.

Dan de senaat. Beter dan gedacht - ik had zelf op 51 zetels ingezet. Met dank aan de beide verkrachtings-theepartij idioten, Akin in Missouri en Mourdock in Indiana, die opnieuw veilige zetels kwijtraakten voor de Republikeinen. En niet met een beetje, met flinke nederlagen. Ohio was wel voorzien maar bleek ook gemakkelijker dan we dachten, met dank aan Obama zelf die er sterk was (de achterhoede actie van Karl Rove om zijn eigen netwerk uit te dagen toen ze Ohio voor Obama uitriepen was amusant, om het zacht uit te drukken). Voor mij onverwacht was het verlies van Tommy Thompson in Wisconsin. Voormalig gouverneur maar wel iemand met problemen bij de kiezers. De mooiste overwinning was die van Elisabeth Warren in Massachusetts. Zij is een toekomstgeluid van de Democraten, ik voorzie dat ze een belangrijker rol zal spelen dan Hillary Clinton (die ik trouwens niet zie als 2016 kandidaat - te oud en Andrew Cuomo staat klaar). Mooie ruime meederheid in de senaat. Overigens bleek in de senaatsraces welk een gigantisch probleem de Republikeinen hebben met vrouwen in verhouding tot hun christelijk fundamentalistische achterban. Dit heeft mooie consequenties als er straks nieuwe rechters voor het Supreme Court moeten worden voorgedragen.

Dat het huis niet Democratisch ging worden stond na het eerste debat vast - en misschien wel bij voorbaat - en het was jammer dat Michelle Bachman haar zetel niet kwijtraakte, maar okay.

Op kleiner maar wel belangrijk terrein: gouverneur Brown van Californië kreeg Proposition 30 erdoor, een belastingverhoging die voorkomt dat zowat alles in die vroege prachtige staat onbetaalbaar en onbestuurbaar wordt. Een dikke overwinning voor een beschaafde samenleving.

Het brede midden

Ondertussen geef ik weinig voor de commentaren die vaststellen dat het land hopeloos verdeeld blijft. Helemaal niet. Romney maakte zijn achterstand pas goed toen hij naar het midden opschoof en redelijk werd. De Democraten hebben geen linkervleugel. Dat betekent feitelijk dat er een regering is van het brede midden, een midden dat ook in het Republikeinse electoraat reikt. Daarom is deze overwinning zo belangrijk: het betekent dat Obama meer politieke kracht heeft om een deal te maken met de wel denkende Republikeinen in het Huis - en John Boehner, de Speaker, zijn theepartij idioten kan negeren. Dat durft hij nu wel.

Ik voorzie dus meer samenwerking dan de bezorgde commentaren die de afgelopen week ook al begonnen te roepen, in navolging van de draaitol David Brooks, dat Romney toch veel beter zou kunnen werken met die dwarsliggende Republikeinen. Ze zijn gestraft voor hun dwarsliggen. Klaar. Over en uit.

Je kunt weer met optimisme naar Amerika kijken.

7 november 2012

Obama wint

Zo, het eerste deel van de uitdaging voor president Obama is voorbij. Hij is herkozen. Nu wordt het pas echt moeilijk want een succesvolle tweede termijn, dat is maar weinige presidenten gegeven. Obama's voorganger, George W. Bush, krabbelde als aangeschoten wild en steeds meer als een irrelevante has been naar de eindstreep. Nu was kleine Bush een bijzonder geval van incompetentie maar het is een feit dat zowat alle twintigste eeuwse voorgangers van Bush en Obama faalden in hun tweede termijn. Alleen Theodore Roosevelt (1901-1909) springt eruit. Hij had succes in zijn tweede termijn en had, als hij dat wilde, gemakkelijk nog vier jaar door kunnen gaan (hij volgde in 1901 de vermoorde McKinley op, dus strikt genomen was het Roosevelts eerste volle termijn). Maar sindsdien kan van alle presidenten die eraan toekwamen, al of niet na een volledige eerste termijn, gezegd worden dat ze het in hun tweede termijn minder goed deden.

Kort en goed: tweede termijn neigen naar mislukking. Of het nu komt door politieke overmoed, oververmoeidheid, het ontbreken van een agenda of van fantasie, of misschien door het onmiddellijk intredende lame duck effect: na een herverkiezing lijkt steeds het noodlot toe te slaan. Vroeg of laat struikelt de fris herverkozen president, meestal over zijn eigen benen, soms over een stagiaire of een orkaan of een te ruim geïnterpreteerde overwinning.

Het mandaat van president Obama is flinterdun. De verkiezingen gingen weliswaar over het grote thema meer of minder overheid en de kiezers hebben de minimale overheid van de Republikeinen afgewezen maar daarmee kan Obama nog niet claimen dat hij flink aan de gang kan. Door geen programma aan te bieden voor zijn tweede termijn heeft de president alle opties open gelaten maar dat een serieuze rol van de overheid daarin prominent figureert staat buiten kijf.

Om te beginnen moet Obama onmiddellijk de onrust beteugelen rondom de onnodig en onzinnig opgeklopte 'fiscal cliff'. De meest bloedige indianenverhalen over deze combinatie van het automatisch aflopen van de Bush belastingverlagingen en een automatische bezuiniging van vele honderden miljarden zou in het ergste scenario direct vier procent krimp in de economie opleveren. Onzin en overdreven maar de economie is en blijft natuurlijk probleem nummer één.

Om de economie goed op gang te krijgen moet minsten één van twee dingen gebeuren, liefst allebei. De consumenten moeten meer gaan consumeren en de bedrijven moeten meer investeren. Voor consumptiegroei moet er ruim krediet zijn want uit de inkomens zelf komt het niet in een onzekere tijd. Voor zakelijke investeringen moeten investeringen als deel van het BNP stijgen met een vaart die de boom van de jaren negentig evenaart. Volgens Martin Wolf, de analist van de Financial Times, is meer krediet niet gewenst en een boom onwaarschijnlijk. Dat betekent dat aan de vraagzijde er weinig groei valt te verwachten.

Aan de aanbodszijde moet productiviteitsgroei toenemen. Daarvoor zijn overheidsinvesteringen noodzakelijk, een onderstreping van de band tussen wetenschap en innovatie. Het internet is er dankzij de overheid, iets wat de enthousiasten anno nu graag vergeten.

De inkomensongelijkheid moet worden aangepakt. Als negentig procent van de inkomensgroei sinds het einde van de recessie is gegaan naar de top één procent van de inkomensdistributie, dan betekent een groei van het 'reële huishoudinkomen' dat zo'n groeicijfer als geheel niets zegt over het welvaren van de grote groep in het midden. Het meet eigenlijk alleen veranderingen aan de top. Voor zover toekomst van kinderen heeft te maken met het welzijn van ouders, is dit slecht nieuws voor sociale mobiliteit.

Volgens velen is fiscale rigiditeit - het terugkappen van tekorten als hoogste prioriteit - onverstandig. Als je het doet en het remt de economische groei dan blijf je met het tekort zitten, maar met een kleinere economie. Dus erger.

Angst voor hogere rentes is irrelevant totdat er een economische boom ontstaat en dan lossen de fiscale tekorten zichzelf op. Republikeinen zijn historisch niet te vertrouwen in hun bereidheid tekorten te kappen. De ideologische drift om belastingen te verlagen is groter.

Wat te doen? Een grand deal dient zich aan, waarbij de vraag vooral is of de Republikeinen na vier jaar obstructie tot op het destructieve af nu bereid zijn om verantwoordelijkheid te nemen. De belastingverlagingen van de kleine Bush waren voor alle inkomensgroepen maar pakten, naar hun aard, voor de hogere inkomens het beste uit. De marginale inkomstenbelasting anno 2012 is in de hoogste schijf met 32 procent lager dan ooit en onvergelijkbaar met de zestig, zeventig procent in de jaren zestig en zeventig. Ook in de groeitijd onder president Clinton was deze schijf met 39 procent veel hoger. Dat de inkomsten van de overheid sterk terugliepen na de Bush-belastingverlagingen voor de rijken was geen verrassing. Dat effect werd nog versterkt doordat de belasting op inkomsten uit investeringen (zoals Romney's Bain Capital) op 15 procent gezet werden. De kosten van deze vrijgevigheid waren rond de 2 triljard dollar, inclusief rente betaald op de staatsschuld die onder Bush/Cheney geweldig opliep.

Obama kan simpelweg die belastingverlagingen laten aflopen en vervolgens via het Congres een wetsontwerp in te dienen dat belastingen verlaagt voor de lage schijven en de belastingvrije voet hoog houdt. Knap Congres dat tegen belastingverlagingen stemt, dus daar heeft Obama wel enige kracht ook zullen de Republikeinen proberen het proces te frustreren. Maar zij willen niet verantwoordelijk zijn voor de lagere uitgaven voor defensie (die Democraten niet zo heel slecht uitkomen) en er is dus ruimte voor een deal. Als Obama verstandig is dan combineert hij het fiscal cliff gebeuren met een belastingpakket dat structurele problemen aanpakt in de inkomsten en uitgaven van de overheid.

De economische groei zal de komende maanden aardig op peil blijven en de werkgelegenheid zal groeien, zodat Obama de vruchten kan plukken van zijn beleid en niet hoeft toe te zien hoe Romney dat doet. Daarmee is de grootste kou uit de lucht.

Maar dan komt de belangrijkere vraag aan de orde waar Obama op inzet in zijn tweede termijn. Het is zaak je politieke krediet te gebruiken voor een onderwerp met enige kans op succes en dan daarop vol in te zetten. Overschatting van je mandaat en van de bereidheid van de kiezers om te veranderen leidde er in 2005 toe dat Bush probeerde de AOW te privatiseren. Hij liep daarmee meteen tegen een muur op en toen Katrina daar nog overheen kwam was zijn kans verkeken om een binnenlandse erfenis na te laten (afgezien van de grote tekorten).

Rechters voor het Supreme Court zijn nooit een hot topic in verkiezingstijd maar er is misschien geen betere gelegenheid voor president Obama om zijn erfenis achter te laten dan met de benoeming van minstens twee, misschien meer rechters in het hoogste gerechtshof. Vier rechters zijn ruim boven de zeventig. Van hen zal de vervanging van de zieke Ruth Bader Ginsberg niets veranderen, zij wordt als progressief door een progressief opgevolgd. Maar de ideoloog van dit hof, Antonin Scalia, de godfather van het conservatieve juridische denken, is inmiddels bijna 77 jaar oud en zelfs hij heeft niet het eeuwige leven. Anthony Kennedy, tegenwoordig de swing judge, is 76 jaar oud en hij zou kunnen worden vervangen door een meer betrouwbare progressief, al is het gedrag van rechters op de lange termijn moeilijk te voorspellen. Stephen Bryer tenslotte is 74 en progressief. Een Obama Court zou wel eens de belangrijkste binnenlandse erfenis kunnen zijn van Obama's tweede termijn.

Op buitenlands terrein lijkt zich binnenkort een unieke opening voor te doen om de verhoudingen met Iran te normaliseren. Onder druk van de sancties en met het vooruitzicht van een nieuwe leider die naar het zich laat aanzien niet uit de stal van Ahmedinejad zal komen, zou de uitgestoken hand van Obama van 2009 nu wel eens een Iraanse hand aan de andere kant kunnen ontmoeten. Er was vorige maand al even sprake van een doorbraak in gesprekken waarbij je je kunt voorstellen dat de voortgang in nucleaire ontwikkeling van Iran wordt stopgezet zonder dat Irans optie om daar weer mee verder te gaan wordt verworpen wordt afgeruild met een geleidelijke normalisering met Amerika. Dat de meeste Iraniërs dit zouden wensen, lijkt onomstreden. Israël zou er minder enthousiast over zijn maar nu premier Nethanyahu zijn land buitenspel heeft gezet door een onbeschroomde kolonisatie van de Westoever en een ongegeneerde vrijage met de Republikeinse Partij, zal de invloed van Israël in Washington ongekend laag zijn. Israël houdt alle troeven in de hand voor welke ontwikkeling dan ook voor vooruitgang met de Palestijnen. Druk van Amerika is nauwelijks relevant. In de huidige verhoudingen zou het een reuze verrassing zijn als er ook maar een spatje vooruitgang werd geboekt.

Wijs geworden door onbekendheid met China in de eerste twee jaar, lijkt het beleid van Obama voor de omgang met de nieuwe machthebbers daar goed op de rails te staan. De desastreuze confrontatie die de Republikeinen zochten was vooral verkiezingsretoriek en Obama kan hem negeren.
Het consolideren van de verworvenheden van de Arabische lente zal misschien een grotere uitdaging vormen dan welk ander acuut probleem dan ook. Hoewel de mogelijkheden met Iran zich al snel voordoen, leert de praktijk dat met name tweede termijn presidenten in hun laatste twee jaar vaak terugvallen op buitenlands beleid waarvoor ze geen medewerking van het Congres nodig hebben.

Ten slotte nog een woord over de Republikeinen. Het gevoel overheerst dat een unieke gelegenheid om Barack Obama te laten struikelen teloor is gegaan. Romney kan als zondebok fungeren, zijn politieke carrière is ten einde. Maar de fundamentele verdeeldheid binnen de Republikeinse Partij is nog levensgroot aanwezig. Romney was nooit de kandidaat van het uiterst conservatieve deel van de partij dat in de voorverkiezingen al had laten zien dat het liever andere kandidaten had gehad.

De belangenbehartigers, de elite van Amerika zowel in het bedrijfsleven als op Wall Street, voelde zich juist prima thuis bij hun collega Romney. Daartussenin zitten de ideologisch conservatieve economische scherpslijpers, van het soort van Paul Ryan, Romney's kandidaat voor het vice-presidentschap.

De opzichtige manuoevres van de kandidaat om na de conventie het midden op te zoeken leverden geen succes op wat de conservatieven alleen maar meer zal overtuigen dat ze hun invloed moeten doordrukken. De elite van zijn kant zal betogen dat ze niet konden winnen met het conservatieve blok aan het been dat christelijk rechts vormt.

Deze strijd zal uitgevochten moeten worden met de onderkenning dat de Republikeinse Partij in zijn huidige constellatie te verdeeld is om de macht te kunnen veroveren. Het lijkt een beetje op wat de Democraten ervoeren toen Reagan en de oude Bush drie verkiezingen op rij wonnen. De Democraten moesten een deel van hun ideologische veren laten vallen en een middenkandidaat (en uitzonderlijke politicus) als Bill Clinton nomineren voordat ze de macht terug veroverden. Als de middenkandidaten zoals Chris Christie, Jeb Bush en anderen niet in het conservatieve moeras vast willen blijven zitten zullen ze hard moeten werken om hun partij als geheel naar het midden op te laten schuiven. Anders gaat in 2016 gouverneur Andrew Cuomo van New York hen de derde nederlaag op rij bezorgen.

6 november 2012

Rond de 300 kiesmannen voor Obama

Obama gaat winnen. Niet dat ik veel geef om de De Hond peilingen maar als er een stuk of tien zijn en die wijzen allemaal dezelfde kant op, dan kun je Ohio in zijn hokje zetten en is Romney toast. Virginia is de eerste indicator of het een moeizame of uiteindelijk een gemakkelijke overwinning wordt. Gaan Virginia en Pennsylvania al naar Obama, en New Hampshire ook, dan is het bekeken. Hopelijk wordt het dan niet een te lange nacht met wachten op Colorado en Nevada, en het altijd klungelige stemmen tellen in Ohio.

Lessen van de campagne

Nog voor de stemmen geteld zijn, kunnen we al een paar dingen op een rijtje zetten. Om te beginnen, zoals altijd, is de publieke dienst in de VS abominabel. Rijen voor stembureaus, gesteggel over de regels en pogingen van de Republikeinen (jazeker, zij zijn de kwaaie pieren) om de opkomst te beperken. Zoals die elektriciteitskabels bovengronds achterlijk zijn en iedere keer weer kapot gaan bij een storm, waardoor de totale kosten hoger zijn dan die van het onder de grond leggen van de kabels, zo blijft de VS doorgaan met het pluggen van gaten in plaats van het vinden van structurele oplossingen. Goedkoop is duurkoop.

Over de campagne. Zoals zo vaak zagen we in de voorverkiezingen een heel andere kandidaat dan later in de race. Misschien heeft het Mitt Romney de kandidatuur opgeleverd, hoewel hij met dat zootje om hem heen verreweg de beste papieren had, maar het kost hem het presidentschap. Ik heb het eerder gezien dat kandidaten pas de laatste twee weken hun boodschap vonden. Dukakis en Gore kwamen allebei met een licht links leunende 'we're with you' benadering om solidariteit te benadrukken nadat vooral Dukakis de hele campagne had geprobeerd om het valse beeld van een idiote progressief dat de Bushies hadden geschetst ongedaan te maken. Gore verloor omdat hij een arrogante, vervelende politicus was die New Hampshire en Tennessee negeerde maar ook omdat hij geen boodschap had.

Romney heeft de laatste paar weken verteld wat de kiezers willen horen: samenwerking in Washington, ophouden met de obstructie en gematigd beleid. Dat hij daarvoor alles wat hij eerder zei, moest weggooien ondermijnde zijn boodschap. Hij klonk ongeloofwaardig, ongeacht wat hij zei. En de kiezer weigerde uiteindelijk de David Brooks laffe optie te kopen: je moet Republikeinen de macht geven anders laten ze alles vastlopen. Het is wat Lincoln ooit zei van de zuidelijke radicalen: ze doen met denken aan highway robbers die een pistool op je hoofd zetten en roepen: geef alles anders is het jouw schuld dat ik je moet doodschieten. Brooks heeft elke geloofwaardigheid verloren.

Maar Romney ook. Zijn verlies is helemaal het zijne. Zijn eigen schuld, gevolg van politiek lafheid. Ga maar na, als Romney niet de radicale Paul Ryan had gekozen als zijn 'rent-a-program' maar de verstandige senator Portman of zelfs conservatieve maar middengerichte lui als Pawlenty of Christie, dan had hij er nu net zoveel beter voorgestaan dat hij echt over winnen kon nadenken. De les van deze campagne (maar het is nauwelijks een les want we hebben het al zo vaak gezien): als je als middenkandidaat moet optreden, begin dan daarmee zo vroeg mogelijk. Beter als verrader door je eigen partij beschouwd worden, of althans het holenmens gedeelte ervan dat stemt op lui als Cain, Santorum of Bachmann, dan te laat naar het midden terugkeren.

Een les van de Obama campagne is dat het maandenlang afschilderen van je tegenstander als een rijke, out of touch man die alleen zijn eigen klasse bevoordeeld kan goed werken maar als dan ineens bij de debatten blijkt dat er een ander staat, dan slaat het om in zijn omgekeerde. Het is geen dodelijke fout. Obama wint toch. En ook in 2004 kon John Kerry het niet bolwerken ondanks drie overwinningen in de debatten. Het blijft lonen om je tegenstander te definiëren voordat hij dat zelf heeft gedaan. Maar dan komen we weer terug bij probleem 1: Romney is een empty suit, niet gedefinieerd en was te laat met proberen zichzelf in het midden neer te zetten.

Had de Obama campagne een tweede termijn programma neer moeten zetten? Ik denk niet in de heel concrete zin, maar zelfs het doorgaan en consolideren wat nu Obama's boodschap was, had wel wat beter gekund. Geen programma betekent ook geen mandaat, al til ik daar niet zwaar aan. Wel een programma van health care reform betekent wél een mandaat maar zowel Clinton als Obama liepen daar tegen de muur van onwil op.

Ten slotte moeten we opnieuw vaststellen dat Obama's karakter hem in de weg zit. Dat is een lastige. Precies wat hem een goede president maakt, cool, doordacht, overwogen en verstandig maakt hem een slechte president. Hij heeft zijn beleid niet verkocht, geen contact gehouden met de kiezers en is geïsoleerd geraakt in het Witte Huis. Niet dat hij daarin uniek is, maar toch, juist een zo verstandig man zou niet de fouten van voorgangers moeten herhalen. Obama is slecht in de communicatie en wie had dat gedacht vier jaar geleden?

Ondertussen heeft hij Amerika in die eerste vier jaar (de eerste twee vooral) behoorlijk vorm gegeven op een manier die inderdaad niet gemakkelijk meer terug te draaien is. Daarom verdienthij deze herverkiezing. En verdient Romney het te verliezen.

Lollig

Inderdaad: te lollig. Omdat de publieke omroep (!) nog wat reclame erdoor moest jassen kondern de commerciëlen de beëdiging wel live uitzenden maar moest de RVD aan Trix vragen het nog een keer over te doen. Inderdaad. Lollig. Weg met de publieke omroep die zich via reclames financiert en daardoor overbodig maakt.

5 november 2012

De grote leugens van de Telegraaf

Als je leugens vertelt dan moet je ze zo groot maken dat ze de kracht hebben te verrassen. De Telegraaf die waarschuwt dat armoede dreigt door de bezuinigingen van Rutte, dat is zo'n leugen. Je kunt ze enige chutzpah niet ontzeggen, die politieke activisten rondom Paradijs. En ik kan er wel van genieten. Althans, dat de VVD, de partij die met armoede helemaal geen probleem heeft maar enkel de belangen wil behartigen van het rijke deel van haar achterban.

De oplossing voor de VVD zou simpel zijn: lager inkomensafhankelijk percentage, hogere aftop, minder belastingverlaging hoogste schijf. Poef, armoede weg. Maar denk maar niet de regeringskrant daarvoor is. De hogere inkomens zouden eens wat meebetalen aan de crisis! Moet je je voorstellen.

Reizen met Mak

Nu de matige tot goede besprekingen van Geert Maks nieuwe boek over Amerika zijn verschenen, voel ik me iets vrijer om mijn kritiek te schrijven. Vrijwel alle besprekingen begonnen zo: 'in september 1960 vertrok de schrijver John Steinbeck voor een autotocht door Amerika, in een poging zijn vrouw, schrijversmoeheid en in brede zin, ouderdom te ontsnappen. Steinbeck zag Amerika aan het einde van de jaren vijftig, net voordat John F Kennedy het toneel veroverde en voordat de jaren zestig een culturele revolutie brachten.'

Ze hadden beter zo kunnen beginnen: 'De gevierde auteur Geert Mak wil per se een boek over Amerika schrijven en zoekt een kapstok om dat te doen. Et voila, daar is Steinbeck en de vijftigjarige viering. Never mind dat de Steinbecks reis zich aan de randen van het land afspeelde, in het uiterste noorden, langs de westkust en een stuk door het zuiden. Mak reist hem na, in een week of tien, met echtgenote en GPS.'

Reizen zonder John is het product. Ik heb zelden een misleidender titel gezien. Geen bladzijde is zonder John. Steinbeck is overal aanwezig, als kapstok voor Maks observaties in wat hij in zijn ondertitel noemt 'Op zoek naar Amerika'. Het is vreselijk moeilijk om een boek over Amerika te schrijven dat recht doet aan alle facetten van die samenleving, dat werkelijk inzicht geeft in dat rare land dat we zo goed kennen en toch niet. Het is zelden in één boek te pakken. Ik weet het, ik heb het ook ooit geprobeerd.

In zekere zin is het reisboek dan ook een zwaktebod, een poging om met een reisverhaal een spanningsboog voor een boek op te zetten. Dat blijkt ook bij Mak. Hij kan geen grip krijgen op dat rare Amerika en heeft de reis, de tocht nodig als kapstok, als ruggengraat voor zijn verhaal omdat hij anders het materiaal niet kan ordenen.

Het is goed om in het achterhoofd te houden dat de beste schrijver over Amerika, De Tocqueville, geen reisboek schreef maar een analyse van een land en zijn bevolking. In Maks omgekeerde boekenkast - hij praat niet alleen veel met lokale Amerikanen, vooral leest hij wat anderen over Amerika schreven - zijn de aantekeningen en brieven van De Tocqueville en zijn metgezel Beaumont interessanter dan De la Democratie en Amerique. En daar zit het probleem. Tocqueville bood een werkelijk inzicht in wat Amerika bewoog, vandaar dat het nog steeds populair is en nog steeds aan het denken zet. Dat is andere koek dan een reisverhaal.Mak heeft geen inzicht en biedt het daarom ook niet.

Het probleem met Reizen zonder John is dat John overal aanwezig is. Maks boek is opgehangen aan John Steinbeck en diens reis en dat levert niet alleen een keurslijf op maar ook een irritante binnensluiper die regelmatig terugkeert, John als onderwerp. Als kapstok voor observaties over het Amerika van nu, vooruit, het zou kunnen maar Mak komt niet verder dan algemeenheden.

Het tweede probleem is Mak zelf, denk ik. Hij is goed in de petite histoire. Jornwerd, Amsterdam, Nederland: zijn methode werkte, zijn schrijfstijl wordt terecht bewonderd. In Reizen zonder John werkt het niet. Tussen het verslag van vele gesprekjes door krijgen we een boekenkast van kleine stukjes geschiedenis over ons uitgestort. Onverwerkt, ongerelateerd en daardoor nutteloos.

Mak heeft veel gelezen, veel gepraat. En ja, sommige scenes zijn maar al te herkenbaar, voor de clichémannetjes tenminste. Zo'n Diner of Coffeeshop als lokaal ontmoetingscentrum is wel heel ouderwets geworden. Een Starbucks met koffiedrinkers die allemaal op hun computer of telefoonschermpje zitten te turen is meer de norm. Wat zegt dat over Amerika anno 2012?

Bij de presentatie van Maks boek zei zijn uitgever dat je Mak niets kon weigeren. Ik begrijp dat. Niet alleen is hij een innemende man, Mak dan, maar hij is ook een bestseller auteur. Toch was Geert misschien meer gediend geweest met een weigerachtige uitgever die hem voor dit project behoed had. De kopers zijn niet weigerachtig maar hadden dat ook moeten zijn. Een teleurstellend boek.

4 november 2012

Ryan als nutteloze ballast

Volgens de site Politico zou Romney voordat hij op zijn rampentoer naar Europa ging al hebben besloten om Chris Christie, de gouverneur van New Jersey, als vp te vragen. Hij zou het besluit uitgesteld hebben tot na die reis (nu grotendeels vergeten) en toen, op een dieptepunt in zijn campagne, voor Paul Ryan gekozen hebben. Christie zou een paar weken te bungelen zijn gehangen.

Het klinkt niet ongeloofwaardig. Het zou in elk geval Christie's animositeit verklaren, zij het niet zijn zelf feliciterende maar uiteindelijk niet erg succesvolle toespraak op de conventie. Maar het zou de omarming van Obama door Christie in de naweeën van Sandy in een perspectief plaatsen. Christie geeft niets om Romney, heeft hem al afgeschreven en bereid zich voor op 2016 als hij het op zal moeten nemen (als hij de kandidatuur krijgt) tegen zijn buurman, Andrew Cuomo, gouverneur van New York (nee, niet Hillary, die is te oud).

Ik betwijfel of Romney nog erg blij is met Ryan als running mate. Het kan Wisconsin in play brengen maar als Romney gekozen wordt zal hij om een compromis op de Hill te bereiken toch vooral Ryan moeten intomen. Ik vermoed dat hij van de man meer last zal hebben van voordeel - zeker als je het verhaal in de NYT leest dat Ryan een vp wil zijn zoals bendeleider Cheney die een parallel regering opzette naast die van de hopeloze sukkel Bush. Ik denk niet dat Romney dat zal laten gebeuren en het kan een leuk spektakel opleveren.

In elk geval kun je vaststellen dat Ryan niets heeft gedaan voor Romney's campagne en dat gouverneurs als Christie of Daniëls of een senator als Portman van Ohio het spel wel degelijk beslissend hadden kunnen beïnvloeden. Romney heeft gewoon de verkeerde keuze gemaakt. Republikeinen doen dat vaak (denk Agnew, Quayle, Cheney, Palin).

Koppen tegen elkaar knallen

The Economist wordt steeds conservatiever als het over de VS gaat. Dat blijkt vooral uit hun verslag over de social issues in het land en de magere verslaggeving over wat die samenleving uiteen drijft.
De halfhartige voorkeur voor Obama in editorial deze week spreekt boekdelen. Ze zouden liever voor Romney gaan maar vertrouwen zijn partij niet en hebben feitelijk geen idee waar de man voor staat. Ze denken een turn around manager te zien maar geven niet aan waar ze die zagen in de afgelopen zes jaar en waarom die vaardigheid (als hij er al was) zou werken als leider van een groot land.

Simpson-Bowles is nu iedereens favoriete gemiste kans van Obama om de begroting op orde te brengen. Misschien had Obama toen flexibeler moeten zijn maar het had de ideologische crap van de Republikeinen (The Economist heeft een vreemde kalverliefde voor Paul Ryan en zijn onrealistische budget) niet verminderd en ongetwijfeld hadden ze even grote obstructie gepleegd als ze nu hebben gedaan.Het is goed om nog even in herinnering te brengen dat Romney's vp, Paul Ryan, eensgezindheid in de Simpson-Bowles commissie frustreerde, zoals hij de Republikeinen al vier jaar voorgaat in obstructie.

Nee, de cruciale gebeurtenis was de te kleine injectie die Obama in 2009 pleegde. Hij had voor 1,5 triljard moeten gaan in plaats van het door de Republikeinen uitgeklede stimuleringsplan van 770 miljard. Dan was het herstel dat de komende twee jaar gaat komen net wat eerder gekomen en had Obama er krediet voor gekregen. Nu krijgt de volgende president er krediet voor en dat verdient Obama.

He is waar dat Obama de komende twee jaar en misschien wel vier jaar zal moeten werken met dwarsliggende Republikeinen. Maar waarom die vervelende nihilisten ineens verstandig zouden zijn en de medewerking van Democraten zouden krijgen als Romney zijn toverstafje zou zwaaien, blijft een raadsel. Ik geloof er niets van. Om compromissen te krijgen moet Obama eerst vier jaar zitten, moet de economie er goed uitzien en moet Obama koppen tegen elkaar knallen op Capitol Hill. Laten zien wie de baas is. Kan hij dat? Dat is voor mij de grote vraag. Dat Romney het niet zal kunnen, dat staat voor mij buiten kijf.

Spekman moet zijn grote mond houden

PvdA voorzitter Spekman mag wel een toontje lager zingen. Als je de winst binnenhaalt, is het niet slim om daarover te kraaien. Nivelleren een feest? Gelul. Dat is de verkeerde boodschap. Eerlijker delen, dat was toch de bedoelding? Zeg dat dan. Zeg dan dat nu voor het eerst ook de mensen die niet leden onder de bezuinigingsdrift van de VVD, mensen met werk en een redelijk inkomen, mee gaan betalen. Dat is tenminste een verhaal. Spekman vertelt het verkeerde verhaal en het gaat ten koste van de bereidheid om samen te werken. Om dat te begrijpen heb ik die ouwe mislukte vicepremier niet nodig. Spekman blijkbaar wel.

Amerika gekte

Alle Nederlandse kranten maakten er de afgelopen twee weken een Amerika potje van. Tjonge, wat een aandacht voor het land. Ze zouden er beter aan doen door de jaren heen behoorlijk verslag te doen van het heartland. Persoonlijk had er wel genoeg van, al die bijlagen van de NRC, portretten van en interviews met Maarten, geneuzel in het kwadraat. Maar het past in een patroon van Amerika gekte dat mij enigszins over the top lijkt.

Zo interessant is het land niet meer. Misschien schat ik het verkeerd in en zijn studenten net zo enthousiast als ik het ooit was en zijn campagnes nog net zo verslavend. Maar het land staat een stuk minder ver weg dan dertig, veertig jaar geleden, ook al begrijpen we er nog steeds weinig van. Het roedel aan 'deskundigen' die ooit een bakje koffie hebben getapt of een telefoon hebben bediend in een campagne in de VS is nu zo uit zijn voegen gegroeid dat de historische diepgang steeds minder wordt. Blij dat het bijna voorbij is.

3 november 2012

Bloomberg blunder

We zijn het niet gewend van de burgemeester van New York, maar door in eerste instantie de marathon door te laten gaan, blunderde Bloomberg op een onbegrijpelijke manier. Nou ja, ik begrijp het wel, marathons zijn yuppenfestijnen, brengen veel geld binnen en de meeste renners waren al in de stad. Maar als Staten Island zonder stroom zit en de temperamenten gevaarlijk oplopen, dan is zo'n marathon een godspe. Zeker als hij start in Staten Island, met als onbedoeld bij effect dat iedereen symbolisch zo hard mogelijk wegrent van Staten Island.

Dat de generatoren bij de start en finish van de marathon beter werk konden doen op Staten Island en in Lower Manhattan laat zich raden. Wat onbegrijpelijk is, is dat Bloomberg blijkbaar de situatie op Staten Island onderschat heeft. Ongebruikelijk maar in de statusbewust sfeer van Newyorkse politiek niet verrassend. Het is een blunder die Obama ook nog wat zou kunnen kosten, dinsdag.

Romnesia is voorbijgaand, Republikeinse leugens niet

Het is stuitend en onthutsend om te zien waar de Republikeinen mee wegkomen. Ze hebben werkelijk geen enkele terughoudendheid in het veroveren van de macht. Niet dat ik daarover verbaasd zou zijn, ze zijn altijd al beter geweest in belangenbehartiging en hebben daarin geen scrupules (een soort VVD van Amerika). Ik verbaas me wel enigszins over de tamme reacties van de Obama campagne. David Brooks, in zijn zelfrechtvaardiging om Romney en de obstructionisten in het zadel te helpen, verwijt Obama een ongekend negatieve karaktervernietigende campagne. Heh? Waar was Brooks bij Willie Horton, bij de Swift Boat Veterans? Dit was een tamme campagne, vooral van de kant van Obama. Hopelijk niet te tam.

2 november 2012

Waarom Obama het goed gedaan heeft en herverkiezing verdient

Goed, waarom Romney en de Republikeinen een ramp zouden zijn, dat weten we nu wel. Waarom verdient Obama het om te worden herkozen? De reden is eenvoudig: zijn presidentschap was behoorlijk goed. Hij heeft het onder moeilijke omstandigheden uitstekend tot zeer goed gedaan.

Ga maar na. Hij redde Wall Street van zichzelf en de wereld van het ineenstorten van het financiële systeem. Dat de ondankbare grootverdieners zich vals bejegend worden omdat ze als fat cats werden afgeschreven, hoort erbij. Obama is vriendelijk geweest - te vriendelijk. Van mij had het bankensysteem zo mogen hervormen dat het vrolijk kon omvallen zonder de rest van de wereld schade te doen.

Obama redde de autoindustrie toen vrije markt zeloten bereid waren om de hele bedrijfstak ten onder te laten gaan. Hij nationaliseerde en denationaliseerde en het zal hem in Ohio en Michigan de herverkiezing opleveren. Terecht. Het was verstandig beleid.

Obama stimuleerde de economie, eerst met 800 miljard (te laag maar dat wisten we toen nog niet) en later met op zich vervelende en soms vernederende deals die de Bush belastingverlagingen voor de rijken in stand hielden in ruil voor hulp voor werklozen en lage inkomens. Niet slecht.

Obamacare, het verzekeren van de 45 miljoen mensen die harteloos door de in-groep wordt afgeschreven, was de belangrijkste wetgeving sinds 1965. Klaar. Over en uit. Hij heeft gedaan gekregen wat geen president lukte sinds FDR het voor het eerst probeerde: iedereen mee laten delen in een verzekering. Zelfs de Republikeinen, als ze tijdelijk bij hun verstand zijn en niet proberen theezeloten te lijmen, erkennen dat het belangrijk was. Romney voerde hetzelfde systeem in in Massachusetts en zou, als hij zou worden gekozen, het grotendeels handhaven.

Via benoemingen op energie en milieu probeerde Obama in elk geval belangrijke onderwerpen te agenderen die de oppositie het liefst negeert. Wie na Sandy nog denkt dat klimaatverandering een progressief flauwekulletje is, moet maar zo wijs blijven en in Atlantic City gaan wonen. Genoeg? Nee, natuurlijk niet. Maar Obama heeft juiste accenten gezet.

Hij benoemde twee nieuwe rechters in het Supreme Court die de meerderheid van Amerika vertegenwoordigden en niet de malle mannen die over verkrachting praten alsof het een regenbuitje is dat god gewild heeft. Hij moet de kans krijgen er nog twee, of, als god dat wil, misschien wel vier te benoemen. En een hele haffel rechters op iets lagere maar heel belangrijke niveaus.

Op buitenlands gebied deed Obama het uitstekend. Hij onderkende Amerika's afgenomen slagkracht, met dank aan autonome ontwikkelingen maar vooral onderstreept door de desastreuze avonturen van kleine Bush en zijn criminele vicepresident. Hij probeerde te openen naar Iran en ik heb goede hoop dat die opening in 2013 wat gaat opleveren. Hij liet zich helaas op het gebied van nederzettingen koeieneren door Nethanyahu, die daarna zichzelf buitenspel zette door Republikeins te lobbyen.

Obama herstelde het vertrouwen in een land dat na Bush/Cheney (een erfenis waar de Republikeinen het liever niet over hebben) er slecht aan toe was. Dat hij de hoop en verwachtingen niet waar kon maken is waar maar die waren dan ook onrealistisch hoog. Ik ben niet zonder kritiek. Obama was niet politiek genoeg, te cool en te afstandelijk, te weinig bereid om in het congres te vechten en zijn beleid te verkopen. Maar hij is ook vier jaar lang gedwarsboomd door Republikeinen die geen enkel, ik herhaal, geen enkel, constructief voorstel hebben gedaan en veel kapot hebben gemaakt. Die zelfs bereid waren het land schade toe te brengen door het schuldenplafond (moeiteloos verhoogd om de grootuitgever Bush) te verhogen, enkel om Obama dwars te zitten.

Kortom, u begrijpt het, Obama verdient te worden herkozen.

Huilie huilie van zogenaamde liberalen

Ik kan er wel van genieten. Volgens onze huispeiler/beïnvloeder de Hond vindt bijna zestig procent van de VVD kiezers dat de VVD kiezersbedrog heeft gepleegd door ook hen te laten betalen voor de crisis. Ach, wat zielig. Die zestig procent heb ik niet gehoord (en de rest trouwens ook niet) toen de VVD zijn liberale erfgoed verkwanselde door met Wilders in zee te gaan.

De reden toen was eenvoudig: materiële belangenbehartiging. De reden voor ongenoegen nu is precies dezelfde: poen. Het gaat VVD'ers helemaal niet om liberale ideeën, het gaat ze om macht en het verdedigen van hun belang. Zoals ik dat hoorde in een sjieke tent, eerder deze week: ik ben best voor solidariteit maar het moet me niet wat gaan kosten.

1 november 2012

Hilhorst wordt het niet

Ik zou wel eens willen weten wie de campagne voor Hilhorst als wethouder heeft gestart. Wat zit er achter? Een echte samenzwering, namelijk van de andere kant, om te laten zien dat de PvdA in Amsterdam gewoon doet wat hij wil? Een persoonlijke campagne van Hilhorst (die wel degelijk ambitie heeft, hij wilde eerder hoofdredacteur van de Groene worden) die niet genoeg aandacht krijgt als columnist en ombudsman (ik heb hem nooit gezien en lees hem zelden, dus ik heb geen inhoudelijk oordeel)? Een totaal gebrek aan bestuurlijk talent bij de bestuurspartij? Vreemd.

Ondertussen zou het me verbazen als Hilhorst het nog wordt. De reacties waren te negatief en zijn gebrek aan kwalificaties (portefeuille financiën) te opzichtig. Maar waar ging dit gedoe dan allemaal weer over?

Het niet gevoerde debat in deze campagne

Deze campagne ging nergens over behalve over de afkeer van Obama. Daarover later maar waar het over had moeten gaan, de rol van de overheid, werd mooi duidelijk gemaakt door orkaan Sandy. De Republikeinen deden er het zwijgen toe omdat ze, net als hun hopeloze president, de kleine Bush in 2005 het liefst Fema, de hulp in dit soort gevallen zouden hebben afgeschaft. In 2011 had Obama nog een conflict met Eric Cantor, een van de gevaarlijke radicalen in het Huis die de macht krijgen als Romney president wordt. Het ging over orkaan Irene en het probleem dat Fema dat jaar geen geld meer over had voor directe hulp bij rampen. Cantor wilde niets vrijmaken tenzij er ergens anders bezuindigd werd. En zo ging het maar door. Misschien was het ook nog eens goed geweest om over klimaatverandering te praten …

Het is jammer dat we niet meer de tijd hebben om hierover eens een serieus debat te voeren (al ben ik blij dat het einde in zicht is) en het valt Obama te verwijten dat hij dat debat niet al veel eerder is aangegaan. Hij is nooit verder gekomen dat een verfrommelde variant op het mooie verhaal van Elisabeth Warren, de senaatskandidaat in Massachusetts, over waarom belastingen en overheid noodzakelijk zijn om succes op te bouwen. You did not built it alone, zei Warren. You didn't built it, zei Obama. Dom, dom. En meteen ook het einde van een nooit begonnen debat.

Er valt nog een hoop te zeggen over de gemankeerde samenleving die de VS is. Een mooi verhaal in de NYT vandaag illustreert de kwalijke kanten van het entrepreneurskapitalisme. Hogere sterftecijfers van kinderen, grotere verschillen tussen arm en rijk, slechter onderwijs, meer ongewenste zwangerschappen, tienermoeders en disfunctionele gezinnen, meer gevangenen, en ga zo nog maar een tijdje door. Daar gaat het allemaal niet over en dat valt Obama te verwijten.

Hij haalt het wel, dinsdag, maar zonder mandaat en hij zal met heel wat interessanters uit de kast moeten komen dan hij tot nu toe heeft laten zien om een succesvolle tweede termijn te voeren.

Minister van buitenlandse zaken

Gisteren even een discussie over wie Hillary gaat opvolgen. Susan Rice, ambassadeur bij de VN, ligt goed bij Obama maar heeft na Benghazi misschien problemen bij de confirmation hearings. John Kerry is de andere kandidaat. Hij zou het verdienen maar het grote probleem is dat dan de senaatszetel in Massachusetts vrijkomt. Als Elisabeth Warren gewonnen heeft van Brown, dan is het een groot risico om de Kerry zetel te laten openvallen want Brown kan dan een comeback proberen. Als Brown verliest, maar Obama wint, dan kan Kerry wel naar State omdat Warren dan die zetel kan veroveren. Maar als ik er nu geld op zou moeten zetten dan wordt het iemand anders dan deze twee.

De Telegraaf is op het oorlogspad … tegen de VVD

Het is natuurlijk bijzonder amusant om de regeringskrant zich tegen Rutte de kameleon te zien keren. Dat Wiegel het voortouw zou nemen, ook voorspelbaar, en het blijft adembenemend hoe de vicepremier (maar feitelijk baas) van de slechtste regering die Nederland ooit heeft gehad, weer als vanouds van de toren blaast. Zeker in de gratis colum voor regeringspartijen die de NRC erop na houdt.

Ik weet niet of het slim is om via zorgpremies inkomensbeleid te voeren. Lijkt me niet zo handig en de bovengrens van pak weg 70.000 Euro, waarna de inkomensafhankelijkheid verdwijnt, is te laag. Ik hoorde gisteren een SP kamerlid daarover praten en haar voorstel voor 5 procent maar dan over een breder inkomensdeel uitgesmeerd verdedigen. Klonk interessanter dan wat ik van Rutte hoorde.

Wel is het goed dat eindelijk ook de mensen mét een baan wat merken van het rigide bezuinigingsbeleid van de drie procent fetisjisten. Tot nu toe had je nergens last van als je een baan had, of het moest zijn dat je je huis wilde verkopen. Nu kruipt de pijn ook in de mensen die tot nu toe nergens last van hadden en konden genieten van Rutte/Wilders en het non-beleid dat daar werd gevoerd.

Over Rutte/Wilders gesproken, het is goed om te zien dat nu de chantage van Wilders voorbij is er niet meer wordt geluld over integratiebeleid. Voor zover ik heb gezien gaat de paragraaf in het regeringsakkoord op dit terrein vooral over immigratie en opvang van nieuwkomers en houden ze nou eindelijk eens op over de andere Nederlanders te zeuren, ongeacht waar hun ouders ooit vandaag zijn gekomen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors