1 juni 2012 - 19 juni 2012
Like ons op Facebook

1 juni 2012 - 19 juni 2012

door Frans Verhagen

De blogposts op deze pagina zijn geschreven door Frans Verhagen (Oud beheerder van Amerika.nl)

19 juni 2012

Holle ton + hoofddoekenheld= Keerpunt 2012

Democratisch Politiek Keerpunt is blijkbaar de vlag waaronder de Holle Ton club van super holle ton Verdonk en de Onafhankelijke Burgerpartij van Hero de Hoofddoekenheld verder gaan. Ik hoop niet dat ze een marketing bureau betaald hebben voor deze vondst. Keerpunt 2012 was misschien net wat te onorigineel. Enfin, het is het laatste wat er van zullen horen.

Ondertussen begrijp ik dat Buma kiezers in Brabant en Limburg probeert te winnen (het enige terrein waar het CDA echt wat terug kan halen) door de VVD af te schilderen als PVV lite. Zou daar een strateeg wat aan verdiend hebben? Waar is Jack de Vries als je hem nodig hebt? Lobbyen waarschijnlijk maar hij had Buma kunnen vertellen dat het CDA met deze leider en deze strategie niet in de buurt komt van zelfs maar twintig zetels, laat staan meer, zoals mogelijk was geweest met een katholieke voorman.

Nu heeft Buma wel gelijk maar daar win je geen zetels mee. Rutte mag in de gedoogpeeskamertjes van het Catshuis gedreigd hebben dat hij Wilders kapot zou maken, hij lijkt nu, helemaal in stijl met zijn gebrek aan politieke moed iedere dag een ander deel van de erfenis van de afgelopen twee jaar te laten vallen. Allemaal om zich de PVV op rechts van het lijf te houden. Met liberalisme heeft het natuurlijk niets te maken maar dat had Rutte/Wilders ook al niet. Het lijkt maar niet door te dringen tot sommige oprechte liberalen dat er in Nederland geen liberale partijen zijn, alleen ordinaire belangenbehartigers.

Ondertussen is het inderdaad dringen op rechts. Alleen Hero de held ziet een gigantisch gat waar hij in kan springen. De rest probeert elkaar met asfaltbeleid en het langzaam wurgen van de economie te wreken. Dat fameuze midden en kleinbedrijf: hebben die belang bij de BTW verhoging, bij het verminderen van consumptiekracht, stagnatie van de economie? Ze zitten te zeuren over te veel regels en ondertussen valt er niets te verkopen, met of zonder veel regels.

De zelfdestructiemissie van Diederik Samson

Nog afgezien van de stupiditeit om bij de RTL voetbalkliek aan tafel te gaan zitten, heeft Samson slechte weken achter de rug. Openlijk ruzie maken met Ko Colijn is onverstandig om minstens drie redenen. De eerste op de inhoud: nadat de VVD, geheel in strijd met haar verkiezingsbeloftes, defensie heeft uitgekleed wil Samson nog eens een miljard daar halen. Wees dan serieus en hef de hele tent op. Hillen was daar al mee bezig, ga gewoon door. Persoonlijk was ik al een tegenstander van de Hillen-bezuinigingen (een standpunt waarvoor ik indertijd in D66 geen steun kreeg) maar nu er niets meer over is dat de naam defensie verdient, moet je de finale keuze maar eens maken. Over de JSF hebben we het nog maar niet. De VVD-lobbyisten zijn druk bezig om ons op te zadelen met een Hillen-mini-defensie voorzien van peperdure vliegtuigjes.

De tweede reden waarom Samson dom bezig was is dat je geen ruzie moet maken met Colijn. Aardige man, deskundig en een linkse defensie expert (als je die termen nog mag gebruiken). Nog los van Colijn legde het een enorme tweespalt bloot binnen de fractie waar de defensie expert dit miljard door de strot geduwd was. Dom, dom, dom.

De derde reden was dat Samson blijkbaar zijn geduld verloor en als een wilde tekeer ging (nou ja, wat heet wild?). Dat is altijd onverstandig als je een premier uitstraling wilt hebben. Kijk naar Rutte. Altijd aardig, altijd een bon mot, nooit geduld verloren, nooit nek uitgestoken of boos geworden: hij wordt gewaardeerd door mensen die beter zouden moeten weten. Dom, Samson.

Geen zorg, Obama wint wel

Volgens sommige peilingen liggen Romney en Obama ongeveer gelijk in de aanloop naar de campagnezomer van 2012. Hoewel de klungelachtigheid van de Obama campagne soms zorgen baart, nog geen reden om bang te worden. Romney heeft nog geen behoorlijk alternatief geboden en zal voortdurend voor de voeten gelopen worden door de onverdraagzame christelijke zeloten die hem dwingen te laten zien dat hij een visieloze draaitol is. Het gedwongen ontslag van de gay woordvoerder voor defensie zal Romney nog flink ingepeperd worden, nog los van de onfrisse taal die er omheen werd uitgeslagen. Dat geldt ook voor die zelfingenomen idioot Rush Limbaugh die in staat is om Romney grote schade toe te brengen.

Dit zijn dingen waarover Obama zich geen zorgen hoeft te maken. De aanhangers van deze onverdraagzame dominees stemmen nooit Democratisch en zullen hoogstens met de neus dicht op een Mormoon stemmen die ze sowieso niet vertrouwen en die door juist naar hun pijpen te dansen zichzelf onderuit haalt. Het is een haast onmogelijke taak voor Romney om deze gekken bij zijn club te houden. Het is hem van harte gegund.

Er is al veel geschreven over de Supremecourt uitspraak die later deze maand wordt verwacht over Obamacare. De teneur is dat het vier tegen vier is en dat justice Kennedy de doorslag zal geven. Ik weet dat nog zo net niet. Ik vermoed dat Opperrechter Roberts geschiedenis wil maken en zal streven naar een uitspraak waar minstens zeven leden zich in kunnen vinden, de ene of de andere kant op. Dat zal niet meevallen omdat het met name op rechts moeilijk zal zijn Scalia, Escalito en Thomas met de liberale vier te verenigen, maar het zou de politieke lading uit de uitspraak weghalen omdat hij dan een serieuze juridische basis heeft. Roberts zal ongetwijfeld gekeken hebben hoe Earl Warren in 1954 de meerderheid voor Brown vs. Board of Education probeerde zo groot te maken dat de uitspraak ook overlevingskracht had. Daarom ben ik er nog niet van overtuigd dat het zo krap wordt als voorzien, onder andere door Guus Valk in de NRC.

Ondertussen is het moeilijk je voor te stellen dat een land dat zijn onderwijs naar de kloten laat gaan door homeschooling en het opdringen van de 'theorie' van creationisme aan scholieren, die weigert wetenschap als wetenschap te behandelen - zo'n land kan roepen wat het wil dat het exceptional is maar vooral exceptionally stupid en niet in staat om in de wereld mee te spelen. Helaas zal Obama dat niet kunnen zeggen.

Te vroeg om revoluties te beoordelen

In Egypte laten de militairen maar weer zien dat revoluties pas na tien jaar beoordeeld moeten worden. Een Brotherhood president met een militaire dictatuur, dat biedt een interessante spagaat voor die president.

Spiraal omlaag

Spanje gered of toch niet. Griekenland gered of toch niet. Italië volgende klant. Optimisme van één dag. De herhaling van zetten is afstompend en het is treurig stemmend om onze politieke leiders van hobbel naar hobbel te zien strompelen, steeds verder omlaag. Er is geen reden voor enig optimisme dat ze de zaak overeind kunnen houden.

Waar komt die opgefokte oranjestemming vandaan?

Hoe komt het toch dat Nederland zo belachelijk overboord gaat met voetbal (laat ik me daartoe beperken)? Nog los van de vraag of dit resultaat geheel te voorzien was, zelfs als we wel een behoorlijk team hadden, is de opgefokte oranje stemming moeilijk te plaatsen. Iemand vertelde me dat hij dacht dat het had te maken met onze VOC mentaliteit. Altijd de kolonist uit hangen. Ik begreep dat niet helemaal, maar ja, dat deed ik ook al niet toen Balk met zijn VOC aan kwam zetten.

Mijn twee-cent aan verklaring is dat Nederland een armetierig, armzalig landje is zonder veel om trots op te zijn. Of laat ik het anders formuleren, dat waar we trots op zouden moeten zijn, onze multiculturele, inclusieve, verzorgende samenleving die ons welvaart, een bloeiend cultureel leven en onbenullige politiek heeft opgeleverd, daar zijn we juist niet trots op. We spelen niet mee in de wereld, zelfs niet in Europa. Veel meer dan de illusie van voetbal hebben we niet. Dat moet het dan maar zijn, aangejaagd door de regeringskrant die er zomaar in slaagt om heel Hilversum en andere media mee te slepen in zijn kritiekloze verering van een mogelijke opsteker. En, ook heel Nederlands, als het dan tegenvalt, juist omdat we elkaar zo opgefokt hebben, dan is er ook geen greintje medeleven of meegevoel meer. Typisch Nederlands.

Maar laat ik toch de prijzen verdelen. Robben moet een vetleren Oranje medaille krijgen als verpersoonlijking van het Nederlandse karakter: steeds dezelfde dingen doen, voor je eigen kans gaan en als het misgaat iemand anders de schuld geven. Van Marwijk krijgt de Rutte memorial penning voor laf coachen. Van Persie de integratiemedaille voor het de verongelijkte miskende minderheid uithangen. En Van Bommel, brute schoffelaar par excellence, mag met minister Leers van plaats ruilen.

Onze lobbypolitiek

Nieuwsuur had gisteren een interessant en actueel item over lobbyen. Directe aanleiding was de inspanning van superlobbyist Brinkman (CDA, Eerste Kamer) om ons aan het roken te houden. Hij werd erover ondervraagd maar er werd niet doorgebeten. Brinkman, als lobbyist in dienst van de bouw, ziet geen probleem met het bewerkstelligen van beleid waarover hij als politicus moet stemmen. Daar werd ook niet naar gevraagd en dus kon hij net doen of er niets aan de hand was. Er werd ook niet verteld dat ook de fractievoorzitter van de VVD een lobbyist is (en een niet toeziende commissaris van kwakkelende bedrijven), dat de fractievoorzitter van D66 de ziektekostenverzekeraars vertegenwoordigt, dat de voorzitter van D66, tevens wethouder van Den Haag, partner is bij een lobbyclub, en kan ik nog wel even doorgaan en dan hebben we het nog niet eens over Hillen. Hun fractiegenoot, een onbekende CDA palladijn, verklaarde doodleuk dat het niet uitmaakt hoe een minister tot zijn besluit komt, hoeven we ook niet te weten. Of het nu een slecht huwelijk, een slapeloze nacht, een lobbyist of een zeurend eksteroog is dat haar miljoenen doet weggeven aan de HSL of iets dergelijks, is irrelevant. Het gaat er alleen om wat hij of zij doet, niet waarom. Met dergelijke kamerleden als controlerende macht kun je denk ik behoorlijk besparen door het parlement maar af te schaffen.

Nederlandse politiek hangt van belangen en belangenbehartigen aan elkaar en wordt mede daardoor steeds problematischer. Kamerleden willen bestuurders worden, bestuurders willen straks ook wat gaan verdienen (want door onze onderbetaling van ministers en staatssecretarissen wil geen enkel succesvol manager dat werk doen). Er wordt veel geklaagd, en terecht, over onze politici en bestuurders. Maar we krijgen het bestuur dat we verdienen.

13 juni 2012

Hoe effectief zijn anti-radicaliseringsprogramma's?

Gisteren vond de presentatie plaats van een boekje van Frank Bovenkerk en Floris Vermeulen waarin ze het beleid ter voorkoming van islamitisch geweld in vijf grote Europese steden analyseren (Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Berlijn). U dient het boek te lezen om daar een oordeel over te krijgen, maar laat ik zeggen dat ik het wel interessant vond dat Parijs geen gemeentebeleid heeft maar enkel politie en vervolgingsbeleid. Amsterdam werkt via groepen en (religieuze) organisaties wat in de praktijk moskeeën een grotere rol geeft dan ik denk dat ze verdienen. Politiek gezien is het ook een catch 22: als je net als Job Cohen via moskeeën probeert de boel onder controle te houden (en daar ook nog redelijk in slaagt) dan krijg je van lui als Wilders het verwijt dat je theedrinkt met moslims. En van mij het verwijt dat je moskeeën te veel macht geeft en, in de praktijk, te veel gezag.

Het commentaar van de terrorisme hoogleraar Beatrice de Graaf was interessant en diepgravender dan ik hier recht kan doen. Maar haar vraag of de 28 miljoen die aan beleid ter voorkoming van radicalisering wordt uitgegeven wel nuttig besteed is. Van andere zijden, onder andere van Bovenkerk, werd erop gewezen dat radicalisering ook plaatsvindt bij nationalistisch rechts of ideologisch links; misschien dat alle soorten van fundamentalisme kunnen leiden tot radicalisme.

Frank Bovenkerk die na drie jaar afscheid nam van de bijzondere leerstoel voor Radicaliseringsstudies was realistisch en tussen de regels door, cynisch. We weten bar weinig over radicalisering. Wat iemand over de kling jaagt? Niemand die het weet. Vaak zijn jongens uit op avontuur, groepsvorming met veel praatjes, zelfs bezoeken aan Afghanistan maar dat leidt niet automatisch tot terrorisme. Als je wel terrorisme ziet dan was het vaak slecht voorspelbaar.

In Nederland hebben we geen terrorisme gekend, ondanks de angst deze en gene daarvoor hebben aangejaagd. Net als Bovenkerk meen ik dat de moorden op Fortuyn en Van Gogh politieke moorden waren en geen daden van terrorisme dat immers streeft naar angst aanjagen op collectieve basis en daarvoor juist gezichtsloze slachtoffers neemt. Als alleen politici potentiële doelwitten zijn en niet u en ik dan is het dreiging met politieke moord en niet terrorisme. Ook stelde hij vast dat tot Breivick en het Döner netwerk in Duitsland rechtsradicaal geweld systematisch onderschat is. En de moordpartij in het zuiden van Frankrijk door een gewelddadige seculiere Algerijns Franse jongen roept de vraag op wat islam er mee te maken heeft en evenzeer wat je van dit soort gedrag kunt voorzien.

Uiteindelijk kon ik Bovenkerks afscheidsverhaal niet anders verstaan dan een pleidooi om op te houden met radicaliseringsstudies omdat ze nergens toe leiden, nauwelijks extra kennis opleveren en eerder een huisindustrie opleveren van mensen die hun geld verdienen met het in stand houden van het gevoel van dreiging. Het was pikant dat ik hem dat hoorde zeggen in een symposium van Forum (dat ook zijn leerstoel financiert), een organisatie die er structureel belang bij heeft problemen te vinden in onze samenleving die ze als integratie of multiculturele problemen kunnen behandelen. Ik vermoed dat Bovenkerks verhaal bij de meeste mensen niet zo overkwam als het bij mij binnenviel, maar uit zijn eigen reactie maak ik op dat hij het wel zo bedoeld had.

Voor Amsterdam vraag ik me af of we überhaupt anti-radicaliseringsbeleid in deze, op de islam, toegespitste vorm moeten hebben. Zonde van het geld.

Onze pubieke voetbalwedstrijden

Ik hoef niet veel te zeggen over het voetbalgedoe, u weet hoe ik er over denk. Maar ik mag graag een goede wedstrijd zien en dat doe ik op Canvas, de Belgische zender. Waarom niet bij onze eigen publieke omroep? Nou die is zo publiek dat er om de voetbalblokken heen zoveel reclame zit dat je aan de analyse in de pauze niets hebt. Te kort en te oppervlakkig. De Belgen hebben daar geen last van. Ze hebben ook minder pretentieuze analisten en plezieriger commentaar. Soms zendt de BBC wedstrijden uit en dat is nog beter, vooral als Clarence Seedorf, de enige internationale autoriteit die we hebben, erbij zit.

Het is wel amusant die verhalen te lezen over de grote commerciële belangen die met onze jongens zijn gemoeid. De hele RTL borreltafel van de onverdraaglijke Derksen (hij is erin geslaagd nog afstotender te zijn dan Jack van Gelder) zou onderuit gaan als het Holland gevoel weg is en dat zou na vanavond wel eens kunnen. Radio 1 heeft zich ondertussen met huid en haar aan de sportverdwazing overgeleverd en kan tot diep in september genegeerd worden. Zijn er andere landen waar ze zo maf zijn als bij ons? Moeilijk voor te stellen.

12 juni 2012

Republikeinen stomen op naar volgende financiële crisis

De NYT had gisteren een bijtend commentaar op de weigering van de Republikeinen in het Congres om de controlebureaus voor de financiële industrie te financieren. Niet alleen proberen de Republikeinen hun bevoegdheden uit te kleden, ze proberen ook de controlemechanismes te dwarsbomen. Niets geleerd, helemaal in de zak van de bankenlobby. Het is een voorproefje van wat ons te wachten staat als de Republikeinen de verkiezingen zouden winnen. De volgende financiële crisis is dan een zekerheid. De belastingbetaler waarvoor de Republikeinen zeggen dit allemaal te doen, zal weer de klos zijn.

Opportunisme troef

Rutte wil af van zijn reiskostenbelasting. Allicht. De asfaltpartij heeft geen idealen, dus moet ze het hiervan hebben. In de belangenafruil met Wilders was het een paar weken geleden nog geen probleem. Opportunisme troef.

Volksvertegenwoordigers, niet aanstaande bestuurders

Het CDA heeft een geheel vernieuwde lijst opgesteld. Ik heb geen idee wat voor mensen het zijn, ik kan me nog niet goed voorstellen dat de partij terrein terugwint in Limburg en Brabant en daar moet het gebeuren. Het heeft wel het grote voordeel dat van de fractie weinig mensen zullen doorschuiven naar de regering als het CDA, zoals altijd, de machtsposities daar opzoekt. Dat is een goede zaak. Het is tijd dat kamerleden gewoon volksvertegenwoordigers zijn en niet aanstaande bestuurders. De twee nutteloze en zielloze 'dissidenten' zijn verdwenen, maar eigenlijk waren ze er nooit.

10 juni 2012

Benoemen wat er fout ging

Zo, daar zijn we vanaf. Zoals altijd waren de verwachtingen belachelijk overspannen en was de uitkomst haast voorspelbaar dramatisch. Maar het leukste, of het meest cynische misschien, vond ik het advies van onze grote strateeg Marc Rutte: benoem wat er fout ging. Als hij dat nou eens deed. Het is niet iets waar Nederlanders goed in zijn.

9 juni 2012

Hoe sommige opportunisten nog steeds met een hoofddoekjestrauma zitten

Ik nam woensdag deel aan een debat in Rotterdam dat zou moeten gaan over De staat van de integratie, het rapport van Han Entzinger en Paul Scheffer over Amsterdam en Rotterdam. Kort samengevat, en in mijn ietwat gekleurde visie, stelt het rapport vast dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met gezeur over etniciteit en integratie. De meeste maatschappelijke problemen zijn precies dat, ze verdienen dan ook breed beleid. Mijn favoriete voorbeeld: die Marokkaanse rotjong zijn een minimaal onderdeel van ons jongerenprobleem in Nederland, deze week nog eens onderstreept door het bericht dat de Gooise matras vol ligt met coma zuipende jongeren en dat de KNVB denkt dat het voetbal eraan gaat als ze zelf de kosten van de politiezorg moeten betalen.

Zo'n debat zou het moeten worden. De wethouders van Amsterdam, Andree van Es, en Rotterdam, Korrie Louwes, deden mee, de fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam en een onderzoeker van de RMO, Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling, die net een rapport had uitgebracht over de wenselijkheid om op te houden met het gebruik van termen als allochtoon en autochtoon. Helaas bleef het gesprek in het eerste uur hangen op dat onderwerp, niet geholpen door een slecht voorbereide en op zijn routines hangende gespreksleider.

Zelf had ik een aardige aanvaring met Ronald Schneider, de fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam. Hij klonk als een kras in de plaat, een echo van discussies in het verleden en was daar behoorlijk defensief over. Ik vond het wel amusant dat hij in de kramp schoot toen ik opmerkte dat op gemeentelijk niveau de politici en beleidsmakers al veel verder zijn dan de landelijke politici die nog steeds een nummertje maken over integratie en multiculturele nonsens (Wilders natuurlijk maar ook de zielloze opportunisten Rutte en Verhagen). Schneider luisterde niet goed en meende dat ik hem daarvan beschuldigde. Was wel aardig.

Vervolgens schoot Schneider in een bekende kras-in-de-plaat routine over hoofddoekjes (en keppeltjes voegt hij meteen toe om evenwichtig te klinken) in overheidsfuncties zoals gewone gemeenteambtenaar maar ook als rechter. Laat ik nou denken dat we van dat gezeik af waren maar het denken heeft Leefbaar Rotterdam nog niet bereikt. Waarom mogen vrouwelijke rechters geen hoofddoekje dragen, vindt Schneider? Omdat de overheid neutraal moet zijn. Dat alleen al is een debat waard, ik ben voor een overheid die zijn werk doet, neutraal of niet. Maar dat terzijde.

Wat is het dat een hoofddoekje een rechter minder neutraal maakt? De implicatie is dat mensen die zichtbaar (en voor iedereen bekend) moslima zijn niet recht kunnen spreken, niet neutraal zijn. Als dat zo is, als het inderdaad zo is, en Schneider gelooft dat blijkbaar, dat moslims geen recht kunnen spreken dan heeft dat interessante consequenties. Want dat hoofddoekje doet er dan niets toe. Geen enkele moslim (maar eigenlijk ook niet een andersoortige gelovige) zou 'neutraal' recht kunnen spreken. Als de rechter Mohammed heeft, dan is hij dus, per definitie volgens Schneider, niet neutraal. Heet hij daarentegen Franciscus Julius Gertrudis Maria, wat zou wijzen op een goede katholieke afkomst, dan is hij dat wel.

Dit soort discussies zijn vermoeiend en nutteloos, helaas, omdat ze bij lui als Schneider nooit tot een resultaat kunnen leiden. Het is een opportunistisch en populistisch (in de zin van appellerend aan een onderbuikgevoel) standpunt dat vast stemmen oplevert maar maatschappelijk ontwricht. Het debat in Rotterdam ontwikkelde zich helaas niet heel erg en de deelnemers, noch die in de zaal, noch de sprekers, waren er erg tevreden over, denk ik. Jammer. Of misschien is het gewoon tijd om over integratie niet meer te debatteren maar vast te stellen dat het een achterhaald onderwerp is, alleen nog goed voor landelijke politieke krompraat en een enkele lokale opportunist (ik denk ook aan de nu overdreven gewaardeerde Hero Brinkman die zijn hoofddoekjesflauwekul in de statenverkiezingen van Noord Holland nog oplepelde). Goed bedoeld debat, matig geleid en geen resultaat. Zonde van de energie.

VVD nadrukkelijk aanwezig in Oekraïne, wie geeft er wat om mensenrechten?

De NRC wees fijntjes op het slappe opportunisme van de politieke lafaard Rutte. Zes weken geleden riep hij om een Europees gezamenlijk standpunt over bezoeken aan Oekraïne. Dat leek hem nuttig. Vandaag is het anti-Europa troef bij onze heldhaftige gedoger en vindt hij dat Europa daar niets mee te maken heeft. Mevrouw Schippers zit er vanavond al bij en natuurlijk zal Rutte daar niet voor onderdoen als Nederland de finale haalt. Gelukkig gaat dat niet gebeuren, maar het is goed de hypocresie van Nederland in het algemeen (geen verrassing daar, in Argentinië deden we dat al heel goed) en Rutte en de VVD in het bijzonder vast te stellen.

8 juni 2012

Links denkt in dezelfde richting

Het programma van de PvdA, althans de grote lijn daarvan zoals hij in de krant stond, lijkt erg op dat van de SP. Minus de anti-Europa stemming, neem ik aan. Aan de ene kant roept het de vraag op waarom er op links niet een grote volkspartij kan zijn met één lijst, aan de andere kant maakt het mogelijk om tegen het Lente Akkoord en de Kunduz sukkels te stemmen zonder per se de SP op te zoeken. Dat is plezierig. Nu de details nog.

Ik las dat Samson stelde dat Groen Links onderdoor is geschoven naar rechts, een vaststelling die me niet ongerechtvaardigd lijkt. In elk geval zijn ze mij als Groen Links stemmer, de afgelopen twee verkiezingen, kwijt.

7 juni 2012

De Pechtold Partij

Gisteren in de NRC in het verhaal over de samenstelling van de lijsten eindelijk eens een kritische kanttekening over de macht van Alexander Pechtold in D66. Samen met zijn zelf gekozen voorzitter, Ingrid van Engelshoven, mag Pechtold de lijst opstellen. Dat wil zeggen de advieslijst maar die is in de praktijk van de gezagsgetrouwe D66'ers bijna altijd helemaal de eindlijst. Deze procedure is erdoor gejast (op bekende D66-doorjaswijze) op een congres, ik meen in 2008, waarin nauwelijks protest klonk. Ik meen me te herinneren dat alleen Boris van der Ham en ikzelf bezwaar hadden tegen deze machtsgreep. Een later congres heeft de voorzitter van de talentencommissie toegevoegd aan het keuzeteam, maar de fractie is simpelweg het ondersteuningsteam van Pechtold. Het is de perfectionering van wat D66 is geworden: de Pechtold Partij.

Tabakslobby

Minister De Jager zou beïnvloed zijn door de tabakslobby, melden diverse kranten op gezag van de Rekenkamer. Ik kijk er niet van op. Wat veel minder de aandacht trok maar veel schokkender is dat de lobbyist niemand anders was dan Eelco Brinkman, superbouwlobbyist en, hier zijn we de corruptie van het politieke systeem, fractieleider van het CDA in de Eerste Kamer. Een mooi verhaal ligt hier te wachten: de Eerste Kamer als speeltuin van lobbyisten en belangenbehartigers.
Over Lobbyisten gesproken, de voorzitter van D66, hierboven genoemd, Ingrid van Engelshoven, was jarenlang lobbyist voor de drankindustrie. Sinds 2009 is ze partner bij een Haags lobbykantoor en combineert dat met een wethouderspositie in Den Haag. Is dat eigenlijk wel toegestaan of zou het, zie Brinkman, gewoon de norm zijn in de Nederlandse politiek?

6 juni 2012

Recall Wisconsin niet vreselijk belangrijk

Scott Walker, de agressieve anti-overheidsgouverneur van Wisconsin, heeft zijn recall verkiezing overleefd. Walker moest dat proces ondergaan nadat hij de ambtenarenvakbonden had uitgesloten van collectief onderhandelen, als voorzet om hun pensioenplannen uit te kleden. Het werd een cause celebre, deels omdat de conservatieve Republikeinen hier hun gelijk bevestigd zien en er politieke kracht aan ontlenen, deels omdat Democraten zich verzetten en het daardoor automatisch een issue werd.

Walker won. In buurstaat Ohio heeft de even conservatieve gouverneur Kasich gelijksoortige wetgeving er niet door gekregen. Het maakt van Ohio een serieuze speler in de verkiezingen van november, in het voordeel van Obama omdat het de achterban mobiliseert. Er zijn nog een paar andere gouverneurs die graag een robbertje vechten, zoals de klungel die Florida leidt, maar de regeerkracht van Republikeinse ideologen ziet er niet geweldig uit.

Er zal nu een week lang gezeurd worden over de schade die Obama leidt van de mislukte recall. Die kunt u verder negeren want in het grote spel doet Wisconsin er niet toe.

Dat geldt ook voor big mouth Billy Clinton die vorige week Romney nog een keurige succesvolle man noemde maar nu waarschuwt voor rampen als Romney president zou worden. Storm in een glas water. De twee sluiten elkaar niet uit. Obama en Clinton zouden er verstandig aan doen om niet direct de persoon Romney aan te vallen maar het gedachtegoed dat hij vertegenwoordigt en de lange geschiedenis van Republikeinen die de overheidskas plunderen om publieke voorzieningen te dwarsbomen.

De waarde van Facebook

Tja, Facebook. Een soort World On Line? Nee, zo erg is het niet. Een Nina Brink type zou in de VS genadeloos gesloopt zijn. Wat dan wel? Een overschatting van een bedrijf dat veel banen creëert maar niets produceert en zelfs geen dienst verleent die iets van waarde toevoegt?

Ik ben sceptisch over Facebook. Te oud zeggen mijn kinderen. Zal best maar ik heb er geen trek in. Het is waar dat mijn familieleden meer weten van mijn kinderen dan ik omdat de kinderen het op facebook zetten voordat ze het tegen ons vertellen maar daarvoor ga ik toch echt niet meedoen. Het 'ontvrienden' waarover ik heb gehoord lijkt me ook een rare affaire, net als het verzoek om vriendje te worden van mensen waarmee ik eigenlijk niets te maken wil hebben. Een gescheiden vrouw die voorzichtig nieuwe relaties probeert, was toch wel geschokt dat haar partner gedurende een paar maanden een dag na het opbreken zijn status naar 'zoekend' of iets dergelijks veranderde. Niet dat het niet klopte, maar het is wel confronterend blijkbaar.

Enfin, iedereen moet dat zelf maar weten, of hij daaraan mee wil doen. Ik heb me door de marketing afdeling van mijn uitgever laten verleiden om een Lincoln-pagina op facebook op te zetten (of beter gezegd, ze deden dat voor me) maar ik kan niet zeggen dat het veel heeft opgeleverd. Ik ben niet zo geïnteresseerd in de dagelijkse besognes van de mensen die ik ken dat ik me geroepen voel zelf mee te doen, noch aan de ontvangende noch aan de verzendende kant.

Hetzelfde geldt voor Twitter. Niet mijn ding. Ik hoorde een politica zeggen dat het voor haar goed werkt. Kon ze laten zien waar ze mee bezig was en ook pre-emptief sommige onderwerpen behandelen - bespaarde haar veel vragen die ze anders moest beantwoorden. Fair enough. En voor Wilders heeft het natuurlijk gewerkt maar dat komt omdat media geen restricties meer opleggen aan hun eigen berichtgeving. Een twitter is niet meer dan een kort persbericht. Vroeger dacht je er niet over om persberichten ongewijzigd te plaatsen maar met een twitter is dat gewoon opgeheven.

Ik heb wel een LinkedIn account. Daarover heb ik gemengde gevoelens. Het heeft al een paar keer hernieuwing van een oud contact opgeleverd maar dat is enigszins misleidend want als die iemand dat had gewild was ik ook elders op internet wel te vinden. Mijn vaste regel bij LinkedIn is om nooit zelf contact te vragen maar iedereen die mij als contact wil toe te laten (met een paar beperkingen als het al te doorzichtig om netwerk uitbouw gaat).

Enfin, iedereen doet maar wat hij leuk vindt, prima. Maar ik voor mij zie niet wat de social media van serieuze maatschappelijke waarde maakt (waarbij ik de rol van mobiele mobilisering in geval van rellen en/of Arabische lentes niet onderschat, maar dat is een ander ding, lijkt me). Zo gezien is het geen groot raadsel dat de koers van Facebook in elkaar is geklapt.

De tijden zijn bizar: de SP als reële optie

Een lezer wees me er op, terecht, dat er wel degelijk een partij is die niet meezingt in het koor van bezuinigingsfetisjisten. De SP. En ik moet toegeven dat het programma waarvan ik tot nu alleen de hoofdpunten heb gezien meer in de richting komt van wat ik zou willen. Een investering in de publieke sector in plaats van een bezuiniging. Het negeren van de drie procent order uit Brussel tot over een paar jaar. Hogere belasting voor de hoogste schijf. Minder hypotheekrentesubsidie voor de hogere inkomens. Meer lasten voor bedrijven met stevige winsten. En niet de absurde BTW verhoging. Kindersubsidie inkomensafhankelijk. Het klinkt allemaal wonderbaarlijk verstandig.

Een programma dat in het huidige afstevenen op een depressie niet investeert om de groei terug te krijgen verdiept de depressie alleen maar. Ik roep dat niet zomaar van de kant, ik echo mensen als Paul Krugman en Martin Wolf. Vooral de laatste geniet hoge betrouwbaarheid als niet politiek analist en pleit voor investeringen door de overheid nu de rente laag is.

The devil is in the details, zoals altijd. Zelfs de Kunduz redders van Rutte merken dat. De forensen belasting gaat niet door, de hypotheekrentehervorming kunnen ze zo snel niet uitgewerkt krijgen (uh, staat dat niet al honderd jaar op de agenda?). Schuif het lekker vooruit jongens, de politieke winst van Kunduz is binnen en de oppositie tegen de oppositie die de regering redde is minimaal. Ik ben benieuwd of Samson zijn PvdA in een ietwat verstandige richting kan sturen of dat hij alleen maar toeschouwer blijft.

Waarom zou ik geen SP stemmen? Nou ja, de marxistisch leninistische erfenis van de stroottroepen uit Oss ligt nog in het geheugen. De partijstructuur is enerzijds nogal dwingend met de afdrachtregeling, anderzijds moet ik zeggen dat je bij andere partijen als lid helemaal geen invloed hebt, niet dwingend of vrijblijvend. En Roemer lijkt me betrouwbaarder dan Rutte of Pechtold. Ik moet er nog eens hard over denken, maar dat ik überhaupt kan overwegen SP te stemmen zegt misschien meer. Zou ik de enige zijn? Maar de lezer die reageerde heeft gelijk: er valt wat te kiezen.

5 juni 2012

Obama als volgeling van bendeleider Cheney

Hoe zwaar moet je tillen aan de berichten die het Witte Huis lanceert dat Obama zich persoonlijk bemoeit met het bepalen van doelwitten voor drones? Inkoppertje voor mensen die een hekel hadden en zich zorgen maakten over bendeleider Cheney en diens zachte staatsgreep. Ik dacht dat genoegzaam was vastgesteld dat het vermoorden van vijanden van Amerika, of het ging Fidel Castro of om mindere goden, in strijd was met waar Amerika voor stond - over internationaal recht hebben we het nog niet eens.

Dat Obama deze berichten laat wegsijpelen uit het Witte Huis is sowieso onverstandig maar ernstiger omdat hij het doet uit electorale overwegingen. Wat je hebt zien gebeuren onder Obama is een bekend en treurig stemmend proces: de ene president claimt meer macht dan hij zou mogen hebben en wordt daarom wijd en zijd veroordeeld (kleine Bush), de volgende president gaat verder met die macht alsof die onomstreden is. Obama is wat dit betreft niet rechter in de leer dan Republikeinen zouden zijn. Misschien dat hij er verstandiger gebruik van maakt dan anderen, maar dat is geen reden om recht te praten wat krom is.

Het is dubieus beleid. De volgende Cheney-adept gaat het nog verder uitbreiden en dan hebben Democraten toch wel heel weinig recht op kritiek.

De kwaliteit van onze democratie

Gisteren was ik bij een discussie over Willem Schinkels nieuwe boek. Formeel was het onderwerp nieuw nationalisme maar het ging over de kwaliteit van onze democratie. Schinkel kan met een flinke kwinkslag maar ook met grote stappen de dagelijkse praktijk te kijk zetten. Terecht vraagt hij zich af wat er te kiezen valt als iedereen accepteert dat er 18 miljard bezuinigd moet worden. Waar is de tegenpartij als je hem nodig hebt? Als, zoals Schinkel terecht opmerkte, Pechtold en Roemer concluderen dat ze het over de fundamentele zaken in ons economische bestel eigenlijk wel heel erg eens zijn? Wie verdedigt er investeringbeleid, lenen op een moment dat de rentes superlaag zijn om daarmee diepteinvesteringen in de samenleving te doen? Iedereen praat elkaar bezuinigen als noodzaak aan, daarmee de spiraal omlaag versterkend.

Jean Tillie gaf wat weerwerk door zich heel tevreden te tonen over de betrokkenheid van de Nederlandse burger bij de politiek. Iedereen is er mee bezig. Ik ben daar minder van overtuigd. Het spelletje, gelul over de fantasiecijfers van De Hond en commentaar van hotemetoten als De Vries en Rottenberg, daar lusten we wel pap van, maar over inhoudelijke zaken gaat het niet. Tillie betoogde, niet onterecht, dat Wilders een serieuze stroming van kiezers vertegenwoordigt die heel bewust op hem stemt, maar dat betekent, gezien de partij structuur van de PVV nog niet dat mensen er mee bezig zijn. Overigens ben ik, anders dan Tillie, erg sceptisch over de mate waarin wij als kiezers en zelfs als leden van partijen koers en kandidatenlijst kunnen beïnvloeden. Wat dat betreft deel ik Schinkels gemis aan een wat meer revolutionair ogende partij.

Marietje Schaake, Europarlementariër van D66, had even moeite om met de soms onpenetreerbaar redenerende Schinkel overweg te kunnen, maar gaf aardig weerwerk. Maar ja, van haar of haar partij zal die revolutie ook niet komen. Ondertussen kon ik instemmen met Schinkels pleidooi voor politici die de volksmening vorm geven door hun nek uit te steken voor een visie en die een moralistisch standpunt innemen. Niet te vinden in de Nederlandse politiek waar kamerlidmaatschap een carrièrestap is geworden.

1 juni 2012

Hoe ging Nederland eigenlijk naar de kloten?

Er was een tijd dat ik tegen Amerikanen zei dat we in Nederland alles wat meer met mate deden en we daar niet zo slecht in waren. In discussies over alcoholleeftijden bijvoorbeeld. De krampachtigheid waarmee Amerikanen net deden of onder de 21 niet gedronken werd en de excessen waarmee dat wél gedaan werd, vooral op colleges, vergeleek ik negatief met de ruimdenkende houding die we er in Nederland op na hielden. Binge drinking, drinken om dronken te worden, dat was iets Amerikaans. In Nederland dronk je wel eens wat te veel maar dat was een bijeffect, niet het doel.

Ik sta voor joker met onze huidige jongeren die het bingedrinken tot kunst verheven hebben, met hulp van de lobby van de alcoholverschaffers (ook ruim vertegenwoordigd in de Nederlandse lobby-politiek). Gelukkig maar dat we zoveel allochtone jongeren hebben die weinig of niets drinken, anders zou het helemaal uit de hand lopen. Een beetje hetzelfde verhaal voor potheads, jongeren die te veel soft drugs gebruiken. Hadden we prima onder controle, nietwaar? Ik weet wel beter. Overigens is het systeem in de VS waarbij de caféhouder verantwoordelijk wordt gesteld voor under age drinken, nog steeds aanbevelenswaardig. Niet dat het alles oplost, maar het schept een verantwoordelijkheid bij verschaffers die er nu niet is.

Geld lenen? Dat deed je in behoudend Nederland niet. Voor hypotheken moest je toch al gauw twintig procent eigen geld meebrengen, terwijl die Amerikanen er maar op los leenden, meer dan honderd procent. Lenen op je credit card, de duurst mogelijke stupiditeit, leek een Amerikaanse fenomeen. Niet verwonderlijk dat menig Amerikaan met enige weerzin naar het Europese leengedrag kijkt en vooral Nederland daarin. Waar is dat mis gegaan? Wie is verantwoordelijk? Eindelijk eens een onderwerp waar een parlementaire enquete werkelijk licht kan werpen (ik vermoed, net als bij alle open einde regelingen, dat het parlement zelf verantwoordelijk is) maar reken er maar niet op dat er iets gebeurt.

En die fameuze Nederlandse nuchterheid? Ach, alleen Willem Post gaf dat nog jarenlang als verklaring voor waarom zij gek waren en wij niet. Nog een weekje slapen en we mogen in het EK weer bewijzen hoe idioot niet-nuchter we zijn.

Weinig te kiezen in september

Misschien dat het gebrek aan verantwoording en het eindeloos in dezelfde groef blijven draaien van onze politici maakt dat ik zo weinig geïnteresseerd ben in de campagne voor onze eigen verkiezingen (en evenmin in die in de VS, maar daarover later). Nu de oppositie de onverantwoordelijke en niet verantwoording afleggende regeringspartijen heeft gered van hun waanzin, is er weinig meer te kiezen. Kon je met goed fatsoen al niet op VVD stemmen (hoezo liberaal? Kunnen we Rutte blijven herinneren aan zijn Wilders-nonsens en zijn beste vrienden bij de SGP?), noch op het CDA waar mevrouw Spies de tollende hypocresie vertegenwoordigt: boerka wel, boerka alleen omdat Wilders het wilde maar eigenlijk niet, nu toch weer wel.

Na Kunduz (in het kwadraat, zowel in Afghanistan als in het afknijpbeleid) zijn D66, Groen Links en de Christen Unie ook niet meer aan de orde als potentiële keuze. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik D66 al lang had laten vallen, de afgelopen twee verkiezingen eigenlijk al, als programmatisch onvoorspelbaar en te regeergeil, plus in de klauwen van de Van Mierlo groupies. Groen Links is voor mij ook afgevallen, Kunduz was moedig (vooral het debat) maar dom, twee maal zelfs. Maar vooral ben ik tot de conclusie gekomen dat deze twee partijen te smal zijn. Ze vertegenwoordigen enkel de burgers van Nederland die het wel redden. Hoog opgeleid, redelijk succesvol, elitair, niet allochtoon (ondanks de paar gezichten) en paternalistisch.

Nu heb ik niets tegen moralisme of parternalisme maar het moet een grondslag hebben, er moet een visie op de samenleving achter zitten. Ik zal niet SP gaan stemmen, maar eerlijk is eerlijk, ze hebben een consistente en consequente visie op de samenleving. Ze staan ergens voor. Ik heb de hoop niet opgegeven dat de PvdA een brede volkspartij kan zijn met een gevarieerde achterban maar deze campagne zal het, vrees ik, niet blijken.

Dat heeft mede te maken met de manier waarop de afgelopen tien jaar verkiezingen aan de orde zijn gekomen. Steeds omdat een regering de rit niet volmaakte. Vervroegde verkiezingen zijn dodelijk voor de democratie en versterken de slechtste tendensen binnen het partijgebeuren. Er is geen tijd voor campagnes voor lijsttrekkers, geen tijd om een programma goed te bediscussiëren, geen tijd om de dictatuur van de partijleiding over de lijsten te doorbreken. Kortom, het is slecht voor de democratie. Het wordt wat dat betreft steeds erger in Nederland.

Het is hoog tijd om het kiessysteem te veranderen op zo'n manier dat de kiezer meer keuze heeft, meer middelen om de partijleiding te dwarsbomen. Hoe precies, dat is wat lastiger. Ik heb me recentelijk verdiept in alle discussies rondom de Evenredige Vertegenwoordiging in 1917 en wat verrast is dat alle argumenten die je nu hoort over de persoonspolitiek, de dictatuur van de partijleiding toen al naar voren werden gebracht. Het moet anders kunnen, het moet beter kunnen. Daar ligt nog werk te wachten.

Forward, naar ...

Met de verkiezingen in de VS is het al niet veel beter, dat wil zeggen, ik kan er weinig enthousiasme voor opbrengen. Misschien komt het omdat Obama gewoon herkozen gaat worden (en moet worden, Republikeinen aan de macht zijn levensgevaarlijk) maar echt boeien doet het (nog) niet. Romney is dermate opportunistisch dat het wel spannend is om te zien welke flip flop hij nu weer gaat maken, maar omdat je niet weet waar dat gaat uitkomen en je blijft zitten met de extremisten in het congres, ziet het er voor de VS niet best uit.

Ik lees momenteel het boek van de bureau chief van de FT in de VS, Edward Luce, Time to start thinking, en zijn gedegen en zorgvuldige reportages bevestigen mijn meest pessimistische indrukken. Onderwijs is treurig stemmend. De universiteiten zijn nog goed, een paar althans, maar leiden vooral buitenlanders op. Bedrijven kunnen geen engineers vinden, de afgelopen decennia probeerde iedereen jurist of MBA te worden. De banken zijn totaal onproductief en destructief. De overheid is niet meer in staat publieke goederen en diensten te verschaffen, waardoor de holle marktretoriek van Republikeinen in een vacuüm van slechte infrastructuur en een disfunctionele samenleving belandt.

Obama stemt evenmin vrolijk. Zijn leuze, Forward, is van een immense treurigheid na het Change you can believe in. Hij maakt spotjes bij het leven om te laten zien wat hij bereikt heeft maar dat toont enkel dat hij zijn successen van de afgelopen jaren bar en bar slecht verkocht heeft. Verdient hij herverkiezing? Natuurlijk. Na acht jaar Bush was Obama een verademing. Maar als hij echt historisch wil worden, dan moet er meer te bieden zijn in de tweede termijn.

De stupiditeit van het neoconservatieve unilateralisme: Law of the Sea

Minister van Defensie Leon Panetta en Hillary Clinton pleiten voor het tekenen van de Law of the Sea, een internationaal arrangement dat in 1982 werd opgezet en dat 180 landen hebben ondertekend, waaronder China. De dwarsligger was de VS, die in 1982, ik herinner het me nog als correspondent, uit zelfzuchtige overwegingen weigerde te tekenen. De neoconservatieven betoogden toen al dat het in het Amerikaanse belang was om niet te tekenen. Nu China macht claimt in de Chinese Zee zijn de kaarten anders gedeeld.

De VS realiseert zich nu dat ze het meeste macht ontleent aan het internationale rechtssysteem dat soms inderdaad eigenbelangen op de tweede rang zet. Het unilaterale egoïsme dat begon onder Ronald Reagan en onder kleine Bush zijn toppunt kende, keert zich nu tegen een zwak en defensief land. Des te verkillender om Mitt Romney en zijn neoconservatieve adviseurs allerlei agressieve retoriek te horen uitslaan. Ze hebben het nog steeds niet door: de American Century was vorige eeuw. Nu is het passen en meten en vooral zorgen dat het systeem dat Amerika zo goed gediend heeft overeind blijft. Dat kan niet met unilateraal geneuzel, zoals kleine Bush heeft bewezen. Dat vier jaar later de Republikeinse kandidaat weer hetzelfde loopt te roepen, is verbazend en doet het ergste vermoeden over het realisme in Republikeinse kring.

Bloggen op datum

Voor wie er wat om geeft: ik keer terug naar bloggen onder datum. Sommige lezers hadden liever dat ik iedere keer apart onder een kopje schreef, maar ik moet zeggen dat me dat minder goed bevalt. Overpeinzingen, zoals bovenstaande over de verkiezingen hier en daar, verdienen geen eigen kopje of aankondiging. Het staat me toe om wat te meanderen, te overpeinzen zonder de pretentie te hebben een afgerond coherent verhaal te leveren. Vandaar.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors