Ziektekostenverzekering
Like ons op Facebook

Ziektekostenverzekering

door Frans Verhagen

Zo'n 47 miljoen Amerikanen hebben geen ziektenkostenverzekering. De drie belangrijke Democraten hebben alle drie een plan uitgebracht, dat van Hillary Clinton is het meest recente en het meest complete. De Republikeinen lopen vooralsnog weg van het onderwerp, ondanks het feit dat kandidaat Mitt Romney als gouverneur van Massachusetts er wel degelijk werk van maakte. President Bush sprak vorige week zijn veto uit over een door beide partijen in het congres gesteund wetsontwerp om onverzekerde kinderen te helpen. Dit wordt het belangrijkste onderwerp in de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Onverzekerden

Om te beginnen die 47 miljoen onverzekerden. Dat zijn, anders dan men vaak denkt, niet de allerarmsten. Amerika heeft namelijk twee, geheel door de overheid gefinancierde ziektekostenprogramma's. Eén voor iedereen met recht op social security, de Amerikaanse AOW. Het heet Medicare en werd in 1964 ingevoerd onder president Lyndon Johnsons sociale wetgeving. Miljoenen bejaarden die voordien in armoede terecht kwamen omdat ze ziek werden, zijn geholpen. Door de stemkracht van de bejaarden is het programma zo goed als onaantastbaar. President Bush breidde het in 2002 zelfs nog uit met de grootste stijging in overheidsuitgaven sinds Lyndon Johnson, door alle medicijnen ook in het programma onder te brengen.

Dan is er Medicaid, het ziektekostenprogramma voor armen. Let op het verschil: bejaarden krijgen care, armen krijgen aid. Maar los van de namen, dit programma dekt alle Amerikanen met een armoedeuitkering. Het grote probleem van de gezondheidszorg zijn de vele onverzekerden, vooral werkende armen die van hun bedrijf geen of slechte verzekeringen krijgen en jongeren en gezonde mensen die het risico nemen om zonder verzekering te leven. Dit laatste ondermijnt het idee van verzekeren omdat de minst kwetsbaren voor ziekten zo de kosten voor de rest opjagen.

Hillary Clinton probeerde in 1993 wat te veranderen maar haar alomvattende, groteske en arrogant gepresenteerde plan mislukte jammerlijk. Het werd niet eens in stemming gebracht. Ze heeft wat geleerd. Het plan dat ze in september presenteerde is van de drie programma's het beste. Net als in 1993 wil ze dat iedereen verzekerd is maar niet in een groot overheidsprogramma. De essentie van Clintons plan is dat iedereen die niet al verzekerd is, verplicht wordt dat te doen. Je mag zelf kiezen bij wie. Dit plan is beter dan dat van Barack Obama die de verplichting alleen invoert voor kinderen.

Lasten van een verplichte verzekering

De lasten van een verplichte verzekering (zoiets als de WA voor automobilisten) vallen op de lage middenklasse. Vandaar dat ze in Massachusetts allerlei gerichte belastingsubsidies hebben ingevoerd en de verzekeringsmarkt zodanig hebben gestructureerd dat er 'kale' polissen beschikbaar zijn. Bovendien mogen verzekeraars niemand weigeren en dus niet de beste, meest gezonde mensen uit de aanvragers pikken.

Clinton laat haar plan aansluiten bij Medicare. Dat wil zeggen dat ze het heeft gemoddelleerd op en laat administreren door deze overheidsorganisatie. Maar het moet concurreren met privé aanbieders. Ze heeft ook een maximum voorgesteld op de premie die een gezin voor verzekering zou moeten betalen, voor de rest, hoger dan een percentage van het gezinsinkomen, krijgen ze subsidies.

Daarnaast moeten werkgevers aan de bak - logisch want in Amerika is de ziektekostenverzekering iets dat werkgevers aanbieden als secundaire arbeidsomstandigheden. Net als Obama en Edwards wil ze dat alle bedrijven verzekeringen aanbieden. De grote bedrijven doen dat al onder een zwaar gesubsidieerd programma (zelfstandigen hebben die voordelen niet). Clinton biedt een combinatie van aansporingen en straffen om dit gedaan te krijgen. Obama laat kleine bedrijven erbuiten. Edwards legt een straf op als bedrijven geen verzekering bieden in de vorm van een belasting.

Het plan van Clinton zou 110 miljard dollar kosten (vooropgesteld dat de kosten van de ziektevoorzieningen in de hand gehouden kunnen worden). Ze wil het betalen met het terugdraaien van de belastingverlagingen die president Bush heeft doorgevoerd voor de rijken. Clinton is ook de enige kandidaat die de belastingvoordelen voor grote bedrijven, die de belastingbetaler 225 miljard dollar per jaar kost, aan te pakken.
Het plan is goed ontvangen. Kiezers staan te trappelen om iets te doen aan het verzekeringsprobleem (net als in 1992 trouwens). Het grote raadsel is waarom de Republikeinen er niets mee doen.

Like deze pagina

Specialisten Amerika

Stay tuned

Wil jij elke maand naar Amerika?

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief boordevol foto's, prijsvragen en insider tips.
  • Ook ontvang je speciale deals van onze partners!

Aanmelden nieuwsbrief

Amerika kenner
Sponsors