De wetgevende macht
Het Congres heeft de macht om wetten te maken. Het Congres bestaat uit een Huis van Afgevaardigden van 435 leden en een Senaat van 100 leden. Ze hebben hun vergaderzalen in Capitol Hill. Omdat de wetgeving het hart is van de de volksvertegenwoordiging, is Capitol Hill het centrum van Washington en niet het Witte Huis. Presidenten vergeten dat nog wel eens.
Huis van Afgevaardigden
Ieder lid van het Huis vertegenwoordigt direct een kiesdistrict. Hij of zij wordt voor twee jaar gekozen. Oorspronkelijk was dat bedoeld om te zorgen dat kie zers altijd dicht bij hun afgevaardigde stonden en omgekeerd. In de praktijk worden de meeste Afgevaardigden keer op keer herkozen.
Iedere staat is in kiesdistricten verdeeld op basis van het aantal inwoners, met minimaal 1 afgevaardigde. Verscheidene staten, zoals Montana, North Dakota en Alaska, hebben maar één afgevaardigde, grote staten zoals Californië of Texas kunnen er meer dan vijftig hebben. Iedere tien jaar worden de inwoners geteld en wordt gekeken hoe die 438 zetels over de staten worden verdeeld.
Het Huis heeft de belangrijkste wetgevende taken, zoals het opstellen en goedkeuren van begrotingen. Belastingen worden en werden als de belangrijkste bevoegdheid gezien. Voor de meeste wetgeving moet de Senaat ook instemmen. Als ze van mening verschillen proberen ze in een Conference overeenstemming te krijgen. Bedenk wel dat heel veel wetgeving een federale staat als de Verenigde Staten per staat wordt geregeld. Dat kan dus nogal wat schelen.
'Stel dat u een idioot was', zei Mark Twain eens, 'en stel dat u een Afgevaardigde in het Congres was. Maar ik val in herhalingen.' Het is een lange traditie om gekkigheid te maken over het Huis van Afgevaardigden, en de jaren negentig hebben geen aanleiding gegeven daar iets aan te veranderen.
De Senaat
Iedere staat heeft twee senatoren, ongeacht zijn grootte of het aantal inwoners. In de Senaat is Texas dus even machtig als Rhode Island. Senatoren  vertegenwoordigen hun hele staat. Ze worden om de zes jaar gekozen, waarbij de senatoren een overlappende termijn hebben. Hillary Clinton van New York werd in 2000 gekozen en moet in 2006 opnieuw naar de kiezers. Charles Schumer, de andere senator van New York, moet in 2004 naar de kiezers.
Omdat er minder van zijn en ze een hele staat vertegenwoordigen, genieten Senatoren meer aanzien dan Afgevaardigden. Ze zijn vaak ouder en vrijwel altijd rijker.
Hun wetgevende bevoegdheden zijn niet veel anders dan die van het Huis van Afgevaardigden.
Maar de Senaat heeft wat extra. De president moet de senaat raadplegen en hun instemming vragen voor benoemingen, variërend van zijn regering tot ambassadeurs en federale rechters. Ook moet de Senaat met 2/3 meerderheid elk verdrag goedkeuren - dat garandeert dat er een brede instemming is met zulke belangrijke afspraken.
De speaker van het Huis
In de oorspronkelijk opzet van de Grondwet was het Huis van Afgevaardigden het belangrijkste orgaan, want het was het enige dat direct de burgers vertegenwoordigde. Vandaar dat de Speaker van het Huis, degene die het Huis leidt en door hen gekozen is, de eerste opvolger is als er iets zou gebeuren met de president en de vice-president. De huidige Speaker is Dennis Hastert (links) uit Illinois. De meeste mensen kennen hem niet goed, maar hij is heel machtig in het verdelen van de  wetgevende arbeid en de verdeling van de macht in het Huis. Bij de State of the Union, de jaarlijkse troonrede van de Amerikaanse president, zit hij altijd naast de voorzitter van de Senaat (dat is de vice-president).
|
