Southern strategy of niet
Sinds de verkiezingen van 1968 is het zuiden voorspelbaar niet-Democratisch. Alleen Jimmy Carter en Bill Clinton konden daar doorheen breken. Hoewel de zwakte van George W. Bush misschien openingen biedt, is het heel goed mogelijk dat de Democraten al bij voorbaat besluiten tot een strategie die ervan uitgaat dat het Zuiden in zijn geheel Republikeins zal gaan. Om daar verspilling te vermijden, zouden de Democraten er niet actief moeten zijn. Dat moet je niet te hard roepen, natuurlijk, maar de middelen zijn beperkt en je moet ze inzetten waar het verschil maakt.
Als we het over het Zuiden hebben, dan gaat het over de twaalf traditioneel zuidelijk geachte staten (dwz. zonder Maryland en West Virginia die daar sinds de Burgeroorlog niet toe gerekend worden). We hebben het dan over: Alabama, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia, Mississippi, Louisiana, Arkansas, Texas, Tennessee, Kentucky en Florida. Verkiezingen worden niet in het Zuiden beslist maar in het Midden Westen en Zuidwesten. Daar valt voor de Democraten de winst te behalen die ze nodig hebben. Het is waar dat sinds John F. Kennedy alle presidenten hetzij uit het zuiden, hetzij uit Californië kwamen. Maar om daaraan het idee te ontlenen dat het Zuiden de doorslag geeft, is onzin. De twee overwinningen van Bill Clinton waren misleidend. Clinton-Gore verloor aanhang tussen 1992 en 1996 en Gore raakte de Clinton staten (Arkansas, Kentucky, Louisiana, Tennessee en Georgia in 1992 en Florida in 1996) in 2000 dan ook prompt kwijt. Democraten kunnen winnen zonder het zuiden, Republikeinen niet.
Weinig onafhankelijke, switchende kiezers
De zuidelijke staten hebben van het laagste aantal onafhankelijke kiezers van het land – dat zijn de mogelijke overstappers. John McCain, Ralph Nader en Ross Perot scoorden slecht in het Zuiden. Sterker de tien slechtste staten in Ross’ topjaar (1992) waren tien zuidelijke staten. McCain werd afgemaakt in South Carolina. Zoals een schrijver opmerkte: het Zuiden is waar dwarsliggers en onafhankelijken heengaan om het loodje te leggen.
Het is waar dat elk van de zuidelijke staten Gore aan het presidentschap had kunnen helpen. Maar dat gold ook voor de andere 18 staten die hij verloor en een aantal daarvan waren gemakkelijker te winnen. Florida was in 2000 gemakkelijk (nou ja, had het kunnen zijn) maar behoort in 2004 niet tot de voor de hand liggende doorbraak staten. Jeb Bush won in 2002 met 13 procent voorsprong het gouverneurschap en beide huizen zijn Republikeins. Ook valt op te merken dat in lokale en staatsorganen steeds minder Democraten rondlopen om het partijapparaat en de partijtrouw daar enige kleur te geven.
Ras is in dit opzicht geen voordeel voor Democraten. Zwarten stemmen wel keurig Democratisch maar in het Zuiden leidt dat juist tot een ‘backlash’ van blanken die op Republikeinse kandidaten stemmen. Alleen als zwarten onderdeel uitmaken van een staat-brede coalitie zoals in Illinois, Maryland, Michigan, New Jersey, New York en Pennsylvania werken ze doorslaggevend.
Aan de andere kant werd het gat tussen Republikeinen en Democraten steeds kleiner in zuidwestelijke staten als Arizona en Nevada, zodat daar wel degelijk mogelijkheden liggen. Ook New Mexico is nu Democratisch (sinds 1992) en als Nader in Colorado wordt weggewerkt, is dat ook een mogelijke Democratische staat. Gezien de bevolkingsgroei in deze staten zijn er in 2004 vier meer kiesmannen te halen. Volgens John Judis (zie bespreking Coming Democratic Majority) zullen Hispanics straks de doorslag gaan geven en daar hebben de Republikeinen een probleem.
Een Democratische strategie kan uitgaan van het solide Noordoosten en de staten aan de westkust en die combineren met een zuidwestelijke strategie. Voeg daarbij Illinois en Michigan in het Midden Westen, plus Ohio waar ze niet onoverkomelijke problemen hebben, en het Zuiden is niet nodig. Coalities die het Zuiden links lieten liggen, werkten in het verleden voor de Republikeinen: McKinley, Teddy Roosevelt, Warren Harding en Calvin Coolidge deden het.
|
