Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008
|
|
|
|
|---|---|---|
|
Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008 | ||
| Deze onafhankelijke website en de lezingenreeks voor middelbare scholieren zijn een initiatief van: John Adams Institute Amerika.nl |
Waar wil je heen? |
Inhoudsopgave Opdrachten Dagelijks volgen verkiezingsnieuws
|
|
Alles weten over Obama? Lees dit boek: 120 pag's, € 9,95 Gemaakt door en onder redactionele verantwoordelijkheid van
Copyright 2004: |
 |
Politieke Partijen |
|
|
|---|---|---|---|
Je kent waarschijnlijk de Democraten en de Republikeinen. Die partijen spelen de hoofdrol. Maar er zijn er meer. Waarom zijn er maar twee belangrijk? Klik hier. Democratische PartijDe Democraten gebruiken als symbool de ezel:
Republikeinse Partij(wordt ook wel GOP genoemd, naar Grand Old Party, hoewel de Democraten strikt genomen nog ouder zijn) De Republikeinen gebruiken de olifant als symbool:
Meer weten over de Republikeinse Partij? Klik hier als je wilt weten hoe ze aan die rare symbolen komen. Iets over Amerikaanse partijenJe moet Amerikaanse politieke partijen niet vergelijken met onze partijen. In Amerika zijn partijen vooral coalities van een groot aantal verschillende belangen. Ze zijn niet, of in elk geval niet uitdrukkelijk, gebaseerd op ideologie, geloof of klasse. Als organisatie stellen ze niet zoveel voor, het zijn vooral kiesmachines, actief bij verkiezingen. Ze zorgen ervoor dat hun kandidaten worden gekozen voor de openstaande functies. Het programma kan van de ene naar de andere kandidaat nogal wat variëren. Zo is een Democraat uit het zuiden meestal veel conservatiever dan een Republikein uit het noordoosten. Omdat ze alleen actief zijn in verkiezingen, is er meestal geen oppositieleider die een partij leidt als ze niet het presidentschap hebben. Dat is een probleem, want daardoor is het moeilijk de zittende president onder druk te houden. Het werkt heel anders dan in een parlementair systeem. Kandidaat voor beide partijen? Er worden geen specifieke eisen gesteld aan het je kandidaat stellen voor een partij, zij het dat de kiezers van die partij je waarschijnlijk zullen afwijzen als je heel ver af staat van wat algemeen geldt als hun norm. Soms Sommige politici zouden dan ook gemakkelijk bij beide partijen kunnen functioneren. Generaal Eisenhow
Hoe dat systeem zich zo heel anders heeft ontwikkeld dan in West Europa is een lang verhaal dat bijna de hele Amerikaanse geschiedenis beslaat. Maar belangrijk is te onthouden dat je niet in Europese termen moet denken. Geen leden Zo kennen partijen geen leden. In Amerika moet je je registreren om te kunnen stemmen. Dat kan als Republikein, als Democraat of als Onafhankelijke. Zo’n registratie heeft geen betekenis, behalve dat je bij voorverkiezingen bij de betreffende partij mee mag stemmen. Maar je betaalt geen lidmaatschapsgeld of zo. Er zijn geen ledenvergaderingen. Wel voelen mensen zich thuis bij de ene of de andere partij, of soms bij geen enkele partij. Maar dat betekent bepaald niet dat ze altijd op die partij stemmen. Kijk maar naar de grote verschillen bij presidentsverkiezingen. Het heeft allemaal meer met vertrouwen te maken (in een bepaalde persoon), dan met partijverbondenheid. Hoe komt het dat er maar twee partijen zijn? Dat heeft te maken met de manier waarop Amerikanen kiezen. In een systeem waarin het altijd gaat tussen kandidaten en er daarvan maar één kan winnen, is het veel moeilijker om partijen op te richten dan in een systeem, zoals in Nederland en België, waarin partijen evenredig vertegenwoordigd zijn in het Parlement. Derde partijen In de loop van de tijd zijn de organisaties van de Democraten en de Republikeinen zo sterk geworden, dat nieuwe partijen maar moeilijk de strijd aan kunnen gaan. Er zijn wel sterke derde partijen Omdat die twee grote partijen de politiek domineren, hebben ze het moeilijk gemaakt voor derde partijen en onafhankelijken om met het politiek spel mee te doen. Ze hebben per staat regels gemaakt om te zorgen dat je veel handtekeningen of veel geld nodig hebt om mee te mogen doen. Dat is dit jaar een probleem voor Ralph Nader. Hij kan bijna nergens op de kieslijst komen. |
Andere partijen:Green Party Conservative Party Libertarian Party American Reform Party Communist Party of the USA Constitutionalist Party Radical Women Freedom Socialist Party Jeffersonian Party Labor Party Natural Law Party Reform Party Socialist Labor Party of America Socialist Party Independent American Party Workers party USA Democratic Socialists of America
|
||
 |
|||
duiken racisten op die zich kandidaat stellen. De partij zit ermee in zijn maag en kan zich distantiëren, maar meestal roepen ze de kiezers op om op de establishment kandidaat te stemmen. Zo dook bij de Democraten in Louisiana een voormalig hoofd van de Ku Klux Klan, met tamelijk onfrisse ideeën. De partij hoopte maar dat hij zou verliezen. 
er, die in 1945 het Amerikaanse leger in Europa leidde, werd zowel door de Democraten als door de Republikeinen gevraagd als presidentskandidaat. Colin Powell, nu minist
er van Buitenlandse Zaken, kon ook bij beide partijen terecht. 
geweest, zoals de Socialistische Partij aan het begin van de Twintigste Eeuw. Maar meestal ging het om organisaties die waren opgezet rondom een bepaalde kandidaat die bij de andere partijen niet aan bod kwam. In 1912 was er de Bull Moose Party van ex-president Theodore Roosevelt (die verveelde zich nadat hij van 1901 tot 1909 president was geweest, 
maar van de Republikeinen mocht hij niet terugkomen). In 1948 was er de States Rights Party die eigenlijk alleen maar bestond om de zwarte kiezers monddood te maken. In 1968 en 1972 deed er ook een racistische kandidaat mee, George Wallace. In 1992 had een zakenman, Ross Perot, een derde partij opgericht omdat de andere partijen hem niet zagen zitten. Perot haalde mooi wel 20 procent in 1992. En dit jaar doet de onafhankelijke kandidaat Ralph Nader mee.