Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008
|
|
|
|
|---|---|---|
|
Jouw site over de presidentsverkiezingen 2008 | ||
| Deze onafhankelijke website en de lezingenreeks voor middelbare scholieren zijn een initiatief van: John Adams Institute Amerika.nl |
Waar wil je heen? |
Inhoudsopgave Opdrachten Dagelijks volgen verkiezingsnieuws
|
|
Alles weten over Obama? Lees dit boek: 120 pag's, € 9,95 Gemaakt door en onder redactionele verantwoordelijkheid van
Copyright 2004: |
Polarisatie,
|
|
|
Amerika is verdeeld. Politieke polarisatie is niets nieuws.
Uiteindelijk stonden in 1968 ook twee heel verschillende Amerika's
tegenover elkaar. Maar waarnemers van de lange termijn politiek in Amerika hebben een notoire verslechtering van de toon van het politieke debat waargenomen. Hoe komt dat? De wortel ligt in de jaren zestig. Vietnam polariseerde als nooit tevoren een oorlog had gedaan. De nieuwe vrijheden van de jongere bevolking zouden leiden tot de zelfdefinitie van Amerikaanse conservatisme en daarna tot de cultuur oorlogen tussen links en rechts. Watergate (het valt te beargumenteren dat dit schandaal rechtstreeks uit Vietnam voortvloeide, maar dit terzijde), onderstreepte de nieuwe hardheid. Republikeinen liepen rond met het gevoel dat ze gepakt waren, dat Nixon wel een boef was maar hun boef. Newt Gingrich De slechte toon in de politiek is te danken, of te wijten, aan één
man, Newt Gingrich. Zonder hem te veel krediet te willen geven, kunnen
we vanaf de Reagan periode Het wegsturen van de Democratische Speaker, Jim Wright, in 1989, wegens marginale onethische activiteiten (het verkopen van zijn biografie met duizenden tegelijk aan vakbonden), was het eerste succes van Gingrich. En het smaakte naar meer, ook voor de andere Republikeinen. Gingrich adviseerde zijn collega's om het voorvoegsel 'pathetic', 'slick' of 'corrupt' te gebruiken als ze het over Democraten hadden. In de campagne van 1988 deinsde de zich als keurige elite voordoende George H. W. Bush er niet voor terug om Michael Dukakis op de meest misselijk makende manieren te definiëren met het ultieme scheldwoord: Massachusetts liberal (een deels postume wraak op de Kennedy's, de grote boemannen voor de Nixon-Republikeinen). Andere afgevaardigden in het onfrisse gezelschap dat de sfeer in de Amerikaanse politieke verpestte: Trent Lott (zelf gevallen), Tom DeLay en Dick Armey (deze laatste twee niet voor niets politici uit Texas, waar ze hun politiek altijd al met peper in hun kont praktiseerden). Gematigde Republikeinen in de minderheid Als slachtoffers van deze 'take no prisoners' benadering kunnen we ook de gematigde Republikeinen noteren, mensen als Robert Dole, de presidentskandidaat in 1996 - in het algemeen de verlichte noordoostelijke vleugel van de partij (de verharding valt samen met de verschuiving van het zwaartepunt van het land en van de Republikeinse partij naar het zuiden). Gelukkig voor hen die in gerechtigheid geloven, ging ook Gingrich zelf aan zijn hoogmoed ten onder. Hij moest na zijn eclatante overwinning in 1994 en zijn uitdaging aan Clinton in 1995 (toen Gingrich de overheid liet sluiten in een conflict over de begroting - waarna Clinton zich uit verveling vergreep aan een stagiaire) en de impeachment procedure waarbij de Republikeinen minstens één stap te ver gingen in hun haatdragendheid, zelf opstappen. Van de golf van negativisme profiteerden lui als Rush Limbaugh en een sloot van rechtse radio talk show gastheren, columnisten die eindeloos zeurden over de linksheid van de media, polemisten die de scherpe kantjes van de cultuurstrijd (abortus, homo's, geloof, de vlag, het gezin) zo scherp mogelijk hielden. De sfeer aan het einde van de jaren negentig was slecht, het debat ging tussen doven en politiek zat vast. Niet omdat doctrinair links en doctrinair rechts elkaar in evenwicht hielden maar omdat de basis van het debat zo vergiftigd was dat bepaalde onderwerpen helemaal niet meer aan de orde kwamen (rechts had eenzelfde klimaat gecreëerd als waarvoor de PvdA in Nederland werd gekapitteld: het doodslaan van de discussie). Zo vreemd was het dus niet dat George Bush in 2000 campagne voerde met het ongeschreven thema 'I am a uniter, not a divider'. Wel dat hebben we geweten. Zelden was een president meer controversieel, niet zozeer als persoon (dat was Clinton wel) maar als beleidsmaker. Bush heeft de harde vleugel van zijn partij alles gegeven wat die wenste en dat heeft direct gevoerd tot de huidige positionering van de Democraten. Die moeten daarbij wel oppassen dat de stortvloed van anti-Bush en anti-rechtse literatuur (onder aanvoering van Stupid White Male Michael Moore) niet leidt tot continuering van de polarisatie, maar nu onder Democratische vlag. Het publieke debat verdient beter. |
De politici die in het Huis van Afgevaardigden de zaken onderling regelen zijn Texanen:
Tom DeLay, ook bekend als The Hammer
Dick Armey Zij runnen het Huis naar eigen goeddunken, ongeveer zoals de Democraten het deden tussen 1954 en 1994. Het ongenoegen is groot. |
|
|
in het congres een hardere toon waarnemen. In
het Huis zaten de Republikeinen zaten al sinds 1954 in de minderheid en
dat frustreerde. Gingrich en zijn kornuiten besloten dat een harde toon
en een scherper debat de macht van de arrogante Democraten kon breken.
Daar had hij gelijk in, althans voor zover het de arrogantie van de Democraten betrof. Maar in de strijd zijn ook de beschaafde omgangsvormen verloren gegaan.
