Neoconservatieven

Je hebt waarschijnlijk de afgelopen jaren wel veel gehoord over neoconservatieven. Wat zijn dat?

Neo betekent nieuw, en in dit verband betekent het dat het mensen zijn die op een andere manier conservatief zijn. In het verleden waren conservatieven vaak isolationistisch, dat wil zeggen dat ze zo weinig mogelijk met het buitenland te maken wilden hebben. Andere conservatieven noemden zichzelf realistisch, omdat ze de wereld namen zoals hij was en probeerden daar de Amerikaanse belangen zo goed mogelijk te behartigen. Henry Kissinger is daarvan het beste voorbeeld.

Neoconservatieven zijn veel actiever en assertiever dan hun collega conservatieven. Ze vinden dat Amerika zijn bijna onaantastbare positie in de wereld moet gebruiken om de wereld te hervormen op een manier die het Amerikaanse belang dient (waarbij ze het Amerikaanse belang vaak als iedereens belang definiëren). In veel opzichten zijn ze idealisten. Ze hebben veel aandacht gekregen omdat ze heel duidelijke ideeën hebben en die heel duidelijk opschrijven. Je kunt er als het ware je tanden in zetten (dat is trouwens onderdeel van een Amerikaanse traditie).

Tot 9/11 was president Bush meer een realist. Hij had in de campagne van 2000 gezegd dat Amerika zich niet bezig moest houden met 'nation building' en niet overal in de wereld de politieman moest spelen. Maar na de aanvallen op het World Trade Center veranderde dat. Bush liet zich overhalen door intellectuelen in zijn regering (dat waren die neoconservatieven) dat het brengen van democratie naar het Midden Oosten de beste manier was om de veiligheid in de wereld te vergroten.

De zogenoemde realisten zagen daaraan wel een paar haken en ogen, maar voor zover ze in de regering aanwezig waren, gngen ze mee in deze redenering. Colin Powell bijvoorbeeld, de minister van Buitenlandse Zaken, was sceptisch en in principe een tegenstander van de oorlog in Irak. Ook Condoleeza Rice was voor 9/11 veel meer een traditionele denker in buitenlandse betrekkingen.

Neoconservatief is nu een algemene naam geworden voor de unilaterale, agressieve en gewaagde buitenlandse politiek van de regering Bush, inclusief de aanval op Irak. Het wordt zelden positief bedoeld.

Republikeinse Partij, neoconservatief?

Is de hele Republikeinse Partij nu neoconservatief? Zeker niet. De meeste Republikeinen steunden de aanval op Irak omdat ze meenden dat de gevaarlijke dictator ook nog eens massavernietigingswapens had. Nu is gebleken dat dit niet zo is, blijven ze Bush steunen, maar dat is primair omdat ze anders hun eigen president laten vallen.
De werkelijkheid is dat de Republikeinse kiezers weinig geven om democratie in Irak als het moet op de manier zoals dat het afgelopen jaar is gegaan en het liefst er helemaal niet zouden zitten.

Wil je meer weten? Klik hier voor een uitgebreider verhaal.

Neoconservatieven in de regering Bush (en daar omheen):

Paul Wolfowitz (onderminister van Defensie)

Douglas Feith (onderminster voor van Defensie voor beleid)

Richard Perle (extern adviseur van de regering)

James Woolsey (ex-directeur van de CIA onder Clinton, maar met ruzie vertrokken)

Intellectuelen als:

William Kristol (hoofdredacteur conservatieve Weekly Standard)

Francis Fukuyama (schrijver van het boek The End of History)

Charles Krauthammer (schrijver van opinieartikelen)

Robert Kagan (schrijver van het boekje Amerikanen komen van Mars, Europeanen van Venus)

Terug naar achtergronden