Europa was altijd al een regio van migratie en immigratie

		AMERIKA.NL site van het immigratieboek

ddddddddddddddPOLITIEK DAGBOEK\|MAGAZINES \|QUINCYCLUB/IMMIGRATIEPROJECT\| REIZEN

^HOME

^{REIZEN IN AMERIKA}

^SAMENLEVING

^{GESCHIEDENIS EN POLITIEK}

^CANADA

^{IMMIGRATiEPROJECT QUINCYCLUB}

IN DIT GEDEELTE:

^{INHOUDSOPGAVE ONDERWERPEN}

^{OVER HET BOEK}

^PERSBERICHT

^{OVER DE AUTEUR}

(advertentie)

Serieuze en systematische communicatie- en mediatraining
BDRP

U denkt dat u Amerika wel begrijpt? Laat u uitdagen:

2e druk

200 pag's € 9,95

Niet te vinden? Maak 9,95 over op rekening 6934540 tnv Big Sky Amsterdam en u heeft het binnen een week in huis. Gesigneerd!!
Adres erbij svp.

Nu ook in het Duits:

Voor de hele site geldt:
Copyright 2006:
Big Sky Productions BV

U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden.

Big Sky Productions,
de Amerika-kenners
klik hier voor meer informatie

Disclaimer: wij proberen onze informatie up to date en juist te houden maar kunnen niet garanderen dat op de site verschafte informatie ook klopt. Aan de hier verschafte informatie kunnen geen rechten worden ontleend.

Betrouwbaar & comfortabel!
Plan en boek uw vliegreis naar de VS
on line met KLM.

	Europa als immigratieregio
Mijn boek gaat over Amerika als immigratieland en wat we ervan kunnen leren. Maar al vergeten we dat vaak, ook West Europa heeft een lang geschiedenis van de opname van immigranten. Vooral binnen Europa is er natuurlijk al eeuwen lang heen en weer gereisd. Volgens Saskia Sassen, een professor in Chicago, heeft een kwart van alle Fransen een buitenlandse ouder of grootouder. Eén van de presidentskandidaten in 2007, Sarkozy, is daar een voorbeeld van. Volgens Sassen zou in Wenen maar liefst veertig procent van de inwoners een buitenlandse ouder of grootouder hebben. Niet zo vreemd natuurlijk als je de locatie van de Oostenrijkse hoofdstad bekijkt. Eeuwenlang was de hoofdstad van het Habsburgse-Oostenrijkse keizerrijk een centrum van Midden Europa. Het vreemde is dat Europa altijd denkt over zichzelf als een continent van emigratie. Maar over kortere afstanden, tussen de verschillende landen, vonden enorme migratie stromen plaats. Toen Amsterdam in de achttiende eeuw zijn polders aanlegde, gebeurde dat vooral door Duitse arbeiders. Franse wijngaarden werden ingericht door Spanjaarden. Londen gebruikte Ieren toen de basisinfrastructuur van die stad werd opgezet. En toen Haussman – de naam zegt al iets – Parijs herbouwde kwamen er Duitsers en Belgen op af om het werk uit te voeren. Duitse spoorwegen en staalfabrieken lokten Italianen en Polen. Om dit in perspectief te plaatsen: weliswaar gingen bijna zes miljoen Italianen naar Amerika tussen 1876 en 1976, maar ook doken 12,6 miljoen elders in Europa op – 4 miljoen in Frankrijk en in Zwitserland ieder, 2,5 miljoen in Duitsland. Sassen merkt op dat de EU nieuwe stromen op gang heeft gebracht en, gezien de vergrijzing, dat ook nodig heeft. Overigens zijn het stromen die intens zijn en meestal kort duren, maximaal vijftien jaar. We onderschatten ook onze opnamecapaciteit, we doen het al heel lang. Bovendien, zegt Sassen, de groepen die de grote stromen veroorzaken, zoals Turken en Marokkanen, hebben meestal behoorlijk sterke redenen om hun land te verlaten. Tegenwoordig lijken de stromen migratie tussen EU landen niet erg problematisch. Maar het is nog niet zo lang geleden dat er intens wantrouwen bestond tussen regio’s. En ook anti-immigratie sentimenten zijn van alle tijden. Toentertijd leek het ook alsof deze mensen nooit te integreren zouden zijn. Volgens Sassen onderschatten we hoeveel tijd het kostte, en hoeveel moeite, om die migratiestromen vorm te geven. Terwijl processen nu sneller gaan dan toen, is het geduld echter onevenredig snel afgenomen. Een vraag die Sassen niet beantwoordt is waarom en hoe we dit allemaal zijn vergeten.	Nicholas Sarkozy, presidentskandidaat in Frankrijk. Voorbeeld van interne Europese migratie.
Terug naar basisgegevens

Europa als immigratieregio

Mijn boek gaat over Amerika als immigratieland en wat we ervan kunnen leren. Maar al vergeten we dat vaak, ook West Europa heeft een lang geschiedenis van de opname van immigranten. Vooral binnen Europa is er natuurlijk al eeuwen lang heen en weer gereisd. Volgens Saskia Sassen, een professor in Chicago, heeft een kwart van alle Fransen een buitenlandse ouder of grootouder. Eén van de presidentskandidaten in 2007, Sarkozy, is daar een voorbeeld van. Volgens Sassen zou in Wenen maar liefst veertig procent van de inwoners een buitenlandse ouder of grootouder hebben. Niet zo vreemd natuurlijk als je de locatie van de Oostenrijkse hoofdstad bekijkt. Eeuwenlang was de hoofdstad van het Habsburgse-Oostenrijkse keizerrijk een centrum van Midden Europa.

Het vreemde is dat Europa altijd denkt over zichzelf als een continent van emigratie. Maar over kortere afstanden, tussen de verschillende landen, vonden enorme migratie stromen plaats. Toen Amsterdam in de achttiende eeuw zijn polders aanlegde, gebeurde dat vooral door Duitse arbeiders. Franse wijngaarden werden ingericht door Spanjaarden. Londen gebruikte Ieren toen de basisinfrastructuur van die stad werd opgezet. En toen Haussman – de naam zegt al iets – Parijs herbouwde kwamen er Duitsers en Belgen op af om het werk uit te voeren. Duitse spoorwegen en staalfabrieken lokten Italianen en Polen. Om dit in perspectief te plaatsen: weliswaar gingen bijna zes miljoen Italianen naar Amerika tussen 1876 en 1976, maar ook doken 12,6 miljoen elders in Europa op – 4 miljoen in Frankrijk en in Zwitserland ieder, 2,5 miljoen in Duitsland.

Sassen merkt op dat de EU nieuwe stromen op gang heeft gebracht en, gezien de vergrijzing, dat ook nodig heeft. Overigens zijn het stromen die intens zijn en meestal kort duren, maximaal vijftien jaar. We onderschatten ook onze opnamecapaciteit, we doen het al heel lang. Bovendien, zegt Sassen, de groepen die de grote stromen veroorzaken, zoals Turken en Marokkanen, hebben meestal behoorlijk sterke redenen om hun land te verlaten. Tegenwoordig lijken de stromen migratie tussen EU landen niet erg problematisch. Maar het is nog niet zo lang geleden dat er intens wantrouwen bestond tussen regio’s. En ook anti-immigratie sentimenten zijn van alle tijden. Toentertijd leek het ook alsof deze mensen nooit te integreren zouden zijn. Volgens Sassen onderschatten we hoeveel tijd het kostte, en hoeveel moeite, om die migratiestromen vorm te geven. Terwijl processen nu sneller gaan dan toen, is het geduld echter onevenredig snel afgenomen. Een vraag die Sassen niet beantwoordt is waarom en hoe we dit allemaal zijn vergeten.

Nicholas Sarkozy, presidentskandidaat in Frankrijk. Voorbeeld van interne Europese migratie.

Terug naar basisgegevens