REIZEN IN DE VS | BULLETINBOARD | POLITIEK DAGBOEK | NABESTELLEN AMERIKA'S

Nu in de boekwinkel:

200 pag's € 9,95

Copyright 2004:
Big Sky Productions BV

U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden.

Big Sky Productions
de Amerika-kenners
klik hier voor meer informatie

Disclaimer: wij proberen onze informatie up to date en juist te houden maar kunnen niet garanderen dat op de site verschafte informatie ook klopt. Aan de hier verschafte informatie kunnen geen rechten worden ontleend.

Klik hier voor de rol van de Senaat en een historische contekst

De dood, op 17 oktober, in een vliegtuigongeluk van de gouverneur van Missouri, Mel Carnahan (D), maakt een einde aan de Democratische hoop op het winnen van een meerderheid in de Senaat. Senator Ashcroft was een van de zwakke broeders in het Republikeinse kamp, maar tegen een andere kandidaat dan Carnahan zal hij wel winnen

Ondertussen ligt de hoogbejaarde senator van South Carolina, Strom Thurmond (nog presidentskandidaat in 1948!) op apegapen. Thurmond, die de laatste jaren al als een zombie door het Capitool schuifelt, zou bij overlijden opgevolgd worden door een Democraat. Dat zou de situatie kunnen compenseren waarin Lieberman vp wordt en zijn openvallende zetel in Connecticut door een Republikein wordt ingenomen, althans voor 2 jaar, tot de volgende verkiezingen. Maar misschien ziet hij toch nog af van zijn eigen kandidatuur, hoewel hij met de huidige opiniepeilingen niet erg zeker kan zijn van een baantje op 20 januari 2001.

33 zetels ter beschikking, daarvan 14 Democratisch, 19 Republikeins. De situatie eind september was zodanig dat de Democraten een kansje begonnen te ruiken o de meerderheid terug te halen. Om een meerderheid te halen (nu is het 45 Democraten en 55 Republikeinen) moeten de Democraten er vijf winnen plus het Witte Huis.
Mede door de zwakheid van George Bush in verschillende sleutelstaten en zijn oninteressante programma, lijken Florida, Delaware, Missouri en Montana binnen bereik. Maw. wat hieronder als Groen staat aangegeven begin te schuiven. In Virginia deed Robb het niet slecht in zijn debat, terwijl Hillary in New York ook een voorsprong lijkt te nemen.
De kracht van Gore leidt echter wel tot druk op Lieberman om een andere Democraat in Connecticut te laten kandideren. Het probleem is dat anders de Republikeinse gouverneur een vervanger kan benoemen.

Het beste waar de Democraten op kunnen hopen is vijftig zetels, net zoveel als de Republikeinen en dat Al Gore het presidentschap wint zodat de voorzitter van de Senaat (de vice-president) de doorslaggevende stem kan brengen. Vrijwel niemand, behalve natuurlijk eeuwig optimistische Democraten, denkt dat dit mogelijk is. Het zou vereisen dat alles precies goed uitvalt voor de Democraten en dat gebeurt nooit. Het niet verrassende van elke verkiezingen is dat er minstens één of twee verrassingen zijn.

Verreweg de meest gevolgde campagne is die om de open zetel van New York, waar Hillary Clinton probeert nu eindelijk op eigen houtje wat te bereiken. Omdat zij uiterst omstreden is en tot voor kort helemaal nooit in New York had gewoond, kijken vriend en vijand van de First Lady met spanning hoe ze het ervan afbrengt.  Volg Hillary! in het verkiezingsdagboek.

Senator Robb van Virginia (D) is kwetsbaar vanwege een seksschandaal, hoewel dat ondertussen al weer zes jaar geleden is. Maar hij is ook niet erg effectief en senator voor een staat die op staatsniveau stevig in Republikeinse handen is. zie ook Virginia.

In Nebraska had de fotogenieke Vietnam veteraan Bob Kerrey de zetel voor het opscheppen, maar hij heeft geen zin meer (na twee keer met plannen voor een presidentschap te hebben gespeeld).

In New Jersey heeft de zakenman John Corzine met 35 miljoen aan eigen geld de nominatie voor de Democraten verworven. Maar hij is ook een redelijk sterke kandidaat gebleken in een staat die beide kanten op kan gaan.

Beide partijen evenveel zetels

Het is trouwens pas één keer voorgekomen dat in de Senaat beide partijen evenveel vertegenwoordigers hadden: aan het begin van het 47th Congress in 1881. Dat leverde de nodige problemen op om de voorzittersposten te verdelen, want wie was er nu meerderheid? Normaliter zou de vice-president beslissen, die in 1881 van Republikeinse huize was. Maar de strijd ging om twee onafhankelijken die beide door de Democraten werden geclaimed. De Republikeinen moesten één Onafhankelijke losweken om op een gelijk getal te komen en dan vice-president Chester Arthur de doorslag laten geven.

De Republikeinen haalden inderdaad Senator Mahone over. De volgende dag bleek dat hij voorzitter zou worden van de Landbouwcommissie en bovendien mocht kiezen wie de top administratieve functies van de Senaat mocht vervullen - waarmee hij grip kreeg op alle benoemingen in het Senaatsgebouw. Verder mocht Mahone alle federale benoemingen in Viriginia doen.

Maar de Democraten frustreerden bij iedere nieuwe draai de voortgang. Waren er een paar Republikeinen ziek, dan zorgden ze ervoor dat er geen quorum was (tegenwoordig worden stemmen gepaired - als een Democraat er niet is, zoekt hij een Republikein die anders dan hij of zijzelf zou hebben gestemd om beide stemmen tegen elkaar te laten wegvallen). Kortom, het werd een zootje.

Het liep uit op een confrontatie met president Garfield die het recht opeiste zelf federale benoemingen in de staat New York te maken. Daarop nam de Boss van New York, de Republikeinse Senator  Roscoe Conkling, ontslag, samen met de andere senator van New York. Beiden hadden verwacht dat de door hen gecontroleerde Newyorkse wetgevende vergadering hen zou herbenoemen, en zo een boodschap zou sturen aan het Witte Huis. Maar in een van de aardigste verrassingen in de geschiedenis van de Senaat, deed de Newyorkse congres dat niet en stuurde twee andere lieden.

Het was de moord op Garfield die het klimaat een half jaar later fundamenteel had veranderd en het gekijf ten einde bracht. Er was nu immers geen voorzitter meer (Arthur was president geworden en hij hoefde geen vice-president te benoemen). De compromisoplossing was dat de Republikeinen de commissies kregen en de Democraten de patronage benoemingen voor de Senaat.

In 1953 kwam een gelijksoortige situatie aan de orde, maar de Onafhankelijke Senator Wayne Morse verklaarde toen dat hij met de Republikeinen zou stemmen als het om organisatorische zaken ging. Omdat Nixon Republikeins vice-president was, liep het met een sisser af, want in de praktijk hadden de Republikeinen altijd de meerderheid - al verloren ze die in 1954 weer.

Terug naar verkiezingspagina