REIZEN IN DE VS | BULLETINBOARD | POLITIEK DAGBOEK | NABESTELLEN AMERIKA'S

Nu in de boekwinkel:

200 pag's € 9,95

Copyright 2004:
Big Sky Productions BV

U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden.

Big Sky Productions
de Amerika-kenners
klik hier voor meer informatie

Disclaimer: wij proberen onze informatie up to date en juist te houden maar kunnen niet garanderen dat op de site verschafte informatie ook klopt. Aan de hier verschafte informatie kunnen geen rechten worden ontleend.

Kansen op het presidentschap: nul

Eigen website: www.keyes2000.org

Klik hier voor een artikel over Keyes, de zwarte gemeenschap, conservatisme en wat daarin te halen valt voor Republikeinen als ze hun big-business sentiment eens lieten vallen.

4 februari: Ik neem dit laatste wat terug. Hij is niet zo gek als hij doet, en hij wordt nu wel degelijk serieus genomen. Zie hieronder.

De moderne zwarte Amerikaan is conservatief.

In Iowa scoorde Alan Keyes heel onverwacht veertien procent van de stemmen in de Republikeinse voorverkiezingen. Met zijn conservatieve moralistische boodschap en zijn felle spreekstijl wordt de enige zwarte kandidaat in deze presidentsverkiezingen ineens serieus genomen. President zal Keyes niet worden maar voor de progressieve Democraten zouden er allerlei alarmklokken moeten gaan luiden.

Alan Keyes is een probleem voor progressieve blanke Amerikanen. Republikeins presidentkandidaat Keyes is namelijk een zwarte man met oratische gaven die een zaal bovenop de stoelen kan krijgen. Maar wat doet die man bij de Republikeinen? Sterker nog, hoe kan het dat Keyes de meest conservatieve Republikeinse kandidaat is? Volgens alle gangbare vooroordelen in Amerika en Europa zou een bewogen, geëngageerde zwarte haast vanzelfsprekend progressief zijn. Een soort Jesse Jackson.

De kandidaat die in Iowa 14 procent van de stemmen haalde in de Republikeinse voorverkiezingen en daarmee ineens een interessante outsider werd, laat zich niet zo gemakkelijk in een hokje stoppen. Keyes zou waarschijnlijk in zijn kenmerkende expressieve woede ontploffen over zoveel onbegrip. De eerste maanden van de campagne deed Keyes niet anders dan verontwaardigd vragen waarom niemand hem aandacht gaf. Hij vroeg om respect en nu krijgt hij het. Anders dan over het paard getilde voetballers, verdient Keyes dat ook.

Alan Keyes kan zijn gehoor begeesteren: van alle kandidaten is hij de beste spreker. Hij heeft duidelijke, uiterst conservatieve standpunten, is een goed debater en hij kan zijn eenvoudige boodschap in benijdenswaardige retoriek overdragen. Vergeleken met George Bush Jr.’s permanent gevecht met de grammatica in zinnen vanmeer dan vijf woorden, is Keyes een ware Demosthenes. Hij komt rechtstreeks uit de traditie van de Southern Baptist vurige spreekstijl waarvan ook Jackson en Martin Luther King vertegenwoordigers waren. Maar daarmee houden de overeenkomsten met eerdere zwarte leiders wel op.

Keyes is een moderne zwarte en hoewel hij in de Republikeinse Partij vooralsnog vooral blanke goed christelijke jonge mannen trekt in zijn door vrijwilligers gedragen campagne, vertegenwoordigt hij de zwarte gemeenschap waarschijnlijk beter dan Gore, Clinton en Bradley. Als ex-diplomaat onder Jeanne Kirkpatrick, is Keyes een vertegenwoordiger van de Reagan-generatie van zwarten die geen hand outs van de overheid hoeven te hebben, die op ras gebaseerde promoties als denigererend beschouwen en de `zorgzaamheid’ van progressieve blanken patroniserend. Zij doet het zelf wel. Ook Keyes’ sociaal conservatisme - God, geloof en gezin - past wonderwel in de moderne zwarte gemeenschap, zij het misschien niet in óns beeld daarvan. De sociale desintegratie van de zwarte gemeenschap, vooral in de verpauperde binnensteden, hebben veel zwarten namelijk van het belangrijk feit doordrongen dat niet de blanken de schuld zijn van hun problemen en dat niet de blanken ze zullen oplossen. Steeds meer zwarte stemmen roepen om een teruggrijpen op klassieke waarden van geloof en gezin, orde en structuur. Misschien houdt dat gezinnen bij elkaar en misschien zorgt het ervoor dat kinderen hun huiswerk doen en hun school afmaken en van de drugs en de vrouwen afblijven.

Keyes is niet de eerste zwarte die deze boodschap van zelfbeheersing en zelfwerkzaamheid uitdraagt. Jesse Jackson houdt al sinds jaar en dag stichtende toespraken, waarin hij zijn gehoor oproept het boetekleed aan te trekken en zelf eens orde op zaken te stellen. Hij mag dat, want hij is zelf zwart en ontloopt daarmee het verwijt van racisme dat een blanke die deze boodschap verkondigt steeds krijgt toegeworpen - Keyes heeft eenzelfde voordeel watn geen blanke Republikein zou dit verhaal durven houden. In een andere variant verkondigen ook de Moslims van de zwarte nationalist en anti-semiet Louis Farrakahn deze waarden en normen. Maar Keyes is de eerste die door zijn aanwezigheid in het Republikeinse kamp duidelijk maakt hoe groot de desillusie is in de zwarte gemeenschap over de mislukte en zelfs averechts werkende Democratische groot-geld, grote-overheidsprogramma’s. Zelfhelp, hard werken, geen links geneuzel en vooral geen valse bescheidenheid, dat is de American Way. Maar het is niet de boodschap van linkse do-gooders en het is zeker niet een boodschap die in de Democratische Partij omarmt.Vooral dankzij de sprankelende economie is president Clinton inderdaad populair bij de zwarte kiezers, althans bij de spraakmakende leiders ervan. Het is echter geen toeval dat zij allemaal hun politieke carrière binnen de Democratische Partij en de burgerrechtenbewging hebben gemaakt: zij hebben een institutioneel belang bij een partijgenoot in het Witte Huis. Toch wordt Clintons ongedisciplineerde gedrag, zijn gebrek aan normen door gelovige zwarten wel gemakkelijk vergeven maar niet gemakkelijk vergeten. Dat de president net zo’n lapzwans bleek als veel zwarte mannen die hun gezin niet bijeen weten te houden of daar geen moeite voor doen, wordt niet licht opgenomen. En dat alleen een sterke economie tot vooruitgang leidt, ondermijnt op een perverse manier de Democratische boodschap dat de overheid zwarten wel zal helpen. De Republikeinse zelfhelpboodschap is heel wat duidelijker en heel wat beloftevoller.

En zo vertegenwoordigt Alan Keyes in zijn doorbraak naar de grote media, naar serieus genomen worden, een voor Democraten verontrustende trend. Hij zal niet de nominatie krijgen, laat staan president worden, maar Keyes is de eerste die duidelijk maakt dat zwarten niet vanzelfsprekend op de Democraten zullen stemmen. In zijn vijftien minuten van campagne beroemdheid maakt Keyes duidelijk dat de Republikeinen, als ze er wat dieper over nadachten en hun pro-big business establishment-denken konden laten varen, een enorme bron van kiezers zouden kunnen aanboren. Ronald Reagan deed het al eerder met blanke gewone mensen. De doorbraak van een zwarte Republikein is een kwestie van tijd. De normen en waarden van de partij van Lincoln staan dichter bij het gewone volk dan die van de Democraten. En het zwarte gewone volk is net zo Amerikaanse als de rest van het land, misschien een beetje meer.

Copyright 2000 Frans Verhagen