REIZEN IN DE VS | BULLETINBOARD | POLITIEK DAGBOEK | NABESTELLEN AMERIKA'S

Nu in de boekwinkel:

200 pag's € 9,95

Copyright 2004:
Big Sky Productions BV

U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden.

Big Sky Productions
de Amerika-kenners
klik hier voor meer informatie

Disclaimer: wij proberen onze informatie up to date en juist te houden maar kunnen niet garanderen dat op de site verschafte informatie ook klopt. Aan de hier verschafte informatie kunnen geen rechten worden ontleend.

Buitenlandse politiek

Sinds het tweede debat mag je zeggen dat zich hier, in elk geval voor de vorm, een behoorlijk verschil heeft aangediend. Gore de interventionist tegenover Bush de afstandelijke. Bush sluit meer aan bij het semi-isolationistische sentiment in Amerika, Gore past in het Clinton patroon. In de praktijk durf ik wel aan dat er weinig verschil zou zijn, net zomin als er veel verschil was tussen Bush de Oudere en Clinton. In buitenlandse politiek zit nu eenmaal een grote component van continuïteit.

De beide rivalen verschillen vooral en wel heel erg duidelijk in ervaring. George Bush heeft nooit iets met buitenlandse politiek te maken gehad en maakte in de aanloop naar de voorverkiezingen een paar verbazende blunders. Die waren deels het gevolg van zijn neiging om de Engelse taal te maltraiteren, zoals de Grieken beschrijvend als Grecians in plaats van Greeks Ook ging hij onderuit toen een slimme interviewer in Boston hem naar de namen vroeg van drie regeringsleiders. Niet dat de journalist die zelf geweten zou hebben, maar het was een leuke truc. Dick Cheney, de vp kandidaat, moet Bush op dit terrein wat extra gewicht geven, maar heeft dat tot nu toe niet gedaan. Bush leunt zwaar, heel zwaar op de expertise van de hulpjes van zijn vader. Deze lui worden straks zijn assistenten, ministers en onderministers, maar ze zullen Bush niet kunnen behouden voor eventuele valkuilen in de debatten.

Gore daarentegen heeft zoveel ervaring dat hij het risico loopt dat het ballast wordt. Zo heeft hij zich uitgebreid bemoeid met Rusland, wat bij Republikeinen niet goed ligt omdat ze menen dat daarmee nogal wat geld verspild is (daar konden ze wel eens gelijk in hebben). Gore is ervaren en een onverdachte internationalist, net als George Bush de Oudere. Alleen was het probleem van president Bush nu juist om de onwillige Republikeinen mee te slepen. Laten we maar zeggen dat pa Bush dichter bij Gore staat dan zoonlief. Als het om de issues gaat, is er niet geweldig veel verschil, hoe hard de partijen dat ook proberen te constueren. De rommel in Kosovo mag een rommel zijn (en volgens ons geen hoogtepunt van rationele besluitvorming door de regering Clinton), maar de Republikeinen kunnen daar niet veel mee. Wel met de andere rommel in Haïtie, waar Clinton vergeefs intervenieerde. Over China kunnen ze wat debateren, misschien dat Clinton te slap is op mensenrechtengebied. Dat is een aardige omkering van rollen dan, die Jimmy Carter met plezier zal aanzien.

Een strategie voor het post-Koude Oorlog tijdperk hebben Clinton of Gore niet laten zien, maar de vraag is of we al zover zijn dat daar iets zinnigs over te melden valt. 

Terug naar opening verkiezingen 2000