Partijen, kiezers en opkomst

De Founding Fathers van de Verenigde Staten hadden vele kwaliteiten maar een sterk democratisch gevoel, one person, one vote, was hen vreemd. Ten tijde van de Amerikaanse Revolutie hadden alleen grondeigenaren een stem. Dat werd overgenomen door de fathers, die nogal wat scepsis hadden over het macht geven aan het gewone volk. Aan het begin van de negentiende eeuw deed misschien zo'n zes procent van de bevolking mee aan verkiezingen. Overigens had het systeem met kiesmannen ook te maken met wat de fathers zagen als de essentie van het systeem: een keurig, beschaafd proces. 'A few respected electors, state by state, sifting the merits of the worthiest eligibles. Something like a church councilnaming a new pastor, or a faculty bestowing a professorship'. (kijk bijvoorbeeld in de 68th Federalist, van Alexander Hamilton). 

Het veranderde al snel. Alleen George Washington kan geacht worden zo ongeveer op deze manier te zijn gekozen, in essentie een onderonsje van de belangrijke mensen. Geen wonder dat Washington zich rotschrok van het ontstaan van politieke partijen (zie Amerikaanse geschiedenis). Jefferson en Adams gingen al behoorlijk tegen elkaar tekeer in 1800. Er werden flyers uitgereikt die vertelden dat Jefferson een atheïst was en Adams een monarchist. De zeer partijdige kranten (ook schotschriften) deinsden nergens voor terug. 

Het jaar van de waterscheiding is 1828, de verkiezing waarbij Andrew Jackson wraak nam voor de hem 'ontstolen' verkiezing van 1824 (toen John Quincy Adams de eerste minderheidspresident werd - ook nog met minder kiesmannen dan Jackson). In 1828 verdrievoudigde het aantal kiezers en bovendien kwam nu een steeds groter aantal uit de frontier gebieden van Tennessee en Kentucky waar Jackson zijn wortels had. In dat jaar werd ook het kiessysteem zodanig veranderd dat mensen direct op de kiesmannen stemden die zich verbonden hadden aan een kandidaat. Niet de kiesmannen werden meer overgehaald om een kandidaat te steunen, zoals tevoren, maar de kandidaten werden overgehaald om een gecommitteerde kiesman te steunen.

Daarmee werden ook de campagnes meer op de kiezers gericht. Old Hickory was Jacksons bijnaam en er werd van alles gedaan om die naam onder de mensen te brengen. Tegenstanders lieten weten dat hij geen opleiding had, geen manieren en dat hij geen politieke ervaring had (klinkt bekend, niet?). Vanaf 1828 zien we ook de georganiseerde politieke partijen ontstaan. Nationale partijen beperkten het aantal kandidaten en maakten het organiseren van grote campagnes gemakkelijker. Partij identificatie hielp bij het herkennen van kandidaten. 

Uit het voorgaande blijkt al dat opkomst als kiezers helemaal niet vanzelfsprekend is in de VS. 'Getting out the vote' is dan ook een enorm belangrijk onderdeel van de campagne. De eerste stap is natuurlijk de kiezer interesseren voor de verkiezing. Dat moeten de kandidaten en vrijwilligers doen door van deur tot deur de kandidaten aan te prijzen. Maar vervolgens moeten op de verkiezingsdag ook de kiezers naar het stemlokaal gaan of geholpen worden dat te doen. Vandaar het belang van hulptroepen als de vakbonden, burgerrechten organisaties en andere belangengroepen om bejaarde, invalide of anderszins minder mobiele mensen naar de stembussen te brengen.

Tot nog toe was de Democratische Partij, met zijn natuurlijk achterban van vakbonden en burgerrechtenorganisaties daar het sterkst in. Maar de Republikeinen hebben nu ook ontdekt hoe belangrijk dit is. In de krappe verkiezingen van 2002, toen de Republikeinen de Senaat terugwonnen en het Huis behielden, hebben ze dat gemerkt. Ook proberen de Republikeinen nu voet aan de grond te krijgen bij minderheidsgroepen als Hispanics, joden, vakbondsleden, zwarten e.d.

Ook de Democraten proberen natuurlijk hun basis te mobiliseren om zo een cumulatief effect te hebben. Het eerste probleem is dat ze geen aantrekkelijke kandidaten hebben en evenmin een overtuigend programma.

Terug naar opening verkiezingen