Vakantie in Amerika. Praktische tips, alle staten, alle steden, parken.

Profiteer van de lage dollar!

Elections 2008
de presidentsverkiezingen
Geef u hier op voor de nieuwsbrief

Geef hier u op voor verkiezings nieuwsbrief

<sup>OPENINGSPAGINA

SAMENLEVING & GESCHIEDENIS</sup>

<sup>IMMIGRATIEPROJECT

VAKANTIE IN AMERIKA</sup>

^{ALLE 50 STATEN}

IN DIT GEDEELTE:

^{DAGELIJKSE ANALYSE}

^{ABC VAN DE VERKIEZINGEN}

^{MEEST GESTELDE VRAGEN}

<sup>VERKIEZINGEN 2004

VERKIEZINGEN 2000

VERKIEZINGEN HISTORISCH</sup>

<sup>ALLE 43 PRESIDENTEN

QUINCY CLUB SITE</sup>

Alles wat u wilt weten over President Obama: nu in de winkel.
Herziene actuele druk!!

Uitgever: Prometheus
Verkoopprijs: € 9,95
ISBN: 9789035134201
NUR: 680

Niet te vinden? Maak 18,50 over op rekening 4092178 tnv Big Sky Amsterdam en u heeft het binnen een week in huis. Gesigneerd!!
Adres erbij svp.

Copyright:
Big Sky Productions BV

U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden.

Big Sky Productions,
de Amerika-kenners
klik hier voor meer informatie

Disclaimer: wij proberen onze informatie up to date en juist te houden maar kunnen niet garanderen dat op de site verschafte informatie ook klopt. Aan de hier verschafte informatie kunnen geen rechten worden ontleend.

Republikeinse Partij

Basis partij

Tot pak weg 2006 was de basis voor de Republikeinse Partij niet klasse maar cultuur. De beste voorspeller van Republikeins denken onder blanke Amerikanen is namelijk kerkbezoek. Wie veel verdient, stemt lang niet altijd Republikeins, sterker, Bush verloor in 2000 bijna de helft van de stemmen van mensen die meer dan 100.000 dollar verdienden. Er zit ook een sterk element van populisme in. Republikeinse stemmers luisteren naar Rush Limbaugh, de radio schreeuwlelijk die met zijn talkshow Washington onder vuur neemt. Er luisteren dagelijks miljoenen mensen naar.
Tegelijk hebben de conservatieven in de VS behoorlijk wat intellectuele kracht. Thinktanks, bladen, televisie-programma's.  Zoals David Frum (klik hier voor interview met hem) het zegt in een van de interessantere boeken over Bush: veel Amerikanen kennen aan geloof een belangrijke plaats toe in hun leven en deze miljoenen mensen zijn betrouwbare Republikeinse kiezers - steeds meer. Als je je afvraagt is iemand Republikein of Democraat, dan is het minder belangrijk om naar regio en beroep of opleiding te kijken maar twee indicatoren te gebruiken: gaat de betreffende persoon naar dekerk en is hij of zij getrouwd en heeft ie kinderen?

Deze gedachte sluit ook aan bij de resultaten die opiniepeilers voor Bill Clinton in 1996 opduikelden. Zij meenden erin te slagen kiesgedrag te kunnen voorspellen aan de hand van de antwoorden op vijf vragen, allemaal over seks en moraliteit. Hoe staat u tegenover homo's? Kijkt u weleens naar porno? Kijk u neer op iemand die overspel pleegt?  Hoe staat u tegenover seks voor het huwelijk? En: speelt geloof een belangrijke rol in uw leven? Kiezers die de 'progressive' visie hadden (niets tegen homo's, seks voor het huwelijk, overspel en toegeven dat ze wel eens porno bekijken, bleken, niet verrassend, op Clinton te gaan stemmen.De auteur van het stuk, Thomas Edsall, stelt dat seks veel meer dan de portemonnee het onderwerp is waarop het electoraat zich verdeelt. Het lijkt er echter op dat de conservatieven dit jaar met deze emotie onderwerpen weinig kunnen scoren. John McCain is ook niet een kandidaat die op dit terrein veel heeft te melden.

Cultuur oorlog

De interessantste vraag is of de Republikeinen die cultuur oorlog (dat noemen ze het) kunnen winnen. Acht miljoen mensen luisteren naar Limbaugh, maar 20 miljoen kijken naar een homo sitcom als Will & Grace. Ook hebben de Republikeinen qua stemmen aantallen de laatste jaren niet echt gescoord (met de minderheid van Bush als hoogtepunt - klik hier waarom dat op zich niet relevant is). De partij moet haar sociaal conservatisme niet al te luid belijden, anders jaagt ze mensen weg.
De GOP is een partij van entrepreneurs, niet van ambtenaren, van de suburbs, niet van de grote steden, van beperkte overheid, niet van big government, van het groeiende zuidwesten, niet van het stagnerende noordoosten. Maar ze hebben een probleem. Sociaal conservatief is een deel van het electoraat dat mogelijk kan worden bereikt, maar dat gaat niet altijd samen met anti-overheidsdenken. Voorbeelden: Hispanics, zwarten en vrouwen. De Republikeinen in een belangrijke staat als Californië zijn helemaal machteloos gemaakt door overdreven rechts gereutel. En ook de overname van de conventie in 1992 door intolerant christelijk rechts met de vervelende uitstraling daarvan voor George Bush de Oudere, is nog niet iedereen vergeten. Het kan maar zo weer gebeuren. 

De basis instelling van de Amerikaan is conservatief. De grondwet stelt het individu voorop, de frontier maakte mensen verantwoordelijk voor hun eigen welzijn. Geld verdienen was altijd een belangrijke doelstelling. Open ruimtes vragen ook om een soort vrijheidsbeleving die Europa niet kent. Als onkwetsbaar land, in elk geval tot 9/11 straalt die zelfstandigheid ook uit in de buitenlandse politiek.

Hoe conservatief zijn de Republikeinen? De activisten heel erg, de kiezers een stuk minder. Minister Ashcroft van Justitie bijvoorbeeld, die zelfs de beelden in zijn ministerie waar twee dames met weegschalen worden uitgebeeld bedekken zodat hij niet tegen hun blote borsten hoefde aan te kijken, is uitzonderlijk. Zijn kruistocht om over bijbellessen te geven, drank en andere genotsmiddelen uit te bannen, is gedoemd weinig steun op te roepen. De partij echter is nu toch in de greep van conservatief rechts. Daarvan is de groep zuidelijke protestantse christenen één exponent, maar niet de enige. Er is ook een, wat je noemt, meer sophisticated vleugel, die sterk is vertegenwoordigd in de media (die helemaal niet zo links zijn als mensen vaak denken). Voorbeelden hiervan zijn Fox Media (van Rupert Murdoch), het weekblad The Weekly Standard (van Rupert Murdoch) en de opiniepagina van The Wall Street Journal. 

De boodschap is, in de woorden van Michael Lind, een politiek analist, een synthese van vrije markt economische denken met sociaal conservatisme en militair activisme overzees. Ik betwijfel eerlijk gezegd of hij gelijk heeft met het laatste punt, aangezien Amerikanen toch primair isolationistisch zijn, maar goed. De ouderwetse zaken elite zit daar ongemakkelijk tussen maar heeft niettemin voor zijn eigen agenda wel baat bij de GOP. 

De Republikeinse organisatie, van de partijorganisatie tot de think tanks die voorstellen in wetsvoorstellen omzetten en sprekers leveren voor televisieprogramma's, van evangelische christenen die het evangelie preken tot direct mail organisaties, van dagbladen tot weekbladen, de Republikeinen domineren nu het politieke veld op een manier die de Democraten sinds de New Deal deden. Ook in het organiseren en mobiliseren van jongeren zijn de Republikeinen tegenwoordig veel sterker. College Republicans hebben hun aantal leden in drie jaar verdrievoudigd (meer dan 1000.000 nu), en het aantal 'chapters' vergroot van 409 tot 1148.  Zie ook verkiezingsanalyse. Overigens hebben deze jongeren vaak een tolerante opstelling tegenover homo's en ras e.d.

Watergate

De wortel van de Republikeinse wederopstanding is hun grootste nederlaag: die na de Watergate affaire, bij de verkiezingen in november 1974. Toen verloren de Republikeinen 43 zetels in het Huis (om er maar een derde van alle zetels over te houden), ze verloren 6 gouverneurs om er maar 12 over te houden, met slechts 2 in de grote staten. Ze verloren 21 procent van hun afgevaardigen op staatsniveau. Deze schok was nodig om het hele apparaat in werking te zetten dat nu op zijn plaats is. 

De verkiezing van Ronald Reagan in 1980 was de eerste stap in de realisering van de Republikeinen dat het mogelijk was het hart en de mind van het land te heroveren. Wat Reagan deed was gematigden terubrengen bij de GOP, dezelfde mensen die de partij sinds de jaren vijftig had verloren. Maar de trend werd gebroken door George Bush de Oudere, die ook niet in de sfeer van de nieuwe partij paste, en door Bill Clinton die de Democraten leek te vernieuwen. Newt Gingrich breidde de winst uit tot het Huis van Afgevaardigen (nadat onder Reagan de Senaat al was teruggewonnen) in 1994. 

Trend

De trend is duidelijk in de richting van de Republikeinen. Dat bewijst het succes van de partij op de universiteiten en campussen. Jongeren zijn sinds 1980, sinds Reagan, veel meer te vinden voor een conservatieve agenda en de manier ze zijn georganiseerd in allerlei clubs en verenigingen, zorgt ervoor dat die ontwikkeling body krijgt. En zoals bij bijna alle politieke partijen geldt, als je ze jong binnenhaalt, houdt je ze er lang bij. In deze ontwikkeling zit ongetwijfeld een stuk verzet tegen de dominante liberale cultuur van hun ouders, en even ongetwijfeld zal het wel weer keren als het modieus wordt anti-conservatief te zijn, maar voorlopig hebben de Democraten het nakijken.

Ook belangrijk voor deze 'nieuwe' Republikeinen is dat hun kandidaten ergens in geloven en niet simpelweg frutselaars aan het systeem van een maakbare samenleving zijn. Dit is een condensatie van het debat (van de debatten) tussen Al Gore en George Bush in 2000: de omgevallen boekenkast zonder ideeën tegenover de onervaren man die ergens in gelooft. Dit soort geloofs-politiek heeft sinds Reagan - de man die misschien weinig kennis had maar wel wist waar hij in geloofde - enorm aan kracht gewonnen. 

Een korte geschiedenis van de Republikeinse Partij

Republikeinse Presidenten

Ronald Reagan

George W. Bush

George H.W. Bush

Richard Nixon

Dwight Eisenhower

Calvin Coolidge

Herbert Hoover

Theodore Roosevelt

Abraham Lincoln

Terug naar openingspagina verkiezingen 2008