Vakantie in Amerika. Praktische tips, alle staten, alle steden, parken. 
Elections 2008
de presidentsverkiezingen
Geef u hier op voor de nieuwsbrief
Herziene uitgave Vakantie in Amerika. Praktische tips, alle staten, alle steden, parken. |
Elections 2008 |
Herziene uitgave |
Geef hier u op voor verkiezings nieuwsbrief OPENINGSPAGINA IMMIGRATIEPROJECT IN DIT GEDEELTE: |
Alles wat u wilt weten over President Obama: nu in de winkel. Uitgever: Prometheus |
200 jaar ervaring met immigranten. Zouden we daar iets van kunnen opsteken?
Niet te vinden? Maak 18,50 over op rekening 4092178 tnv Big Sky Amsterdam en u heeft het binnen een week in huis. Gesigneerd!!
|
U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden. Big Sky Productions,
Goedkope vliegtickets naar de Verenigde Staten van Amerika. Travelnauts, Experts in verre gezinsreizen.
|
Barack Obama en de economie |
||||
|
In zijn inbox vindt de volgende president een economische crisis. Er is al een probleem met huizenprijzen en hypotheken, daaraan gerelateerd teruglopende consumptie, plus een crisis in de financiële wereld. Verder loopt de inflatie op en daalt de economische groei – een recept voor de stagflatie van de jaren zeventig. In de campagne zullen de Republikeinen een duidelijke positie innemen: de overheid moet niet veel doen. De Democraten weten het niet zo zeker. Tijdens de voorverkiezingen ging Obama minder ver dan Hillary Clinton om huizenbezitters in de problemen te helpen. Obama wil een fonds opzetten van tien miljard dollar om executies te voorkomen, harder optreden tegen hypotheekfraude, belastingkrediet geven aan huiseigenaren in de lagere en middenklasse en de contracten voor hypotheken stadaardiseren zodat ze gemakkelijker te begrijpen zijn. Hij ondersteunt ook het plan om de overheid in staat te stellen hypotheken te herfinancieren. Vijfti miljard aan stimuleringsplannen. Druppels op een gloeiende plaat maar een gebaar. Grof gezegd mag je verwachten dat de plannen van Obama ergens zullen uitkomen tussen de laissez-faire houding van de Republikeinen en de overheidsinterventies die sommige Democraten wensen. Obama was jarenlang als docent verbonden aan de University of Chicago, een bolwerk van het vrije markt denken. Dit was de thuishaven van Milton Friedman, de grondlegger van de Chicago School. Obama’s economische adviseur, Austan Goolsbee, is een oud-collega van Obama. Goolsbee is geen vrije markt aanbidder maar zeker geen voorstander van veel overheid. Volgens Goolsbee is Obama sceptischer over standaard Keynesiaanse oplossingen dan bijvoorbeeld Hillary Clinton zou zijn, maar het is niet helemaal duidelijk waar Obama dan wel uitkomt. De talloze onderwerpen waar zijn website iets over zegt, hebben gemeen dat ze proberen stimuli in te bouwen om mensen verstandige besluiten te laten nemen. Daarbij zijn openheid en transparantie belangrijke onderwerpen, om consumenten te kunnen laten zien waar welke keuzes zijn te maken. Vrije keuzes, dat is misschien het sleutelwoord. Keuzes die een goed geïnformeerde, verstandige burger zelf kan maken. De vakbonden waren niet blij met de toevoeging aan het Obama team van de econoom Jason Furman, die directeur was van het Hamilton Project bij de Brookings think tank. Furman zegt dat Obama hem wil als ‘eerlijke onderhandelaar’ die een breed debat over de economie in gang kan zetten. ‘Hij heeft me verteld dat hij eclectisch wil zijn in termen van wie hij hoort als hij besluit over economische beleid,’ zei Furman. Maar om een president te zijn die Amerika op een ander spoor zet, een transformatiepresident, moet je een duidelijke agenda hebben, aangejaagd door echt nieuwe ideeën op een klein aantal belangrijke terreinen. Meer Reagans model dan dat van Bill Clinton. Obama’s team wil zich focussen op belastinghervorming, gezondheidszorg en energiebeleid. Een van zijn belangrijkste doelstellingen is om de discussie over belastingen weg te halen uit het Republikeinse kamp. Tot nu toe hoorde je belastingen vrijwel alleen in combinatie met ‘lagere’. Dat was een goede weergave van de mate waarin Republikeinen dit onderwerp domineerden. Obama wil duidelijk maken dat belastingbeleid andere effecten heeft op rijken dan op de middenklasse en op armen. Hij wil differentiëren. ‘We moeten in staat zijn te zeggen dat we direct de belasting verhogen voor sommige groepen en gaan verlagen voor andere groepen,’ zei hij tegen The New York Times. ‘Dit is een van de grootste retorische trucs van de Republikeinse Partij geweest,’ zei Obama, ‘en het was een enorme zwakte van de Democraten.’ In elk geval zal hij de belastingverlagingen voor de rijken die Bush heeft doorgevoerd niet hernieuwen – John McCain heeft al gezegd dat hij dat wel wil, hoewel hij er in 2001 tegen stemde. Hoezeer de sfeer van het debat over belastingen is veranderd kun je zien aan de framing van dit onderwerp. Als het over de belastingverlagingen van Bush gaat, dan heet het steevast ‘belastingverlagingen voor de rijken’. Nu die terminologie ingang heeft gevonden, wordt het steeds moeilijker voor McCain om die verlagingen te verdedigen. Scoor een punt voor de Democraten. Tijdens de campagne had Obama alle lof voor president Clinton en diens succes in het verkleinen van begrotingstekorten en het stimuleren van de groei in de jaren negentig. Dat is gemakkelijk scoren want de Republikeinen zitten nu met stevige begrotingstekorten en teruglopende groei. Daar kan McCain ook niet veel van maken. Wel had Obama kritiek op de toegenomen inkomensongelijkheid tijdens de Clintonjaren. Obama hoopt een mandaat te krijgen om die lage inkomensgroei van de afgelopen decennia te verhogen op zo’n manier dat ze langer meegaan dan één regering. Maar aan de hoge inkomens zal hij niet al te veel kunnen doen. De middenklasse, in Amerika een breed begrip, zit al jaren met nauwelijks stijgende inkomens, waardoor het gat steeds groter wordt maar ook de mobiliteit tussen inkomensgroepen afneemt. Dat is een van de reden voor pessimisme van veel burgers – en de bitterheid in staten als Ohio en Pennsylvania, maar niet alleen daar. Obama wil de begrotingstekorten beperken maar dat wil niet zeggen dat hij niets wil uitgeven. Natuurlijk ondersteunt hij de vaste riedel dat het congres niet zoveel moet uitgeven maar hij kan er niet zo heel erg veel aan doen, tenzij hij ze overhaalt tot verstandig beleid. In elk geval is de tegenstelling met de Republikeinen enorm: de overheidsuitgaven zijn sinds de jaren zestig niet zo sterk gestegen als onder Bush en het Republikeinse Congres. Maar Obama wil de uitgaven niet strikt beperken. Hij wil geld stoppen in de lange termijn Amerikaanse infrastructuur. Deels als investering, deels om meer goede banen te scheppen. Hij wil de federale fondsen voor basisresearch verhogen, een belastingkrediet voor r&d permanent maken, en het gebruik van breedbandtechnologie bevorderen. Investeringen ook in onderwijs en training en ontwikkeling van de arbeidsvoorraad. Verder wil Obama de digitale toegang voor alle burgers gemakkelijker maken. Hij wil betaalbare breedband in elk huis en kantoor zodat ook lage inkomens niet alleen de mogelijkheden hebben om een bedrijf te beginnen maar hun gemeenschappen ook ingeplugd zijn in de wereld van internet. Een redelijk traditioneel Democratisch investeringsprogramma zou je zeggen, maar het referentiepunt zullen vaker de investeringen zijn van de regering Eisenhower in 1956 in het netwerk van snelwegen. De extra kosten zullen worden opgevangen door het terugdraaien van de belastingverlaging voor de rijken. Is Obama een protectionist? Het lijkt er niet op. In de voorverkiezingen probeerden Clinton en Obama elkaar af te troeven met kritiek op globalisering en de handelsverdragen die Amerika heeft met andere landen. Inmiddels heeft Obama zijn kritiek op NAFTA, het vrijhandelsverdrag met Canada en Mexico, verzacht. Tijdens de campagne met Clinton kwam een adviseur van Obama in de problemen toen hij de Canadese regering off the record vertelde dat ze zijn standpunt niet serieus moesten nemen. Hij had gelijk: Obama is onwillig om de NAFTA onderhandelingen te heropenen. Het zal ook niet gebeuren. ‘Het is een contradictie voor Obama om te praten over een meer multilaterale wereld en dan unilateraal te zijn over handel,’ zegt I.M. Destler van het Peterson Institute for International Economics. Waar Obama precies staat is niet duidelijk, hij is zeker geen ideologische vrijhandelaar maar evenmin is hij de gevangene van de protectionistische vakbonden. In Audacity schreef Obama dat je globalisering wel kunt vertragen maar niet kunt stoppen. Verstandige woorden die hij had opgetekend uit de mond van Robert Rubin, Clintons voormalige minister van Financiën. ‘De Amerikaanse economie is nu zo verstrengeld met de rest van de wereld en digitale handel zo wijd verbreid dat een effectieve protectionistisch regime moeilijk valt voor te stellen, en nog moeilijker te handhaven,’ vervolgde Obama in zijn boek. China is een moeilijk geval en Obama heeft beloofd dat hij ‘eindelijk’ de handels- en geldstromen met dat land zal aanpakken en China zal dwingen zich aan de regels te houden. Het probleem is dat de Chinezen een half triljoen dollars hebben in Amerikaanse overheidsobligaties, vergeleken met 60 miljard in 2000 – met dank aan het handels- en begrotingstekort van de VS. Ze zijn nu de grootste exporteurs naar de Verenigde Staten. Aangezien China nogal belangrijk is voor Obama’s multilaterale visie op wereldpolitiek, zal hij niet al te hard kunnen optreden – hij heeft de Chinezen nodig in Noord-Korea, Iran en de strijd tegen terrorisme. Economie is een belangrijk onderwerp in de verkiezingsstrijd. De onaangename waarheid is dat de president niet zo heel veel kan doen aan de macroeconomie. Wel kan hij de overheid inzetten om de klappen te verzachten en de juiste stimulansen te geven om de uit het dal te komen. Niet veel meer, maar ook niet veel minder.
|
Gerelateerde links: Belangrijke Democratische presidenten |
|||
|
||||
